I SA/Go 343/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na informację Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; 2. przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Zarząd Województwa; 3. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej Fundacji [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych zwrotem kosztów postępowania sądowego. 1. Pismem z [...] maja 2018 r. Instytucja zarządzająca (Zarząd Województwa) oceniająca w ramach prowadzonego konkursu w ramach osi priorytetowej 6. - regionalny rynek pracy, działania 6.3 wsparcie dla samozatrudnienia, poddziałania 6.3.1 - wsparcie dla samozatrudnienia osób w szczególnie trudnej sytuacji na rynku pracy Regionalnego Programu Operacyjnego 2020 (dalej jako: Konkurs) wniosek Fundacji [...] nr [...] pt. [...] (dalej jako: wniosek lub projekt) poinformowała, iż wniosek został oceniony negatywnie nie otrzymując dofinansowania i uzyskał wynik końcowy oceny 82,5 punktów. Poinformowała, iż wniosek u obu oceniających uzyskał ocenę poniżej wymaganych 70%. Wskazano, iż projekt nie uzyskał bezwarunkowo minimum 70% punktów w części IV (Grupy docelowe), ponieważ Skarżąca planowała objąć wsparciem wyłącznie osoby 50+ (czyli mających 50 i więcej lat) z terenów wiejskich z 3 powiatów o podwyższonym wskaźniku bezrobocia (w tym 80% kobiet). Grupa ta jest praktycznie niemożliwa do zrekrutowania biorąc pod uwagę aktywność osób 50+ na rynku pracy. Prócz tego projektodawca ma również zawężony etap rekrutacji do obszarów o podwyższonym wskaźniku bezrobocia. Ponadto, w ocenie Instytucji zarządzającej przebadano i objęto wsparciem zbyt małą grupę (21 osób) aby móc stwierdzić z całą pewnością że projekt ma szanse powodzenia, zaś planowane szkolenie w rozmiarze 8 godzin dziennie może nie być efektywne. Dodatkowo Instytucja zarządzająca stwierdziła, że nie zapewniono żadnego wsparcia motywującego, zaś osoby 50+ w rejestrach urzędów pracy to najczęściej osoby długotrwale bezrobotne które niekoniecznie chcą wrócić na rynek pracy. W odniesieniu do opisu "Potencjału wnioskodawcy i partnerów" (część 5.2) wskazano, iż projekt nie uzyskał bezwarunkowo minimum 70% punktów 2, ponieważ nie podano sposobu zatrudnienia specjalisty ds. rozliczeń. Ponadto, brak jest informacji o potencjale technicznym, opisano jedynie sposób wykorzystani sprzętu w projekcie. Wskazano też, iż wniosek o dofinansowanie projektu aby mógł zostać skierowany do dofinansowania musi uzyskać od każdego oceniającego, którego ocena jest brana pod uwagę, pozytywną ocenę za spełnianie wszystkich kryteriów obligatoryjnych z części A, B i C karty oceny formalno - merytorycznej oraz pozytywną ocenę za część D tejże karty. Pozytywna ocena za część D oznacza uzyskanie minimum 70% punktów za każda część podlegającą ocenie w tej części karty oceny tj. III, IV, 5.1, 5.2, 5,3-5.5 oraz VI. Wniosek o dofinansowanie projektu, który nie spełnił warunków podanych powyżej, nie może uzyska dofinansowania nawet, gdy ogólna liczba punktów uzyskanych w części D karty będzie wyższa niż 70 punktów. Niespełnienie któregokolwiek z kryterium wyboru ocenianego w części A, B, C karty skutkuje przyznaniem zera punktów w końcowej ocenie wniosku o dofinansowanie projektu. 2. Pismem z [...] maja 2018 r. Skarżąca Fundacja wniosła protest od oceny jej wniosku o dofinansowanie w zakresie w jakim ocena wniosku nie przekroczyła 70% punktów. 3. Pismem z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Instytucja zarządzająca poinformowała Skarżącą, iż Zarząd Województwa nie uwzględnił środka odwoławczego. Instytucja zarządzająca uznała racje strony co do kwestii opisu "grup docelowych". Nie podzieliła natomiast zarzutów dotyczących oceny wniosku w części dotyczącej "Potencjału wnioskodawcy i partnerów" - "opisu potencjału kadrowego wnioskodawcy i partnerów" co do zarzutu kierowanego do oceny przez jednego z dwóch oceniających, a bliżej co do wytkniętego Wnioskowi braku informacji na temat sposobu zatrudnienia specjalisty do o spraw rozliczeń. Wskazano, iż sama Fundacja wskazała, iż nieścisłości wniosku w tym zakresie wynikały z omyłek pisarskich, które jednak - jak wskazała Instytucja zarządzająca - zgodnie z regulaminem Konkursu nie mogły być już korygowane na etapie protestu. Częściowo natomiast uwzględniono protest w zakresie oceny wniosku co do opisu potencjału technicznego, w tym sprzętowego i warunków lokalowych wnioskodawcy i partnerów i sposobu jego wykorzystania w ramach projektu co do zarzutów kierowanych wobec oceny sformułowanej przez obydwu oceniających wniosek. Uznano, że stwierdzenie jednego z oceniających o braku koniecznego opisu była częściowo niezasadna, gdyż jak słusznie zauważył drugi z nich, wnioskodawca opisał sposób wykorzystania sprzętu w projekcie. Niemniej jednak podane informacje dotyczące wskazania potencjału technicznego do wykorzystania w projekcie są, zdaniem Instytucji zarządzającej, zbyt ogólne. Nie podano bowiem co wchodzi w skład mebli biurowych oraz ile sztuk sprzętu biurowego i mebli posiada wnioskodawca. W konsekwencji częściowego uwzględnienia tej kwestii, wniosek uzyskał 4 punkty od drugiego z oceniających, natomiast punktacja pierwszego z oceniających nie została zmieniona. Łącznie zatem w zakresie tego kryterium przyznano Skarżącej 6 punktów na 16 możliwych (wcześniej eksperci przyznali łącznie 2). 4. Pismem z [...] lipca 2018 r. Fundacja, reprezentowana przez adw. A.K. wniosła skargę na informację Zarządu Województwa o negatywnym rozpoznaniu protestu wskazując, iż skarga dotyczy oceny formalno -merytorycznej wniosku o dofinansowanie w części dotyczącej "Potencjału wnioskodawcy i partnerów". Zarzuciła Instytucji zarządzającej: - naruszenie punktu 5.2. pod nazwą Potencjał techniczny wnioskodawcy i partnerów Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Osi Priorytetowej 6, 7, 8 Regionalnego Programu Operacyjnego - 2020, (Wersja 1.6, 5 października 2017 r.) zwanej w dalszej części skargi Instrukcją polegające na dokonaniu oceny potencjału technicznego wnioskodawcy na podstawie pozaustawowych przesłanek podczas gdy wskazany zapis Instrukcji jasno wskazuje, jakie informacje wnioskodawca powinien zamieścić opisując potencjał techniczny jakim dysponuje. - błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik postępowania, poprzez przyjęcie w część 5.2 Karty oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego w ramach WRPO 2020 pod nazwą Opis potencjału technicznego, w tym sprzętowego i warunków lokalowych wnioskodawcy i partnerów (o ile dotyczy) i sposobu jego wykorzystania w ramach projektu (strona 13 z 18) poprzez przyjęcie, że skarżąca nie podała informacji o potencjale technicznym i opisała jedynie sposób wykorzystania sprzętu w projekcie, za co oceniający odjął 6 punktów (z 8 możliwych) podczas gdy we wniosku o dofinansowanie projektu Regionalny Program Operacyjny 2020 o nr [...], zwany dalej Wnioskiem o dofinansowanie, skarżąca na stronie 18 i 19 wprost wskazała jakim potencjałem technicznym dysponuje oraz w jaki sposób go wykorzysta. Podnosząc tej treści zarzuty Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo o naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję. Uzasadniając skargę Skarżąca wyjaśniła, iż opis potencjału technicznego we wniosku o dofinansowanie o nr [...] znajduje się na dwóch stronach wniosku tj. na stronie o nr 18 oraz 19. Na stronie oznaczonej nr 18/33 znajdują się tabela składająca się z trzech wierszy ponumerowanych liczbami od 1 do 3, w których opisano zadanie nr 4,3, i 2 natomiast na kolejnej stronie wniosku o nr 19/33 znajduje się jeden wiersz tabeli oznaczony nr 4, w którym opisano zadanie nr 1. Pierwsze 3 wiersze tabeli ze strony 18 wniosku, odwołują się do treści znajdującej się w wersie 4 tabeli zamieszczonym na kolejnej 19 stronie wniosku. Ocena opiniujących, którzy w Katach Oceny F-M posłużyli się sformułowaniami "Brak informacji" i "Nie opisano" może wynikać z faktu, pominięcia treści zawartej w wersie 4 tabeli który znajduje się na kolejnej stronie wniosku i jest "oderwany" od całej tabeli. Opiniujący mogli zasugerować się wyłącznie treścią znajdującą się na stronie 18 wniosku. Dalej Skarżąca podniosła nielogiczność i niespójność oceny wniosku przejawiającą się w wewnętrznej sprzeczności argumentacji organu co w konsekwencji doprowadziło do oceny wniosku skarżącej w sposób naruszający prawo i w dalszej perspektywie do nieuwzględnienia wniosku. W jej ocenie skoro Organ uznał zarzuty wnioskodawcy i przyznał ostatecznie 4 punkty za opis potencjału technicznego, nie podnosząc argumentów dotyczących ilości i ogólności wykazanego przez wnioskodawcę sprzętu to dlaczego dokonując oceny zarzutów w zakresie pierwszego z oceniających ta sama treść oceniana jest inaczej przez ten sam organ. Inaczej mówiąc dlaczego organ za to samo raz przyznaje 4 punkty, a za drugim razem uważa, że przyznane uprzednio 2 punkty są prawidłowe. Dlaczego raz sposób opisu potencjału nie budzi wątpliwości i premiuje wnioskodawcę 4 punktami natomiast za drugim razem uważa, że opis potencjału jest zbyt ogólny i należą się wnioskodawcy tylko 2 punkty. Co do zarzutu naruszenia punktu 5.2. Instrukcji Skarżąca wskazała, że w spornym zakresie instrukcja zawiera jedno zdanie dotyczące koniecznego opisu potencjału technicznego wnioskodawcy. Brak w niej jednocześnie wytycznych, z których wynikałoby jaki dopuszczalny jest poziom ogólności w opisie potencjału. Zdaniem Skarżącej Organ wprowadza pozaustawowe kryteria oceny potencjału technicznego nie wskazane w instrukcji, a kryteria te nie mają de facto znaczenia dla wszechstronnej oceny potencjału technicznego wnioskodawcy. Nadto, zdaniem Skarżącej, Instytucja zarządzająca uzasadniając sposób rozpoznania protestu nieprawidłowo odnosi się do uwag oceniających, zaś oceniający nr 1 nie ocenił w ogóle wniosku ponieważ nie dostrzegł, że opis potencjału w części rubryk (na k. 18 wniosku) zawierał odesłanie do opisu umieszczonego w innej rubryce (zawartej na k. 19 wniosku). 5. Pismem z [...] lipca 2018 r. zawierającym odpowiedź na skargę Fundacji Zarząd Województwa wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stanowiska procesowego, wskazano że instrukcja wypełniania wniosków jest dokumentem ramowym, wskazuje jakie najważniejsze informacje mają znaleźć się w projekcie i w jaki sposób mają zostać ujęte. Stwierdzono również, że tworzenie wniosku o dofinansowanie, a później jego ocena nie mogą ograniczać się jedynie do realizacji zapisów instrukcji. Takie podejście bowiem podważałoby ideę przeprowadzania konkursu, gdzie dofinansowanie uzyskiwać powinny wnioski, które oprócz spełnienia kryteriów formalnych, dostępu i horyzontalnych są najlepsze pod względem merytorycznym. Stąd ocena ma wymiar punktowy. Wskazano jednocześnie, że te samy zasady ubiegania się o dofinansowanie i wypełniania wniosków dotyczą wszystkich wnioskodawców. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego odczytania wniosku, wskazano, że w proteście uwzględniono wszystkie jego zapisy, w tym rzekomo pominięty w ocenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 217, obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 dalej: ustawa wdrożeniowa) w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 ust. 8 Ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. 7. Postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o pewne uniwersalne zasady i reguły, które są zapisane w ustawie wdrożeniowej. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów. Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera między innymi wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (pkt 4). Z powołanym przepisem koresponduje art. 57 Ustawy wdrożeniowej nakładający na właściwą instytucję powinność rozpatrzenia protestu poprzez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej. A zatem przyjąć należy, iż zadanie instytucji zarządzającej przy rozpoznawaniu protestu od informacji o wniosku polega na rewizji tej oceny w zakresie kwestionowanym w proteście oraz pod kątem stawianych w proteście zarzutów. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego. Z kolei w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają, na co wskazuje się w orzecznictwie, charakter normatywny (zob. wyrok NSA z 21 marca 2018 r. I GSK 154/18, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymienione w tym przepisie zasady znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z kolei z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TfUE). Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17). Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (J. Jaśkiewicz, Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 - 2020. Komentarz, Warszawa 2014, dostęp LEX, uwagi do art. 37). 8. Zarzuty Skarżącej dotyczące oceny jej wniosku o dofinansowanie w zakresie ostatecznie kwestionowanym w skardze, czyli odnoszące się do oceny "potencjału wnioskodawcy" pomimo, że zakwalifikowane jako naruszające przepisy instrukcji wypełniania wniosków, a nie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, w gruncie rzeczy kwestionowały rzetelność oceny wniosku oraz jej uzasadnienia. Skarżąca twierdziła bowiem, że powierzchowna i niepełna ocena wniosku w kwestionowanej części, doprowadziła do fałszywych wniosków i nieuzasadnionego przyznania zbyt małej ilości punktów. 8.1. Wskazać zatem należy, że rzetelna ocena projektu to działanie właściwej instytucji w sposób wiarygodny, zgodny z ustalonymi regułami i zasadami postępowania. Przestrzeganie tej zasady oznacza należyte wykonywanie obowiązków danej instytucji. Zgodnie z uzasadnieniem do projektu komentowanej ustawy rzetelność związana jest przede wszystkim z obowiązkiem właściwej instytucji dogłębnej i zgodnej z ustanowionymi regułami ocenie każdego projektu oraz przedstawianiu na zakończenie oceny wyczerpującego merytorycznego uzasadniania objęcia bądź odmowy objęcia danego przedsięwzięcia dofinansowaniem. Zasada rzetelności nakłada na właściwe instytucje obowiązek oceny projektów, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji (R. Poździk [w:] Komentarz do art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, pod red. R. Poździka, Warszawa 2016 r. dostęp LEX, uwaga 4 do art. 37). 9. Kwestia sporna, czyli dotycząca oceny "potencjału technicznego, w tym sprzętowego i warunków lokalowych wnioskodawcy i partnerów (o ile dotyczy) i sposobu jego wykorzystania w ramach projektu" (pkt 2 tiret trzecie wg systematyki kart oceny, pkt 5.2. wniosku) wymagała odniesienia się po pierwsze do instrukcji wypełniania wniosków. Tam na str. 53 wskazano, że w podsekcji "Potencjał techniczny wnioskodawcy" wymagało się "opisania zasobów, jakie zostaną zaangażowane do realizacji poszczególnych zadań, w tym np. sprzęt, zasoby lokalowe w podziale na źródła pochodzenia zaangażowanych zasobów (...)". Taki sam opis oczekiwanych od wnioskodawcy informacji zawierało polecenie zawarte w formularzu wniosku. W ocenie Sądu zapis ten jest jasny i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Nie można też podzielić twierdzenia Skarżącej, iż narzucał on wnioskodawcom wyłącznie rodzajowe wymienienie wykorzystywanych zasobów. Użycie słowa "zasoby" wskazywało również na potrzebę uwzględnienia we wniosków również aspektu ilościowego środków angażowanych w ramach projektu. W Słowniku Języka Polskiego (dostęp: https://sjp.pwn.pl/sjp/zasob;2544125.html) jako pierwsze znaczenie słowa "zasób" wskazuje się: "pewną ilość czegoś nagromadzoną w celu wykorzystania w przyszłości", co zdaniem Sądu nie kłóci się z potocznym, intuicyjnym rozumieniem tego słowa. Tym samym uzasadnione było stanowisko Instytucji zarządzającej, iż dla opisu potencjału wnioskodawcy i partnerów konieczne było również podanie ilości zaangażowanych środków. 10. Tym niemniej brak takich wyrażonych liczbowo informacji w analizowanym przypadku nie musiał automatycznie przesądzać o niespełnieniu wymogu posiadania wystarczających zasobów. 10.1. W ocenie Sądu bowiem z zasady rzetelności oceny wniosków (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej) wynika, iż ocena ta powinna być całościowa i wszechstronna. Wymóg wszechstronności spełniać będzie ocena uwzględniająca wszystkie aspekty każdego z zapisów wniosku, czyli nie oderwana od celu jakiemu ma służyć spełnienie określonego kryterium. Ocena, podobnie jak wniosek musi być również spójna i - co oczywiste - także rzetelnie umotywowana. W przypadku gdy odbywa się na etapie rozpoznania protestu jej uzasadnienie musi zostać przedstawione w informacji o sposobie rozpoznania sprzeciwu. 10.2. Ocena wniosku Skarżącej w kwestionowanym w skardze zakresie czyli odnoszącym się do potencjału wnioskodawcy oparta była o stwierdzenie, iż podane informacje były zbyt ogólne, ponieważ nie podano co wchodzi w skład mebli biurowych oraz "ile sztuk mebli biurowych oraz ile sztuk sprzętu biurowego posiada wnioskodawca". Tymczasem z zapisów wniosku wynika, iż Skarżąca w opisie swego potencjału deklarowała następujące zadania: 1) ocena formularzy rekrutacyjnych i rozmowy z doradcą zawodowym (pkt 4 str. 19 wniosku) 2) podstawowe wsparcie szkoleniowe z zakresu zakładania i prowadzenia własnej działalności gospodarczej (pkt 3 str. 18 wniosku) 3) wybór wniosków o udzielenie wsparcia na otwarcie własnej działalności gospodarczej (pkt 2 str. 18 wniosku) 4) udzielenie wsparcia finansowego, pomostowego i monitoring udzielonego wsparcia (pkt 1 str. 18 wniosku) Na str. 19 wniosku, przypisując tę informację do zadania 1) Skarżąca opisując potencjał techniczny wskazała, iż będą to: "umeblowane pomieszczenia biurowe, sprzęt do wyk. w projekcie: telefony, laptopy, drukarki, meble biurowe, samochód osobowy". Do opisu tego odesłano w przypadku pozostałych zadań (1 - 3). Instytucja zarządzająca uznając taki opis za niewystarczający, nie oparła takiej konkluzji o zestawienie deklarowanego potencjału ze stawianymi w programie zadaniami. Nie oceniła czy oferowane działania będą wymagały zaangażowania znaczącej ilości sprzętu technicznego bądź mebli biurowych, co może być wątpliwe w przypadku zadań 1, 2 i 4. Nie wzięła pod uwagę również informacji zawartej na stronie 18 wniosku, a odnoszącej się do sposobu wykorzystania sprzętu, iż przy wykonywaniu zadania nr 2) czyli wsparcia szkoleniowego, wnioskodawca deklarował korzystanie z wynajętych sal treningowych. 10.3. Brak takiego zestawienia spowodował, iż dokonana w opisanym powyżej zakresie ocena nie była wszechstronna, a co za tym idzie nie można uznać by spełniała ona ustawowe kryterium rzetelności (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). 11. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w szczególności art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny (art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a Ustawy wdrożeniowej, pkt I wyroku). Z tych też względów sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję (pkt II wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 oraz 209 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Kwota zasądzonego zwrotu kosztów postępowania obejmowała: (1) równowartość uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), (2) zryczałtowane wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), (3) równowartość poniesionej przez Skarżącą opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. 12. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą związane przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.).