IV SO/Gl 10/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.D. w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i zwolnienia od kosztów sądowych postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy W dniu [...] wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek W.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Wniosek został dołączony do skargi na pismo Przewodniczącego Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o orzeczenie stopnia niepełnosprawności bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej w dalszej części p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591). Przystępując do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga dotyczy zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku W.D. o orzeczenie stopnia niepełnosprawności. Kwestię orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności oraz kwestie związane z przebiegiem postępowania w tych sprawach regulują przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 6 c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.). Stosownie do § 6 ust. 5 tego rozporządzenia, jeżeli przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja, o której mowa w ust. 2 i 3 tegoż § 6, jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, przewodniczący powiatowego zespołu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza termin złożenia brakującej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Unormowanie to wzorowane jest na przepisie art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zatem zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem pozostawienie wniosku bez rozpoznania powinno być uznane za czynność materialno-techniczną, o której należy poinformować stronę (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2000 r. sygn. akt I SAB 133/99, publ. w LEX nr 55296, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wa 173/06, publ. w LEX nr 341227, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2255/06, publ. w LEX nr 342573). Wobec tego czynność polegającą na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania należy uznać za czynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ dotyczy wynikających z przepisów prawa uprawnień skarżącego. Na czynność taką przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednak zgodnie z art. 52 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje jej odrzuceniem, jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia pisma, którego celem było zawiadomienie skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, a skarżący wniósł skargę do Sądu, nie poprzedzając jej wezwaniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. do usunięcia naruszenia prawa. Takie działanie skutkować będzie uznaniem skargi za niedopuszczalną na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego należy uznać, iż w sprawie występują oczywiste przesłanki odrzucenia skargi, co pozwala na uznanie skargi za oczywiście bezzasadną. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. SW