I SA/Go 240/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi H.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. I SA/Go 240/09 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącemu H.C. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2005 r. ustalającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów. Rozstrzygnięcie organu podatkowego zapadło na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2005 r. ustalającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów wniesione zostało z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzję dotyczącą ustalenia podatku od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu wysłał w dniu [...] marca 2005r. na podany przez podatnika w piśmie z dnia [...] października 2004r. adres do korespondencji w [...]. Adres ten figurował również w dziale ewidencji i identyfikacji podatników Urzędu Skarbowego. Z uwagi na to, że adresata nie zastano w miejscu zamieszkania, co wynikało ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji, zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w skrzynce pocztowej, dwukrotnie zawiadamiając o tym podatnika dniach 14 i 22 marca 2005 r. W dniu [...] września 2005 r. skarżący zgłosił się do Urzędu Skarbowego i osobiście odebrał decyzję, a następnie [...] września 2005 r. nadał w urzędzie pocztowym odwołanie od tej decyzji. Odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, na podstawie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, za prawidłowe zastępcze doręczenie decyzji skarżącemu z dniem 29 marca 2005r. i w związku z tym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W ocenie organu dla uznania, iż wniesienie odwołania nastąpiło z przekroczeniem terminu dla dokonania tej czynności bez wpływu pozostaje to, że strona odwołała się dopiero po zapoznaniu się z treścią decyzji w dniu [...] września 2005 r. w Urzędzie Skarbowym. Organ wyraził pogląd pogląd, że przepisy Ordynacji podatkowej wykluczają możliwość ustalenia dwóch różnych dat doręczenia. Zgodnie z przyjętą zasadą oficjalności doręczeń decydujące znaczenie ma fakt doręczenia decyzji natomiast nie jest istotne z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma. W następstwie skargi skarżącego na w/w postanowienie z dnia [...] grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 20 lutego 2007r. Sygn. akt I SA/Go 137/06 skargę oddalił. WSA w Gorzowie Wlkp. uznał, iż Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo skontrolował i ocenił skutki dokonanego doręczenia decyzji, należycie przyjmując, iż w/w decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji, skoro termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 11 kwietnia 2005 r. a odwołanie zostało nadane przez skarżącego w dniu 19 września 2005 r., a zatem z przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego od w/w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2008r. Sygn. akt II FSK 963/07 wskazał, iż sąd pierwszej instancji miał podstawy do stwierdzenia, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego ustalającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok od dochodów nieujawnionych źródeł przychodów została prawidłowo dwukrotnie awizowana w dniach 14 marca i 22 marca 2005r. Tym samym z dniem 28 marca 2005r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w sposób przewidziany w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej - i rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, co oznacza, że złożone przez skarżącego w dniu 19 września 2005r. odwołanie wniesiono po terminie przewidzianym do dokonania tej czynności. W dniu 16 października 2008 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło odwołanie złożone przez skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2005r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja wysłana była na adres mieszkania w którym zamieszkiwała była żona podatnika, która regularnie przesyłała podatnikowi pozostawione przez pocztę awiza. Jednakże w opinii byłej żony nie otrzymała ona jakiegokolwiek awiza adresowanego do podatnika w marcu 2005 r., co uzasadnia przypuszczenie, że awizo dotyczące zaskarżonej decyzji bądź w ogóle nie zostało przez pocztę pozostawione, bądź zaginęło. Ta ostatnia sytuacja mogła mieć miejsce gdyż uszkodzony był zamek zbiorczy do zamka drzwiczek głównych otwierających indywidualne przegródki na listy, a zatem każdy mógł mieć dostęp do pozostawionych w skrzynce przesyłek. Uszkodzenie to mimo licznych zgłoszeń do Spółdzielni Mieszkaniowej nie zostało usunięte. W ocenie wnioskodawcy 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu winien być liczony od daty wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny tj. od 7 października 2008 r., który rozstrzygnął ostatecznie w kwestii uchybienia terminowi do wniesienia odwołania co oznacza, że przyczyna uchybienia terminowi ustała właśnie z tym dniem. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rozpoznał odmownie. W ocenie organu podatkowego skarżący nie wykazał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Skarżący brak swojej winy upatrywał w niepozostawieniu przez pocztę w skrzynce pocztowej awiza informującego o fakcie doręczenia decyzji bądź zaginięciu awiza, co wiązało się z uszkodzeniem zamka do drzwiczek głównych otwierających indywidualne przegródki na listy. Organ wskazał, że twierdzeń skarżącego nie potwierdzają dowody zgromadzone w sprawie. O tym, iż awizo dotyczące przesyłki zawierającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało pozostawione w skrzynce pocztowej adresata przesądza treść dowodu - zwrotnego poświadczenia odbioru w/w przesyłki - z którego wynika, że doręczyciel pozostawił zawiadomienie (awizo) w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdzając prawidłowość skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, czemu dał wyraz w postanowieniu z 1 dnia [...] grudnia 2005 r., oparł się głównie na dowodzie w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru i zawartych na nim adnotacjach. Podkreślono, że jednym z elementów skuteczności doręczenia pisma w trybie zastępczym jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Skoro zatem stwierdzono skuteczność doręczenia zastępczego, która to okoliczność została potwierdzona w ramach sądowej kontroli legalności postanowienia z dnia [...] grudnia 2005r., to nie można twierdzić tak jak czyni to wnioskodawca, że awiza w skrzynce pocztowej nie pozostawiono. W ocenie organu również dowody zgromadzone w postępowaniu przeczą twierdzeniom skarżącego o możliwym zaginięciu awiza, co wiązać by się miało z uszkodzeniem zamka zbiorczego do drzwiczek głównych, otwierających indywidualne przegródki na listy. W toku postępowania nie został stwierdzony fakt uszkodzenia zamka, W związku z twierdzeniem skarżącego o zgłaszaniu przez M.C. uszkodzeń zamka zbiorczego do skrzynki na listy w klatce schodowej przy ul. [...] do Spółdzielni Mieszkaniowej, organ wystąpił z pytaniem do w/w Spółdzielni, czy zgłoszenia takie miały miejsce w okresie od listopada 2004r. do kwietnia 2005r. Jak wynika z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej z, dnia [...].11.2008 r. w w/w okresie brak było zgłoszeń o konieczności naprawy zamka zbiorczego w budynku [...]. Tym samym wobec niepotwierdzenia faktu uszkodzenia zamka do drzwiczek zbiorczych na listy nie sposób przyjąć, iż awizo informujące o decyzji mogło zaginąć wskutek uszkodzenia zamka. Wobec jednoznacznej odpowiedzi ze Spółdzielni Mieszkaniowej wniosek o przesłuchanie M.C. oraz strony na okoliczność zgłoszenia do Spółdzielni Mieszkaniowej uszkodzeń zamka w skrzynce na listy organ oddalił na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej. Skarżący wniósł na wskazane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu: - art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przez odmowę przywrócenia terminu do złożenia odwołania mimo uprawdopodobnienia braku winy odwołującego w uchybieniu terminowi do jego złożenia, - naruszenie art. 121, 122, 123 oraz art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, przez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków H.C. i M.C. na okoliczności związane z brakiem doręczenia przesyłki zawierającej decyzje. Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].03.2005r. mimo, że okoliczności te miały kluczowe znaczenie dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu oraz przez zastąpienie dowodu z zeznań przedstawicieli Spółdzielni Mieszkaniowej w charakterze świadków pismem pochodzącym od tej spółdzielni, które to pismo nie może zastępować dowodu z zeznań świadków i nie ma przymiotu środka dowodowego w tym postępowaniu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że organ podatkowy arbitralnie pominął dowód z przesłuchania skarżącego oraz jego byłej żony – M.C., mimo że tylko w ten sposób mógł ustalić w sposób wyczerpujący okoliczności związane ze sposobem i prawidłowością doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu podatkowego. Oparcie się w tym zakresie wyłącznie na treści adnotacji poczty jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, które dowodzą, że nie zawsze adnotacje czynione przez pracowników poczty na doręczanych przesyłkach odpowiadają faktycznie dokonywanym przez nich czynnościom oraz opiera się na założeniu nieomylności pracowników poczty, podczas gdy doświadczenie życiowe nakazuje dopuścić element ryzyka nienależytego wykonania usług polegających na pozostawianiu zawiadomień o doręczanych przesyłkach. Stanowisko organu podatkowego w sposób arbitralny eliminuje możliwość zaginięcia pozostawionego awiza, złośliwego usunięcia tego awiza przez osoby postronne lub choćby błędu pracownika poczty co do miejsca pozostawienia tego awiza. Odmawiając dopuszczenia wnioskowanych dowodów organ podatków naruszył wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej zasadę obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Skarżący podkreślił, że organ podatkowy, podważając twierdzenia odwołującego o uszkodzeniach zamka zbiorczego do drzwiczek głównych otwierających wszystkie indywidualne przegródki na listy, bezpodstawnie i sprzecznie z prawem zastąpił jedyny w takiej sytuacji dowód pozwalający zweryfikować te okoliczności - w postaci zeznań przedstawicieli Spółdzielni Mieszkaniowej w charakterze świadków - pismem pochodzącym od tej spółdzielni. Takie pisemne oświadczenie osoby (jej przedstawicieli) mogącej w sprawie wystąpić co najwyżej w charakterze świadka, nie może w żadnym przypadku zastąpić dowodu z przesłuchania świadków, bowiem jest to oświadczenie, które nie ma charakteru zeznań i zostało złożone przez osobę postronną bez wymaganego przepisami trybu przesłuchania i bez pouczenia o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, na dodatek wyłącznie na potrzeby postępowania i nie ma w związku z tym charakteru dowodu w tym postępowaniu. Jako arbitralny i bezpodstawny uznał skarżący argument organu podatkowego o celowym nieodbieraniu przez odwołującego korespondencji pocztowej, skoro odwołujący nie zamieszkiwał stale w mieszkaniu, na który adresowana była korespondencja, a wszystkie adresowane do niego przesyłki odbierała M.C.. Podkreślił, że nie miał zatem możliwości unikania odbioru przesyłek, a tym bardziej wybiórczego selekcjonowania kierowanej do niego korespondencji, skoro odbierała je za niego jego była żona, a następnie przekazywała je adresatowi. Skoro w przedmiotowej sprawie przesyłka została zwrócona do nadawcy, oznacza to, że ani odwołujący, ani jego była żona w ogóle nie miała wiedzy o nadawcy, a tym bardziej treści tej przesyłki - niemożliwe było zatem celowe uniknięcie jej odebrania. Jako arbitralny i bezpodstawny uznał również skarżący argument organu podatkowego o braku staranności odwołującego, skoro zgłosił się on po odbiór decyzji bezzwłocznie po powzięciu informacji ojej wydaniu. Bezpodstawne jest także przypisanie braku staranności M.C. - jako osobie, którą posługiwał się odwołujący przy odbiorze korespondencji, skoro organ podatkowy nawet jej w toku postępowania nie przesłuchał, co nie przeszkodziło mu arbitralnie założyć, że to z jej winy odwołujący nie odebrał przesyłki. W konsekwencji zaskarżone postanowienie narusza w ocenie skarżącego przepis art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej na skutek błędnego przyjęcia, że odwołujący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Wbrew stanowisku organu podatkowego na odwołującym składającym wniosek o przywrócenie terminu nie spoczywa obowiązek udowodnienia braku winy w uchybieniu terminowi, a jedynie uprawdopodobnienie braku winy. Nie ulega wątpliwości, że odwołujący nie otrzymał adresowanej do niego przesyłki, skoro przesyłka ta została zwrócona. Nieodebranie tej przesyłki, a w konsekwencji uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, bowiem do adresata nie dotarło ani awizo, ani awizowana przesyłka, mimo że była żona odwołującego przekazywała mu regularnie wszystkie pozostawiane przez pocztę awiza przesyłek. Jak wynika z jej relacji - która została całkowicie pominięta przez organ podatkowy - nie było przypadku, w którym jakiegokolwiek awiza by nie przekazała odwołującemu. Awizo z marca 2005 r. dotyczące przedmiotowej przesyłki nigdy do niej nie dotarło, co uzasadnia przypuszczenie, że bądź w ogóle nie zostało przez pocztę pozostawione, bądź zaginęło. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W zakresie tak oznaczonej kognicji Sąd nie dopatrzył się wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej P.p.s.a., naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania oraz innych naruszeń o charakterze proceduralnym, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził także przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa (145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a). Tym samym także nie podzielił zarzutów skargi w takim zakresie, w jakim prowadziłyby one do uchylenia zaskarżonej decyzji lub też czynności ją poprzedzających prowadzonych w granicach sprawy. Stosownie do art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie natomiast z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Wystarczy, że przesłanka ta zostanie uprawdopodobniona. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność ( prawdopodobieństwo ) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Dokonując oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenić winę według obiektywnych mierników staranności. Brak winy można pryjąć tylko, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przykładowo, choroba, poświadczona zaświadczeniem lekarskim nie, jest okolicznością wystarczającą do uprawdopodobnienia braku winy. Trzeba nadto uprawdopodobnić, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy domowników lub innych osób przy jej dokonaniu. Nie jest uprawdopodobnieniem braku winy twierdzenie wnioskodawcy, że nie wiedział o upływie terminu, liczonym od dnia doręczenia zastępczego w trybie określonym w art. 150 Ordynacji podatkowej. Wskazać również należy, że doręczenie pisma niezgodnie z obowiązującymi przepisami jest bezskuteczne. W takim przypadku termin w ogóle nie rozpoczyna biegu. Strona nie musi składać wniosku o przywrócenie terminu, a jeżeli to uczyniła, wniosek taki jest bezprzedmiotowy. Inaczej stanie się, gdy strona przyzna, że weszła w posiadanie pisma oznaczonego dnia. Wówczas termin rozpocznie bieg od dnia wskazanego przez stronę. W rozpoznawanej sprawie dwie okoliczności są niesporne. Pierwsza z nich to fakt, iż skarżący odebrał w dniu 5 września 2005 r. decyzję z [...] marca 2005 r. Drugą okolicznością ustaloną zarówno przez organy podatkowe, jak i potwierdzoną w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed WSA i NSA, jest fakt doręczenia decyzji z [...] marca 2005 r. w trybie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej z dniem 28 marca 2005 r. Od tego zatem dnia należy liczyć 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Podniesione przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, takie jak możliwość zaginięcia awiza, czy uszkodzenie zamka zbiorczego do drzwiczek otwierających przegrody na listy są w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia, o tyle, że przedmiotem sprawy jest wykazanie przez skarżącego, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Inaczej mówiąc na tym etapie nie jest kwestionowana okoliczność doręczenia samej decyzji. Spór dotyczy jedynie przyczyn dla, których skarżący nie mógł wnieść odwołania w terminie. Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, usiłował jedynie wykazać, że nie nastąpiło doręczenie decyzji. Ta zaś okoliczność, skuteczność doręczenia decyzji z [...] marca 2005 r., została już jednak ustalona w toku postępowania stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest w tej mierze związany ustaleniami poczynionymi zarówno przez WSA w Gorzowie Wlkp. w sprawie o sygn. akt. I SA/Go 137/06 jaki i w wyroku NSA z 7 października 2008 r. sygn. akt II FSK 963/07. Skoro w wyniku tych postępowań ustalono, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w dniu [...] marca 2005 r. w sposób określony w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, to skarżący winien wykazać, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, liczonemu od wskazanego dnia, nastąpiło bez jego winy, a ta okoliczność nie została przez skarżącego wykazana. Skarżący uważa nadto, że siedmiodniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu winien być liczony od daty wydania wyroku przez NSA, tj. od 7 października 2008 r. Uważa zatem, że data ta jest pierwszym dniem ustania przyczyny w uchybieniu terminu. Takie stanowisko nie może spotkać się z aprobatą z przyczyn już wskazanych przez Sąd. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżącemu doręczono skutecznie decyzję w dniu [...] marca 2005 r. Skarżący nie wykazał, nie uprawdopodobnił okoliczności, z których wynikało by, że od tej daty nastąpiły okoliczności, zdarzenia, za które nie ponosi on winy, a które uniemożliwiły mu wniesienie odwołania w terminie. Skarżący miał świadomość, że jego odwołanie zostało wniesione po terminie już w chwili doręczenia mu postanowienia z [...] grudnia 2005 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Reasumując stwierdzić należy, że organ podatkowy w sposób prawidłowy zastosował w sprawie przepis art. 162 Ordynacji podatkowej i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Również przeprowadzone w tym względzie postępowanie nie naruszyło zasad wyrażonych w Ordynacji podatkowej, w szczególności w zakresie podnoszonych przez skarżącego zarzutów uchybienia przepisom art. 121, 122, 123 oraz 180 § 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. /-/ J. Niedzielski /-/ J. Grzęda /-/ B. Rennert