IV SAB/Gl 380/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na przewlekłość postępowania Wójta Gminy M. w przedmiocie udzielenia specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oddala skargę. W dniu 17 listopada 2017 r. M. S. r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjna w Gliwicach na przewlekłość postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 22 sierpnia 2017 r. dotyczącego specjalistycznych usług opiekuńczych. Z akt sprawy wynika następujący przebieg postępowania: W dniu 22 sierpnia 2017 r. M. S. wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o przyznanie jej synowi – T.S. specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi w wymiarze zleconym przez lekarza. W dniu 1 września 2017 r. organ złożył zapytanie ofertowe o świadczenie usług opiekuńczych dla T. S. Zapytanie to zostało umieszczone na stronie internetowej Urzędu M. oraz GOPS w M. z siedzibą w W. W terminie wyznaczonym do składania ofert tj. do 15 września 2017 r. nie wpłynęła żadna oferta. Natomiast pismem z dnia 7 września 2017 Gabinet Fizjoterapii Usługi Rehabilitacyjne Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej Gabinet Fizjoterapii wyjaśnił, że spełnia warunki określone przez organ w zapytaniu ofertowym. Pismem z dnia 18 września 2017 r. organ wystąpił do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w K. wnosząc o przedstawienie stanowiska dotyczącego podmiotu Gabinet Fizjoterapii w świetle § 3 rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz.U. z 2005 r., nr 189, poz. 1598 ze zm. –dalej "rozporządzenie"). W dniu 22 września 2017 r. organ złożył kolejne zapytanie ofertowe o świadczenie usług opiekuńczych dla T. S. W terminie wyznaczonym do składania ofert tj. do 6 października 2017 r. wpłynęła jedna oferta - Gabinetu Fizjoterapii, który przedstawił dokumenty budzące wątpliwości organu, będące przedmiotem pisma organu z dnia 18 września 2017 r. Pismem z dnia 20 października 2017 r. organ przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do dnia 20 listopada.2017 r. Pismem z dnia 2 października 2017 r. Śląski Urząd Wojewódzki w K. wystąpił do Departamentu Pomocy i Integracji Społecznej w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z prośbą o zajęcie stanowiska w kwestii przedstawionej przez organ w piśmie z dnia 18 września 2017 r. W dniu 25 października 2017 r. skarżąca wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z ponagleniem z wniosku z dnia 22 sierpnia 2017 r. Skarżąca podkreśliła, że organ prowadził uprzednio postępowanie z wniosku z dnia 19 stycznia 2017 r. i przez pięć miesięcy nie wystąpił do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z żadnym pismem. Skarżąca wyraziła opinię, że organ naruszył zasadę szybkości postępowania określoną w art. 12 k.p.a. Pismem z dnia 8 listopada 2017 r., adresowanym do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z siedzibą w W., Śląski Urząd Wojewódzki w K. w przesłał stanowisko Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wyjaśniające wątpliwości organu w kwestii stosowania w praktyce § 3 rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r. stwierdziło, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Pismem z dnia 9 listopada 2017 r. organ zwrócił się do Gabinetu Fizjoterapii o dostarczenie dokumentu potwierdzającego, że podmiot ten świadczy usługi dla osób z zaburzeniami psychicznymi i w jakim zakresie. Pismem z dnia 15 listopada 2017 r. Gabinet Fizjoterapii wyjaśnił, że pacjentami podmiotu są również dzieci z zaburzeniami psychicznymi, a gabinet spełnia kryteria rozporządzenia. Pismem z dnia 9 listopada 2017 r. organ zwrócił się do Ośrodka Edukacyjno- Wychowawczego w Ż. o udzielenie informacji w zakresie celu zajęć rewalidacyjno wychowawczych, w którymi objęty jest T. S. i godzin realizacji tychże zajęć. Organ zawiadamiał skarżącą o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy pismami z dnia 21 września 2017 r. z dnia 20 października 2017 r., z dnia 17 listopada 2017 r. Pismem z dnia 16 listopada 2017 r. Stowarzyszenie A w Z udzielił informacji w kwestii zajęć rewalidacyjno- wychowawczych T. S. Wnioskiem z dnia 16 listopada 2017 r. organ wystąpił o przyznanie środków finansowych na obsługę, organizację i świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. organ zwrócił się do Ośrodka Edukacyjno- Wychowawczego w Z. o udzielenie informacji na podstawie art. 105 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W skardze do WSA w Gliwicach na przewlekłość postępowania organu skarżąca zarzuciła naruszenie art.8 k.p.a., art. 12 k.p.a, art. 35 § 1 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu wnosząc o: 1) zobowiązanie Wójta Gminy M. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Wójta Gminy M. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie, 3) w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca opisała przebieg postępowania w sprawie podkreślając, że wniosek z dnia 22 stycznia 2017 r. był konsekwencją wydania przez organ decyzji o odmowie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych ze względu na brak podmiotu świadczącego usługi z wniosku z dnia 19 stycznia 2017 r. Podkreśliła, że Gabinet Fizjoterapii złożył ofertę w dniu 9 czerwca 2017 r. wraz z kompletem dokumentów określonych w zapytaniu ofertowym i zgodnych z wymogami rozporządzenia, a organ przez pięć miesięcy nie był w stanie podjąć decyzji o podpisaniu umowy z tymże podmiotem. Dopiero w październiku 2017 r., a zatem po 4 miesiącach od zgłoszenia się podmiotu organ I instancji uznał, że Gabinet Fizjoterapii spełnia warunki określone w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem skarżącej, która wskazała na synonimy słowa "zakład" określone w słowniku języka polskiego PWN, wystarczyła analiza tego pojęcia. Stwierdziła, że przedłużanie postępowania celem dokonania jego analizy przez Urząd Wojewódzki, a następnie Departamentu Pomocy i Integracji Społecznej w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej budzi zastrzeżenia również w świetle wyjaśnień dotyczących interpretacji § 3 rozporządzenia. Skarżąca zaakcentowała, że organy administracji publicznej działają na podstawie art. 6 k.p.a. i winny zapoznać się z wszystkimi przepisami dotyczącymi danego zagadnienia. Natomiast odpowiedzi udzielane przez Departament Pomocy i Integracji Społecznej w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie stanowią źródła prawa – tym samym przedłużanie postępowania ze względu na oczekiwanie na odpowiedź ministerstwa jest niedopuszczalne. W zakresie źródeł powszechnie obowiązującego prawa skarżąca przywoła art. 87 ust. 1 Konstytucji RP wyrażając opinię, że w kwestiach wątpliwych organ winien konsultować z "zatrudnionym prawnikiem". Dalej zauważyła, że w sąsiedniej gminie Z. umowa na świadczenie usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi została podpisana z Gabinetem Fizjoterapii w ciągu 15 dni od dnia złożenia oferty przez ten podmiot. Ponadto organ nie miał wątpliwości co do interpretacji pojęcia "zakład" w odniesieniu do innego podmiotu, z którym podpisano umowę na świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych dla innej osoby. Skarżąca postawiła trzy pytania, co do sposobu i trybu postępowania administracyjnego przez gminę. Przywołała również obszerne fragmenty uzasadnień sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie akcentując, że przez przewlekłe prowadzenie postępowania należy rozumieć również nieefektywne podejmowanie czynności, w dużych odstępach czasowych, bądź wykonywanie czynności pozornych, a także działanie organu opieszałe, niesprawne i nieskuteczne w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu przedstawił chronologicznie przebieg postępowania wskazując, że podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia wątpliwości powstałych przy rozpatrywaniu sprawy. Zajęcie stanowiska co do wykładni przepisów rozporządzenia przez podmiot wydający ten akt prawny, pozwoliło organowi ostatecznie dokonać pozytywnie oceny ofert złożonej przez Gabinet Fizjoterapii. Zdaniem organu prawidłowe działanie w niniejszej sprawie potwierdza wprowadzona do kodeksu postępowania administracyjnego w art. 7b zasada upoważniająca podmioty prowadzące postępowanie do występowania do innych organów o zajęcie stanowiska co do sposobu interpretacji oraz stosowania przepisów, co sprzyja realizacji wynikającej z art. 8 § 2 k.p.a. zasady stosowania utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zawarcia umowy przez gminę Z. organ wskazał, że nie są mu znane akta tego postępowania administracyjnego. Uznał także za chybiony i nie mający znaczenia dla oceny działania organu w niniejszej sprawie zarzut dotyczący podpisania umowy z Centrum Rehabilitacji Filia w B., gdyż była to inna sprawa administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest przepis art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.-dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 art, 149 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Skarga poprzedzona została ponagleniem, skierowanym do właściwego organu wyższego stopnia (tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej), zawartym w piśmie z dnia 25 października 2017 r. Tym samym skarga spełnia warunek określony w art. 52 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Stanowi on, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na marginesie zauważyć należy, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie złożone na podstawie art. 37 k.p.a. zostanie rozpatrzone przez właściwy organ (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1478/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 854/13 – oba dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadniczym bowiem celem tego środka zaskarżenia jest doprowadzenie do jak najszybszego załatwienia sprawy, stąd też nieuzasadniony staje się wymóg, aby strona po złożeniu zażalenia musiała czekać na jego rozpoznanie bądź upływ miesięcznego terminu, zwłaszcza, że nie wynika to wyraźnie z unormowań ustawowych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3158/14, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego przyjąć należy, że wybór terminu do wniesienia skargi na gruncie omawianego przepisu pozostawiony został do decyzji samej strony skarżącej i to od strony wyłącznie zależy, czy skargę wniesie po udzieleniu przez organ odpowiedzi, czy też przed (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2247/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy Sąd podkreśla, że jej przedmiotem jest skarga na przewlekłe prowadzenie przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z siedzibą w W. postępowania dotyczącego wniosku skarżącej z dnia 22 sierpnia 2017 r. Skarżąca w skardze na przewlekłość postępowania wskazuje na fakt, iż wniosek z 22 sierpnia 2017 r. został złożony z tego powodu, że postępowanie zainicjowane jej wnioskiem z dnia 19 stycznia 2017 r. zakończyło się wydaniem decyzji odmawiającej przyznania jej specjalistycznych usług opiekuńczych ze względu na brak podmiotu świadczącego usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Skarżąca wskazywała przy tym, że w dniu 6 czerwca 2017 r., a więc w trakcie rozpatrywania wniosku z 19 stycznia 2017 r., ofertę złożył Gabinet Fizjoterapii Usługi Rehabilitacyjne w P. Organ nie podpisał umowy z tym podmiotem, a dopiero w trakcie obecnego postępowania wystąpił z zapytaniem w kwestii interpretacji § 3 rozporządzenia, co w opinii skarżącej było zbędne i prowadziło do niezasadnego przedłużania terminu załatwienia sprawy. Na wstępie należy podnieść, że zarzuty skarżącej w zakresie w jakim wskazuje, że przewlekłość postępowania jest wynikiem nieprawidłowego stosowanie prawa materialnego nie podlegają kontroli w ramach skargi na przewlekłość postępowania. Tę kwestię Sąd może skontrolować jedynie w ramach skargi na merytoryczne rozstrzygnięcie wydane w formie decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, których zaistnienie dawałoby podstawę do uznania zasadności skargi należy wskazać na następujące okoliczności, które w ocenie Sądu dają podstawę do uznania, iż skarga jest niezasadna. Niewątpliwie długotrwałość postępowania jaka ma miejsce w sprawie o przyznanie jej synowi – T.S. specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi bez finalnego efektu jakiego oczekuje skarżąca w związku ze zgłoszonym wnioskiem w okolicznościach sprawy nie jest wystarczająca do stwierdzenia, iż postępowanie w sprawie toczyło się przewlekle. Okres 4 – 5 miesięcy, na który wskazuje skarżąca obejmuje także okres rozpatrywania jej wniosku z dnia 19 stycznia 2017 r. zakończony wydaniem decyzji odmawiającej przyznania jej specjalistycznych usług opiekuńczych ze względu na brak podmiotu świadczącego usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. W postępowaniu toczącym się na skutek wniosku z dnia 22 sierpnia 2017 r. zostało ogłoszone zapytanie ofertowe w dniu 1 września 2017 r., na które odpowiedział jeden podmiot, ten sam który złożył ofertę w postępowaniu zakończonym dla skarżącej decyzją negatywną, a wszczętym wnioskiem z dnia 19 stycznia 2017 r. Pozostaje zatem do oceny czy po 22 sierpnia 2017 r. organ w sposób celowy i nieuzasadniony przedłużał postępowanie w sprawie. W tym zakresie skarżąca stawia zarzut naruszenia: art. 8 k.p.a. to jest zasady pogłębiania zaufania obywateli i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, art. 12 k.p.a. formułujący zasadę szybkości postępowania, art. 35 § 1 k.p.a. - zgodnie z którym organ winien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki oraz art. 36 k.p.a , z którego wynikają obowiązki organu po upływie terminu załatwienia sprawy. W odniesieniu do tych zarzutów organ wskazał, że postępowanie było prowadzone starannie i wnikliwie, a wystąpienie do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w K., a w konsekwencji do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, o wyjaśnienie wątpliwości co do stosowania prawa było zasadne. W tym zakresie Sąd w składzie orzekającym, po analizie akt sprawy podzielił stanowisko organu. Z tego też względu Sąd nie podziela zarzutu, iż podejmowane czynności były pozorowane i nie zmierzały do wyjaśnienia sprawy. W związku z podejmowanymi czynnościami i niezbędnym czasem ich przeprowadzania organ zawiadamiał skarżącą zgodnie z art. 36 k.p.a. o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie wyznaczonym w art. 35 k.p.a. i jednocześnie zawiadamiał o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia. Z tego też względu Sąd nie podziela zarzutu, że organ bez uzasadnienia wydawał zawiadomienia o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia sprawy. Dokonując oceny, Sąd wziął pod uwagę, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania przez organ w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że tylko formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69 - 70). Przewlekłością postępowania będzie również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). "Przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez przewlekłe prowadzenie postępowania należy także rozumieć sytuację, w której organ prowadzący postępowanie kilkakrotnie wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy bez wyczerpującego podania przyczyny niedotrzymania poprzednio wyznaczonych terminów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1881/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, iż o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku - organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 70). Dla stwierdzenia, czy organ administracyjny pozostawał w "przewlekłości" nie ma znaczenia to, czy podejmował w trakcie postępowania jakiekolwiek czynności, a nawet rozstrzygnięcia, lecz to czy rzeczywiście podjęte przez niego działania doprowadziły do sprawnego załatwienia postępowania bez zbędnej zwłoki. prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 24/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Stwierdzenie, że w określonej dacie - a tą będzie data orzekania przez sąd administracyjny - można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymaga zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowań (vide: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 11, W. 2011, str. 238, także wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 34/13 - CBOSA). Dokonując oceny według powyżej przedstawionych kryteriów postępowania prowadzonego przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z siedzibą w W., stwierdzić należy, że organ ten w żadnym wypadku nie prowadził postępowania w sposób przewlekły. Nie ulega wątpliwości, że sprawa miała wyjątkowy charakter chociażby z tego powodu, że dokumenty złożone przez jedyny podmiot, który odpowiedział na zapytanie ofertowe budziły wątpliwości co do spełniania warunków w świetle przepisów rozporządzenia. Zdaniem sądu podejmowane działania i przedstawiony tok postępowania nie może być oceniany w kategoriach czynności zbędnych, względnie pozorujących gromadzenie materiału dowodowego. Organ nie mógł załatwić wniosku skarżącej z dnia 22 sierpnia 2017 r. w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie kwestia rozstrzygnięć organów w innych sprawach administracyjnych, nie będących przedmiotem niniejszego postępowania nie może być oceniana przez skład orzekający. Stwierdzić należy zatem, że wszystkie czynności podejmowane przez organ pozostają ze sobą w czasowym związku i nie można doszukiwać się opieszałości organu, której można byłoby przypisać cechę przewlekłości postępowania. Biorąc pod uwagę żądanie skargi oraz oceniając postępowanie organu - w ocenie sądu - należało skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić