I SA/Go 1123/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "J" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. oddala skargę. Skarżąca - "J" Sp. z o. o (dalej zwana: "Spółka"; Skarżąca) wniosła skargę na decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (zw. dalej: Dyrektor UKS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] września 2010r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora UKS nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej Inspektora Kontroli Skarbowej (zw. dalej: Inspektor Kontroli Skarbowej) Nr [...] z dnia [...] maja 2001r. określającej Stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2000r., Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2001r. określił Stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2000r. w kwocie 6.242zł. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia nie wniesiono odwołania. Wnioskiem z dnia [...] marca 2010r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zwróciła się do Urzędu Kontroli Skarbowej o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2001r. W motywach Strona podkreśliła, że w 2000r. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży materiałów budowlanych oraz świadczeniu usług budowlano - montażowych opodatkowanych stawką 22% i 7%. Właściwy Urząd Skarbowy i Izba Skarbowa prowadziły postępowania kontrolne dotyczące zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. określając je ostatecznie na kwotę 110.888,00zł. Podstawą wydanego przez nie rozstrzygnięcia była między innymi okoliczność, że faktura korygująca nr [...] nie została wystawiona w miesiącu rozliczenia pierwotnej faktury nr [...], tj. w grudniu 1999r. Dyrektor IS ustalił bowiem w decyzji z dnia [...] czerwca 2009r., sygn. [...], że wystawienie faktury korygującej nr [...] nastąpiło w wyniku okoliczności, która nie miała miejsca w miesiącu wystawienia faktury pierwotnej, tj. w grudniu 1999r., lecz powstała w terminie późniejszym, tj. w styczniu 2000 roku, kiedy to jej kontrahent – J.K., nie zgadzając się z ceną oraz stawką wykazaną na fakturze nr [...], złożył ustną reklamację. Organ stwierdził więc, że ponieważ na rozliczenie podatku VAT za miesiąc grudzień 1999r. mogą mieć wpływ zjawiska faktycznie i prawnie zaistniałe tylko w tym okresie rozliczeniowym, ujęcie faktury na kwotą 219.453,00zł oraz podatku VAT 48.279,66zł w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 1999r., spowodowało zaniżenie za ten miesiąc wartości sprzedaży o kwotę 219.453,00zł. oraz podatku należnego o kwotę 48.280,00zł. Według Strony, skoro postępowanie w sprawie zaniżenia zobowiązania podatkowego zakończyło się wydaniem przez Dyrektora IS decyzji w dniu [...] czerwca 2009r., to wówczas dowiedziała się o niemożności dokonania korekty w grudniu 1999r. ( która prawidłowo winna być dokonana w styczniu 2000r.) Do wniosku Strona załączyła obie decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2001r. oraz Dyrektora IS z dnia [...] czerwca 2009r. Podkreśliła też, że w opisanych przez nią okolicznościach przedmiotowa decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej określiła w sposób nieprawidłowy kwotę zobowiązania w podatku VAT za miesiąc styczeń 2000r. Następnie strona wskazała, że zgodnie z treścią art.240 §1 pkt5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Uznała, że przedstawione przez nią okoliczności faktyczne powodują, że decyzja z [...] maja 2001r. w sposób nieprawidłowy ustaliła nadpłatę podatku VAT za miesiąc styczeń 2000r. i kwota ta winna wynosić 59.693,00zł, a nie 11.413,00zł, jak ustalił UKS. Z tych względów wydana w sprawie decyzja organu kontrolnego, w ocenie strony, nie uwzględniła wszystkich okoliczności faktycznych, które mają wpływ na wysokość zobowiązania (nadpłaty) w podatku od towarów i usług. Organ kontroli skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. wszczął postępowanie co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, zakończonej w/w ostateczną decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej. Po jego zakończeniu, Dyrektor UKS stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art.240 §1 pkt5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.- zw. dalej: Ordynacja podatkowa), decyzją z dnia [...] lipca 2010r. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2001r. W decyzji tej pouczył Stronę o prawie wniesienia odwołania do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej - stosownie do treści art.220 §1 i §2 Ordynacji podatkowej, w związku z art.8 ust.1 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej. Pełnomocnik Spółki z zachowaniem ustawowego terminu wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora UKS. Zarzucił naruszenie art.240 §1 pkt5 Ordynacji podatkowej polegające na przyjęciu, że wystawienie faktury korekty [...] z dnia [...] grudnia 1999r. w styczniu 2000r. do faktury VAT [...] z dnia [...] grudnia 1999r. nie jest nową okolicznością nieznaną organowi w chwili wydania decyzji z dnia [...] maja 2001r. określające skarżącej zobowiązanie podatkowe za miesiąc styczeń 2000r. Wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] lipca 2010r i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2001r. w całości i określenie kwoty zobowiązania (nadpłaty) w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000r. w kwocie 59.693,00zł. Dyrektor UKS, po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia [...] września 2010r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2010r. W pierwszej kolejności wyjaśnił, że odwołanie od zaskarżonej decyzji wpłynęło do urzędu 9 sierpnia 2010r. Z dniem 30 lipca 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 127. poz. 858). Stosownie do przepisów tej ustawy, od 30 lipca 2010r. art.26 ust.2 otrzymał brzmienie: "Od decyzji, o których mowa w art.24 ust.1 pkt1 i ust.2, wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oraz od decyzji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej oraz o wznowieniu postępowania, wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej albo przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej, nie służy odwołanie.", natomiast zgodnie z art.26 ust.3 ustawy zmieniającej: "Od decyzji, o których mowa w ust.2, stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał decyzję. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. -Ordynacja podatkowa dotyczące odwołań.". Wskazał, że stosownie do art.9 ust.2 w/w ustawy zmieniającej wszczęte i niezakończone w dniu wejścia w życie tej ustawy postępowania w sprawach uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych oraz wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną dyrektora urzędu kontroli skarbowej prowadzą organy właściwe w tych sprawach od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, przy czym wszystkie podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy. Dyrektor UKS w związku z powyższymi przepisami stwierdził, że odwołanie Strony potraktowane zostało jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przypomniał, że Inspektor Kontroli Skarbowej w związku z dokonanymi ustaleniami kontrolnymi, decyzją z dnia [...] maja 2001r. nr [...] określił Spółce zobowiązanie w VAT za styczeń 2000r. w kwocie 6.242zł. od której Strona nie wniosła odwołania . Wskazał też, że w dniu [...] maja 2001r. Inspektor Kontroli Skarbowej w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowody wydał decyzję nr [...], którą określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku VAT za grudzień 1999r. w kwocie 122.324zł oraz wysokość zaległości podatkowej powstałej z tytułu podatku VAT za grudzień 1999r. w kwocie 59.718zł. W konsekwencji zaskarżenia w/w orzeczenia - ostateczne rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w decyzji Dyrektora IS z dnia [...] czerwca 2009r. Dyrektor UKS zwrócił uwagę na art.128 Ordynacji podatkowej formułujący zasadę trwałości decyzji podatkowej, zgodnie z którą - decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wzruszenie takich decyzji ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyjątkiem w powyższej zasadzie są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszenia decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania (art.240 Ordynacji podatkowej), który jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Dyrektor UKS wyjaśnił charakter i cel tej instytucji oraz enumeratywnie wskazane w ustawie przesłanki jej stosowania, w tym ze szczególnym uwzględnieniem podstawy powołanej przez stronę – " wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję" (art.240 §1 pkt5 Ordynacji podatkowej). Następnie przypomniał stanowisko strony, zgodnie z którym, organ w postępowaniu kontrolnym zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2001r. określającej jej zobowiązanie podatkowe za miesiąc styczeń 2001r. nie miał wiedzy odnośnie faktycznie wystawionej w styczniu 2000r. faktury VAT korekty nr [...] opatrzonej datą [...] grudnia 1999r. do faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. Dyrektor UKS odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, zaznaczył, że Strona na żadnym etapie postępowania nie wskazała nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi wydającemu przedmiotową decyzję. Organ kontroli skarbowej wydał pierwotne decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku VAT za styczeń 2000r. oraz grudzień 1999r. w oparciu o dowody i okoliczności przedłożone przez Stronę, które wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (faktury zakupu, sprzedaży, ewidencje prowadzone dla potrzeb podatku, zapisy w ewidencji księgowej, czynności sprawdzające, przesłuchanie świadków, itp.). Wystawienie faktury VAT korekty nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. do faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r., którą Spółka zmniejszyła sprzedaż (obrót) za miesiąc grudzień 1999r. o kwotę 219.453,00zł. i VAT o kwotę 48.280,00zł, na którą Strona powołuje się we wniosku, nie jest okolicznością nową nieznaną organowi w chwili wydawania decyzji, bowiem w tej sprawie Strony toczyły spór przez wiele lat i dotyczył on okresu rozliczeniowego za grudzień 1999r. Podobnie jest z ustaleniami w decyzji z dnia [...] maja 2001r. określającej zobowiązanie za styczeń 2000r., których organ kontroli skarbowej dokonał w oparciu o dowody i okoliczności przedłożone przez Stronę w czasie prowadzenia postępowania, które wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Od decyzji tej strona nie wniosła odwołania. Podsumowując, organ stwierdził, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art.240 §1 pkt5 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że przesłanki do wznowienia postępowania nie zaistniały, albowiem za taką trudno jest uznać decyzję Dyrektora IS z dnia [...] czerwca 2009r, która nie jest nowym dowodem w sprawie, ale rozstrzygnięciem dotyczącym rozliczenia podatku VAT za grudzień 1999r. W rozumieniu art.240 §1 pkt5 Ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji nie jest, ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania. W skardze, strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.240 §1 pkt 5 oraz art.245 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wyjścia na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi. W motywach uzasadnienia strona kwestionowała w szczególności twierdzenie organu, o nie wskazaniu przez nią na żadnym etapie postępowania nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji nr [...] i nie były znane organowi wydającemu decyzję. W jej ocenie, organ w prowadzonym wobec niej postępowaniu kontrolnym w zakresie prawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000r., zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2001r. określającej jej zobowiązanie podatkowe za miesiąc styczeń 2000r. nie miał wiedzy odnośnie faktycznie wystawionej w styczniu 2000r. faktury VAT korekty nr [...] opatrzonej datą [...] grudnia 1999r. do faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. Jej zdaniem, przedmiotowa faktura VAT korekta była znana organowi, ale w postępowaniu zakończonym ostatecznie decyzją Dyrektora IS z dnia [...] czerwca 2009r. uchylającą decyzję Dyrektora UKS z dnia [...] września 2004r., określającą stronie zobowiązanie w podatku VAT za miesiąc grudzień 1999r. Strona powoływała się również na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w jej ocenie potwierdzają prawidłowość prezentowanej przez nią argumentacji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor UKS uznał podnoszone przez stronę zarzuty za bezpodstawne. Wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem - art.1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w zw. z art.3 §2 pkt 1 i art.145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tak zakreślonych granicach kontroli sądowoadministracyjnej należało stwierdzić, że skarga okazała się bezzasadną. Istotą sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie jest ocena przesłanek do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego, a w szczególności ocena zaistnienia nowych istotnych dowodów lub okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie podejmowania decyzji w postępowaniu zwykłym (w myśl art.240 §1 pkt5 Ordynacji podatkowej). W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa Ordynacja podatkowa w drodze wyjątku od sformułowanej w art.128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art.240-246), a także o stwierdzenie nieważności (art.247-252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-256). Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od tej zasady (tzw. tryby nadzwyczajne) podlegają ścisłej wykładni. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy należy przypomnieć, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art.240 Ordynacji podatkowej. Co znamienne, wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998r. sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Spór w niniejszej sprawie wiąże się z brzmieniem art.240 §1 pkt5 Ordynacji podatkowej. W myśl wskazanej normy - "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Wynika stąd, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: 1/ ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji; 2/ okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego; 3/ okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Przy czym należy podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie. Trzeba też zauważyć, że w postępowania prowadzonych w przedmiotowym trybie, nie mogą odnieść skutku te wszystkie argumenty, które zmierzają do podważenia merytorycznej zasadności decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 §1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r. III SA 2367/01). Naczelny Sąd administracyjny w orzeczeniu z 19 stycznia 2010r. sygnatura akt I FSK 1848/08 stwierdził: "Granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p." Dotychczasowe uwagi wskazują więc, że istota zagadnienia, sprowadza się do oceny, czy istniała wskazywana przez stronę skarżącą przesłanka z art.240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zatem, dla wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji konieczne jest ustalenie, jaką wiedzą (w odniesieniu do okoliczności stanu faktycznego oraz istniejących dowodów) organ I instancji dysponował w dniu [...] maja 2001r., tj. w dniu wydania ostatecznej decyzji. W tej mierze należy odnieść się do wyjaśnień Dyrektora UKS (w tym zawartych również w odpowiedzi na skargę), które niewątpliwie z jednej strony znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, z drugiej zaś – na żadnym etapie postępowania nie zostały przez skarżącą w jakikolwiek sposób skutecznie podważone. Bezspornie, w 2001r. organem wydającym decyzje podatkowe w zakresie działalności Urzędu Kontroli Skarbowej był inspektor kontroli skarbowej (co zgodne z art.8 ust.1 pkt3 ustawy o kontroli skarbowej), zaś jednostką organizacyjną kontroli skarbowej zatrudniającą inspektorów kontroli skarbowej był i jest urząd kontroli skarbowej (art.9 ust.1 ustawy o kontroli skarbowej w brzmieniu z 2001r.). Z materiałów sprawy wynika, że postępowanie w aktach którego znajduje się faktura VAT korekta nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. do faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. prowadzone było w zakresie obejmującym rzetelność deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowość należności budżetowych w podatku od towarów i usług za 2000r., a także prawidłowość wywiązywania się z obowiązku płacenia składek na ubezpieczenie społeczne w latach 1999-2000. Akta sprawy obejmują zatem dowody zebrane za cały kontrolowany okres. Przedmiotowa faktura korekta znajduje się w aktach sprawy w załączniku nr 8 do protokołu badania ewidencji i dokumentów skarżącej, z dnia [...] maja 2001r. (karta 33 akt administracyjnych). W protokole tym, w części "ZAKRES KONTROLI" wyraźnie wskazano na (między innymi): "Rzetelność deklarowania podstaw oraz prawidłowość rozliczeń należności budżetowych podatku od towarów i usług za 2000r. oraz grudzień 1999r." (karta 3 akt administracyjnych). Postępowanie to zakończyło się wydaniem sześciu decyzji określających stronie zobowiązania z tytułu podatku VAT - za miesiące: grudzień 1999r., oraz za styczeń, luty, kwiecień, lipiec i grudzień 2000r. W ocenie Sądu, powyższe ewidentnie dowodzi, że w chwili wydawania decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2001r. Inspektor UKS był w posiadaniu faktury VAT korekty nr [...]. Tym samym, dokument ten i zawarte w jego treści informacje nie mogły być oceniane jako nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który decyzję wydał. Jeśli zatem, organ kontroli skarbowej dysponował fakturą korektą nr [...] - to znał treść tego dowodu i wyłącznie jego rzeczą było prawidłowe ustalenie faktów i wyciągnięcie wniosków istotnych z punktu widzenia decyzji podatkowej. Słusznie organ zwrócił uwagę, że czym innym jest jednak proces wnioskowania, a czym innym wiedza o faktach. Skoro organ wiedział o istnieniu przedmiotowej faktury, to nie można przyjąć, ani że fakt ten został ujawniony dopiero kilka lat później po uzyskaniu informacji od skarżącej, ani że okoliczności wynikające z jego treści są nową okolicznością faktyczną. Istotny jest bowiem moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez organ. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów. Prezentowane przez Dyrektora UKS stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem jest wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Ke 350/09, w którym Sąd ten stwierdził, że "ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią. Czym innym jest wiedza o faktach, a czym innym wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych." (tak też: orzeczenie WSA w Gliwicach z 9 lutego 2010r. I SA/GL 675/09). W innym zaś orzeczeniu NSA wskazał wprost, że "Zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania." ( wyrok z dnia 19 listopada 2009r.sygnatura akt II FSK 933/08). Skład orzekający w niniejszej sprawie poglądy te w pełni podziela. Trafnie również Dyrektor UKS zwrócił uwagę, że znamion przesłanki do wznowienia postępowania nie wypełnia decyzja Dyrektora IS z dnia [...] czerwca 2009r, która w istocie nie jest nowym dowodem w sprawie, ale rozstrzygnięciem dotyczącym rozliczenia podatku VAT za grudzień 1999r. Kierując się zatem przedstawionymi względami, skoro ani argumentacja skargi ani też analiza akt sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia zgłoszonego w niej żądania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Anna Juszczyk Wiśniewska Alina Rzepecka Jacek Niedzielski