I SA/Go 260/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnymw dniu 17 sierpnia 2021r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze wniesionej do tut. Sądu, skarżący T.D. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z [...] kwietnia 2021 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2021 r. o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. Uzasadniając wniosek podał, że wykonanie aktu może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej strony i rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia ogromnej szkody, w szczególności podjęcia czynności zmierzających do uzyskania przez organ znacznych kwot, a więc zachodzi poważne i realne niebezpieczeństwo, że przed rozpoznaniem skargi, zostanie wyegzekwowana kwota umożliwiająca utrzymanie strony skarżącej, a więc nastąpią nieodwracalne skutki decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonaniaw całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnychdo odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszływ życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] kwietnia 2021 r., wydanego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się tego wniosku, zaakcentować należy, że wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjnyw wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również tez konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05). Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie podlega wykonaniu. Stanowi ono jedynie formalne potwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a zatem jest to rozstrzygniecie proceduralne i jako takie nie wywiera skutku w sferze wykonalności decyzji, od którego odwołanie wniesiono. Nie powoduje ono powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącego nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie może do niego mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w omówionymprzepisie. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, sprowadzałoby się bowiem do zawieszenia mocy zaskarżonego aktu nie wywołującego skutków materialnoprawnych. Na marginesie należy dodać, że gdyby nawet przyjąć, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej jest również decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2021 r. odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej – czego skarżący wprost nie artykułował - to i tak wniosek także w tym zakresie byłby chybiony. Jak zwraca się bowiem uwagę w orzecznictwie, zwrot "w granicach tej samej sprawy" zawarty w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Użyte w tych przepisach sformułowania "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W orzecznictwie wskazuje się, że chodzi tutaj o sprawę w ujęciu materialnym. O postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy będzie można zatem mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99 oraz postanowienia NSA: z 12 czerwca 2012r., II FZ 441/12; z 8 sierpnia 2013 r., I OSK 1651/13; z 24 lipca 2014r., II OSK 624/14; z 10 października 2014 r., I OZ 828/14). W związku z powyższym, brak byłoby również podstaw prawnych do wstrzymania w ramach niniejszej sprawy decyzji organu pierwszej instancji, gdyż nie mieści się ona w granicach skargi złożonej na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie zachodzi bowiem tożsamość przedmiotowa spraw. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji