I SA/Go 160/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. T.B. (powoływany dalej jako: "skarżący", "strona") reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (powoływanego dalej jako "organ odwoławczy", "DIAS") z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] stwierdzające, że odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (powoływanego dalej jako "organ", "organ pierwszej instancji") z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z akt postępowania wynikał następujący stan sprawy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu "B" Spółka z o. o. za zaległości ciążące na ww. Spółce z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4R) za miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego Kolejnymi dwoma postanowieniami z tego samego dnia organ wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości ciążące na ww. Spółce: z tytułu podatku od towarów i usług za: grudzień 2008 r., marzec, październik i listopad 2009 r. oraz od stycznia do marca 2010 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego (postępowanie o nr [...]) oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) za 2009 r., wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego (postępowanie o nr [...]). W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. (data wpływu do organu 27 listopada 2014r.), złożonym do sprawy [...] adwokat A.J. oświadczył, iż zgłasza się do sprawy jako pełnomocnik T.B. Jednocześnie przedłożył pełnomocnictwo z dnia [...] listopada 2014 r., w którym mocodawca upoważnił go do: - reprezentowania wszelkich interesów w jak najszerszym zakresie, w tym występowania przed sądami powszechnymi wszystkich instancji, organami egzekucyjnymi, organami administracji publicznej wszystkich instancji, sądami administracyjnymi wszystkich instancji, we wszelkiego rodzaju postępowaniach, - do składania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy w powyższym zakresie, w tym do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych dla prawidłowej realizacji niniejszego pełnomocnictwa, w tym do odbioru wszelkiej korespondencji, - do uczestnictwa w każdej czynności, która okaże się konieczna przy realizacji niniejszego pełnomocnictwa, - do ustanawiania dalszych pełnomocnictw i substytucji, jakie okażą się niezbędne i konieczne do prawidłowego reprezentowania interesów skarżącego, - do odbioru wszelkich kwot i należności, w tym orzeczonych i zasądzonych na rzecz skarżącego oraz do prowadzenia egzekucji w celu wyegzekwowania wszelkich kwot i należności, w tym orzeczonych i zasądzonych na rzecz skarżącego. W dniu 27 listopada 2014 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami wszystkich trzech spraw. Z kolei w pismach z dnia [...] listopada 2014 r. (data wpływu do organu 28 listopada 2014 r.) oświadczył, iż zgłasza się do spraw [...] jako pełnomocnik T.B. Jako załącznik do ww. pism wskazał pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową przy czym takowego do pism nie załączył. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. (wpływ do organu 28 listopada 2014 r.) adwokat zwrócił się do organu, podając sygnatury trzech ww. spraw, o sporządzenie i doręczenie odpisów z akt sprawy. Postanowieniami z dnia [...] grudnia 2014 r., wydanymi w każdej z ww. spraw, organ odmówił skarżącemu sporządzenia i doręczenia odpisów żądanych dokumentów. Postanowienia te doręczono adwokatowi w dniu 29 grudnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu "B" Sp. z o. o., solidarnie ze Spółką, za zaległości ciążące na ww. Spółce z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące do kwietnia do grudnia 2009 r. w łącznej kwocie należności głównej 2.660,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 1.607,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego 171,60 zł. W tym też dniu decyzję tą doręczono adwokatowi A.J. (z.p.o. – k. 394 akt administracyjnych). Wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. T.B., reprezentowany przez adwokata A.J. zwrócił się do organu o prawidłowe doręczenie ww. decyzji z [...] grudnia 2014 r. Podniósł, że decyzja ta nie została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, bowiem doręczono ją osobie nieuprawnionej. W kolejnym piśmie z tego samego dnia T.B., reprezentowany przez adwokata A.J. wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2014 r. W odwołaniu tym stwierdził, że przedmiotowa decyzja nie została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, bowiem do dnia wniesienia odwołania nie została skutecznie doręczona stronie, i nie korzysta z waloru ostateczności ani prawomocności. Doręczenie decyzji w dniu 19 grudnia 2014 r. nastąpiło osobie wtedy nieuprawnionej do jej odbioru, tj. adwokatowi A.J., który do przedmiotowej sprawy nie przedłożył żadnego pełnomocnictwa strony. Skarżący podniósł, iż złożył pełnomocnictwo jedynie do sprawy podatkowej nr [...], a więc do postępowania podatkowego w zakresie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT-8) za 2009 r. Zaznaczył, iż nie jest tym samym jego winą, że pełnomocnictwo to zostało wykorzystane w postępowaniu, do którego nie było faktycznie składane. W piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania skarżący ponownie zakwestionował prawidłowość doręczenia decyzji z [...] grudnia 2014 r. W piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. organ poinformował skarżącego, że w jego ocenie brak jest podstaw do ponownego doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz, że złożone przez skarżącego odwołanie zostało przekazane DIAS. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. DIAS stwierdził, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu. W motywach uzasadnienia postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do kwestionowania funkcji adwokata A.J. jako pełnomocnika T.B. w zakresie orzeczenia o jego odpowiedzialności jako członka zarządu Spółki "B" za zaległości ciążące na ww. Spółce w podatku VAT, PIT i CIT, skoro A.J. wolę taką wyraził wielokrotnie składając pełnomocnictwo do akt, podpisując protokoły zapoznania w zakresie PIT, CIT i VAT jak również wnioskując o wydanie dokumentów z akt sprawy dotyczących PIT, CIT i VAT. Tym bardziej, że fakt zgłoszenia i czynnego udziału we wszystkich trzech równolegle prowadzonych postępowaniach jest zgodny z zakresem udzielonego przez T.B. pełnomocnictwa tj. m. in. do reprezentowania przed organami administracji publicznej wszelkich jego interesów w jak najszerszym zakresie i w tym do odbioru wszelkiej korespondencji. W ocenie DIAS bezdyskusyjne pozostaje również to, że pełnomocnik jednoznacznie manifestował wolę działania w imieniu mocodawcy w postępowaniu podatkowym w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu Spółki "B" za zaległości ciążące na ww. Spółce z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące do kwietnia do grudnia 2009 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie może być mowy o nieskutecznym doręczeniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014r. i rażącym naruszeniu prawa. Tym bardziej, że zarówno T.B. jak A.J. nie negował bycia pełnomocnikiem w zakresie postępowań o odpowiedzialności strony dotyczących podatku VAT i PIT. Wręcz przeciwnie adwokat wykazywał w imieniu swojego mocodawcy w zakresie tych podatków inicjatywę procesową. W ocenie DIAS, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja z [...] grudnia 2014r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 19 grudnia 2014 r. Zatem ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął w 2 stycznia 2015r. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji prawidłowo pouczył stronę o przysługującym jej prawie i terminie wniesienia odwołania. Następnie stwierdził, że strona nie dochowała ustawowego terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z datą stempla pocztowego widniejącego na kopercie odwołanie nadano w dniu 27 kwietnia 2018r. Na powyższe postanowienie T.B., reprezentowany przez adwokata A.J., wniósł skargę zarzucając mu obrazę przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy rozpoczął swój bieg ustawowo zakreślony 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji, podczas gdy skutek ten nie mógł nastąpić z uwagi na brak skuteczności wprowadzenia tej decyzji do obrotu prawnego (nieskuteczne doręczenie decyzji -osobie nieuprawnionej), a przy tym tłumaczenie wątpliwości na niekorzyść strony. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach uzasadnienia skargi skarżący podkreślił, że w aktach tej konkretnej sprawy nie ma żadnego pełnomocnictwa do działania za stronę zatem decyzja winna zostać doręczona bezpośrednio stronie, co jednak nie nastąpiło. W ocenie skarżącego, w stanie faktycznym sprawy nie sposób jest przyjąć, że ziścił się skutek prawny w postaci skutecznego doręczenia ww. decyzji, a co za tym idzie, że rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej. Skarżący stwierdził, że nie mógł uchybić terminowi bowiem uchybić terminowi można jedynie w sytuacji, w której termin ten rozpoczął swój bieg. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżący podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. Podkreślił, że pismem z dnia [...] listopada 2014r. zatytułowanym "Zgłoszenie pełnomocnictwa" z oznaczonym numerem sprawy podatkowej [...] wyrażony został jedynie zamiar występowania w tej konkretnej sprawie w charakterze pełnomocnika, bowiem do przedmiotowego pisma nie zostało przedłożone żadne pełnomocnictwo. Skarżący podkreślił, że rolą organu podatkowego było wezwanie go do uzupełnienia tego braku formalnego. Zaznaczył również, że organ podatkowy nie wezwał ani adwokata ani samej strony do uzupełnienia braku formalnego zamiast tego w dniu 19 grudnia 2014 r. pracownik organu osobiście doręczył adwokatowi decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. czyniąc to w sposób zupełnie nieuprawniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach, sąd uznał, iż akt ten nie naruszał prawa. Postanowieniem tym DIAS, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. Stosownie do treści ww. przepisów odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Treść art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wyraźnie wskazuje, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. Obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Zatem każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu obliguje organ do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Organy podatkowe obowiązane są wnikliwie badać wszystkie okoliczności związane z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Istotnym jest w szczególności ustalenie czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji oraz ustalenie daty tego doręczenia. Nieskuteczne doręczenie decyzji powoduje bowiem, że nie weszła ona do obrotu prawnego, co w konsekwencji obliguje organ do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej z powodu braku substratu zaskarżenia. Spór między stronami niniejszego postępowania sprowadza się właśnie do kwestii prawidłowości i skuteczności doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego decyzję tę doręczono pełnomocnikowi skarżącego skutecznie w dniu 19 grudnia 2014 r. Z kolei skarżący stoi na stanowisku, iż owo doręczenie było wadliwe bowiem decyzja ta winna zostać doręczona bezpośrednio skarżącemu gdyż adwokat, któremu decyzję doręczono, nie legitymował się w sprawie stosownym pełnomocnictwem a w konsekwencji, że ww. decyzja nie została wprowadzona do obrotu prawnego. Wobec powyższego wyjaśnić należy, że w stanie prawnym obowiązującym w 2014 r. strona mogła działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymagał jej osobistego działania (art. 136 Ordynacji podatkowej). Pełnomocnictwo powinno było być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 137 § 2 Ordynacji podatkowej). Pełnomocnik był zobowiązany dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej). Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, organ był zobowiązany doręczać pisma pełnomocnikowi (art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej). Na gruncie ww. przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że pełnomocnik ma obowiązek złożyć urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw. Jeżeli tego nie uczynił, to organ podatkowy dokonuje doręczeń bezpośrednio do rąk strony. Dopiero od momentu złożenia pełnomocnictwa do akt tej konkretnej sprawy aktualizują się procesowe obowiązki i uprawnienia pełnomocnika w określonym postępowaniu. Złożenie pełnomocnictwa jest wyrazem woli występowania w danej sprawie. Organ nie może zastępować strony w tym zakresie i doszukiwać się istnienia w tym postępowaniu pełnomocnictwa. A zatem, dopiero skuteczne złożenie do akt dokumentu pełnomocnictwa zobowiązuje organ do dokonywania doręczeń pełnomocnikowi. Posłużenie się przez organ pełnomocnictwem złożonym na potrzeby innego postępowania, choćby swym zakresem obejmowało ono przedmiot postępowania, do którego akt nie zostało dołączone i procedowanie z udziałem "rzekomego pełnomocnika" naraża organ na zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu (por. wyroki NSA: z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2125/11, z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 2617/12 wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wnika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec skarżącego równolegle trzy postępowania, w tym postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r nr [...]. W każdym z tych postępowań adwokat A.J. oświadczył, iż przystępuje do sprawy w roli pełnomocnika skarżącego (pisma z [...] listopada 2014 r. k. 366-368 akt administracyjnych) przy czym stosowne pełnomocnictwo przedłożył tylko do jednej sprawy – [...]. Zatem postępowanie organu podatkowego powinno polegać na wezwaniu pełnomocnika skarżącego do przedłożenia odpisu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Skopiowanie czy też wykorzystanie złożonego w sprawie [...] pełnomocnictwa do akt niniejszej sprawy nie było więc w pełni prawidłowe. Sąd uznał jednak, że - uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy, w tym w szczególności aktywność pełnomocnika w postępowaniu - należy uznać, że pomimo niezłożenia przez adw. A.J. samego dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy, występował on w sprawie jako pełnomocnik Skarżącego. Uchybienie organu polegające na nieuzyskaniu osobnego dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy nie miało wpływu na skuteczność doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 listopada 2014 r. do równolegle toczącego się postępowania skarżącego (o nr [...]) do organu wpłynęło pełnomocnictwo ogólne udzielone przez skarżącego adwokatowi A.J. Z treści tego pełnomocnictwa wynika, że wolą skarżącego jest by: adwokat ten reprezentował wszelkie jego interesy w jak najszerszym zakresie we wszelkiego rodzaju postępowaniach, podejmował wszelkie czynności faktyczne i prawne dla prawidłowej realizacji niniejszego pełnomocnictwa, w tym odbierał wszelką korespondencję. Z kolei w dniu 28 listopada 2014 r., już do akt niniejszego postępowania, do organu wpłynęło pismo adwokata A.J. w którym oświadczył, iż przystępuje do sprawy jako pełnomocnik T.B. W piśmie tym zaznaczył również, że jako załącznik przedkłada pełnomocnictwo przy czym go nie załączył. Oceniając takie działanie organu (oraz pełnomocnika Skarżącego), Sąd przychyla się do stanowiska, że skoro pełnomocnik zamanifestował swoją wolę skorzystania z pełnomocnictwa, a pełnomocnictwo takie pozostaje w dyspozycji organu jako złożone w innym podatku (notoria urzędowa), to nie można przypisać organowi naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że nie zażądał "dołączenia" do akt postępowania takiego pełnomocnictwa. Wynika to z okoliczności, że istotą art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej jest ocena, czy w konkretnej sprawie działa skutecznie ustanowiony pełnomocnik a nie materialna, techniczna czynność przedłożenia dokumentu. Zwrot, którym posłużył się ustawodawca ("dołącza") należy rozumieć jako obowiązek wykazania, że danej osobie zostało udzielone pełnomocnictwo, a także obowiązek jednoznacznego oświadczenia, że w konkretnej sprawie pełnomocnik zamierza skorzystać z tego pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1372/10). Wbrew twierdzeniom skarżącego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nie można zatem twierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona osobie nieuprawnionej. Adwokat A.J. podejmował w niniejszym postępowaniu działania w imieniu skarżącego m.in. przeglądał akta sprawy i wnosił o wydanie kserokopii dokumentów. Na żadnym etapie postępowania (do dnia 26 kwietnia 2018 r.) ani skarżący ani jego pełnomocnik nie kwestionowali uprawnienia ww. adwokata do reprezentowania skarżącego w niniejszym postępowaniu. Istotnym jest także fakt, że decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. pracownik organu doręczył osobiście ww. pełnomocnikowi. Zatem chociażby w tym momencie, jako profesjonalny pełnomocnik, należycie dbający o interesy swojego mocodawcy (bowiem adwokat A.J. wciąż działa w imieniu T.B. posługując się pełnomocnictwem z dnia [...] listopada 2014 r. - takowe załączył do skargi), mógł on wskazać na brak umocowania do występowania w niniejszej sprawie i odmówić jej przyjęcia. W ocenie Sądu brak takiego działania ze strony pełnomocnika w związku z pozostałymi podejmowanymi przez niego czynnościami w sprawie i w związku z treścią będącego w posiadaniu organu pełnomocnictwa pozwalał organowi przyjąć, iż adwokat A.J. jest osobą uprawnioną do odbioru w imieniu skarżącego decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Wobec powyższego uchybienie formalne organu w postaci braku wezwania strony do załączenia pełnomocnictwa do akt niniejszej sprawy nie mogło skutkować stwierdzeniem, że decyzja z [...] grudnia 2014 r. nie weszła do obrotu prawnego gdyż okoliczność jaki podmiot występuje w sprawie w roli pełnomocnika nie budziła wątpliwości. Uchybienie to w żaden sposób nie naruszyło gwarancji procesowych strony. Adwokat podejmował w imieniu strony inicjatywę procesową a zatem strona nie została pozbawiona udziału w postępowaniu. W konsekwencji stwierdzone uchybienie nie może prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obliguje bowiem Sąd do uchylenia zaskarżonego aktu w przypadku gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Aby zatem uchylić zaskarżony akt z tych przyczyn należałoby wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie żadna z sytuacji wymienionych w ww. przepisie nie wystąpiła. Skoro zatem decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 grudnia 2014 r. to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął skarżącemu z dniem 2 stycznia 2015 r. Skarżący wniósł odwołanie w dniu 27 kwietnia 2018 r. a zatem po upływie terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie tego terminu zatem DIAS, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zobligowany był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.