IV SO/Gl 15/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w związku ze skargą na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia [...]r. nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2017 r. S.D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w związku z jego skargą z dnia 21 sierpnia 2017 r. na m.in. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia [...]r. nr [...], na mocy której odmówiono wnioskodawcy zasiłku celowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 sierpnia 2017 r. poinformowano wnioskodawcę, że nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w związku z powyższą skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W tym miejscu należy wskazać, że art. 247 P.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r., Sygn. akt II OZ 998/14, LEX nr 1530922). Ponadto oczywistość bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a. należy łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i z możliwością jej wniesienia (por. postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r., Sygn. akt I OZ 673/14, LEX nr 1501787). Jednocześnie o oczywistej bezzasadności skargi (art. 247 P.p.s.a.) można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., Sygn. akt II OZ 700/14, LEX nr 1495334). W niniejszej sprawie S.D. złożył wniosek o ustanowienie adwokata w związku z jego skargą na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia [...]r. nr [...], na mocy której odmówiono mu przyznania zasiłku celowego. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia [...]r. nr [...] S.D. przysługiwało odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., a nie skarga albowiem skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero od decyzji wydanej przez organ II instancji. Tym samym S.D. przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środka zaskarżenia, który mu przysługiwał a zatem jego skarga z dnia 21 sierpnia 2017 r. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia [...]r. nr [...] jest niedopuszczalna – jak stanowi art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wobec tego, na podstawie art. 247 P.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.