IV SAB/Gl 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Zakładów A Sp. z o.o. w I. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie informacji publicznej zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...]r. w zakresie dotyczącym udzielenia informacji publicznej w terminie jednego miesiąca Wnioskiem z dnia [...] r. Zakłady A Sp. z o.o. w I. wystąpiły do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w [...] o udzielenie informacji publicznej o sposobie załatwienia sprawy dotyczącej wzniesienia przez J. B. muru oporowego i umocnienia skarpy w granicy działek nr [...] i [...] położonych w S. oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], na podstawie art. 123 w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku, odmówił udzielenia informacji dotyczącej prowadzonego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego postępowania znak PINB [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że ZM "A" Sp. z o.o. w I. nie ma przymiotu strony w sprawie, bowiem budowa muru oporowego została zrealizowana w granicy pomiędzy działkami, z których żadna nie jest własnością wnioskodawcy, ani też nie znajduje się w strefie oddziaływania wzniesionego obiektu, zatem nie wykazał, że ma interes prawny w prowadzonym postępowaniu. Ponadto, inwestycja ta nie jest inwestycją publiczną, nie dotyczy finansów publicznych, a prowadzone przez organ administracji postępowanie nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji ani podmiotów wykonujących zadania publiczne. Żądana informacja, nie jest zatem informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z tym brak jest podstaw do rozpatrzenia złożonego wniosku w oparciu o przepisy tej ustawy. Nadto, odmowa udzielenia żądanej informacji nie może być traktowana jako odmowa udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej, która jako taka nie musi nastąpić w drodze decyzji. W zażaleniu od powyższego postanowienia ZM "A" Sp. z o.o. w I. wniosła o jego uchylenie zarzucając mu naruszenie art. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 i art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę udzielenia żądanej informacji publicznej, dotyczącej postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 i art. 28 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jak również art. 1 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ZM "A" Sp. z o.o. w I. zarzuciła naruszenie art. 2, art. 6 ust. 1 pkt 3 e i 4 a, art. 13 i art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę udzielenia żądanej informacji oraz art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 61 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 1215/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji zapadły w niewłaściwej formie, bowiem odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto, według utrwalonej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jeżeli żądanie strony nie stanowi informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować na piśmie o tym, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Ponownie rozpatrując sprawę, złożonego przez Zakłady A Sp. z o.o. w I. wniosku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] pismem z dnia [...] r., Nr L.dz. [...] uznał, że żądana informacja, dotycząca prowadzonego postępowania znak PINB [...] w sprawie wzniesienia przez J. B. muru oporowego, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również nie jest inwestycją publiczną, nie dotyczy finansów publicznych, a prowadzone przez organ postępowanie nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji ani podmiotów wykonujących zadania publiczne. W zażaleniu na bezczynność organu pierwszej instancji, skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Delegatura w [...], Zakłady A Sp. z o.o. w I. wyraziły niezadowolenie z rozstrzygnięcia podjętego w sprawie złożonego przez nich wniosku i ponownie domagały się jego terminowego rozpatrzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Delegatura w [...] postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], nie wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] terminu na udzielenie odpowiedzi uznając, że sprawa objęta wnioskiem o udzielenie informacji publicznej została już prawidłowo załatwiona. Organ zaznaczył, że według ustalonej linii orzeczniczej, jeżeli żądanie strony nie stanowi informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować o tym, iż sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w tej sprawie organ pierwszej instancji uczynił pismem z dnia [...] r. Zakłady A Sp. z o.o. w I. pismem z dnia [...] r. wezwały Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Delegatura w [...] do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową wyznaczenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek. W odpowiedzi, wyżej wskazany organ pismem z dnia [...] r., odmówił usunięcia naruszenia prawa, albowiem jego zdaniem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] nie jest bezczynny w sprawie wniosku strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Zakłady A Sp. z o.o., po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wniosły skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego delegatura w B. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] domagając się jej uwzględnienia i zobowiązania w określonym terminie do udzielenia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a oba organy umożliwiły do niej dostępu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie argumentując, że żądanie strony nie dotyczy udzielenia informacji publicznej. Na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r. Sąd zobowiązał skarżącego do złożenia oświadczenia precyzującego organ, któremu zarzuca bezczynność. W oświadczeniu z dnia [...] r. skarżący wskazał, że jego skarga dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z siedzibą w [...]. W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie. Organ uznał, że pismem z dnia [...] r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożony przez niego wniosek, którego zakres nie mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej oraz powołał się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 1215/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ administracji błędnie uznał, że złożony do niego wniosek strony skarżącej z dnia [...] r. nie dotyczy informacji publicznej. Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 powołanego przepisu, sprawowana ona jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 a tej ustawy. Dotyczy to takich spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo odnoszą się do innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Zatem z bezczynnością możemy mieć do czynienia tylko wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2004, s. 28). Tym samym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 86). Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca należy również traktować w takiej sytuacji jako nieudzielanie żądanej informacji. Podsumowując, dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Przede wszystkim należy podkreślić, iż zasada sformułowana w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw określonych w art. 35 i art. 36 K.p.a. Obowiązek załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z zasadami wyrażonymi w art. 7 i art. 8 K.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a p.p.s.a., Sąd, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w terminie przez siebie wskazanym (por. art. 149 w związku z art. 286 § 2 p.p.s.a.). Jednakże nie może nakazywać sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach strony skarżącej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 przedmiotowej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są jednoznaczne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Należy zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się więc do sfery faktów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są zatem szeroko pojęte władze publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Nie może budzić żadnych wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] jako organ władzy publicznej wykonujący zadania administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych, a to z uwagi na treść przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 80 - 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, sama w sobie, precyzyjnie określa obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania tej ustawy, procedurę, tryb i formę udostępniania żądanych informacji. Jedynie w kwestii wydania decyzji odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób jego dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Nie ma tu również znaczenia, czy podmiot występujący o jej udzielenie jest osobą fizyczną, osobą prawną, czy też jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Z uwagi na zarzut skargi warto w tym miejscu zaznaczyć, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Nadto, informacją jest nie tylko prawo do informacji przetworzonej, ale też prawo do wglądu do dokumentów będących w posiadaniu właściwego organu. Powyżej dokonane wyjaśnienia były konieczne z uwagi na uznanie przez adresata wniosku z dnia [...] r., że wyrażone w nim żądanie nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale dotyczy stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, a więc postępowania w sprawie wzniesienia przez J. B. muru oporowego (znak PINB [...]), jak również nie jest inwestycją publiczną, nie dotyczy finansów publicznych, a prowadzone przez organ postępowanie nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji ani podmiotów wykonujących zadania publiczne (por. treść pisma z dnia [...] r., Nr L.dz. [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...]). Stanowisko organu w tym zakresie jest błędne. Zdaniem Sądu, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których zalicza się zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 - "treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć". Z wniosku strony skarżącej wynika, że domaga się informacji o sposobie załatwienia sprawy, zatem tak sprecyzowane żądanie stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w oparciu o powołany już wcześniej art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i to w określonym w tej ustawie trybie. Nie budzi wątpliwości, że decyzje i inne rozstrzygnięcia organu administracji publicznej stanowią informację publiczną bez względu na to, czy podmiot wnioskujący jest stroną postępowania administracyjnego, czy też objęta wnioskiem informacja dotyczy spraw publicznych, czy prywatnych. Ostatnie z wymienionych kryterium "prywatności" może mieć znaczenie tylko przy ustaleniu, czy będąca w dyspozycji organu informacja publiczna może być udostępniona, czy też należy wydać decyzję o odmowie jej udzielenia. Wobec powyższych rozważań w rozpatrywanej sprawie nie wystarczająca była informacja zawarta w treści powołanego wcześniej pisma organu z dnia [...] r. Jednakże należy mieć na uwadze fakt, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na przesłanki wyraźnie określone w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. ze względu na ochronę informacji niejawnych, tajemnicy państwowej, służbowej, skarbowej, statystycznej oraz ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnic przedsiębiorstwa. Na szczególną uwagę zasługuje sprecyzowanie wniosku strony skarżącej w zakresie "o wydanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w sprawie [...]" (cytat). Zdaniem Sądu, udzielenie informacji publicznej dotyczy tylko sfery faktów, a więc nie może dotyczyć sytuacji, kiedy w obrocie prawnym nie istnieje treść dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ustanawia, wymienia i precyzuje formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Określa zatem katalog możliwych rozstrzygnięć zakończenia postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (art. 10, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2 z związku z art. 16 ust. 1). Jedynie w przypadku uznania, że żądanie strony nie stanowi informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanych informacji, nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz wystarczy poinformować o tym wnioskodawcę na piśmie. Zgodzić należy się z zarzutem skargi, że pismo organu z dnia [...] r., adresowane do wnioskodawcy, nie jest rozstrzygnięciem przewidzianym w katalogu rozstrzygnięć wymienionych w ustawie o dostępie do informacji publicznej pomimo, iż dotyczy danych publicznych w rozumieniu jej art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1. W tym stanie rzeczy, w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z przewidzianym w tej ustawie katalogiem rozstrzygnięć, należy udostępnić żądaną informację, albo odmówić jej udostępnienia (decyzją) lub umorzyć postępowanie w sprawie (por. art. 16 ust. 1 ustawy). Odmienna wykładnia omawianej ustawy w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną nie jest do zaakceptowania. Prezentowany pogląd znajduje potwierdzenie w postanowieniu NSA z 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 928/05 (Lex nr 167166). Mając powyższe na uwadze Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku w oparciu o przepisy przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt administracyjnych. Na marginesie wskazać należy, iż w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność (w sprawie której przedmiotem jest bezczynność organu), Sąd nie jest władny do wskazania sposobu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się w postępowaniu administracyjnym. Nie może zatem nakazać organowi podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji, określając jej treść. W tej sytuacji przy ponownym rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej organ winien ustalić, czy w zakresie objętym wnioskiem toczyło się postępowanie administracyjne względnie, czy też podejmowane były określone czynności. W zależności od tych ustaleń winien poinformować stronę skarżącą o podjętych przez niego działaniach względnie, że do takich nie doszło. Jeżeli jednak informacja publiczna została wytworzona, lecz nie podlega udostępnieniu z uwagi na ograniczenia wynikające z treści art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to winna być wydana stosowna decyzja. Dlatego też, Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji, a wyznaczając termin załatwienia sprawy uwzględnił treść art. 286 § 2 p.p.s.a. Nie orzekł jednak o zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, gdyż do czasu zamknięcia rozprawy, bezpośrednio poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku, nie wystąpiła ona z wnioskiem o przyznanie należnych kosztów, a tym samym utraciła prawo do zgłoszenia żądania w tej kwestii (art. 210 p.p.s.a.).