I SA/Go 1305/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od prawidłowo określonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 3.314 zł (trzy tysiące trzysta czternaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Go 1305/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] maja 2006 r. określającą skarżącemu M.W. odsetki za zwłokę w kwocie 30.440,00 zł od prawidłowo określonych należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i lipiec 2001 r. Rozstrzygnięcia organów podatkowych obu instancji zapadły na podstawie stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organy podatkowe w następujący sposób. W trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie PHU M.W. z siedzibą w okresie od 19.02 do 25.04.2002 r. przez pracowników Urzędu Skarbowego stwierdzono nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodu. W dniu [...] listopada 2002 r. Urząd Skarbowy wydał decyzję nr [...], w której określił należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie 148.226,00 zł oraz odsetki od zaległości (na dzień wydania decyzji) w kwocie 56.162,50 zł. Od powyższej decyzji w dniu 16 grudnia 2002 roku skarżący złożył odwołanie. Decyzją z dnia 12 marca 2003 roku Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Urzędu Skarbowego. Powyższa decyzja została zaskarżona do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 02 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA/Po 718/03, NSA w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzje organu I instancji. Sąd zgodził się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej i nie uznał za koszty uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych w łącznej kwocie 226.416,04 zł od budowli i zmodernizowanego budynku mieszczącego zajezdnię samochodową i pomieszczenia administracyjne w związku z tym, że podatnik uznał je za środek trwały zdatny do użytkowania mimo braku zgłoszenia zakończenia robót budowlanych w Wydziale Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego do czego był zobligowany warunkami pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 1998 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że zawiadomienie o zakończeniu robót nosi datę [...] lipca 2003 r. i w tym stanie rzeczy w/w budowle nie mogły być w dniu [...] grudnia 2000 r. uznane za środki trwałe i tym samym podlegać amortyzacji od stycznia 2001 r. Natomiast Sąd uznał za nieprawidłowe pozostałe ustalenia dokonane przez organy podatkowe w zakresie nie uznania za koszty uzyskania przychodu wydatków poniesionych skarżącego na : -remont dachu w budynku garażowo - biurowym w łącznej kwocie 100.000,00 zł, -konserwację konstrukcji stalowych w kwocie - 80.000,00 zł, -remont wiaty nad zbiornikiem paliw w kwocie - 16.031,00 zł, -remont i konserwację wiaty - 42.383,00 zł. Zakres wykonanych prac i ich charakter stanowiły przedmiot opinii biegłego powołanego przez Urząd Skarbowy – R.N. i biegłego powołanego przez podatnika – R.N.. Analizy wskazanych opinii nie są spójne zarówno co do zakresu wykonanych robót, ich charakteru jak i wartości. W związku z powyższym Sąd uznał, że aby określić, w jakim zakresie wykonano określone prace, czy miały one charakter remontu czy modernizacji, a także jaka była ich wartość uzasadnione wydaje się być powołanie kolejnego biegłego, który powinien ustosunkować się do ob. opinii, a także wypowiedzieć się w kwestiach istotnych dla stwierdzenia, czy podatnik dokonał remontu obiektów czy też ich ulepszenia i w jakim zakresie. Sąd zwrócił również uwagę na nieuzasadnioną w świetle przepisu art. 188 Ordynacji podatkowe odmowę przeprowadzenia przez Urząd Skarbowy dowodu z zeznań wykonawców zakwestionowanych robót oraz przesłuchania strony zgodnie z art.199 Ordynacji podatkowej W dniu 14 czerwca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie - 141.460,40 zł oraz odsetek na dzień wydania decyzji w kwocie-93.200,00 zł. W decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uznał dokonanych przez skarżącego odpisów amortyzacyjnych w kwocie - 226.416,04 zł, ze względu na brak wymaganych dokumentów urzędowych, które oznaczają brak możliwości prawnego użytkowania środka trwałego, a także brak możliwości zaliczenia go do środków trwałych podlegających amortyzacji. W/w inwestycje, zdaniem organu kontrolnego , podatnik może wykazać w ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych dopiero kiedy będą kompletne, tj. od kiedy skarżący zawiadomił właściwy urząd o zakończeniu budowy. W dniu 24.05.2005 r. skarżący po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych z 2001 rok wniósł o włączenie do materiału dowodowego sprawy między innymi zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia 10.07.2003 r. złożonego przez skarżącego do Urzędu Miejskiego Wydział Urbanistyki i Administracji Budowlanej ora decyzji z dnia [...].08.2003 r. nr [...] wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta, pozwalającą na użytkowanie Bazy PHU – M.W. położonej na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] przy [...] pod warunkiem wykonania wentylacji grawitacyjnej - termin wykonania robót ustalono na dzień 30.09.2003 r. Jak z powyższego wynika skarżący pozwolenie na użytkowanie Bazy uzyskał [...].08.2003 r. natomiast do ewidencji środków trwałych obiekt został wpisany 15.12.2001 i od 01.01.2002 r. dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Odnośnie wydatków poniesionych w 2001 roku na remont dachu, konserwację konstrukcji stalowej oraz remont wiaty w łącznej kwocie 221.500,00 zł - Naczelnik Urzędu ze względu na zbyt długi upływ czasu od momentu zakończenia wymienionych robót budowlanych a datą wydania decyzji i wykonaniem w międzyczasie kolejnych remontów ( między innymi rozebranie wiaty) na wskazanych obiektach odstąpił od powołania kolejnego biegłego ponieważ uznał, że skoro powołani w roku 2002 rzeczoznawcy nie byli w stanie określić w sposób jednoznaczny chociażby zbliżony wartości faktycznych nakładów i szczegółowego zakresu wykonanych prac budowlanych na wskazanych obiektach , bezzasadnym jest powoływanie kolejnego biegłego rzeczoznawcy. Mając na uwadze fakt, iż skarżący zakończenie inwestycji (Baza) zgłosił dopiero w 2003 roku organ pierwszej instancji uznał, iż poniesione w/w nakłady łącznej kwocie 221.500,00 zł winny zwiększyć wartość początkową tej inwestycji, a zatem zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uznał ich za koszt uzyskania przychodu lecz za inwestycje w środkach trwałych . W zakresie konserwacji wiaty uznano natomiast, że w związku z tym, iż podatnik dokonał w 2002 roku rozbiórki tej wiaty odstąpiono od powołania kolejnego rzeczoznawcy uznając w całości poniesione wydatki w kwocie 70.000,00 zł jako koszty uzyskania przychodu . Obiekt został wprowadzony do ewidencji środków trwałych 02 czerwca 2000 r. Nadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że skarżący bezzasadnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu roku 2001 wydatki w kwocie 11.620,80 zł poniesione i podstawie faktur wystawionych przez Urząd Miejski za dzierżawę działki przy [...], która nie jest przez niego wykorzystywana do celów prowadzonej działalności gospodarczej, oraz kwotę 9.504,00 zł łącznie wynikającą z fakt wystawionych na nazwisko matki podatnika Z.W. z tytułu dzierżawy placu przy [...] Nie uznano także za koszt uzyskania przychodów łącznie kwoty 3.001,25 zł netto wynikającej faktur wystawionych na nieokreślonego odbiorcę lub na inne firmy niż prowadzone przez M.W.. Od powyższej decyzji w dniu 04.07.2005 r. skarżący złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej . Decyzją Nr [...] z dnia [...].09.2005 r., Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji uznał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia postępowania wyjaśniającego poprzez: 1. Powołanie kolejnego biegłego rzeczoznawcy w celu wypowiedzenia się : -co do terminu zakończenia inwestycji, co wiąże się z uznaniem środków trwałych za kompletne i zdatne do użytku, na podstawie zebranego materiału dowodowego dotyczącego zakończenia robót polegających na budowie magazynu podziemnego oleju napędowego i opałowego wraz infrastrukturą oraz dowodów dotyczących modernizacji i adaptacji budynku garażowo - biurowego -czy poniesione przez podatnika wydatki na: remont dachu w budynku garażowo – biurowym, konserwację konstrukcji stalowych, remont wiary nad zbiornikiem paliw miały charakter prac remontowych czy modernizacyjnych, bez względu na termin zakończenia wyżej wymienionych inwestycji ( budowa magazynu, modernizacja budynku). 2.Poza tym wskazał , że w zakresie wyliczenia odsetek od należnych zaliczek za poszczególne miesiące 2001 r. zastosowanie ma art. 62 § 2 Ordynacji podatkowej. 3.Poprawienia wymaga sentencja zaskarżonej decyzji a określenie wysokości zobowiązania podatkowego i odsetek od zaliczek powinno nastąpić w dwóch odrębnych decyzjach. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji zwrócił się pismem do Zespołu Rzeczoznawców Budowlanych - Zarząd Oddziału Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa, w którym prosił o wskazanie biegłych posiadających najwyższe kwalifikacje zawodowe. W odpowiedzi w dniu 09.01.2006 r. ZO PZITB poinformował, że przy Zarządzie Oddziału istnieje Zespół Rzeczoznawców Budowlanych, który zajmuje się wykonywaniem ekspertyzy i opinii technicznych lecz nie przekazuje nikomu swoich kompetencji i działa w ramach i z upoważnienia ZO PZITB. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu zlecił wykonanie opinii Zespołowi Rzeczoznawców Budowlanych, który niezależnie powołał rzeczoznawcę budowlanego P.K. posiadającego wszystkie stosowne uprawnienia. O powołaniu w/w biegłego skarżący został poinformowany postanowieniem z dnia 01.03.2006 r. W dniu 24 marca 2006 r. powołany rzeczoznawca przedłożył opinię biegłego, na podstawie której Naczelnik Urzędu wydał decyzję określającą skarżącemu należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie 141. 460,40 zł. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym w sprawie wydania w/w decyzji w dniu 25.04.2006 skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez włączenie do sprawy: 1)opinii rzeczoznawcy powołanego przez Pana M.W. na temat prawidłowości opinii biegłego powołanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego - Pana P.K., gdyż w ocenie strony opinia ta jest całkowicie wadliwa i nierzetelna, 2)opinii prof. dr hab. M.K. z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w przedmiocie rozstrzygnięcia, czy o uznaniu środka trwałego za kompletny i zdatny do użytku decyduje jego rzeczywisty stan czy musi on być potwierdzony stosownymi zezwoleniami. Ponieważ zlecenie wykonania powyższych opinii wymagało czasu, Pełnomocnik wniósł o nie wydawanie decyzji przed przedłożeniem w/w opinii. W odpowiedzi na w/w pismo organ podatkowy w dniu [...].05.2005 r. wydał postanowienie [...], w którym odmówił żądanego przez stronę przyjęcia jako dowodu w sprawie w/w opinii, ze względu na to, że okoliczność mająca być jej przedmiotem jest już ostatecznie stwierdzona w postępowaniu innymi dowodami, tu (między innymi) opinią z dnia [...].03.2006 przeprowadzoną i wydaną przez osobę o pełnych kwalifikacjach wymaganych w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu I instancji przepisy podatkowe art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie wskazują, iż za środki trwałe uznaje się między innymi budowle, budynki kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania. Jednakże o spełnieniu w/w warunków można jedynie zadecydować w oparciu o przepisy prawa budowlanego. Toteż nie zgodził się z zarzutem podatnika, iż opinię powinna wykonać osoba związana z prawem podatkowym, a nie osoba posiadająca szerokie uprawnienia, kwalifikacje i doświadczenie budowlane. Opierając się na opinii skarżącego mogłoby dojść do sytuacji, w której sam podatnik decydowałby o kompletności i zdatności do użytku różnych środków trwałych, które byłyby np. jeszcze w stadium budowy. W oparciu o opinie biegłego rzeczoznawcy budowlanego P.K. z dnia [...].03.2006 r. Naczelnik Urzędu określił termin zakończenia inwestycji (magazyny zbiorniki na paliwa płynne, wiata - zadaszenie pod zbiornikami paliw wraz z infrastrukturą podziemną, ogrodzenie z elementów betonowych) na dzień 10.07.2003 r., w związku z powyższym nie uznał łącznej kwoty odpisów amortyzacyjnych w wysokości 226.416,04 zł, a w zakresie ustalenia czy poniesione wydatki w roku 2001 na remont dachu w kwocie -100.000 zł, na konserwację konstrukcji stalowej w kwocie -80.000 zł. i remont wiaty w kwocie -41.500,00 zł stanowią koszty uzyskania przychodu czy podwyższają wartość początkową środków trwałych uznał natomiast, że wymienione wydatki w łącznej kwocie - 221.500,00 zł powiększają wartość początkową środków trwałych. Ponadto stwierdził , że w przedmiotowej sprawie zostały w pełni zachowane przepisy art. 122, 187 § l, 188 i 191 - Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 15 maja 2006 r. po przeprowadzonym postępowaniu wydał decyzję określającą należne zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. - w kwocie 141.460,40 zł. W dniu 19.06.2006 r. skarżący nie zgadzając się z ustaleniami organu I instancji złożył odwołanie od w /w decyzji , w którym wnosi o : -uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której określenie zaliczek na podatek, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych i odsetek od zaległości podatkowej wynika z nie uznania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za koszty uzyskania przychodów: a/ odpisów amortyzacyjnych w kwocie - 226.416,04 zł, b/ wydatków na remont dachu w kwocie - 100.000,00 zł, c/ wydatków na konserwację konstrukcji stalowej w kwocie - 80.000,00 zł, d/ wydatków na remont wiaty w kwocie - 41 .500,00 zł i w tym zakresie o orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej i prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1/ naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i 191 Ordynacji podatkowej - przez prowadzenie sprawy w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych i nie podjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w szczególności odmowę przeprowadzenia zawnioskowanych przez strony dowodów, 2/ naruszenie art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14 póz. 176 z pózn. zm.) - przez jego błędną wykładnię. Dyrektor Izby Skarbowej uznając za zasadne stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2006 utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji uznał także za zasadną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego , nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. określającą skarżącemu wysokość odsetek za zwłokę od prawidłowo określonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości 30.440,00 zł. Powyższe odsetki zostały obliczone na dzień 29.01.2002 r. tj. na dzień złożenia zeznania rocznego PIT-36 , zgodnie z art. 53 a ustawy Ordynacja podatkowa. Powyższa decyzja zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga zawiera zarzuty i argumentację podniesioną już w odwołaniu i decyzji organu I instancji i na wcześniejszych etapach postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Go 1304/06 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok jest prawomocny od 29 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn, niż podniesione w skardze. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd miał na uwadze prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2007 r. (sygn. akt I SA/Go 1304/06), którym Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 19 sierpnia 2006 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że "odnośnie zarzutu naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej przez odmowę przeprowadzenia żądanych przez podatnika dowodów w postaci dodatkowych opinii biegłych, stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 12 maja 2006r. odmawiające żądanego przez stronę przyjęcia jako dowodu w sprawie w/w opinii nie pozbawiło, wbrew twierdzeniu skarżącego, możliwości nawiązania przez niego "jakiekolwiek dyskusji merytorycznej z argumentami zawartymi w opinii sporządzonej przez P.K.". Niezależnie od powyższego postanowienia, podatnik mógł przedłożyć wnioskowane opinie. Podlegałyby one takim samym regułom dowodzenia jak te znajdujące się już w aktach sprawy. Ocena ich wartości dowodowej, ich wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy byłaby uprawnieniem i obowiązkiem organu podatkowego zarówno l jak i II instancji. Jednakże mimo zapoznania się przez pełnomocnika skarżącego z opinią P.K. z [...] kwietnia 2006r. do 19 sierpnia 2006r. podatnik nie dokonał żadnej czynności procesowej poza złożeniem odwołania od decyzji. Nie można się również zgodzić z zarzutem naruszenia art. 22a ust. 1 p.d.o.f. Kwestię uznania za koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od budowli i zmodernizowanego budynku mieszczącego zajezdnię samochodową i pomieszczenia administracyjne rozstrzygnął w całości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 2 grudnia 2004r. Z dokonanych przez ten Sąd ustaleń wynika, że zawiadomienie o zakończeniu robót nosi datę 9 lipca 2003r. i w tym stanie rzeczy w/w budowla i budynek nie mogły być w dniu 15 grudnia 2000r. uznane za środki trwałe i tym samym podlegające amortyzacji od stycznia 2001 r. Ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu powyższego wyroku, jest wiążąca zarówno dla organów administracyjnych jak i Sądu o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych, co niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzję Izby Skarbowej nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego Nr [...], jako jedną z podstaw takiego rozstrzygnięcia wskazał nieuzasadnioną w świetle przepisu art. 188 O.p. odmowę przeprowadzenia przez Urząd Skarbowy dowodu z zeznań wykonawców zakwestionowanych robót oraz przesłuchania strony, zgodnie z art. 199 O.p. Wniosek taki został złożony przez pełnomocnika strony w dniu 18 listopada 2002r. (k. 260 akt administracyjnych). Sąd wskazał, że obowiązkiem organu podatkowego, a nie przejawem jego dobrej woli, jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, do czego obliguje go art. 122 i 121 § 1 O.p. Dopiero wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy może stanowić dla wspomnianego organu przedmiot prawidłowej oceny w myśl art. 185 O.p. Zarówno materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy po wyroku z 2 grudnia 2004r. jak i rozstrzygnięcia organów podatkowych wydane po tej dacie, nie zawierają żadnej wzmianki na temat zeznań pracowników czy też właścicieli Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M.T. – H. oraz "M" Sp. z o.o., co do zakwestionowanych robót. W aktach sprawy (k. 336) znajduje się jedynie oświadczenie M.T. –H., według którego nie zajmowała się ona firmą a wszystkie sprawy związane z działalnością prowadził K.J.K.. Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe unormowanie oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W sytuacji, kiedy Sąd stwierdza istotne uchybienia w postępowaniu dowodowym, uniemożliwiające mu rozstrzygnięcie finalne, uchyla zaskarżony akt i przekazuje sprawę organowi administracyjnemu do ponownego rozpatrzenia. W takiej sytuacji organ jest związany wskazaniem Sądu co do uzupełnienia postępowania. Naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. powodują konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności). Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem Sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji - por. wyrok NSA z21 października 1999r., IV SA 1681/97 (niepubl.). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z [...] sierpnia 2006r. nr [...] zapadła z naruszeniem powołanych przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy". Przytoczone uzasadnienie wyroku wskazuje, że organy podatkowe w sposób niewłaściwy dokonały ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ustalenie w prawidłowy sposób stanu faktycznego sprawy jest elementem niezbędnym, aby móc zastosować w sposób prawidłowy prawo materialne. W sprawie będącej przedmiotem niniejszej sprawy – określenia wysokości odsetek za zwłokę od prawidłowo określonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2001 – prawidłowe określenie wysokości odsetek – możliwe zatem będzie dopiero wtedy, kiedy organ podatkowy w sposób prawidłowy, po przeprowadzeniu postępowania w sposób określony w wyroku WSA z 15 marca 2007 r. (sygn. akt I SA/Go 1304/06), określi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. Zaskarżona decyzja ma bowiem charakter akcesoryjny w stosunku do decyzji określającej zobowiązania podatkowe za dany rok podatkowy. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, do czego organ podatkowy jest zobowiązany na podstawie art. 122 i 121§1 Ordynacji podatkowej, będzie stanowić podstawę do wydania przez organ podatkowy decyzji w zakresie objętym kontrolą Sądu w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn oraz na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, a o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przytoczonej ustawy. |Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Barbara Rennert |Jacek Niedzielski |Stefan Kowalczyk |