I SA/Go 354/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2010 r. wniosku K.B. w sprawie przywrócenia terminu do złożenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. W dniu [...] marca 2010 r. K.B.(zwany dalej Skarżącym) wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia. Jednocześnie w załączeniu przedłożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając swoją prośbę wyjaśnił, iż uchybienie trzydziestodniowemu terminowi do złożenia skargi spowodowane było nieprawidłowym doręczeniem zaskarżanego postanowienia (na niewskazany adres), wskutek czego ona - jako strona - otrzymała je od osoby trzeciej już po terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Warunkiem przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej cyt. jako P.p.s.a.) jest jego wcześniejsze uchybienie. Z uwagi na fakt, iż art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej nie przewiduje doręczenia pism na adres skrytki pocztowej (czego domagał się Skarżący), przesłanie zaskarżonego aktu nastąpiło na adres również przez niego wskazany na dowodzie uiszczenia opłaty skarbowej z dnia [...] listopada 2009 r. za zaświadczenia – [...] - zgodnie z adnotacją na zażaleniu z dnia [...] grudnia 2009 r. "adresy do doręczeń w aktach postępowania". Odbiór nastąpił w dniu 15 lutego 2010 r. przez pełnomocnika dla doręczeń B.K.G. - pełnomocnictwo [...] (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 48 akt adm.). Jak wynika z powyższego, termin do złożenia skargi upłynął w dniu 17 marca 2010 r. W tym stanie rzeczy należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 P.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy w terminie, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Owy wniosek musi spełniać określone prawem wymagania formalne. Jednym z nich jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Mimo iż uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienie, to jednak wymaga wiarygodnej argumentacji wskazującej na fakt istnienia niedającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu i to trwającej w sposób ciągły aż do dnia dokonania czynności procesowej (postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2008 r., II GZ 161/08, LEX nr 527771). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 3 sierpnia 2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.) czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.). Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się np. nieodebranie pisma z urzędu pocztowego (postanowienie NSA z dnia 1czerwca 2001r., II SA/Po 54/01) zawinienie pełnomocnika strony w uchybieniu terminu (postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 2003 r., II SA/Kr 3122/02, niepubl.) czy choćby nie przebywanie pod adresem, który podano jako miejsce, na który miały być kierowane pisma (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., III SA/Wa 368/04, niepubl.). Ponadto, o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć tejże przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Natomiast już do oceny Sądu należy czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło, czy też nie. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż Skarżący uprawdopodobnił w wystarczający sposób brak swojej winy w uchybieniu terminu. Twierdzenie, iż postanowienie zostało Skarżącemu nieprawidłowo doręczone, a tym samym przerzucenie winy w tej kwestii na organ nie można uznać za słuszne. Niedoręczenie zaskarżonego postanowienia na adres skrytki pocztowej Skarżącego wynika z ustawowego braku takiej możliwości. Przepisy regulujące sposoby doręczeń pism osobom fizycznym w postępowaniu podatkowym (art. 148-150 Ordynacji podatkowej) nie przewidują bowiem takiej możliwości. Potwierdził to m.in. tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Go 1135/05 w którym stwierdził, iż rozdział 5 ustawy Ordynacja podatkowa w żadnym przepisie nie zezwala na doręczenie pism stronie na skrytkę pocztową. O powyższym Skarżący został poinformowany w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r. (karta 38 akt admin.). Jednocześnie organ podkreślił, iż wszelka korespondencja adresowana do K.B. w niniejszym postępowaniu będzie kierowana na adres ul. [...]. Na tle niniejszych rozważań podkreślić należy również to, że Skarżący ustanowił pełnomocnika do doręczeń w osobie B.K.G. (pełnomocnictwo [...] złożone w Urzędzie Pocztowym), która zobowiązana była do przekazywania mu odebranej korespondencji. Powyższych ustaleń dotyczących winy Skarżącego nie zmienia również argument, że zaskarżony akt otrzymał on dopiero po upływie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż jak wynika z akt sprawy skarga sporządzona została w dniu 17 marca 2010 r. tj. w 30-dniowym terminie do złożenia skargi. Dowodzi to temu, że Skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie i zapoznał się z jego treścią co najmniej w dniu 17 marca 2010 r., a nie jak twierdzi w uzasadnieniu skargi, że przedmiotowy akt został doręczony po upływie terminu do jej wniesienia. Konstatując, przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie może stanowić pozytywnej przesłanki, pozwalającej na przywrócenie uchybionego terminu, albowiem w ocenie Sądu w żadnym razie nie uprawdopodabnia ona braku winy Skarżącego w tym względzie. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.