I SA/Go 171/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 3 września 2013 r. (sygn. akt I SA/Go 171/13) i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca E.K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. tut. Sąd odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 11 września 2013r. Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), a złożony wniosek o jego podjęcie został oddalony postanowieniem z 20 lutego 2014r. Pismem z [...] września 2014r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że [...] lipca 2014r. wszczęto postępowanie egzekucyjne z nieruchomości stanowiącej własność R. i E.K., którą stanowi ich dom rodziny, będący miejscem ich zamieszkania i centrum życiowym. Wskazała, że choć już raz wniosek o wstrzymanie został rozpatrzony odmownie, to od tego czasu doszło do istotnych zmian prawnych wynikających z faktu wydania przez Trybunał Konstytucyjny 29 lipca 2014 r. (P 49/13) wyroku, w którym orzeczono o niekonstytucyjności art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. Stwierdziła, że nie można zaakceptować sytuacji, w której nadal prowadzona jest egzekucja na podstawie decyzji wydanych w oparciu o niekonstytucyjne przepisy. Prowadzenie egzekucji na podstawie kwestionowane decyzji wydanej w oparciu o niekonstytucyjne przepisy spowoduje bowiem powstanie szkody majątkowej, a przede wszystkim nieodwracalne skutki. Może się bowiem okazać, że w terminie 18 miesięcy tj. do dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału, dojdzie do sprzedaży nieruchomości, która nie będzie już mogła zostać odebrana nowemu nabywcy, nawet gdyby doszło do wznowienia postępowania na skutek wyjścia w życie wyroku TK. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest z drugim z kolei wnioskiem w tym zakresie. Poprzedni zawarty w skardze, został rozpatrzony odmownie postanowieniem tut. Sądu z 3 września 2013 r. Jednak oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku (zob. post. NSA z 17.06.2008 r., I OZ 381/08). Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W myśl przepisu art. 64 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że strona winna wskazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek. Skarżąca w poprzednim wniosku argumentowała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, może zachwiać jej budżetem i pozbawić ją środków do życia. Z kolei we wniosku z [...] września 2014 r. wskazała, że wszczęto wobec niej egzekucję z nieruchomości, którą stanowi dom w którym zamieszkuje razem z rodziną. Dodała, że egzekucja jest prowadzona na podstawie decyzji wydanej w oparciu o niekonstytucyjne przepisy. W ocenie Sądu, tak uzasadniony wniosek zasługuje na uwzględnienie, zachodzi bowiem obawa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie doszło zmiany okoliczności, polegającej na wszczęciu egzekucji z nieruchomości. A zatem obawy skarżącej zawarte we wniosku z [...] września 2014 r. nie są jedynie hipotetyczne, lecz znajdują potwierdzenie w zaistniałym stanie faktycznym. Dodatkowo za uwzględnieniem wniosku przemawia fakt, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest m.in. art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., który został uznany przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 29 lipca 2014 r. ( sygn. akt P 49/13) za niezgodny z Konstytucją. Z tych też powodów, Sąd na podstawie art. 61 § 4 i 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.