I SA/Go 265/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi T.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. oddala skargę. T.W., reprezentowany przez doradcę podatkowego K.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] i określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w kwocie 1.302 zł, maj 2009 r. w kwocie 2.905, czerwiec 2009 r. w kwocie 4.450, lipiec 2009 r. w kwocie 2.842 zł, sierpień 2009 r. w kwocie 3.277 zł, wrzesień 2009 r. w kwocie 3.717 zł, październik 2009 r. w kwocie 3.031 zł, listopad 2009 r. w kwocie 2.870 zł, grudzień 2009 r. w kwocie 4.298 zł. Skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (po uprzednim zawiadomieniu Strony o zamiarze wszczęcia postępowania) wszczął wobec skarżącego postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za 2009 r. W toku postępowania organ ustalił, że w 2009 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "W T.W.". Przedmiotem tej działalności w badanym okresie była sprzedaż sprzętu audio prowadzona za pośrednictwem internetowego portalu aukcyjnego [...]. Czynności wykonywane przez skarżącego spełniały przesłanki czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a prowadzona działalność kwalifikowała go jako podatnika ww. podatku, przy czym skarżący nie zarejestrował się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Korzystając z uzyskanych od skarżącego pełnomocnictw Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w pismach z dnia [...] marca 2014 r. zwrócił się do [...] S.A. oraz [...] o sporządzenie i przekazanie informacji w zakresie posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców w kontrolowanym okresie. Na podstawie odpowiedzi uzyskanych od ww. instytucji organ kontroli skarbowej ustalił, iż w 2009 r. skarżący dla celów prowadzonej działalności gospodarczej na portalu [...] wykorzystywał rachunki bankowe o numerach [...] (saldo końcowe 2.607,14) oraz [...] (saldo końcowe 5.074,08). Nadto skarżący posiadał rachunki bankowe o numerach [...] oraz [...], które jak wykazała analiza operacji na tych rachunkach nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej w 2009 r. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. organ wezwał skarżącego do przedłożenia ewidencji przychodów, innych ksiąg podatkowych (m.in. wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ewidencji wyposażenia) oraz dowodów zakupu towarów i usług związanych ze sprzedażą prowadzoną w okresie od [...].01.2009r. do [...].12.2009r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący poinformował organ, że poza zeznaniem podatkowym PIT-28 nie posiada innych dokumentów, które zaginęły i nie można ich odnaleźć. Z kolei w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zwrócił się do "G" sp. z o.o. o przekazanie informacji za okres od [...].01.2009 r. do [...].12.2009 r. dotyczących: nazw wszystkich kont (nicków) zarejestrowanych na internetowym portalu aukcyjnym [...] przez skarżącego; historii powiadomień dla ww. kont; zestawienia transakcji dokonanych za pośrednictwem ww. kont; zestawienia prowizji zapłaconych na rzecz operatora w związku z transakcjami zrealizowanymi za pośrednictwem ww. kont; numerów rachunków bankowych wykorzystywanych do zapłaty ww. prowizji; zestawienia transakcji w usłudze PayU, przypadku dokonywania przez skarżącego zapłaty prowizji z tytułu transakcji sprzedaży realizowanych za pośrednictwem kont (nicków) zarejestrowanych na inne osoby podanie informacji na temat tych kont (nicków) oraz numerów rachunków bankowych z których dokonywane były płatności. G sp. z o.o. poinformowała, iż skarżący dokonał rejestracji w serwisie [...] w dniu [...] lutego 2004 r. i posługuje się loginem t., a do jego obsługi wykorzystywał konto nr [...]. Przedstawiono również historię powiadomień dla kupujących na ww. koncie oraz załączono do ww. pisma płytę CD - zestawienie aukcji na internetowym portalu aukcyjnym [...] za 2009 r. dla nicka t. oraz zestawienie prowizji z tytułu pośrednictwa w sprzedaży na internetowym portalu aukcyjnym [...] za 2009 r. dla nicka t.. Nadto w piśmie z tego samego dnia organ kontroli skarbowej zwrócił się do "P" S.A., o przekazanie informacji za okres od [...].01.2009 r. do [...].12.2009 r. dotyczących: nazw wszystkich kont (nicków) zarejestrowanych na internetowym portalu aukcyjnym [...], których funkcjonowanie opłacane było przez skarżącego; numerów rachunków bankowych wykorzystywanych do zapłaty za funkcjonowanie ww. kont; ewentualnych innych usług świadczonych przez "P" S.A. na rzecz skarżącego; sposobu rozliczeń z tytułu usług świadczonych przez "P" S.A. na rzecz skarżącego; zestawienia prowizji zapłaconych na rzecz operatora internetowego portalu aukcyjnego [...] w związku z transakcjami zrealizowanymi za pośrednictwem ww. kont; zestawienie transakcji w usłudze PayU. P S.A. wskazała numery kont, z których realizowane były przelewy do P S.A. tytułem prowizji dla serwisu [...]:[...] oraz [...]. Poinformowała również, że użytkownik serwisu [...] korzystał także z usług serwisu Płatności [...], który jest obsługiwany przez P S.A., a środki wpłacane przez kupujących były wpłacane przez serwis PayU na numer rachunku [...]. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ kontroli skarbowej zwrócił się do GL Sp. z o.o., o przesłanie dokumentów i wyjaśnień związanych z transakcjami świadczonymi przez ww. spółkę na rzecz skarżącego w okresie od [...].01.2009 r. do [...].12.2009 r. W szczególności o: przesłanie kopii umowy lub umów o świadczenie usług kurierskich wraz z ewentualnymi załącznikami; przesłanie kopii faktur dokumentujących usługi na rzecz skarżącego; przesłanie zestawienia danych dotyczących przesyłek doręczonych w związku ze świadczeniem usług na rzecz skarżącego; podanie sposobu rozliczeń ze skarżącym z tytułu kwot pobranych przez pracowników ww. spółki w związku ze świadczonymi usługami, m.in. przesłanie zestawienia kwot, numerów rachunków bankowych. Odpowiadając na wezwanie GL sp. z o.o. przekazała w formie elektronicznej: listę faktur wystawionych w kontrolowanym okresie na rzecz firmy W T.W.; zestawienie paczek za pobraniem wraz z informacją, na jaki numer konta bankowego zostały zwrócone pieniądze oraz zestawienie wszystkich nadanych paczek z informacją kto był odbiorcą paczki przez firmę W w badanym okresie. Przesłała także kopię oferty i kopie faktur sprzedaży dla firmy W. W dniu [...] czerwca 2014 r. organ kontroli skarbowej przesłuchał skarżącego, który zeznał, że w 2009 r. prowadził działalność gospodarczą, która polegała na sprzedaży sprzętu audio w Internecie. Działalność prowadził samodzielnie. Nie zatrudniał pracowników ani nie pomagali mu członkowie rodziny. Towary, które sprzedawał były sprzęt przywożony z Niemiec, nabywany na rynkach. Czasami znajdował sprzęty na śmietnikach i z kilku składał jeden sprawny sprzęt. Nie posiada dowodów dokumentujących nabycie sprzedawanych przedmiotów. Dostawy dokonywane były przez Pocztę Polską i przez firmę kurierską G. Nie posiada również dowodów dotyczących usług firmy kurierskiej. Zakupu sprzedawanych przez skarżącego przedmiotów dokonywały raczej osoby prywatne. Skarżący zeznał, że nie posiadał kasy fiskalnej i nie wystawiał paragonów ani rachunków. Po zakończeniu aukcji na [...] zapisywał w zeszycie wartość sprzedaży. Zapłata za sprzedane przedmioty pobierana była przez kuriera lub w formie przelewu bankowego. Wpłaty z G wpływały na konto w [...] o numerze [...], a przedpłaty od klientów na konto w [...] o numerze [...]. W przypadku wysyłki za pośrednictwem Poczty Polskiej klienci dokonywali wcześniej zapłaty na rachunek bankowy skarżącego. Nadto wskazał, że część sprzedawanych przedmiotów to były towary handlowe, a część - przedmioty osobistego użytku. Do protokołu załączono kopię wydruku aukcji z zaznaczonymi przez stronę przedmiotami osobistego użytku. W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący poinformował organ, że nie udało mu się odnaleźć zeszytu, w którym zapisywał wartość sprzedaży.  Z kolei w piśmie z dnia [...] października 2014 r. skarżący wniósł uwagi do zgromadzonego w sprawie materiału podnosząc, że organ kontroli skarbowej bezpodstawnie uznał, iż przychód ze sprzedaży sprzętu audio pochodzącego z prywatnej kolekcji zbieranej przez wiele lat, zakupionej z zamiarem powiększenia kolekcji a nie dalszej odsprzedaży, należy uznać za przychód z działalności gospodarczej opodatkowany podatkiem dochodowym oraz podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka K.B., zamieszkałego w [...], na okoliczność potwierdzenia wieloletniego gromadzenia przez skarżącego sprzętu audio oraz na okoliczność rozmiarów kolekcji. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania wnioskowanego świadka wskazując, że wyłączył już z podstawy opodatkowania kwoty wpływów na rachunki bankowe skarżącego związane z wskazanymi przez niego transakcjami przedmiotów prywatnych. W konsekwencji nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z zeznań wskazanego świadka. Następnie decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień 2009 r. w kwocie 1.543 zł; maj 2009 r. w kwocie 3.129 zł; czerwiec 2009 r. w kwocie 4.731 zł; lipiec 2009 r. w kwocie 3.033 zł; sierpień 2009 r. w kwocie 3.489 zł; wrzesień 2009 r. w kwocie 3.901 zł; październik 2009 r. w kwocie 3.205 zł; listopad 2009 r. w kwocie 3.028 zł; grudzień 2009 r. w kwocie 4.502,00 zł. W motywach uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że oszacował podstawę opodatkowania skarżącego na podstawie dowodów uzyskanych w toku postępowania, to jest danych o wpływach na rachunki bankowe wykorzystywanych przez skarżącego w pozarolniczej działalności gospodarczej oraz danych o usługach wykonanych na rzecz skarżącego przez firmę kurierską, uzupełnionych wyjaśnieniami skarżącego (dotyczącymi wpływów na rachunki bankowe kwot niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym z tytułu sprzedaży przedmiotów prywatnych skarżącego) - po pomniejszeniu o należny podatek od towarów i usług. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie można było zastosować żadnej innej metody szacowania, określonej w art. 23 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), gdyż nie przystają one do specyfiki działalności wykonywanej przez stronę oraz zakresu szacowania. Zastosował zatem metodę polegającą na tym, że wielkość obrotu za 2009 r. określono na podstawie wysokości wpływów na rachunek bankowy z tytułu przeprowadzonych transakcji sprzedaży za pośrednictwem portalu [...], po ich pomniejszeniu o wartość zwróconych towarów oraz wartość wpływów niezwiązanych ze sprzedażą wysyłkową. Wskazując na treść art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) organ pierwszej instancji stwierdził, że z wyjaśnień i zeznań składanych przez skarżącego w toku postępowania kontrolnego wynika, że prowadził on sprzedaż za pośrednictwem internetowego portalu aukcyjnego [...]. Zapłatę za sprzedane przedmioty otrzymywał na rachunki bankowe bezpośrednio od kupujących (zapłata za towar z góry) albo za pośrednictwem firmy kurierskiej "GL" sp. z o.o. (zapłata za towar przy odbiorze przez kupujących). W związku z powyższym obowiązek podatkowy z tytułu dostaw towarów przez skarżącego w podatku od towarów i usług powstawał: w przypadku dokonywania zapłaty przez kupującego z góry - w dacie otrzymania zapłaty (wpływu środków pieniężnych na rachunek bankowy strony), w przypadku dokonywania zapłaty przez kupującego przy odbiorze - w dacie wydania towaru przez stronę firmie kurierskiej (przekazującej następnie towar kupującemu). W oparciu o uzyskane w toku postępowania kontrolnego wyciągi z rachunków bankowych skarżącego w [...] nr [...] oraz w [...] nr [...], organ pierwszej instancji ustalił, że 2009 r. na ww. rachunki z tytułu sprzedaży prowadzonej na internetowym portalu aukcyjnym [...] wpłynęła kwota 275.092,73 zł, w tym: 154.219,73 zł wpłaconych bezpośrednio przez kupujących, 120.873 zł otrzymanych za pośrednictwem firmy kurierskiej. Organ pierwszej instancji ustalił również, że w 2009 r. skarżący wydał firmie kurierskiej przedmioty o wartości 182 zł, za które należność otrzymał już po dniu 31.12.2009 r. W związku z powyższym suma kwot otrzymanych bezpośrednio od kupujących oraz wartości przedmiotów wydanych firmie kurierskiej w 2009 r. wyniosła 275.274,73 zł, na którą składały się: 154.219,73 zł wpływ na rachunki bankowe skarżącego, 120.873 zł otrzymanych za pośrednictwem firmy kurierskiej, 182 zł wartość przedmiotów wydanych w 2009 r., za które należność otrzymano po 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał zestawienia kwot wpłaconych bezpośrednio przez kupujących oraz wartości towarów wydanych firmie kurierskiej w 2009 r. w podziale na poszczególne miesiące. Następnie stwierdził, że podczas przesłuchania skarżący wskazał 136 szt. przedmiotów sprzedanych za pośrednictwem internetowego portalu aukcyjnego [...] niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarcza. Organ pierwszej instancji zaznaczył, iż ustalił, że w okresie od [...].01.2009 r. do [...].12.2009 r. na rachunki bankowe skarżącego z tytułu sprzedaży na internetowym portalu aukcyjnym [...] przedmiotów niezwiązanych z prowadzoną przez niego działalnością wpłynęła kwota 53.971,15 zł. Wobec powyższego stwierdził, że z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego w 2009 r. związane były wpływy w wysokości 221.303,58 zł (275.274,73 - 53.971,15 zł). Organ pierwszej instancji dokonał również zestawienia kwot wpłaconych bezpośrednio przez kupujących oraz wartości towarów wydanych firmie kurierskiej w 2009 r. (z uwzględnieniem wartości przedmiotów niezwiązanych z działalnością gospodarczą) w podziale na poszczególne miesiące. Sporządził także zestawienie sprzedaży skarżącego podlegające opodatkowaniu z uwzględnieniem zwrotów towarów handlowych w podziale na poszczególne miesiące 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, wskazując na treść art. 113 ust. 1 i ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdził, że skarżący utracił prawo do przedmiotowego zwolnienia z podatku od towarów i usług z chwilą przekroczenia przez sprzedaż opodatkowaną kwoty 50.000 zł. Szczegółowe zestawienie wpływów na rachunek bankowy organ pierwszej instancji przedstawił w formie tabeli z której wynika, że skarżący utracił prawo do przedmiotowego zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług w dniu [...] kwietnia 2009 r. Wobec tego organ pierwszej instancji ustalił wartość obrotu oraz należnego podatku od towarów i usług w podziale na miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 86 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 17 i 18 ust.1a VI Dyrektywy Rady z dnia 27 maja 1997 r. (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych; poprzez pozbawienie podatnika możliwości obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony wynikający z transakcji nabycia usług kurierskich oraz usług od g sp. z o.o. Wobec podniesionego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący stwierdził, że kontrolujący był w posiadaniu faktur wystawianych przez firmę kurierską G za dokonane przesyłki oraz posiadał wiedzę na temat FV wystawianych przez g sp. z o.o. potwierdzającą wysokość prowizji jaką musiał zapłacić skarżący za korzystanie z portalu aukcyjnego. Jednakże organ biorąc pod uwagę treść art. 88 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług odmówił stronie obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony związany z zakupem niniejszych usług. Skarżący wskazał na treść art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług następnie stwierdził, że nabyte przez niego usługi były wykorzystane do czynności opodatkowanych (tj. sprzedaży sprzętu audiowizualnego). W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej winien obniżyć należny podatek o towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. o podatek naliczony wynikający z faktury dokumentującej nabycie usług kurierskich oraz zapłaty prowizji od sprzedaży na portalu aukcyjnym. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował skarżącego, że w przypadku posiadania oryginałów lub duplikatów faktur VAT wystawionych na skarżącego dotyczących zakupów towarów lub usług w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. (np. przez firmę kurierską G za dokonane przesyłki lub przez grupę [...] odnośnie prowizji za korzystanie z portalu aukcyjnego) należy je przedłożyć do toczącego się postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący przesłał faktury VAT wystawione w 2009r. przez firmę kurierską na jego rzecz oraz poinformował, że faktury wystawione przez grupę [...] a dotyczące opłat prowizyjnych, zostaną przedłożone organowi odwoławczemu w terminie późniejszym. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał Stronę do przedłożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania posiadanych dowodów w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. Jednakże w wyznaczonym terminie nie udzielono odpowiedzi na powyższe wezwanie. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w kwocie 1.302 zł, maj 2009 r. w kwocie 2.905, czerwiec 2009 r. w kwocie 4.450, lipiec 2009 r. w kwocie 2.842 zł, sierpień 2009 r. w kwocie 3.277 zł, wrzesień 2009 r. w kwocie 3.717 zł, październik 2009 r. w kwocie 3.031 zł, listopad 2009 r. w kwocie 2.870 zł, grudzień 2009 r. w kwocie 4.298 zł. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazując na treść art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej zaznaczył, że Inspektor Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] października 2014 r. wszczął postępowanie karne w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące uszczuplenia przez skarżącego należności publicznoprawnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oraz podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. W związku z powyższym doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań, o czym podatnik został poinformowany. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia podatnika możliwości obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony wynikający z transakcji nabycia usług kurierskich oraz usług od grupy [...] sp. z o.o. organ odwoławczy uznał, że skarżącemu przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z nadesłanych przez skarżącego faktur VAT wystawionych przez GL sp. z o.o. Jednocześnie zaznaczył, że skarżący nie przedłożył innych faktur VAT dokumentujących nabycie przez niego towarów lub usług. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie kontrolne z zachowaniem zasad wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej. Zgromadził obszerny materiał dowodowy i prawidłowo wyjaśnił okoliczności dotyczące dokonywanych przez podatnika dostaw towarów, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy dowody z dokumentów, wyjaśnienia Strony, dowody uzyskane od firmy kurierskiej, z G oraz "P". Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na treść art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdził, że skarżący prowadził w 2009 r. działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Czynności dostawy towarów dokonywane przez skarżącego podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art.7 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym ustalono, że w kwietniu 2009 r. skarżący utracił status podmiotu zwolnionego z rozliczania podatku od towarów i usług, o którym mowa w art.113 ust.1 ww. ustawy. Zaś fakt prowadzenia działalności gospodarczej potwierdził również sam skarżący w swoich zeznaniach. W ocenie organu odwoławczego nie znaleziono podstaw do zastosowania do sprzedawanych przez podatnika towarów zwolnienia z art.43 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług . Nadto organ odwoławczy zaznaczył, że podczas przesłuchania w dniu [...] czerwca 2014 r. skarżącemu przedłożono wydruk aukcji zakończonych w 2009 r. na internetowym portalu aukcyjnym [...] dla konta "t." i wezwano go do wskazania sprzedanych w tym okresie przedmiotów osobistego użytku. Skarżący wskazał 136 sztuk sprzedanych za pośrednictwem internetowego portalu aukcyjnego [...] przedmiotów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, to jest przedmiotów wykorzystywanych przed sprzedażą do użytku prywatnego. Jednocześnie aukcjom przedmiotów wskazanych przez skarżącego, jako niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, przyporządkowano kwoty i daty wpłat na rachunki bankowe skarżącego (w przypadku zapłaty dokonywanej bezpośrednio przez samych kupujących) oraz wartości i daty wydania przedmiotów firmie kurierskiej (w przypadku zapłaty dokonywanej przez kupujących przy odbiorze). Nie budziły także zastrzeżeń organu odwoławczego ustalenia organu kontroli skarbowej, co do wysokości obrotów w zakresie sprzedaży aukcyjnej towarów, oparte na analizie wpływów na rachunek bankowy podatnika. Na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie odtworzono bowiem rzeczywiste rozmiary tej sprzedaży na potrzeby wymiaru podatku od towarów i usług, z uwzględnieniem zwrotu towarów. Przy czym odstąpiono od zastosowania metod wymienionych w art.23 § 3 Ordynacji podatkowej, z uwagi na brak wystarczających danych do zastosowania tych metod, jak i cechy działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Organ odwoławczy stwierdził, że organ kontroli skarbowej w sposób prawidłowy sporządził rozliczenie dokonanych przez podatnika w poszczególnych okresach rozliczeniowych 2009 r. dostaw towarów, stosując właściwą stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22%. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2009 r. do grudnia 2009 r. przyjął, że faktury wystawione przez GL sp. z o.o. podatnik otrzymał w dacie ich wystawienia, tj. w poszczególnych miesiącach 2009 r. Jednocześnie dokonał zaokrąglenia kwot podatku zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę zarzucając jej: - obrazę art. art. 122 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zebrania i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a w szczególności nie uwzględnienie wniosku strony z dnia [...] października 2014 r. o przesłuchanie świadka, pomimo że okoliczności na które miał być przesłuchany wnioskowany świadek miały istotne znaczenia dla sprawy, - w związku ze wskazanymi wyżej naruszeniami przepisów postępowania podatkowego, naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, - obrazę art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez opodatkowanie podatkiem od towarów i usług towarów używanych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, jak również zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego. Skarżący wskazał, że w 2009 r., obok sprzedaży związanej z działalnością gospodarczą, za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] rozpoczął również wyprzedaż zgromadzonej wcześniej prywatnej kolekcji sprzętu audio, która stanowiła jego własność prywatną nie związaną z działalnością gospodarczą. Tak więc w spornym okresie, za pośrednictwem [...], równolegle sprzedawał towary handlowe jak i przedmioty z prywatnej kolekcji. Przychody związane z działalnością gospodarczą opodatkował ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych natomiast przychody ze sprzedaży sprzętu z prywatnej kolekcji jako zwolnione z podatku dochodowego nie były naturalnie zgłaszane do opodatkowania. Podniósł, że w trakcie przesłuchania w dniu [...] czerwca 2014 r., pracownicy organu kontroli skarbowej okazali mu wydruk zakończonych w 2009 r. aukcji na portalu aukcyjnym [...]. Poproszono jednocześnie aby na niniejszym wydruku wskazał przedmioty osobistego użytku. Zgodnie z prośba kontrolujących, zaznaczył sprzęt pochodzący z prywatnej kolekcji, zaznaczając jednocześnie, iż wskazał jedynie te pozycje, których używania jest pewien. Skarżący stwierdził, że jest audiofilem oraz kolekcjonerem, w związku z czym dysponował dużą ilością sprzętu audio. Zauważył, że na podstawie ww. wydruku oraz pozycji zaznaczonych przez skarżącego, organ kontrolny określił wartość przychodu związanego z wyprzedażą prywatnej kolekcji; natomiast pozostałą kwotę uznał za przychód z działalności gospodarczej. Nie zgadzając się z ustaleniami organu kontroli skarbowej wystąpił zatem do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka K.B., na okoliczność potwierdzenia wieloletniego gromadzenia sprzętu audio oraz na okoliczność wielkości niniejszej kolekcji. Skarżący wskazał, że chciał niniejszym dowodem dowieść, iż wielkość kolekcji nie ograniczała się jedynie do rzeczy wskazanych w trakcie przesłuchania w charakterze strony, bowiem zaznaczył wtedy jedynie przedmioty, których był pewien. W związku z czym, na liście znajdowały się również przedmioty związane z prywatną kolekcją a nie zaznaczone przez stronę. Skarżący zaznaczył, iż czynność analizy przedstawionego wydruku ponad 700 transakcji dokonywał w trakcie przesłuchania w charakterze strony w Urzędzie Kontroli Skarbowej, bez wcześniejszego przygotowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zaznaczył, że skarżący rzekomą sprzedaż towarów używanych, w rozumieniu art.43 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, podniósł dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Natomiast w trakcie całego postępowania podatkowego nie wskazywała, by w sprawie dochodziło do sprzedaży towarów używanych w rozumieniu ww. przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z regulacją art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.- powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2015 r. uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. i określająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. w kwocie 1.302 zł, maj 2009 r. w kwocie 2.905, czerwiec 2009 r. w kwocie 4.450, lipiec 2009 r. w kwocie 2.842 zł, sierpień 2009 r. w kwocie 3.277 zł, wrzesień 2009 r. w kwocie 3.717 zł, październik 2009 r. w kwocie 3.031 zł, listopad 2009 r. w kwocie 2.870 zł, grudzień 2009 r. w kwocie 4.298 zł. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły zatem przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w jej brzmieniu obowiązującym w 2009 r. Niemniej jednak zanim Sąd przystąpi do kontroli zaskarżonego aktu pod kątem przepisów prawa materialnego winien odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, bowiem mogły one mieć wpływ na prawidłowe ustalenie przez organy stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Skarżący zarzucił organowi obrazę art. 122 oraz 187 ust. 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zebrania i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a w szczególności nie uwzględnienie wniosku z dnia [...] października 2014 r. o przesłuchanie świadka. Skarżący twierdzi, że w 2009 r. obok sprzedaży związanej z działalnością gospodarczą, za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] rozpoczął również wyprzedaż zgromadzonej wcześniej prywatnej kolekcji sprzętu audio, która stanowiła jego własność prywatną nie związaną z działalnością gospodarczą. Podnosi, że podczas przesłuchania wskazał sprzęt pochodzący z prywatnej kolekcji jednakże utrzymuje, że wskazał jedynie te pozycje, których używania był pewien wobec czego na liście znajdowały się również przedmioty związane z prywatną kolekcją a nie zaznaczone. W ocenie skarżącego przesłuchanie w charakterze świadka K.B. potwierdziłoby okoliczność wieloletniego gromadzenia przez skarżącego sprzętu audio oraz wielkość niniejszej kolekcji zaś nieuwzględnienie przez organ żądania o przeprowadzenie przesłuchania ww. świadka spowodowało, że zaskarżona decyzja została oparta na niepełnym oraz na niejednoznacznym materiale dowodowym. W ocenie Sądu podniesiony przez skarżącego zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 187 § 1 ustawy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 188 Ordynacji podatkowej wskazuje, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, iż czynność ta jest całkowicie zbędna (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 października 2007 r., I SA/Bk 388/07, LEX nr 313199 oraz P. Pietrasz, Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa, tezy do art. 188, LEX). Podczas przesłuchania w dniu [...] czerwca 2014 r. skarżący wskazał, że część sprzedawanych przez niego przedmiotów to były towary handlowe, a część - przedmioty osobistego użytku. Do protokołu załączono kopię wydruku aukcji z zaznaczonymi przez stronę przedmiotami osobistego użytku, które to przedmioty zostały przez organ uwzględnione a kwoty wpływów na rachunki bankowe skarżącego związane ze wskazanymi przez niego transakcjami wyłączono z podstawy opodatkowania. Zaznaczyć należy, że skarżący w trakcie prowadzonego postępowania nie zgłaszał, iż potrzebuje więcej czasu by dokonać wyodrębnienia przedmiotów osobistego użytku. Co więcej wskazał, że działalność gospodarczą prowadził sam. Nie zatrudniał pracowników. Nie pomagali mu też członkowie rodziny. W trakcie postępowania skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, które wskazywałby, że uwzględnione w podstawie opodatkowania towary to towary jego osobistego użytku. Skarżący zeznał, że nie posiadał kasy fiskalnej i nie wystawiał paragonów ani rachunków zaś po zakończeniu aukcji na [...] zapisywał w zeszycie wartość sprzedaży. Jednakże przedmiotowego zeszytu, w trakcie postępowania nie przedłożył. Skarżący twierdzi, iż jest audiofilem oraz kolekcjonerem w związku z czym dysponował dużą ilością sprzętu audio zaś zeznania K.B. miały potwierdzić okoliczność wieloletniego gromadzenia sprzętu przez skarżącego oraz wielkość niniejszej kolekcji. Zaznaczyć jednak należy, że organ podatkowy nie kwestionował wskazywanych przez skarżącego okoliczności, o czym świadczy chociażby fakt, że organ uznał kwotę 53.971,15 zł (stanowiącą wartość zaznaczonych przez skarżącego przedmiotów) jako sprzedaż przedmiotów niezwiązanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Skarżący nie wskazywał, że powoływany przez niego świadek posiada wiedzę, że znajdujące się na liście organu przedmioty sprzedawane przez skarżącego, a nie zaznaczone przez niego, są przedmiotami należącymi do prywatnej kolekcji skarżącego. Wiedzy tej nie posiadał nawet sam skarżący pomimo tego, że jako audiofil i kolekcjoner zapewne najlepiej winien znać zasoby zgromadzonej przez siebie kolekcji. Wobec powyższego w ocenie Sądu organ zasadnie stwierdził, iż nie było potrzeby przesłuchania wnioskowanego świadka. Podkreślić również należy, co też słusznie zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej, że skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie podniósł tego zarzutu. Co więcej w toku postępowania odwoławczego nie wnioskował ponownie o przeprowadzenie tego dowodu zaś okoliczność tą podniósł dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego w związku z czym organ odwoławczy nie miał możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego za niezasadny należało uznać także podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez opodatkowanie podatkiem od towarów i usług towarów używanych. Stosownie do ww. przepisu zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Organ uwzględnił wskazane przez skarżącego przedmioty niezwiązane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą wyłączając je z podstawy opodatkowania zaś w trakcie postępowania podatkowego skarżący nie wskazywał by dokonywał sprzedaży innych towarów używanych w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak wynika z art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie zaś z regulacją art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust.1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust.2). Z treści art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Z kolei 41 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż stawka podatku wynosi 22 %. Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi m.in: suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a). Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę (art. 86 ust. 10 pkt 1). Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Mając na względzie treść ww. przepisów Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej, mając na względzie charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, jej zakres i rozmiar zasadnie uznał, iż w 2009 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zaś czynności dostawy towarów dokonywane przez skarżącego podlegały opodatkowaniu zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Okoliczności te potwierdziły również zeznania skarżącego. Dokonując analizy rachunków bankowych skarżącego oraz informacji uzyskanych od G, P i GL sp. z o.o. organ zasadnie również przyjął, że skarżący utracił status podmiotu zwolnionego z rozliczenia podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w kwietniu 2009 r. Prawidłowo również organ dokonał ustalenia wysokości obrotów skarżącego w zakresie sprzedaży aukcyjnej towarów opierając się na analizie wpływów na rachunki bakowe podatnika. Stosownie bowiem do treści art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania. Tym samym z uwagi na to, iż niemożliwym było zastosowanie metod szacowania określonych w § 3 ww. przepisu z uwagi na brak wystarczających danych zasadnie organy podatkowe dokonały określenia podstawy opodatkowania na podstawie danych o wpływach na rachunki bankowe wykorzystywane przez skarżącego w pozarolniczej działalności gospodarczej oraz danych o usługach wykonanych na rzecz skarżącego przez firmę kurierską, uzupełnionych wyjaśnieniami skarżącego dotyczącymi wpływów na rachunki bankowe kwot niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (w tym z tytułu sprzedaży przedmiotów prywatnych) po pomniejszeniu o należny podatek od towarów i usług. Nadto Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie uwzględnił przedłożone przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego faktury VAT do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przyjmując, że faktury wystawione przez GL sp. z o.o. skarżący otrzymał w dacie ich wystawienia, co skutkowało uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczeniem prawidłowych kwot należnego podatku. Prawidłowo także stwierdził, że z uwagi na okoliczność, iż wobec skarżącego w dniu [...] października 2014 r. wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące uszczuplenia przez skarżącego należności publicznoprawnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oraz podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W ocenie Sądu organ podatkowy, zachowując zasady postępowania określone w Ordynacji podatkowej, zgromadził obszerny materiał dowodowy w sprawie występując do szeregu instytucji oraz dokonał jego właściwej i szczegółowej oceny co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto orany umożliwiły stronie czynny udział w postępowaniu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.