IV SO/Gl 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. N. o wymierzenie A SA Oddział Terenowy w K. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem w terminie 30 dni skargi wraz z aktami sprawy p o s t a n a w i a: wymierzyć A SA Oddział Terenowy w K. grzywnę w wysokości 400 zł W piśmie z dnia 23 lutego 2017 r. K. N. (dalej wnioskodawca) wniósł o wymierzenie A SA Oddział Terenowy w K. (dalej organ) na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późń. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) grzywny w kwocie 10 000 zł. Podniósł, że w dniu 27 grudnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu, skargę na "decyzję z dnia [...] r., nr [...]", którą odmówiono mu udostępnienia informacji publicznej. Skarga ta pomimo nałożonego na organ obowiązku nie została do dnia dzisiejszego przekazana do Sądu. Odpowiadając na wezwanie Sądu wnioskodawca w dniu 9 marca 2017 r. nadał w urzędzie pocztowym, przedmiotową skargę z dnia 27 grudnia 2016 r. do której dołączył "decyzję z dnia [...]r., nr [...]". Poinformował także Sąd, że nie dysponuje kopią wniosku o udostępnienie informacji publicznej albowiem kopia ta została zniszczona przez współosadzonego. W odpowiedzi na wniosek organ stwierdził, że nie był zobligowany do przekazania skargi do sądu albowiem wnioskodawca nie wystąpił o udzielenie informacji publicznej. Zasady udostępnienia materiałów audiowizualnych zostały określone w załączniku do uchwały nr [...]Zarządu A S.A. z dnia [...]r. Wnioskodawca wypełnił dwa formularze "zgłoszenia użytkownika korzystającego z dokumentacji audiowizualnej ze zbiorów programowych A S.A. oraz "oświadczenie użytkownika korzystającego z dokumentacji audiowizualnej zbiorów programowych A S.A." na drukach stanowiących załącznik do wskazanej powyżej uchwały i przesłał je na adres A S. A. Odpowiadając na wniosek organ nie działał w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm., zwanej dalej "u.d.i.p."). Pismo organu z dnia 21 grudnia 2016 r., w którym odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji nie jest więc decyzją w rozumieniu u.d.i.p., pismo to jest pismem informującym udzielonym na mocy wskazanej powyżej uchwały Zarządu A S.A. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, że materiał o którego udostępnienie wystąpił został przekazany Sądowi Okręgowemu II Wydział [...] w K. do sprawy o sygn. [...], która toczy się z powództwa wnioskodawcy przeciwko A S.A. Wnioskodawca jako strona postępowania cywilnego ma prawo wglądu do akt sprawy a tym samym do znajdującego się w tych aktach materiału filmowego. Skoro wnioskodawca nie złożył wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej organ nie był zobligowany do działania w trybie art. 21 w zw. z art. 17 ust. a więc nie miał obowiązku przekazania skargi tutejszemu sądowi. Z tych względów organ wniósł o oddalenie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W ocenie Sądu wniosek K. N. o wymierzenie grzywny A SA Oddział Terenowy w K. za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 27 grudnia 2016 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Skarga była adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Nie ulega zatem wątpliwości, że wymieniony podmiot, zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, przy czym w sprawie nie zaistniały żadne nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Jednocześnie trzeba podkreślić, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu w odpowiedzi na wniosek, obowiązek organu w zakresie przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy w jego ocenie skarga jest dopuszczalna, czy też nie. Już samo żądanie strony dotyczące nadania skardze określonego biegu, obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. Wobec tego przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W opisanych wyżej okolicznościach, zwłaszcza wobec wielkości przekroczenia ustawowego terminu przekazania skargi, grzywna w kwocie 400 zł, nie może być uznana za nadmierną, a jednocześnie jest wystarczająca do zrealizowania jej celu, jakim jest zdyscyplinowanie organu do terminowego przekazywania skarg sądowi administracyjnemu. Mając powyższe na uwadze - zgodnie z art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. - należało orzec jak na wstępie.