IV SAB/Gl 10/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant starszy sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia zwykłego A w R. na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. K. K. do załatwienia sprawy w zakresie nieudzielonych skarżącemu informacji publicznych objętych punktem 6 wniosku z dnia 7 listopada 2012r. oraz wnioskiem dnia 5 grudnia 2012r.; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od wymienionego organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł ( słownie : sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] E.P., działający w imieniu Stowarzyszenia A w R. domagał się, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), udzielenia przez funkcjonariusza publicznego Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. – K.K. odpowiedzi na następujące pytania: 1. Od kiedy jest komornikiem; 2. Od kiedy prowadzi Kancelarię Komorniczą; 3. Ile kosztowało otwarcie tejże Kancelarii przy ul. [...] w R.; 4. Jaki sprzęt jest potrzebny do prowadzenia takiej działalności jako funkcjonariusza publicznego; 5. Jaki sprzęt jest na stanie Kancelarii z dokładnym jego wyszczególnieniem; 6. Ile Kancelaria prowadziła spraw od początku swojej działalności; 7. Ile Kancelaria przyniosła dochodów w miesiącach: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2012 roku. Pismem z dnia [...], oznaczonym jako monit, E.P. domagał się odpowiedzi na przywołane powyższej pytania zawarte we wniosku z dnia [...]. Kolejnym wnioskiem z dnia [...] E.P. domagał się udostępnienia informacji publicznej polegającej na wskazaniu: 1. Ile spraw eksmisyjnych prowadziła Kancelaria Komornicza w latach 2011 - 2012; 2. Ile spraw z wyroku sądu o zadłużenie lokatorów prowadziła Kancelaria Komornicza w latach 2011 - 2012; 3. Ile spraw o zadłużenie lokatorów prowadziła Kancelaria Komornicza z wniosku Gminy R. lub z wniosku Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w R. w latach 2011 - 2012. W odpowiedzi na powyższe dwa wnioski Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w R. – K.K., w piśmie z dnia [...] zaznaczył, że wnioskowane informacje nie podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 231, poz. 1376 z późn.zm) komornika obliguje się do zachowania w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności. Podał również, iż stanowisko komornika objął na podstawie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...], a własną kancelarię utworzył w dniu [...], tj. z datą złożenia ślubowania. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze, z dnia [...], na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. K.K., E.P., działający w imieniu Stowarzyszenia A w R., w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." w związku z art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, domagał się: 1) zobowiązania Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. K.K. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt; 2) ukarania Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. K.K. za nie udzielenie informacji publicznej w terminie. W uzasadnieniu skargi powołano się na treść wyżej przytoczonego wniosku z dnia [...], monitu z dnia [...] oraz kolejnego wniosku z dnia [...]. Skarżące Stowarzyszenie nie podzieliło dokonanej przez Komornika Sądowego interpretacji prawa i uznało, iż nie wnioskowało o ujawnienie jakichkolwiek tajnych okoliczności spraw, a chciało jedynie działać na rzecz ogólnego dobra społecznego. Podkreśliło, że eksmisje są wykonywane również na mieniu komunalnym. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 285/11 uznało, iż prawo do złożenia skargi na bezczynność nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., I OSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, postanowienie NSA z 03 października 2007 r., I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., VIII SAB/Wa 18/11). Za uzasadnione w związku z tym należy uznać zobowiązanie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. K.K. do udzielenia żądanej informacji, jak w wskazano w punkcie pierwszym skargi oraz do jego ukarania, czego domagano się w punkcie drugim skargi. W odpowiedzi na skargę Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w R. – K.K., w piśmie z dnia [...] zaznaczył, że wnioskowane informacje, takie jak koszty początkowe otwarcia kancelarii, zasoby sprzętowe, dochody w rozbiciu za poszczególne miesiące, nie podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej, w rozumieniu jej art. 1 ust. 1, bowiem dotyczą samofinansującego się charakteru działalności komornika i jego prywatnego majątku przeznaczonego do utworzenia, wyposażenia i funkcjonowania kancelarii. Wprawdzie komornik sądowy, jako funkcjonariusz publiczny podlega wspomnianej ustawie, ale w zakresie wykonywania przez niego zadań publicznych, a nie działalności na własny rachunek. Komornik posiada podwójny status jest bowiem funkcjonariuszem, o ile realizuje swoje ustawowe kompetencje jako organ egzekucyjny, ale z drugiej strony prowadzi działalność na własny rachunek, co wynika z art. 3a ustawy o komornikach (...) i uczestniczy w obrocie gospodarczym, w tym zawiera umowy cywilnoprawne na potrzeby prowadzonej kancelarii komorniczej. Komornika obliguje się do zachowania w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 27 lipca 2012 r. o sygn. akt I OSK 809/12. Z jego uzasadnienia wynika, że kierując się wykładnią art. 61 Konstytucji RP i treścią art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także innych podmiotów sprawujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Kryterium różnicującym jest to, czy dotyczy ona działalności organów władzy lub osób pełniących funkcje publiczne. Jednocześnie komornik jako funkcjonariusz publiczny jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, o ile ta informacja ma walor informacji publicznej. Nie jest dopuszczalne rozszerzenie stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej na informacje dotyczące dysponowania majątkiem niepubliczny, do których należy zaliczyć wnioskowane przez skarżące Stowarzyszenie informacje. Jednakże art. 16 ust. 2 ustawy o komornikach (...) przewiduje, że komornik jest obowiązany do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym, które dotyczy majątku odrębnego oraz objętego małżeńską wspólnością majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w szczególności informacje o posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Dodatkowo zawiera również dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej. Powyższe oświadczenie komornik ma obowiązek składać do kolegiów właściwych sądów apelacyjnych, celem ich analizy. Brak ustawowego obowiązku komornika do podania treści oświadczenia majątkowego i informacji o dochodach osiąganych z tytułu działalności zarobkowej, obejmuje także dane z prowadzonej przez komornika działalności gospodarczej, wykonywanej na podstawie art. 21 ustawy o komornikach (...). Pismem z dnia [...] komornik uzupełnił odpowiedź na skargę i zaznaczył, iż art. 20 ustawy o komornikach (...) jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do treści kolejnego wniosku w zakresie informacji o sprawach prowadzonych z wniosku Gminy R. zauważył, że według Trybunału Konstytucyjnego nie można rozróżniać i faworyzować podmiotów ze względu na ich cechę prywatną czy państwowo-komunalną, gdyż nieuprawnione było by żądanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, danych dotyczących np. spraw prowadzonych u komornika przez sąsiada. W toku postępowania sądowoadministracyjnego prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 25 marca 2013 r. o sygn. akt IV SO/Gl 6/13 wymierzono Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w R. K.K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. oraz zasądzono zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] zł. (k-17 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 pkt 8 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Chodzi zatem o bezczynność w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Natomiast według art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jakkolwiek przepisy ustawy p.p.s.a. nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN , Warszawa 1996, s. 62-63). Celem skargi na bezczynność organu administracyjnego jest zwalczanie braku działania (zaniechania) polegającego na niezałatwianiu sprawy administracyjnej, do której organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, np. do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności, a mimo to, nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. K.K. w zakresie rozpoznania pytań zawartych we wnioskach skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] i z dnia [...], które zdaniem Stowarzyszenia, dotyczył udzielenia informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie domagało się udzielenia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia [...], jako siedem pytań opisanych szczegółowo na wstępie uzasadnienia niniejszego orzeczenia. Wniosek ten został rozszerzony o żądanie kolejnych informacji określonych we wniosku z dnia [...], składającym się z trzech punktów, zawierających zacytowane również wcześniej pytania. W ocenie składu orzekającego na wstępie należy rozstrzygnąć, czy żądane informacje należy zakwalifikować jako informacje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do tej informacji, określa zarówno jej zakres podmiotowy (wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku - art. 4 ust. 1) i przedmiotowy (art. 1 ust. 1) oraz procedurę i tryb jej udostępniania (art. 6 i art. 7). W świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że komornik jest władzą publiczną i z tej racji obowiązany jest do udzielenia informacji publicznej, co potwierdza orzecznictwo (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16.03.2011 r. o sygn. akt II SO/Kr 23/10, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20.01.2004 r. o sygn. akt SK 26/03, OTK-A 2004/1/3) oraz przepisy art. 1, art. 2, art. 3 i art. 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 231, poz. 1376 z późn. zm.), zgodnie z którym komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym i to wyłącznie on wykonuje czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych na własny rachunek. Z przywołanych przepisów wynika, że komornik sądowy ma status funkcjonariusza publicznego, a także jest organem władzy publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, co niewątpliwie pozwala umieścić go w kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania posiadanej informacji publicznej, o ile oczywiście informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, istotnie ma walor informacji publicznej. W zakresie stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdą się zatem tylko te informacje, które dotyczą pełnienia funkcji publicznej. Wprawdzie w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest także treść umów cywilnoprawnych, ale co warto podkreślić tylko tych, które dotyczą majątku publicznego. Prowadzenie działalności na własny rachunek oznacza, że istnieje sfera działalności komornika niezwiązana z funkcją publiczną funkcjonariusza, poza zakresem czynności wykonywanych w ramach władztwa publicznego, gdzie komornik występuje jako równoprawny podmiot obrotu gospodarczego, czy strona stosunków cywilnoprawnych i to do tej sfery właśnie należy zaliczyć również koszt prowadzenia i wyposażenia kancelarii, jak również osiągane dochody, bowiem wykonuje on czynności w sposób zorganizowany, ciągły i na własny rachunek w celach zarobkowych. Na powyższe zagadnienie zwrócono już uwagę w treści odpowiedzi na skargę. Prawo do informacji publicznej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obejmuje m. in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Regulacja powyższa ma znaczenie zważywszy na treść wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...]. W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany może dokonać następujących działań:- udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej;- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej);- odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 omawianej ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;- może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13). Jak wynika z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie Komornik udzielił odpowiedzi pismem informacyjnym. W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej, ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej i jest nią każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności przykładowo wymienionych i zgrupowanych w art. 6 tej ustawy, co pozwala na określenie kryteriów wyróżniających informację publiczną. Dokumentem urzędowym, w rozumieniu jej przepisów, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 z późn. zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 ustawy nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (M. Jaśkowska "Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego", Toruń 2002, str. 28). W judykaturze podniesiono, że "dla traktowania danej informacji jako publicznej decydujące powinno być nie samo jej "wytworzenie", lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu zadań publicznych.". Pytania wymienione we wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] zawarte w punkcie 6, jak i we wniosku z dnia [...], w znacznej części mogą zostać zakwalifikowane do dwóch kategorii spośród wymienionych w sposób przykładowy w art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. do informacji o przedmiocie działalności podmiotów, o których mowa w jej art. 4 ust. 1 oraz informacji wymienionych w jej art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a, c, f, jak również do informacji o stanie spraw przyjmowanych przez te podmioty (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e). Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym - co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6.10.2011r., sygn. akt: II SAB/Bk 6/11, Lex nr 965544). Jak wynika bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy na wniosek jest udostępniana informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Odnosząc się do treści wniosku z dnia [...], zwłaszcza jego pytania z punktu pierwszego i drugiego, odpowiedź została udzielona w piśmie informacyjnym, ale też jest ona ogólnie dostępna w Biuletynie Informacji Sądowej Sądu Rejonowego w R. Co więcej, żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.10.2009r., sygn. akt: I OSK 545/09, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Ubocznie należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Z dyspozycji art. 20 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wynika bowiem obowiązek komornika do zachowania w tajemnicy wszelkich okoliczności związanych z dokonanymi lub planowanymi czynnościami egzekucyjnymi oraz do nieudzielania informacji osobom innym niż uczestnicy postępowania. Przepis ten jest zgodny z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Z kolei stosownie do ust. 3 tego przepisu nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Skarżące Stowarzyszenie żąda udostępnienia informacji dotyczących prywatnych spraw, tym samym, niezależnie od obowiązku zachowania przez komornika tajemnicy służbowej (którego naruszenie skutkuje odpowiedzialnością dyscyplinarną i karną z art. 266 kodeksu karnego) brak było podstaw, aby stwierdzić, że punkty od 3 do 5 i punkt 7 wniosku z dnia [...] obejmują dostęp do informacji publicznej. Wprawdzie komornik sądowy, jako funkcjonariusz publiczny, podlega w określonym zakresie przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak swoją działalność prowadzi na własny rachunek i uczestniczy w obrocie gospodarczym (art. 3a ustawy o komornikach sądowych i egzekucji). Oznacza to, że istnieje sfera działalności komornika niezwiązana z funkcją publiczną, poza zakresem czynności egzekucyjnych wykonywanych w ramach władztwa publicznego, gdzie komornik występuje jako równoprawny podmiot obrotu gospodarczego. Zatem komornik zobowiązany będzie do udzielenia tylko takich informacji z publicznej sfery swojej działalności, które nie wiążą się z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, czego potwierdzeniem jest treść art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym wskazując zakres podmiotowy posłużono się kryterium wykonywania przez podmiot zadania publicznego. Tymczasem Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w R., w zakresie nieudzielania informacji dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji bezczynności w zakresie rozpoznania punktu szóstego wniosku z dnia [...] oraz całości trzech pytań zawartych we wniosku z dnia [...]. Na podstawie cytowanego powyżej art. 149 § 1 w związku z art. 286 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. do ich załatwienia, a termin wykonania tego obowiązku wynika wprost z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w opisanych wyżej okolicznościach sprawy, brak było podstaw do przyjęcia takiej oceny. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł również o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi.