IV SO/Gl 6/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G.K. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy K. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Wójtowi Gminy K. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); 2. zasądzić od organu na rzecz G.K. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniosku z dnia 9 kwietnia 2015 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G.K. domagał się wymierzenia Wójtowi Gminy K. grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy oraz zasadzenie kosztów postępowania. Podkreślił, że w dniu 13 marca 2015 r. wniósł, za pośrednictwem wyżej wymienionego organu, skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w sprawie nie udzielenia informacji publicznej jednakże pomimo upływu 15-dniowego terminu organ nie przekazał skargi do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Na dowód złożenia powyższej skargi przedłożył kserokopię skargi zawierającą prezentatę jej wpływu do organu w dniu 13 marca 2015 r. Tym samym termin do przekazania skargi do sądu administracyjnego upłynął bezskuteczne w dniu 30 marca 2015 r. Natomiast dopiero w dniu 15 kwietnia 2015 r. wpłynęła do tut. Sądu, nadana przez organ w dniu 13 kwietnia 2015 r., wyżej wymieniona skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Gl 44/15). W odpowiedzi na wniosek z dnia 4 maja 2015 r. organ wniósł o jego oddalenie. Jednocześnie przyznano, że w przedmiotowej sprawie skargę wraz z aktami i odpowiedzią na nią przesłano do sądu administracyjnego dopiero w dniu 8 kwietnia 2015 r. z powodu pomyłki wynikającej z zasugerowania się terminem wynikającym z treści art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poza tym wyjaśniono, iż organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, gdyż wskazał na stronę BIP urzędu, na której znajduje się zarówno uchwała w sprawie utworzenia Straży Gminnej w K. jak i jej regulamin natomiast statutu nie mógł przesłać z uwagi na fakt, że powyższa Straż go nie posiada. Zdaniem organu skoro przesłano skargę do sądu jeszcze przed złożeniem wniosku o wymierzenie grzywny to wniosek ten jest bezprzedmiotowy zwłaszcza, że interes prawny i faktyczny skarżącego nie został naruszony. Ponadto wskazano, iż podstawową funkcją grzywny określonej w art. 55 § 1 wyżej wymienionej ustawy jest funkcja dyscyplinująca organ administracji, prowadząca do spełnienia nałożonego na niego przez ustawę obowiązku. Tym samym skoro organ wypełnił uprzednio, przed złożeniem wniosku swój obowiązek, to nałożenie na niego sankcji jest bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a." organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny z tego względu, iż skarga G.K. dotyczyła informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Należy również zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy oraz akt IV SAB/Gl 44/15 wynika jednoznacznie, że skarżący w dniu 13 marca 2015 r. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wójta Gminy K. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ otrzymał skargę i obowiązany był do nadania jej właściwego biegu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Tym samym skoro skarga wpłynęła do organu w dniu 13 marca 2015 r. to ostatni dzień 15 – dniowego terminu przypadł na sobotę 28 marca 2015 r. a zatem uległ przedłużeniu, na podstawie art. 83 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, i upłynął w poniedziałek 30 marca 2015 r. Natomiast organ przekazał skargę wraz z aktami administracyjnymi dopiero w dniu 13 kwietnia 2015 r. (data nadania do Sądu), czyli z uchybieniem wskazanego terminu. Tym samym skoro wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego wniosku. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że wymierzenie grzywny w takiej sytuacji pełni nie tylko funkcję represyjną, ale ma ono także na celu funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt II GZ 431/11 oraz postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12 – orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Poza tym wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II OZ 940/12, LEX nr 1270376). Następnie należy wyjaśnić, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Podstawę obliczania wysokości grzywny w niniejszej sprawie stanowił wobec tego komunikat Prezesa GUS z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2014 r. (M. P. z 2015 r. poz. 179), z którego wynika, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3.783,46 zł. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze treść wniosku, stopień winy organu, okres jaki faktycznie upłynął pomiędzy złożeniem skargi a przekazaniem jej do tut. Sądu, brak istnienia obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie organu, że opóźnienie w przekazaniu skargi wynikało z błędnego zastosowania terminu określonego w art. 54 P.p.s.a. Natomiast okoliczność, czy organ udzielił G.K. wnioskowanych informacji nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawie. Ponadto należy podkreślił, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Ponadto skarga z dnia 13 marca 2015 r. dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej, co dodatkowo na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje Sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni od otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę (art. 21 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.