IV SAB/Gl 31/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwestii wniosku skarżącego z dnia 15 kwietnia 2016 r. o uzupełnienie wyroku z dnia 7 marca 2016 r. w zakresie kosztów postępowania p o s t a n a w i a oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku Wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi wniesionej przez M. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w przedmiocie informacji publicznej zobowiązał organ do załatwienia pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 13 stycznia 2015 r.; stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie wyroku, w zakresie obejmującym wskazanie, w jakim terminie organ ma załatwić pkt 2 wniosku. WSA w Gliwicach postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. wniosek oddalił. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I OZ 1662/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania oraz oddalił wniosek o pozostawienie Sądowi I instancji do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego. Wykonując zalecenia NSA, tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 7 marca 2016 r. uzupełnił pkt 1 sentencji wyroku z dnia 28 maja 2015 r. w ten sposób, że określił 14 dniowy termin wykonania wymienionego w nim obowiązku. Równocześnie w uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że nie mógł się odnieść do treści pisma skarżącego z dnia 2 marca 2016 r., które zostało przedłożone sędziemu sprawozdawcy po wydaniu wyroku (wpłynęło do Sądu w dniu 7 marca 2016 r.). W tym piśmie pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego za dwukrotne postępowanie w przedmiocie uzupełnienia wyroku oraz za postępowanie zażaleniowe przed NSA i wpisu od zażalenia. Podniósł, że wniosek o uzupełnienie wyroku jest wnioskiem, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o skardze i dlatego zasadne jest żądanie zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za dwukrotne postępowanie w przedmiocie uzupełnienia wyroku. Odpis orzeczenia doręczono pełnomocnikowi w dniu 14 kwietnia 2016 r. Następnie, skarżący pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 7 marca 2016 r. zgodnie z wcześniejszym wnioskiem jego pełnomocnika z dnia 2 marca 2016 r. Podniósł, że wspomniane pismo z dnia 2 marca 2016 r. zostało oddane w placówce pocztowej w tym samym dniu, a zatem w świetle art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., należy uznać, że zostało w tym dniu wniesione do Sądu. W tej sytuacji został dochowany termin wynikający z art. 210 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku się nie doręcza stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym w myśl § 2 art. 157 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku, co do kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie stosownie do treści art. 210 § 1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Zdaniem Sądu skarżący dokonał błędnej wykładni art. 210 § 1 w zw. z art. 83 § 3 P.p.s.a. uznając, że zgłoszenie wniosku o przyznanie należnych kosztów najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia następuje także wówczas, gdy wniosek zostanie nadany w placówce pocztowej przed zamknięciem rozprawy, a wpłynie do Sądu w terminie późniejszym, już po zamknięciu rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik oraz skarżący nie zgłosili wniosku o zwrot kosztów postępowania za postępowanie zażaleniowe oraz za postępowanie w sprawie uzupełnienia wyroku przed zamknięciem rozprawy. Zdaniem Sądu nie można uznać, że nadanie pisma przed zamknięciem rozprawy i wpływ do Sądu w terminie późniejszym jest równoznaczny ze zgłoszeniem wniosku przed zamknięciem rozprawy. Rzeczywiście wniosek strona może nadać w piśmie kierowanym do Sądu, jednakże wykładnia celowościowa art. 210 § 1 P.p.s.a., jak również zasady logiki wskazują jednoznacznie, że musi on być przedstawiony sądowi najpóźniej do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Nie budzi bowiem wątpliwości, że Sąd, który wydaje na tej rozprawie wyrok, aby móc rozstrzygnąć w nim o kosztach postępowania, musi otrzymać taki wniosek przed wydaniem tego orzeczenia. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Jak wyraźnie zwrócił uwagę NSA w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I OZ 1662/15, brak odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania miedzy stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia, oznacza, że strona nie posiada prawa do żądania ich zwrotu. Kwestia ta została więc prawomocnie rozstrzygnięta. Z kolei powołane przez skarżącego orzeczenie NSA z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I OZ 1179/13 zapadło w innej sytuacji procesowej, gdyż dotyczyło postępowania, w którym postępowanie toczyło się dwukrotnie przed sądem I instancji i przed sądem II instancji, a Sąd nie uwzględnił kosztów postępowania kasacyjnego, w którym uwzględniono skargę kasacyjną na postanowienie o umorzeniu postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie, bowiem wniosek skarżącego o uzupełnienie orzeczenia nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.