IV SA/Gl 857/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia Postanowieniem z dnia 28 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia [...] r., zatytułowanym "skarga kasacyjna" J.H. zaskarżył wyżej opisane postanowienie wnosząc jednocześnie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Pismo to zostało przez skarżącego osobiście sporządzone i podpisane. Postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia [...]r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała jako pełnomocnika dla skarżącego adwokata Z. P. Postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. Sąd odrzucił osobiście sporządzoną i podpisaną przez skarżącego skargę kasacyjną od przytoczonego na wstępnie postanowienia. Następnie pełnomocnik skarżącego, w dniu [...] r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu odrzucające skargę strony. W piśmie tym pełnomocnik wniósł również o orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego z urzędu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pełnomocnik we wniosku nie zawarł oświadczenia, iż koszty te nie zostały ani w całości ani w części opłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia pełnomocnikom wyznaczanym przez Sąd dla stron z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei w myśl § 20 cytowanego wyżej rozporządzenia każdy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Oświadczenie to jest niezbędnym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowi bowiem przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną pełnomocnik nie otrzymał wynagrodzenia, a co się z tym wiąże, iż zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa. Badanie istnienia tej przesłanki jest konieczne z uwagi na fakt, że sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt. II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63). Jakkolwiek pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, za którą przysługuje wynagrodzenie, to jednak nie wypełnił on dyspozycji wyżej przytoczonego § 20 rozporządzenia. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego opisanego w art. 49 P.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945, postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FZ 625/05, niepublikowane oraz postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r. sygn. akt. I OZ 390/08, niepublikowane). W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.