I SA/Go 109/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. spółka z ograniczona odpowiedzialnością spółka jawna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę w całości. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna (dalej również jako "Skarżący", "Strona", "Spółka", "Podatnik") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływany dalej również jako: "organ II instancji", "SKO", "organ odwoławczy") z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat (dalej jako: "organ I instancji", "organ podatkowy") z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 w kwocie 361.418 zł. Z akt wynika następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. organ podatkowy określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok za nieruchomość położoną w [...] na kwotę 361.418 zł. W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2015 rok Strona zgłosiła do opodatkowania: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 15.193 m2 x 0,88 zł/m2 = 13.369,84 zł, - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 5.905,34 m2 x 22,82 zł = 134.759,86 zł, - budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 4.895.449 zł x 2% = 97 908,98 zł. W wyniku porównania danych dotyczących powierzchni użytkowej budynków ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków z wykazanymi przez podatnika w deklaracjach na podatek od nieruchomości organ I instancji stwierdził rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną przez podatnika powierzchnią budynku nr ewid. [...] a powierzchnią ujawnioną w EGiB. W piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. Spółka wyjaśniła, że wykazana w deklaracji powierzchnia użytkowa budynku marketu została ustalona na podstawie dokonanych przez firmę zewnętrzną pomiarów i na tej podstawie zgłoszono powierzchnię użytkową marketu 5896,34 m2 - tj. 6112,90 minus 216,56 (klatka schodowa, szyb dźwigowy), w tym rampy dostawczej (nr ewid. budynku: [...]) o powierzchni użytkowej 77,68 m2. Z przedłożonego przez Spółkę zestawienia powierzchni użytkowych budynku wynika, że w "ZESTAWIENIU POWIERZCHNI PARTER" nie została uwzględniona powierzchnia parkingu. Tym samym w ocenie organu I instancji Podatnik zaniżył powierzchnię budynku o tę wartość. Odpowiadając na wezwanie organu podatkowego, Podatnik w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. stwierdził, że częścią marketu przy [...] jest parking znajdujący się w obrysie tego budynku, stanowiący element jego kondygnacji (parking "otwarty" pod marketem, brak jest ścian okalających całość kondygnacji). Zdaniem Podatnika, powierzchnia użytkowa tego parkingu, będącego częścią budynku marketu, nie może być ujęta w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bowiem nie jest możliwy pomiar po wewnętrznej długości ścian, gdyż parking ten nie posiada ścian. W ocenie organu I instancji przedstawione przez Podatnika stanowisko nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa oraz orzecznictwie. Organ podatkowy ustalił, że Spółka nie zgłosiła do opodatkowania zlokalizowanego w obrysie budynku marketu parkingu, stanowiącego element jego kondygnacji. Pomimo wezwań do złożenia korekt deklaracji na podatek od nieruchomości uwzględniających powierzchnię użytkową całego budynku wraz z przedmiotowym parkingiem spółka nie złożyła stosownych korekt. Organ podatkowy zauważył, że parking znajdujący się w obrysie budynku i stanowiący element jego konstrukcji jest osłonięty przegrodami z czterech stron z wydzielonymi wjazdami i wyjazdami oraz innymi otworami wynikającymi z technologii obiektu. Jest on otwarty, niemniej funkcję przegrody budowlanej pełnią słupy konstrukcyjne (filary). Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest możliwe jeśli istniejące przegrody - przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji - zakreślają granice obiektu. W ocenie organu podatkowego z uwagi na to, że przedmiotowy parking znajduje się w całości w bryle budynku i jest wydzielony z trójwymiarowej przestrzeni zewnętrznej (wysokość, szerokość i długość) za pomocą przegród budowlanych, nie musi posiadać wszystkich ścian, aby zaliczyć jego powierzchnię do powierzchni użytkowej całego obiektu budowlanego traktowanego jako budynek. Organ I instancji wskazał, wbrew stanowisku Spółki, że garaż nie może być wykluczony z opodatkowania z tej tylko przyczyny, że występują w nim przerwy w ciągłości zabudowy ścian. Organ podatkowy zauważył, że to Spółka podjęła decyzję, iż obiekt budowlany będzie miał przerwy w ciągłości zabudowy ścian, które zostaną zastąpione filarami. Dalej organ I instancji podkreślił, iż w warunkach niniejszej sprawy istnieją przegrody budowlane wydzielające garaż z przestrzeni, zatem wbrew twierdzeniom Podatnika, możliwe było ustalenie powierzchni użytkowej garażu. Powierzchnia ta została wykazana w dokumentach projektowych dołączonych przez inwestora do wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. o udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych., polegających na przebudowie budynku handlowego położonego przy [...]. Z przekazanych przez Referat Architektury i Budownictwa w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta dokumentów wynika, że powierzchnia użytkowa parkingu dla samochodów osobowych znajdującego się na poziomie 0 budynku marketu wynosi 5056,06 m2. Zgodnie z dokumentacją budowlaną zakres planowanej przebudowy nie miał wpływu na powierzchnię przedmiotowego parkingu. Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. organ podatkowy ustalił wobec Strony kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok w łącznej wysokości 361.418 zł w następujący sposób: - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: od powierzchni 15.193 m2 x 0,88 zł/m2 = 13.369,84 zł, - od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: od powierzchni 10.961,40 m2 x 22,82 zł = 250.139,15 zł, - od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: od wartości 4.895.449 zł x 2% = 97.908,98 zł. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka wniosła od niej odwołanie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO przychyliło się do stanowiska organu I instancji, z którego wynika, że garaż nie może być wykluczony z opodatkowania z tej przyczyny, że występują w nim przerwy w ciągłości zabudowy ścian. Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, z którego wynika, że niespójność terminologiczna pojęć "ściana" i "przegroda budowlana" nie może prowadzić do wykluczenia z opodatkowania tej części budynku, która zgodnie z przyjętą konstrukcją nie ma ściany w znaczeniu leksykalnym. W ocenie organu II instancji dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest możliwe, jeśli istniejące przegrody - przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji - zakreślają granice obiektu. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z akt sprawy, a co potwierdziła również sama Spółka, że sporny parking stanowi jedną z kondygnacji marketu stanowiącego budynek, tj. kondygnację "0". Przedmiotowy parking posiada przegrody budowlane wydzielające go z przestrzeni, a zatem możliwe było zmierzenie jego powierzchni użytkowej, a w konsekwencji ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. Za niezasadne Kolegium uznało zarzuty dotyczące braku możliwości ustalenia powierzchni użytkowej, a w konsekwencji podstawy opodatkowania parkingu, który umiejscowiony jest w obrysie budynku handlowo-usługowego. W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. organ zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta o przekazanie informacji o powierzchni użytkowej budynku nr ewid. [...]. Z wypisu rejestru gruntów i budynków wynika, że powierzchnia użytkowa budynku handlowo-usługowego hipermarketu została ustalona na podstawie projektu i wynosi 8139,07 m2. W odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2020 r. ww. Wydział poinformował, że w odniesieniu do opisanego budynku organ jest w posiadaniu czterech dokumentów projektowych. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie Spółka negowała istnienie podstaw do opodatkowania spornego parkingu podatkiem od nieruchomości, przez co nie podała - ani w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, ani też w odwołaniu - wyników obmiarów powierzchni użytkowej parkingu. Co więcej, Strona odmówiła również przedłożenia części książki obiektu budynku nr ewid. [...], gdyż jej zdaniem nie znajdują się w niej informacje, które są niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, który jest przedmiotem postępowania. Ponadto, Spółka podała, że wykazana wartość parkingu zewnętrznego nie obejmuje wartości parkingu w obrysie budynku a jedynie chodniki, drogi dojazdowe oraz miejsca parkingowe znajdujące się wokół budynku sklepu. Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku trudności dopuszczalne jest skorzystanie z danych zawartych dokumentacji budowlano-architektonicznej, co w niniejszej sprawie uczynił organ I instancji. Przedmiotowa dokumentacja zawierała dane dotyczące aktualnych pomiarów z uwzględnieniem istniejącego już w dniu jej wykonywania parkingu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na przedmiotową decyzję złożyła Spółka, która zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 187 §1 w zw. z art. 122, art. 198 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej jako: "O.p.") poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i przyjęcie powierzchni parkingu "otwartego" znajdującego się na poziomie zero jedynie na podstawie dokumentacji projektowej zamiast na podstawie rzeczywistych pomiarów, - naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.") poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Mając na względzie powołane wyżej naruszenia prawa Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis dotyczy skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l., określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei art. 1a ust. 1 pkt 5) u.p.o.l. stanowi, że pojęcie powierzchni użytkowej budynku lub jego części należy rozumieć jako powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Przystępując do analizy zarzutów zawartych w skardze, przede wszystkim zwrócić należy uwagę na bezsporną okoliczność, że zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym przez Spółkę, parking (garaż) mieści się w bryle budynku i stanowił jego część. W ocenie Sądu, dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest możliwe, jeśli istniejące przegrody - przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji - zakreślają granice obiektu. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia przegrody budowlanej, użytego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wskazał jedynie, że ma ona wydzielać obiekt z przestrzeni. W orzecznictwie na tle analogicznie brzmiącej definicji budynku, zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz.1333) przyjęto, że "wydzielenie" wskazuje na oddzielenie trójwymiarowej bryły obiektu budowlanego (budynku) od otaczającej go, również trójwymiarowej, przestrzeni. Nie jest to tylko "oddzielenie" jednej części od drugiej. Powyższe powoduje, że wprawdzie przegroda (ściana) nie musi mieć charakteru jednolitego (np. może być z otworami okiennymi, otworami wentylacyjnymi), jednak brakujące elementy przegrody nie mogą zaburzać w obrysie zewnętrznym charakteru wydzielenia bryły budynku z przestrzeni (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., II OSK 3465/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach podatku od nieruchomości przyjmuje się, że spełnienie przesłanki "wydzielenia z przestrzeni" oznacza zakreślenie granic obiektu poprzez istniejące przegrody budowlane, przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji budynku. Pojęcia przegrody nie zawęża się przy tym do pojęcia ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią także takie elementy struktury budynku, jak filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą spełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (por. wyroki NSA: z 25 września 2015 r., II FSK 2086/13; z 11 maja 2016 r., II FSK 1581/15; z 11 marca 2020 r., II FSK 1043/18, z 5 sierpnia 2020 r., II FSK 2783/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku parkingów podziemnych wyrażono pogląd, że gdy nad parkingiem znajdują się kolejne kondygnacje budynku, to jest on funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem, a w szczególności z tą jego częścią, która pozostaje nad nim (por. wyroki NSA: z 12 grudnia 2014 r., II FSK 3121/12; z 12 sierpnia 2014 r., II FSK 1715/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy stwierdzić, że niespójność terminologiczna w pojęciach "ściana" i "przegroda budowlana" nie może prowadzić do wykluczenia z opodatkowania tej części budynku, która zgodnie z przyjętą konstrukcją nie ma ściany w znaczeniu leksykalnym. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że według obowiązujących przepisów, cechą istotną budynku nie jest ściana, lecz przegroda budowlana (wydzielenie budynku za pomocą przegród budowlanych, a nie za pomocą ścian). Poza tym występujący w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wyraz "ściana" nie został użyty dla potrzeb zdefiniowania powierzchni użytkowej budynku, lecz dla potrzeb określenia sposobu mierzenia tej powierzchni (kwestia techniczna), która mocą art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi podstawę opodatkowania budynku podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Mając na uwadze wskazane regulacje prawne, należy stwierdzić, że dla potrzeb zmierzenia powierzchni użytkowej budynku istotne jest, by istniała granica strukturalnie wydzielająca budynek z przestrzeni (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2020 r. II FSK 1512/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest możliwe, jeśli istniejące przegrody - przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji - zakreślają granice obiektu. Pojęcia przegrody budowlanej, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie można zawężać do ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią również takie elementy struktury budynku, jak np. filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (np. wyroki NSA: z 25 września 2015 r. sygn. akt II FSK 2086/13 oraz z 11 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1581/15). Za utrwaloną uznać również można linię orzeczniczą, według której w sytuacji, gdy nad parkingiem znajdują się kolejne kondygnacje budynku centrum handlowego, to jest on funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem, a w szczególności z tą częścią budynku, która pozostaje nad nim (np. wyroki NSA: z 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II FSK 3121/1212 oraz z 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1715/12). Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy te podziela. Warto też zauważyć, że w sprawie o zbliżonym stanie faktycznym, rozstrzygniętej wyrokiem z 4 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2967/14, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że parking podziemny "należy dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, traktować jako budynek. Tym samym powierzchnia parkingu podziemnego jest powierzchnią użytkową, stanowiącą podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części". W ocenie Sądu, organ podatkowy dokonał więc w zaskarżonej decyzji prawidłowej interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz pkt 5 u.p.o.l., słusznie uznając, że parking stanowi - jako najniższa kondygnacja - część budynku, a jego powierzchnia użytkowa, powinna zostać zaliczona do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przytoczona wyżej argumentacja wskazuje na niezasadność zarzutów naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art.187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 198 § 1 O.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i przyjęcie powierzchni parkingu "otwartego" jedynie na podstawie dokumentacji projektowej zamiast na podstawie rzeczywistych pomiarów. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. określając sposób ustalania powierzchni użytkowej nie nakazuje jednak aby "mierzenia" dokonywał organ podatkowy. Organ może oprzeć się na dokumentach sporządzonych w procesie budowlanym. Dokumenty te zawierają bowiem informację o powierzchni poszczególnych pomieszczeń i zostały wytworzone przez osobę posiadające specjalistyczną wiedzę z zakresu architektury i budownictwa, która na potrzeby projektu dokonała odpowiednich pomiarów. W aktach niniejszej sprawy znajdują się dwa dokumenty wskazujące na powierzchnię garażu. Pierwszy to "Rzut poziom 0 /Parking/ sporządzony na potrzeby projektu budowlanego (załącznik 4Z do pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta z [...] maja 2020 r.). Wskazuje on, że powierzchnia parkingu wynosi 5056,06 m2. Drugi to tabela pomieszczeń z wyszczególnieniem rodzaju posadzki, wysokości oraz powierzchni (załącznik 1Z do ww. pisma). Wynikająca z niego powierzchnia podłogowa to 5074,9 m2. Z wyliczeń dokonanych w decyzji organu I instancji wynika, że na potrzeby ustalenia powierzchni użytkowej spornego garażu przyjął on mniejszą z wskazanych wartości, zatem korzystniejszą dla podatnika wartość. Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę co do zasady zgadza się z poglądem, że dokumenty te nie mają charakteru rozstrzygającego. Zauważyć jednak trzeba, że Skarżąca, będąc osobą prawną, była zobowiązana do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości obejmującej powierzchnię spornego garażu. Jeżeli zaistniałaby różnica pomiędzy powierzchnią obliczoną i zadeklarowaną przez Skarżącą a danymi wynikającymi ze zgromadzonej przez organ dokumentacji technicznej, organ podatkowy zobowiązany byłby do rozstrzygnięcia tej spornej kwestii poprzez przeprowadzenie oględzin, stosownie do art. 198 § 1 O.p. i dokonanie odpowiednich pomiarów. W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Spółka ani w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. z 31 sierpnia 2016 r. ani na żadnym etapie postępowania podatkowego nie wskazała powierzchni garażu ani przyczyn, dla których pomiary dokonane przez autorów wykorzystanej przez organ dokumentacji, są nieprawidłowe. Tym samym nie sposób uznać, że podatnik w jakikolwiek sposób zakwestionował dane wynikające z ww. dokumentów. Za gołosłowny należy uznać zarzut skargi, że przyjęta przez organy podatkowe powierzchnia nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego odzwierciedlenie stanowi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, kompletne zarówno w części faktycznej jak i prawnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.