IV SA/Gl 977/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach po rozpatrzeniu odwołania T.G. (dalej strona, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko F.G. w okresie od dnia 1 października 2017 r. do dnia 30 września 2018 r. -utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W przedmiotowej sprawie wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2017 r. ( data wpływu do organu) skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta T. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci – K. G. oraz F. G., na okres zasiłkowy 2017/2018. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta T. odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz K. G. i F.G.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną część decyzji z dnia [...]r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nakazało organowi I instancji w szczególności ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości czy strona zamieszkuje wspólnie z dzieckiem F. G., gdzie zamieszkuje matka małoletniego, czy dziecko to jest pod opieką obojga rodziców i czy jego rodzice żyją w rozłączeniu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta T. odmówił przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko F. G.. W uzasadnieniu organ I instancji przywołał stan faktyczny i prawny, stwierdzając że wnioskodawca nie spełnia warunków do przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko F.G.., jako pierwszego dziecka w rodzinie. Organ I instancji ustalił, że miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi 936.75 zł, a zatem przekracza kryterium określone w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 –dalej "ustawa"). W odwołaniu skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w skład rodziny wchodzi jedno dziecko, podczas gdy do składu rodziny powinny być zaliczone również Z.G. oraz K. G.- dzieci zrodzone ze związku małżeńskiego z E. G.; naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 3 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji uzależnienie przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na F. G. od spełnienia przez niego kryterium dochodowego podczas, gdy wobec okoliczności, iż jest on trzecim dzieckiem wchodzącym w skład rodziny skarżącego ww. przepis nie powinien mieć zastosowania, wniósł o dopuszczenia dokumentów zgodnie z wykazem. W uzasadnieniu wskazał, że aktywnie uczestniczy w procesie opiekuńczo-wychowawczym Z. i K.G., a zatem dzieci te winny być uwzględnione w składzie rodziny skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 5 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego (2a ustawy). Natomiast świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (ust. 3). Stosownie do treści art. 2 pkt 16 ustawy pod pojęciem rodziny - oznacza to odpowiednio następujących członków rodzin: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972 oraz z 2017 r. poz. 1428); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. W/w przepis został zmieniony przez art. 15 pkt. 1 lit.c ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. ( Dz. U. z 2017 r. poz. 148) z dniem 1 sierpnia 2017 r. Strona w dniu 31 sierpnia 2017 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko. We wniosku zaznaczyła, że nie występuje o świadczenie na pierwsze dziecko. Z akta sprawy wynika, że T.G. jest ojcem dwóch synów: K. i F. G. oraz córki Z. G., które wskazał w części I pkt. 4 wniosku jako dzieci wchodzące w skład rodziny. Ponadto wskazał również żonę E. G., która jest matką K. i Z. G.. Dziecko F.G. pochodzi z nieformalnego związku, a jego matką jest A. Z. W trakcie prowadzonego postępowania nastąpiła zmiana w statusie strony, bowiem Sąd Okręgowy w K. Wydział [...] wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] orzekł o rozwiązaniu małżeństwa T.G. i E. G. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stron, tj. Z. i K.G. powierzono matce E. G., stronie ograniczono władzę rodzicielską, zapewniając jedynie prawo do współdecydowania o istotnych życiowych sprawach dzieci. W świetle wywiadu środowiskowego ustalono, że strona zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z A. Z.i synem F. G.(wywiad środowiskowy z dnia 23 marca 2018 r.). Z świetle przedłożonych akt sprawy Kolegium stwierdziło, iż przyjęta przez organ I instancji struktura rodziny jest prawidłowa, bowiem w odniesieniu do dzieci : Z. G. i K. G.strona nie sprawuje naprzemiennej opieki - co potwierdza wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r., sygn. akt [...] Ustosunkowując się do odwołania strony Kolegium stwierdziło, iż opieka naprzemienna polega na zapewnieniu każdemu z rodziców możliwości spędzania z dzieckiem porównywalnej ilości czasu. Zatem dziecko winno mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach. Z praktyki sądowej wynika, iż piecza naprzemienna jest orzekana wyjątkowo, ponieważ sąd winien mieć pewność, iż rodzice dają gwarancję stałej współpracy we wszystkich sprawach dotyczących dziecka. W związku z powyższym jeżeli strona spędza czas z dziećmi w innym wymiarze niż ustalono - to wymaga ustalenia w drodze sądowej ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/GI 759/16 publ. CBOSA). Zatem strona nie spełnia wymogów formalno-prawnych do przyznania świadczenia na dziecko: F. G.. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Kolegium, skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż skarżący nie uczestniczy w procesie opiekuńczo - wychowawczym Z. G. oraz K. G., podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza z treści pisma kuratora zawodowego z dnia 27 sierpnia 2014 r. oraz postanowień ugody sądowej z dnia 9 października 2014 r. wynikają wnioski przeciwne, a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 16 ustawy - poprzez jego błędną wykładnię i tym samym przyjęcie, iż skarżący nie sprawuje w porównywalnych i powtarzających się okresach opieki nad Z.i K. G., a tym samym nie może razem z nimi zostać zaliczony w skład jednej rodziny w rozumieniu ww. przepisu oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 § 3 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji uzależnienie przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na F. G. od spełnienia przez niego kryterium dochodowego, podczas, gdy F. G. jest trzecim dzieckiem wchodzącym w skład rodziny skarżącego, ww. przepis nie powinien mieć do jego osoby zastosowania, a ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na F. G. powinno zostać dokonane w oparciu o art. 5 § 1 ustawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej, a nadto zobowiązanie organu I instancji do wydania w określonym terminie decyzji o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko F.G. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzucił, że Kolegium poczyniło błędne ustalenia faktyczne przyjmując, iż w skład rodziny skarżącego wchodzi tylko jedno dziecko w osobie F.G.. Natomiast Z. oraz K. G., choć pod względem biologicznym są dziećmi skarżącego, nie mogą zostać uwzględnione w składzie jego rodziny. Skarżący nie zgodził się z taką interpretacją stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, która dodatkowo kłóci się z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W tym zakresie wskazał na pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt [...], że jeśli ojciec uczestniczy w procesie opiekuńczo- wychowawczym dziecka (odwiedza je. zabiera do siebie), powinno się uwzględniać w składzie rodziny ojca przy ubieganiu się o świadczenie wychowawcze na drugie i kolejne dziecko. Podkreślił, że zebrane w toku postępowania dowody wskazują, iż skarżący przez cały czas stara się być aktywną częścią życia Z. i K. G.. Jak bowiem wynika z zawartej w dniu [...] r. przed Sądem Rejonowym w T. ugody pomiędzy skarżącym a E. G., skarżący odwiedza dzieci regularnie w każdy czwartek, co drugi wtorek, a także w co drugi weekend. Ponadto, skarżący widzi się z dziećmi m.in. w Święta Bożego Narodzenia oraz w Wielkanoc. Pismo kuratora zawodowego z dnia 27 sierpnia 2014 r. świadczy z kolei o tym, że skarżący do momentu rozstania z E.G. był "wiodącym opiekunem dzieci", a także, że "wykazuje się znajomością swoich dzieci, ich potrzeb, o takie możliwościami ich zaspokajania". Dodał, iż organy obu instancji nigdy nie kwestionowały prawidłowości twierdzeń zawartych w ww. dokumentach. Zdaniem skarżącego zasadnym jest stwierdzenie, iż sam fakt, że Z. oraz K. G. na co dzień zamieszkują z matką nie pozwala przyjąć, iż skarżący nie wykonuje władzy rodzicielskiej - zarówno w formie materialnej, jak i sprawowanej opieki. W niniejszej sprawie nie wykazano, aby skarżący był ojcem Z. i K. G. tylko w sensie biologicznym i prawnym, a nie uczestniczy! w procesie wychowawczym, w tym ponosił koszty ich utrzymania. W ocenie skarżącego F.G.winien być uznany za trzecie dziecko w rodzinie bowiem pomimo zamieszkiwania tylko z F. G., ojciec aktywnie uczestniczy w procesie opiekuńczo-wychowawczym Z. oraz K.G.. Wskazując na definicję rodziny zawartej w art. 2 pkt 16 ustawy skarżący wyraził opinię, iż skoro do dnia dzisiejszego sprawuje w porównywalnych i powtarzających się okresach opiekę nad Z.i K. G. to wypełnia on powyższą definicję, a co pozwala zaliczyć ww. dzieci do rodziny skarżącego wraz z F.G. Drugą konsekwencją błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy było naruszenie przez Kolegium art. 5 § 3 ustawy Wskazany przepis ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy wniosek dotyczy pierwszego dziecka, F. G. w świetle przedstawionych okoliczności jest trzecim dzieckiem wchodzącym w skład rodziny skarżącego, a zatem kryterium dochodowe nie powinno być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku skarżącego o świadczenie wychowawcze. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli dokonywanej na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j, Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Sąd uznał, że powzięta ona została w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Wniesiona skarga nie zasłużyła zatem na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na syna F. G.. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że wnioskodawca nie sprawuje opieki naprzemiennej w odniesieniu do dzieci: Z.i K. G.- co potwierdza wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r., sygn. akt [...] F. G. jest pierwszym dzieckiem w rodzinie skarżącego (którą tworzy skarżący, jego partnerka i ich syn). Organy administracyjne stanęły na stanowisku, że skarżącemu nie przysługuje wnioskowane świadczenie na dziecko, z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195 –dalej "ustawa"). Zgodnie z art. 5 ust. 2- 3 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. W przypadku urodzenia dziecka, ukończenia przez dziecko 18. roku życia lub w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę tego świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które to świadczenie przysługuje. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko (...) jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy, rodzina w rozumieniu tej ustawy - oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r., poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Z powyższych zatem regulacji prawnych wynika, że pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu, prowadzącego dane postępowanie administracyjne a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu. Jak wyjaśnił to bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 sierpnia 2017 r. (sygn. akt I OSK 947/17), na gruncie przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci zasadą jest uznawanie danego dziecka za członka jednej rodziny a jednoczesne zaliczenia go do odrębnych rodzin obojga rodziców może nastąpić tylko wyjątkowo. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, skoro w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca zawarł definicję legalną pojęcia rodziny a językowa wykładnia tego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości, to należy uznać, że ustawodawca – na gruncie omawianej ustawy – instytucję rodziny rozumiał tak, jak wyraził to w w/w definicji. Powyższy przepis jest przepisem szczególnym i - jako taki - musi być wykładany ściśle. Jakakolwiek zatem jego wykładnia rozszerzająca nie jest uzasadniona. Sąd w sprawie niniejszej akceptuje utrwalone już w tym względzie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego, nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi – jako ściśle powiązane z funkcjonowaniem rodziny - są bowiem sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa cywilnego a dokładnie tę jego część, którą stanowi prawo rodzinne i opiekuńcze. Rozpatrywanie tego rodzaju spraw należy zatem do właściwości sądu powszechnego. Zgodnie bowiem z art. 1 kodeksu postępowania cywilnego, kodeks ten normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisu Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Wprawdzie, w myśl art. 2 § 3 k.p.c., nie są rozpoznawane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów, ale w omawianej materii brak jest tego rodzaju przepisów. Powyższe oznacza zatem, że - na zasadzie art. 2 § 1 k.p.c. – ustanowienie opieki naprzemiennej obojga rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem należy do kompetencji sądu powszechnego a w braku takiego orzeczenia sądowego, istnienia tego rodzaju opieki nie można - w toku postępowania o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego - domniemywać (vide: wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 947/17, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt 1046/17, wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1669/17 oraz wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2088/17, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z właściwego w sprawie wyroku Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...], którym orzeczono o rozwiązaniu małżeństwa skarżącego, wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi Z. i K. G. powierzono matce dzieci skarżącego, ograniczając mu jednocześnie władzę rodzicielską do współdecydowania o istotnych życiowych sprawach dzieci takich jak wybór szkoły, zawodu sposobu leczenia dzieci i zapewniając skarżącemu prawo do osobistych kontaktów z małoletnimi. Wyrokiem tym ustalono nadto m.in. kontakty pozwanego z małoletnimi dziećmi zgodnie z ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w T. z dnia [...] r. w sprawie o sygnaturze akt [...] w niewielkimi modyfikacjami tychże kontaktów oraz oddalono wniosek pozwanej o zmianę kontaktów uregulowanych powyższą ugodą. Z protokołu ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w T. Wydział [...] w dniu [...] r. o sygn. [...] wynika, że zostały ustalone kontakty skarżącego z dziećmi K .i Z.. Treść tejże ugody wskazuje, że większość czasu dzieci spędzają u matki oraz z nią zamieszkują. Skarżący ma kontakt z dziećmi w dniach i godzinach określonych ugodą. Również z wywiadu środowiskowego z dnia 23 marca 2018 r. wynika, że skarżący zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z partnerką i ich wspólnym dzieckiem F. (karty od 48-52 akt administracyjnych). Mając powyższe na uwadze nie wzbudziło wątpliwości Sądu, że skoro skarżący nie legitymuje się orzeczeniem sądu o sprawowaniu przez skarżącego oraz jego byłą żonę opieki naprzemiennej nad ich dziećmi, to niemożliwym było uznanie, że dzieci K. i Z. należą do jego rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy. Skoro zaś do rodziny skarżącego należy jego obecna partnerka i dziecko, to słusznie organy uznały, że dziecko F. G. jest pierwszym dzieckiem w rodzinie. W takim przypadku dla przyznania świadczenia wychowawczego koniecznym było spełnienie przesłanki określonej w art. 5 ust. 3 ustawy. Bez znaczenia dla sprawy miało powoływanie się przez skarżącego na pismo kuratora zawodowego z dnia 27 sierpnia 2014 r., w którym wskazywano, że skarżący był wiodącym opiekunem dzieci oraz "wykazuje się znajomością swoich dzieci, ich potrzeb, a także możliwościami ich zaspokajania". Wskazać należy, że kwestię alimentacji rozstrzygnął we właściwym wyroku sąd powszechny, zobowiązując skarżącego do uiszczania określonej sumy do rąk matki dzieci skarżącego w comiesięcznych okresach. Mając zatem na uwadze, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że dzieci skarżącego Z. i K. znajdują się pod naprzemienną opieką obojga rodziców, nie można tych dzieci zaliczyć do rodziny skarżącego, w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy, bowiem wchodzą one w skład rodziny jego byłej żony. Wobec powyższego dziecko F. G. jest pierwszym dzieckiem w rodzinie skarżącego. W konsekwencji, rozstrzygnięcie organów o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na syna F. jest prawidłowe. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.