IV SA/Gl 999/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r., nr [...], a także postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] r., nr [...] o wznowieniu postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...]r., nr [...]wydaną na podstawie art. 104 §1 i §2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanego dalej K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie stwierdził u J.K. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego, wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, iż wyżej wymieniony był diagnozowany w kierunku wspomnianej choroby już w roku 2001, kiedy to lekarze Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. po dokonanej analizie narażenia zawodowego oraz po przeprowadzonych badaniach stwierdzili brak podstaw do rozpoznania tego schorzenia dając wyraz swojemu stanowisku w orzeczeniu z dnia [...]r. Na podstawie tego orzeczenia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. rozstrzygnął o niestwierdzeniu choroby zawodowej wydając w tym zakresie decyzję w dniu [...]r., która uprawomocniła się z dniem [...]r., jako że strona nie zakwestionowała jej odwołaniem. Następnie, to jest w grudniu 2009 r. J.K, powołując się na pogorszenie stanu zdrowia złożył do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w R. wniosek o skierowanie go na ponowne badanie pod kątem choroby wibracyjnej. W konsekwencji, postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] wznowiono postępowanie w sprawie, po czym stronę raz jeszcze skierowano do wspomnianej placówki orzeczniczej na badania. Zarówno jednak ta jednostka - orzeczeniem z dnia [...]r., nr [...] jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który badał pracownika w następstwie wniesionego przezeń zażalenia na przywołane orzeczenie, wykluczyły u niego istnienie zespołu wibracyjnego. Druga z powyższych placówek orzeczniczych w uzasadnieniu swojego orzeczenia nr [...], wydanego w dniu [...]r. podniosła, że badanie rtg rąk, stawów łokciowych i barków nie wykazuje zmian radiologicznych odpowiadających skutkom klinicznym działania wibracji miejscowej, co przy uwzględnieniu wyników konsultacji ortopedycznej oraz faktu ustania potencjalnego narażenia pacjenta na wibracje 10 lat temu, nie daje podstaw do rozpoznania postaci kostno-stawowej tego schorzenia. Jakkolwiek przy tym odnotowała, iż badaniem palestezjometrycznym wykazano obecnie niewielkie podwyższenie progów czucia wibracji, natomiast w próbie oziębieniowej stwierdzono odcinkowe zblednięcie paliczków palca III i IV obu rąk i wydłużenie czasu odnowy termicznej skóry, to jednak zmian tego typu nie zaobserwowano w badaniach diagnostycznych wykonanych w latach 1998 - 2001, a więc w okresie zatrudnienia i bezpośrednio po jego ustaniu. Całokształt obserwacji klinicznej, w tym analiza wykonanych badań, dane z dokumentacji medycznej, dane o narażeniu zawodowym oraz niespełnienie kryterium dotyczącego okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej mimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego (dla postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego 1 rok) nie upoważnia do rozpoznania spornej choroby. Dodatkowo organ sanitarny wywiódł, że z uzyskanych w toku postępowania informacji wynika, iż Przedsiębiorstwo A (od 1992 r. zmiana nazwy na "B"), gdzie strona była zatrudniona w latach 1969-2000 na stanowisku maszynisty koparek jednonaczyniowych typu "Gradall", zostało zlikwidowane i nigdy nie dokonywano w nim pomiarów wibracji, a równocześnie pomiarami takimi nie dysponują powiatowe stacje sanitarno-epidemiologiczne. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, czy wyżej wymieniony wykonując tę pracę był narażony na działanie drgań mechanicznych. W odwołaniu do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. J.K. dał wyraz swojemu niezadowoleniu z decyzji zapadłej w pierwszej instancji wskazując na krzywdzący charakter tego rozstrzygnięcia. Powołał się bowiem na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2007 r., wydanego w zakresie innej sprawy zainicjowanej jego skargą na decyzję o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej w postaci pylicy płuc. W orzeczeniu tym wskazano - na co zwrócił mu uwagę reprezentujący go w tej sprawie adwokat w skierowanym do niego piśmie z dnia [...]r. - że "nic nie stoi na przeszkodzie, aby dochodził ustalenia, iż w związku z pracą nabył choroby wibracyjnej i stracił słuch". Nadto odwołujący wskazał na sprzeczność pomiędzy orzeczeniami placówek medycznych I i II szczebla wywodząc, że w pierwszym z nich nie ma mowy o objawach, które opisano w drugim. Zaakcentował przy tym, iż "lekceważenie" objawów polegających na podwyższeniu progów czucia, zblednięciu paliczków i wydłużeniu czasu odmowy termicznej uważa za bezpodstawne, zwłaszcza, że odczuwa ból oraz drętwienie rąk i poddaje się rehabilitacji. Dodatkowo J.K. odniósł się do wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 kwietnia 2004 r., wydanego w sprawie o sygn. akt 3/II SA/Ka 909/02, mocą którego "analogiczna" decyzja administracyjna wydana wobec innej osoby (M.S.) została uchylona wobec stwierdzenia naruszenia zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 §1 K.p.a. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ Kodeksu pracy oraz §8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, a następnie przybliżył stan normatywny, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Równocześnie wskazał, że lekarze orzecznicy obu kompetentnych placówek medycznych, to jest Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w swoich orzeczeniach wydanych odpowiednio w dniach [...]r. i [...]r. po przeprowadzeniu stosownej diagnostyki, uwzględniwszy obowiązujące kryteria diagnostyczno-orzecznicze nie znaleźli podstaw do rozpoznania u J.K. zespołu wibracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego brak jest przy tym podstaw aby wspomniane orzeczenia kwestionować. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.K. oświadczył, iż nie zgadza się z decyzją organu drugiej instancji podnosząc, że jest ona niezgodna z prawem. Skarżący ponownie powołał się na wskazane przezeń w odwołaniu pismo adwokata K.R. z dnia [...]r. podkreślając, że orzekające w sprawie organy nie odniosły się do jego treści. Raz jeszcze przy tym zaakcentował, iż wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2004 r. tutejszy Sąd uchylił decyzję wydaną w podobnej sprawie wobec innej osoby. Nadto strona powtórnie wywiodła, że odczuwa ból oraz drętwienie rąk i poddaje się w tym zakresie leczeniu oraz rehabilitacji. Wskazała również, iż objawy opisane w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. świadczą o istnieniu u niej zespołu wibracyjnego. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powołał się na argumentację analogiczną do zawartej w uzasadnieniu swojej decyzji raz jeszcze podkreślając, iż lekarze orzecznicy kompetentnych placówek służby zdrowia nie rozpoznali u J.K. schorzenia zakwalifikowanego do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., a tym samym okoliczności sprawy nie uzasadniały wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zarówno zaskarżony akt jak i poprzedzająca go decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym należało je wyeliminować z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, iż jest bezspornym, że sprawa w przedmiocie stwierdzenia u J.K. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego była już przedmiotem postępowania administracyjnego, które zakończone zostało decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. rozstrzygającą o niestwierdzeniu tej choroby, wydaną w dniu [...]r. Poza sporem jest również to, iż wspomniana decyzja nie była przez skarżącego kwestionowana, a tym samym stała się prawomocna. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, następnie - to jest w dniu [...]r. J.K złożył do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. pismo datowane na [...]r., w którym odwołując się do wcześniejszej rozmowy z pracownikiem tego organu, przeprowadzonej w dniu [...]r., a także do pisma, które miał uprzednio złożyć, zażądał skierowania na ponowne badania w kierunku zdiagnozowania tej samej choroby kwestionując równocześnie stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., jakoby w środowisku wykonywanej przezeń pracy nie występowały przekroczenia dopuszczalnych drgań mechanicznych. W piśmie tym J.K wskazał nadto na fakt, iż z uwagi na występujące u niego dolegliwości poddaje się "dalszemu leczeniu" i korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych, ale ból się nasila i musi w związku z tym przyjmować leki. Równocześnie skarżący powołał się na wyrok tutejszego Sądu z dnia 22 kwietnia 2004 r. – sygn. akt 3 II SA/Ka 909/02 (mocą którego uchylono decyzję o niestwierdzeniu choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego u innej osoby – M.S.), wskazując na zawarty w tym wyroku wywód, iż "nie można opisanego wyżej stanowiska uznać za analogiczne do stanowiska pracy skarżącego. Bezspornym jest bowiem tylko to, że skarżący obsługiwał koparkę typu Gradall. Żadne inne ustalenia niezbędne do oceny jego stanowiska pracy nie zostały poczynione". Odpowiadając na powyższe pismo z dnia [...]r. organ odwoławczy wyjaśnił (nawiązując do treści wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 marca 2007 r. w sprawie ze skargi J.K. na inną decyzję rozstrzygającą o niestwierdzeniu u niego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc), że nic nie stoi na przeszkodzie, aby okoliczność występowania innych schorzeń - nie objętych decyzją organów sanitarnych orzekających w tych sprawach - mogła stanowić podstawę odrębnego postępowania przed tymi organami. Jakkolwiek wywód ten jest zasadny, to już dalsze wnioski sformułowane przez organ odwoławczy w tym piśmie należy uznać za nieuprawnione, bądź co najmniej przedwczesne. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zasugerował bowiem skarżącemu w sposób arbitralny złożenie wniosku o wznowienie postępowania opartego na podstawie art. 145 §1 pkt 5 K.p.a., czego konsekwencją był cały szereg uchybień, do jakich doszło w dalszym toku postępowania i co rzutuje w sposób bezpośredni na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W tym miejscu trzeba podkreślić, że wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej. Instytucja ta stanowi wyjątek od zasady trwałości takich decyzji, wyrażonej w art. 16 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jej zastosowanie jest możliwe wyłącznie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wyraźnie wskazanych w art. 145 §1, art. 145a lub art. 145b tego Kodeksu. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi mianowicie, że postępowanie administracyjne wznawia się jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Artykuł 145a §1 K.p.a. określa przy tym, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, z kolei art. 145b tego Kodeksu, że jest to możliwe w sytuacji, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Orzekające w niniejszej sprawie organy, zważywszy treść żądania zgłoszonego przez J.K. uznały, że domaga się on wznowienia postępowania. W postanowieniu o wznowieniu postępowania z dnia [...]r., nr [...] Państwowy Powiatowy inspektor Sanitarny w R. nie wskazał jednak, która z przesłanek wymienionych w powyższych uregulowaniach miała wystąpić. Uzasadnił bowiem to postanowienie faktem "pogarszającego się stanu zdrowia", nie wskazując, za którą z ustawowych przesłanek wznowienia uznał tę okoliczność. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że sam fakt pogorszenia sytuacji zdrowotnej strony w ostatnim okresie nie jest żadną z okoliczności wymienionych w art. 145 §1, art. 145a ani też art. 145b K.p.a. W szczególności nie może on stanowić przesłanki z art. 145 §1 pkt 5 tego Kodeksu (jak sugerował skarżącemu organ drugiej instancji w swoim piśmie z dnia [...]r.). Unormowanie to stanowi bowiem wyraźnie, że wznowienie postępowania administracyjnego uzasadnia jedynie pojawienie się takich okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie, a tym samym w dyspozycji cytowanego przepisu w żadnym razie nie mieszczą się objawy chorobowe zaistniałe po wydaniu decyzji z dnia [...]r. Za przesłankę wznowienia postępowania nie można uznać także faktu wydania wskazanego przez skarżącego w piśmie z dnia [...]r. wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 kwietnia 2004 r., sygn. akt 3 II SA/Ka 909/02 Orzeczenie to zapadło bowiem w zupełnie odrębnej sprawie, wobec innej osoby i - nawet jeżeli wydano je w podobnym stanie faktycznym - nie wywiera ono jakiegokolwiek wpływu na kwestię stwierdzenia choroby zawodowej u J.K. i nie rzutuje na wydaną wobec niego decyzję. Tym samym, nie może być mowy o zaistnieniu przesłanki z art. 145 §1 pkt 7 ani też 8 K.p.a. Z drugiej strony, skarżący we wspomnianym piśmie z dnia [...]r. nawiązał do kwestii narażenia zawodowego kwestionując stanowisko, jakoby w środowisku pracy nie był narażony na drgania mechaniczne o wartościach przekraczających dopuszczalne normy. Powoływał się przy tym na wcześniejszą korespondencję z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w R. podnosząc, iż "nie wszystko przeczytano". W aktach sprawy brak jest jednak tej wcześniejszej korespondencji (to jest poprzedzającej pismo skarżącego z dnia [...]r.), z kolei organy sanitarne nie ustosunkowały się w żaden sposób do tego zarzutu, i nie wyjaśniły, na czym miały polegać zgłaszane w tym zakresie zastrzeżenia, koncentrując się zamiast tego wyłącznie na pogarszającym się stanie zdrowia strony. Omawiany brak ma w sprawie znaczenie, jako że nie sposób wykluczyć, iż skarżący zamierzał powołać się na nieznane dotąd okoliczności lub dowody świadczące o pracy w narażeniu zawodowym, które istniały w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...]r. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...]r. o wznowieniu postępowania administracyjnego, należało uchylić jako naruszające przepisy postępowania. Po pierwsze bowiem, przedwcześnie uznano, że intencją strony jest złożenie wniosku w tym zakresie i bezzasadnie zasugerowano jej skorzystanie z tego środka prawnego, po drugie zaś, wznowienie uzasadniono okolicznością pogarszającego się stanu zdrowia zaistniałą już po wydaniu decyzji kończącej postępowanie, a więc nie mieszczącą się w katalogu przesłanek wymienionych w art. 145 §1, art. 145a i art. 145b K.p.a. Równocześnie trzeba wytknąć kolejną nieprawidłowość obciążającą Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., który wykazał się wyraźną niekonsekwencją, polegającą na tym, że najpierw wznowił postępowanie w sprawie, a potem - zamiast rozstrzygnąć albo o uchyleniu dotychczasowej decyzji albo o odmowie jej uchylenia, wydał decyzję o niestwierdzeniu choroby zawodowej, co w świetle przywołanego art. 151 §1 nie było dopuszczalne. Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności ustali w sposób jednoznaczny, jaki jest charakter żądania, które zgłosił skarżący w piśmie z dnia [...]r. Ustosunkuje się przy tym do treści poprzedzającej to pismo korespondencji (której brak w aktach sprawy) i zarzutów, jakie skarżący w niej podnosił. W miarę potrzeby zwróci się także do wyżej wymienionego o sprecyzowanie istoty zgłoszonego przezeń żądania, a mianowicie, czy chce on wskazać nowe dowody lub okoliczności faktyczne (w szczególności dotyczące pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy), istniejące w dacie wydania decyzji z dnia [...]r., (to jest np. dokumenty potwierdzające pomiary tego czynnika przeprowadzone w okresie przed wydaniem tego aktu), które nie były wówczas znane organowi sanitarnemu, a tym samym wnosi na tej podstawie o wznowienie postępowania, czy też żąda ponownego badania opierając się na faktach bądź dowodach, które pojawiły się już po wydaniu omawianej decyzji bądź na innych argumentach dotyczących tego okresu. Dopiero jeżeli dokonane w powyższy sposób ustalenia doprowadzą do wniosku, że intencją skarżącego jest złożenie wniosku o wznowienie postępowania, organ pierwszej instancji będzie miał podstawę do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 149 §1 K.p.a. - o wznowieniu, lub w §3 tego przepisu - o odmowie wznowienia postępowania. Postanowienie to powinien dokładnie uzasadnić wskazując w sposób nie budzący wątpliwości, jakie okoliczności powołane przez stronę poddał ocenie, czy uznał je za uzasadniające takie rozstrzygnięcie, a jeśli tak - za którą przesłankę z wymienionych w art. 145 §1, art. 145a i art. 145b K.p.a. okoliczności te uznał. Po wznowieniu postępowania (o ile oczywiście do niego dojdzie), sprawę należy rozstrzygnąć wydając decyzję, o której mowa w art. 151 §1 K.p.a. - bądź to o uchyleniu decyzji dotychczasowej bądź też o odmowie jej uchylenia. Należy przy tym mieć w polu widzenia ograniczenia wynikające z terminów określonych w art. 146 §1 i §2 K.p.a. Dalszy tok postępowania będzie natomiast zupełnie inny, o ile organ ustali, że J.K. żąda ponownego badania opierając się na faktach bądź dowodach, które zaistniały po wydaniu decyzji z dnia [...]r. (czyli, jeżeli np. istotnie chodzi mu o pogorszenie stanu zdrowia w tym okresie). W tym przypadku, istota żądania skarżącego sprowadzać się będzie nie do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją, lecz do zainicjowania nowego, kolejnego postępowania w tej samej sprawie. W takiej sytuacji organ sanitarny zobowiązany będzie do zbadania podnoszonych przez J.K. okoliczności i do dokonania w tym zakresie oceny, czy pomiędzy sprawą zakończoną decyzją z dnia [...]r. a nową sprawą zainicjowaną przez skarżącego zachodzi tożsamość przedmiotowa. Będzie to nieodzowne, jako że nie budzi wątpliwości, iż pomiędzy tymi sprawami istnieje tożsamość podmiotowa (w obu z nich brały udział te same strony), a w rezultacie równoczesna tożsamość przedmiotowa spowoduje, iż nowe postępowanie zainicjowane przez stronę należy uznać za bezprzedmiotowe i jako takie umorzyć z uwagi na przesłankę res iudicata. W ocenie Sądu, o braku tożsamości przedmiotowej będzie można mówić tylko wówczas, gdyby skarżący powołał takie nowe okoliczności lub dowody, które mogłyby w sposób istotny rzutować na diagnozę istniejącej u niego choroby i ocenę istnienia związku przyczynowego pomiędzy jej wystąpieniem a pracą w narażeniu na czynnik szkodliwy. Byłoby tak, gdyby po wydaniu ostatecznej decyzji z dnia [...]r. strona podjęła pracę w narażeniu zawodowym albo też, gdyby po wydaniu tej decyzji, lecz - co trzeba podkreślić - przed upływem wskazanego w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. okresu pomiędzy ustaniem narażenia a wystąpieniem pierwszych udokumentowanych objawów choroby, pojawiły się u niej symptomy tego schorzenia. Dopiero w takim przypadku będzie można mówić, że podstawa faktyczna nowego wniosku J.K. nie pokrywa się całkowicie z podstawą faktyczną jego poprzedniego wniosku, rozstrzygniętego decyzją ostateczną z dnia [...]r. Ponieważ skarżący nie wywodził, aby w okresie po wydaniu tej decyzji podejmował pracę w narażeniu zawodowym, pozostaje do zbadania kwestia wystąpienia u niego objawów spornej choroby, których istnienie potwierdzono wszak w treści orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. Należy zatem zwrócić się do wyżej wymienionego, czy - wobec podnoszonych oświadczeń o pogorszeniu stanu zdrowia - dysponuje ewentualną dokumentacją medyczną mogącą potwierdzać wystąpienie tych symptomów w okresie od 20 listopada 2001 r. do 15 grudnia 2004 r. (dzień, w którym upłynął trzyletni okres od daty ustania narażenia zawodowego), a w razie odpowiedzi twierdzącej - do jej przedstawienia. W przypadku, gdyby J.K. dokumentację taką przedstawił, niezbędne będzie zwrócenie się do kompetentnej placówki orzeczniczej o wydanie orzeczenia uzupełniającego, w którym lekarze specjaliści ustosunkują się do jej treści, poddadzą ją stosownej ocenie i wypowiedzą się w sposób jednoznaczny, o jakiej postaci zespołu wibracyjnego objawy te świadczą (a co za tym idzie w jakim okresie - trzy, czy jednoletnim po ustaniu narażenia, ich wystąpienie uzasadnia stwierdzenie spornej choroby). Następnie organ drugiej instancji podda wnikliwej analizie zarówno to orzeczenie uzupełniające jak i pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz oceni go pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego, po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisem art. 107 §3 K.p.a. W odmiennej sytuacji natomiast niniejszą sprawę trzeba będzie uznać za tożsamą przedmiotowo ze sprawą zakończoną decyzją z dnia 20 listopada 2001 r. i orzec o jej umorzeniu na podstawie art. 105 K.p.a. Dodatkowo należy wskazać, że w sprawie - jak trafnie przyjęły organy obydwu instancji - mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Jakkolwiek bowiem w §11 ust. 2 tego aktu wykonawczego określono, że postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed 3 września 2002 r. są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia, to jednak sprawa w przedmiocie rozpoznania i stwierdzenia u J.K. zespołu wibracyjnego - choć wszczęta przed wspomnianą datą, to jednak została zakończona ostateczną decyzją, a zatem nie jest postępowaniem wymienionym w tej normie intertemporalnej. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 132, art. 135 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Równocześnie Sąd odstąpił od orzekania w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji, albowiem jest ona rozstrzygnięciem utrzymującym w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, a tym samym nie podlega wykonaniu.