I SA/Go 140/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r. oddala skargę. RZI wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r. Wyrokiem z 29 marca 2007 r., I SA/Go 1118/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżaną przez RZI decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2006 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] marca 2006 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: decyzją z [...] marca 2006 r. Wójta Gminy określił RZI wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 rok w kwocie 759.964,00 zł. za tzw. tereny różne ("Tr") wynikające z działek objętych umową użytkowania zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego oraz wykazu działek objętych umową sporządzoną przez Nadleśnictwo. W decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wymienił wszystkie działki, znajdujące się we władaniu podatnika przekazane mu przez Nadleśnictwo na mocy umowy zawartej [...] sierpnia 1999 r. z Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych, ze szczegółowym wskazaniem powierzchni gruntów figurujących w ewidencji gruntów i budynków jako tereny różne. Powierzchnia tzw. terenów różnych będących we władaniu podatnika wynosi 18.999.100 m i została opodatkowana przez organ podatkowy pierwszej instancji wg stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla tzw. gruntów pozostałych. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że bezsporne jest, że część gruntów objęta umową z [...] sierpnia 1999 r. o łącznej powierzchni 18.999.100 m sklasyfikowana była w 2001 r. w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, jako tzw. tereny różne "Tr". Zgodnie natomiast z art. 3 ust . 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1999 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., dalej: u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty nieobjęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Powołując się na art. 60 ust. 1 ustawy z 29 września 1991 r. o lasach (dalej: u.l.), art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: p.g.k.), oraz § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków organ drugiej instancji wskazał, że mimo, iż ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawa o lasach nie zawierały w roku 2001 regulacji prawnej mówiącej o tym, iż klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków decyduje o sposobie opodatkowania tych gruntów (jest tak od 2003 r.) to przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. ma zastosowanie. Tym samym jeżeli sporne grunty sklasyfikowane były w 2001 r. w ewidencji gruntów i budynków, jako tzw. tereny różne, to podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję RZI zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazał, że zapisy dotyczące tzw. terenów różnych "Tr" zawarte w ewidencji gruntów na której oparły się organy podatkowe dokonując określenia podatku od nieruchomości od tych terenów, sporządzono według stanu rejestru z [...] stycznia 1999 r., czyli obejmowały ewidencję gruntów i budynków prowadzoną w sposób określony rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 158, poz. 813 ze zm.) rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 1 grudnia 1999 r. ustawą z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) - art. 105 ustawy. W załączniku Nr 11 do wskazanego rozporządzenia - szczegółowe zasady zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków gruntowych w pkt 5 znajduje się definicja terenów różnych. Wśród gruntów, które są zaliczone do tej kategorii znajdują się również tereny zamknięte, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 1 poz. 1 ze zm.). Powyższe przepisy w ocenie sądu pierwszej instancji prowadzą do wniosku, że oznaczenie w ewidencji gruntów - gruntu jako tereny różne nie oznacza samo z siebie, iż teren taki nie jest lasem lub gruntem rolnym i tym samym podlega automatycznie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazano przy tym, że obowiązujące obecnie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) nie definiuje już terenów różnych. Również zgodnie z art. 3 u.l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. lasem w rozumieniu ustawy jest m. in. grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystanie dla potrzeb gospodarki leśnej, budynki, budowle, urządzenia melioracji wodnej, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drzewa, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Powyższe okoliczności wymagają zatem w ocenie sądu pierwszej instancji od organów podatkowych dokonania szczegółowej analizy przedmiotu opodatkowania. Skarżący w toku postępowania podatkowego jak i przed sądem podnosił, że tereny różne oznaczone w ewidencji gruntów nie powinny być automatycznie opodatkowane podatkiem od nieruchomości. W ocenie sądu zasadne jest twierdzenie, że umowa o przekazaniu nieruchomości zawarta [...] sierpnia 1999 r. nie może zmienić w wypadku skarżącego sposobu opodatkowania przekazanych gruntów. Wskazano również na pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa z [...] marca 2005 r., który odpowiadając na pismo Wójta Gminy, wskazał jakie grunty objęte umową były bądź zwolnione z podatku od nieruchomości, bądź zostały wykazane, jako związane z gospodarką leśną. Zarzucono, że organy obu instancji nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji do treści przedstawionego przez skarżącego pisma Głównego Geodety Kraju z [...] listopada 2003 r., w którym wskazuje on na nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji gruntów i budynków na terenach zamkniętych. Takie postępowanie organów podatkowych w ocenie sądu naruszyło zasadę wyrażoną w art. 122 o.p., tj. zasadę prawdy obiektywnej. Podkreślono również, że uchylona decyzja narusza art. 210 § 4 o.p. bowiem uzasadnienie uchylonej decyzji nie zawierało polemiki z argumentami przedstawionymi przez skarżącego w odwołaniu, brak było również ustosunkowania się przez organ odwoławczy do m. in. treści pisma Głównego Geodety Kraju. Za nietrafny sąd uznał zarzut skarżącego, że nie spełnia on przesłanki podmiotowej do obciążenia podatkiem od nieruchomości wynikającej z art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2001-2002. W tym kontekście sąd przytoczył i powołał się na argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2006 r., II FSK 1505/05. W skardze kasacyjnej SKO zaskarżyło powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie ustawy prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 21 p.g.k. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz z art. 60 ust. 1 u.l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 122, art. 181 i 210 o.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że strona skarżąca, przy wydaniu przedmiotowej decyzji naruszyła przepisy Ordynacji podatkowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tak postawnymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2009 r. w sprawie II FSK 1850/07 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 21 p.g.k. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz z art. 60 ust. 1 u.l. Jak wynika z treści art. 21 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednoznacznie zatem wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej (por. wyrok NSA z 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1332/05, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03, Lex nr 171496; wyrok NSA z 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24, wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164, wyrok NSA z 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163), jak też i w doktrynie (L. Etel., Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne 2008/6/24), zdaniem autora zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy, jak i podmiotowy ewidencji powinny być podstawą wymierzania podatku od nieruchomości. Brzmienie art. 21 p.g.k. nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, i w przyszłości - o budynku). Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są również podstawą do określenia zobowiązania podatkowego w podatku leśnym. Również o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.l., decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w przedmiotowej ewidencji. Zauważyć w związku z tym należy, jak słusznie podnosi to w skardze kasacyjnej organ, że ewidencja gruntów i budynków, w stanie prawnym obowiązującym w 2001 r. prowadzona była na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 1 p.g.k. oraz rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z § 21 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia wynikało, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Jeśli nawet, jak podnosi sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, powyższe rozporządzenie utraciło moc z 1 grudnia 1999 r. na mocy ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 873 ze zm.) nie oznacza to, że automatycznie utraciła również moc ewidencja gruntów i budynków oraz zapisy w niej zawarte, tym bardziej, że art. 21 p.g.k. nie uległ zmianie. Każdy zatem grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" stanowił dla organów podatkowych las w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.l. i tym samym podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 60 ust. 1 u.l. A contrario, jeżeli dany grunt nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "Ls", nie mógł być opodatkowany podatkiem leśnym na zasadach określonych w ustawie o lasach. Podkreślić w tym miejscu należy, że wyjątek od reguły, że o zaklasyfikowaniu danego gruntu jako lasu w rozumieniu ustawy o lasach, decyduje powyższy zapis ("Ls"), zawiera cyt. wyżej art. 3 pkt 2 u.l., stanowiąc, że lasem jest również grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Zgodnie z umową z [...] maja 2000 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie grunt ten został oddany stronie przeciwnej w użytkowanie na cele wykonywania zadań z zakresu obronności państwa a użytkownik zobowiązał się do przestrzegania "warunków użytkowania lasów, gruntów i innych nieruchomości na potrzeby związane z obronnością i bezpieczeństwem Państwa stanowiących integralną część umowy". Nie można przyjąć, iż przedmiotowe grunty były w tym okresie "związane z gospodarką leśną czy też zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej" budynki i urządzenia, itd., o których mowa w art. 3 ust. 2 u.l. Słusznie zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi autor skargi kasacyjnej, że w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym obszary nieoznaczone symbolem "Ls" są niezwiązane z działalnością (gospodarką) leśną i nie stanowią lasu w rozumieniu art. 3 u.l., w związku z czym nie podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 60 u.l. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Skoro w ewidencji, stanowiącej dowód urzędowy, przedmiotowe grunty nie były sklasyfikowane jako lasy i grunty leśne ("Ls"), lecz jako tereny różne ("Tr"), nie mieszcząc się tym samym, w zakresie pojęcia lasu w rozumieniu art. 3 u.l. i nie podlegając podatkowi leśnemu, to należało przyjąć, iż opodatkowane są one podatkiem od nieruchomości (art. 3 ust, 1 pkt 3 u.p.o.l.). Odnosząc się do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 181 i 210 o.p. należy zauważyć, że organy podatkowe, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, nie są uprawnione do przeprowadzania dowodu z opinii biegłego na okoliczność ewentualnych rozbieżności istniejących pomiędzy stanem prawnym, wynikającym z ewidencji gruntów a stanem faktycznym. To podatnik powinien bowiem doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 8 maja 2002 r., III SA 2466/01, niepubl.). W konsekwencji chybiony ze strony sądu pierwszej instancji zarzut naruszenia przez organ art. 181 o.p. Słusznie w skardze kasacyjnej też podniesiono, mając na uwadze treść powyższych rozważań, że bez znaczenia dla sprawy pozostawało stanowisko Głównego Geodety Kraju, zawarte w piśmie z [...] listopada 2003 r., mówiące o nieprawidłowościach w prowadzeniu ewidencji gruntów i budynków na terenach zamkniętych, a także pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa z [...] marca 2005 r. Skoro bowiem zapis w ewidencji gruntów nie został w żaden sposób zmieniony, to tym samym organ wydający decyzję wymiarową był zawartym w ewidencji gruntów zapisie związany i powyższe pisma nie mogły mieć wpływu na wymiar podatku. Dlatego też chybionym jest zarzut sądu pierwszej instancji, iż pominięcie w decyzji twierdzeń w tym przepisie zawartych stanowiło naruszenie przepisów postępowania , tj. przepisów art. 122 oraz art. 210 § 4 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając zatem sprawę ponownie sąd pierwszej instancji, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, dokona ponownej oceny zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji organu podatkowego, mając jednocześnie na uwadze kwestię związania organu przez zapisy zawarte w ewidencji gruntów. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze treść art. 190 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co nastąpuje: Skarga okazała się niezasadna. Zawiera ona dwa zarzuty: naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy. Skarżący twierdzi, iż w stosunku do niego brak zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej przesłanki obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2001, zatem do jej rozpoznania należy stosować przepisy obowiązujące w tymże roku. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) wskazuje podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Zgodnie z pkt 3 powyższego przepisu są nimi m. in. jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Posiadanie, o którym mowa w w/w przepisie jest instytucją prawa cywilnego, uregulowaną w art. 336 kc. Przepis ten definiuje posiadacza samoistnego, jak i zależnego, którym jest m. in. użytkownik. Natomiast powołany wyżej przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie konkretyzuje o jakiego posiadacza chodzi, a jedynie wskazuje, iż posiadanie to musi wynikać z umowy zawartej z właścicielem. RZI jest jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, która wskutek zawartej w dniu [...] maja 2000 r. umowy z właścicielem nieruchomości (którym jest Skarb Państwa) reprezentowanym przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, stała się posiadaczem zależnym nieruchomości objętych obowiązkiem podatkowym w zaskarżonej decyzji. Zatem wynikająca z w/w przepisu przesłanka podmiotowa obowiązku podatkowego została spełniona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05). Nie można zgodzić się także z zarzutem skarżącego naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolny lub leśnym. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. (t. j. Dz. U. 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym w 2001r. - opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają wszystkie lasy, z wyjątkiem nie związanych z gospodarką leśną (pkt 1), zajętych na ośrodki wypoczynkowe, działki budowlane i rekreacyjne (pkt 2), wyłączonych decyzjami administracyjnymi z gospodarki leśnej na cele inne niż leśne. Lasem natomiast, zgodnie z art. 3 cyt. wyżej ustawy o lasach, jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną lub przejściowo jej pozbawiony, a także związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśnie, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach), której podstawowym dokumentem jest plan urządzenia lasu, zawierający m. in. cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej. Grunty, które mają plan urządzenia lasu lasem jeszcze nie są, ponieważ w myśl art. 22 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o lasach plan urządzenia lasu zatwierdza minister właściwy do spraw środowiska, a w niniejszej sprawie decyzja taka nie zapadła w 2001 r. Ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu uwzględnia się w ewidencji gruntów i budynków (art. 20 ust. 2 ustawy o lasach). Zatem dopiero zatwierdzony przez w/w ministra plan urządzenia lasu jest podstawą do dokonania zgłoszenia w ewidencji gruntów i budynków, a od momentu wydania ostatecznej decyzji zatwierdzającej klasyfikację gruntów staje się lasem. A takiej decyzji w 2001 r. nie było. Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że brak było podstaw do uznania spornych terenów za las w rozumieniu powołanej wyżej ustawy o lasach, ponieważ z zapisów w ewidencji gruntów i budynków wynikało, iż grunty te stanowią "tereny różne" a nie "las". Sąd nie podzielił także poglądu skarżącego, iż w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., z którego wynika, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W 2001 r. kwestie podatków dotyczących nieruchomości regulowała m. in. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych i ustawa o lasach, która w art. 60 wskazywała jakie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym - były to wszystkie lasy, z wyjątkami określonymi w tym przepisie. Omówione wyżej przepisy ustawy o lasach precyzowały co jest lasem i w oparciu o nie należy przyjąć, iż organ odwoławczy właściwie ocenił, że sporne tereny lasem nie są. Natomiast z zapisu art. 21 ust. 1 cyt. wyżej ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynikało, iż w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków wymierza się podatki. Te dane to nie tylko klasyfikacja objętych opodatkowaniem terenów, ale także powierzchnia tych terenów. W 2001 r. sporne tereny nie były w ewidencji sklasyfikowane jako "las". Skoro zatem nie były lasem, to także nie były objęte podatkiem leśnym (nie były objęte także podatkiem rolnym), a co za tym idzie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd nie podzielił także poglądów skarżącego, zgłaszanych na rozprawie 8 marca 2007 r., a kwestionujących prawidłowość określenia podatku na podstawie wpisów do ewidencji, jako nieadekwatnego do powierzchni gruntów określonej w umowie na podstawie planu urządzenia lasu. Z § 1 ust. 2 pkt b umowy z dnia [...] maja 2000 r. wynika, iż użytkownik przedłożył dokumentację określającą powierzchnie i granice przekazywanych w użytkowanie działek - wyrysy z map i wypisy z ewidencji gruntów. W samej umowie powierzchnia gruntów nią objętych wskazana jest w sposób ogólny jako 9294,75 ha, a wyszczególnione w ramach tej wielkości grunty nie pokrywają się z zapisami w ewidencji gruntów. Organ I instancji prawidłowo ustaleń powierzchni terenów objętych zaskarżoną decyzją dokonał na podstawie wypisów z rejestru gruntów, które dla organów podatkowych są do czasu ich zmiany wiążące. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Barbara Rennert |Dariusz Skupień |Anna Juszczyk - Wiśniewska |