I SA/Go 361/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok z tytułu sprzedaży nieruchomości. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zw. dalej "P.p.s.a.", skarżąca wniosła o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji, a w przypadku braku uwzględnienia przedmiotowego wniosku przez organ - o jego rozpoznanie przez Sąd. W uzasadnieniu wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na znaczną szkodę. Dodała, że wobec niej wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, zaś przedmiotem zajęcia są wierzytelności z jej rachunku bankowego. Również wobec jej małżonka toczy się postępowanie egzekucyjne. Podniosła, że jest to o tyle istotne, gdyż na rachunek bankowy wypłacane są środki, z których pokrywa ona miesięczne wydatki rodziny. Tym samym zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji, z uwagi na swoją wysokość, nie tylko stanowi istotne obciążenie finansowe, lecz także może zagrozić poważnie egzystencji skarżącej, która nie dysponuje aktualnie środkami koniecznymi do pokrycia kwoty zobowiązania. Postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku przynajmniej jednej z dwóch przesłanek tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W obu jednak sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się nadto, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony przez wnioskodawcę, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, popartej w tym zakresie stosownymi dokumentami. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest bowiem stanowisko, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09 i z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt I FZ 88/11). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy podnieść należy, iż skarżąca nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przywołane przez nią argumenty mające przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych decyzji są bardzo ogólne i nie precyzują konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca uzasadniając rozpoznawany wniosek wskazała jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może zagrozić poważnie jej egzystencji, bowiem nie dysponuje ona aktualnie środkami koniecznymi do pokrycia kwoty zobowiązania wraz z odsetkami, która jest wysoka. Nadto może ją narazić na znaczną szkodę, gdyż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunku bankowego na który wpływają środki, z których pokrywane są miesięczne wydatki rodziny. Na poparcie tych twierdzeń nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów źródłowych pozwalających Sądowi ich zweryfikowanie. Również dokumenty przedłożone przez skarżącą na wezwanie Sądu w celu rozpoznania złożonego przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy czy dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie pozwalają Sądowi na ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie dokumentują one bowiem w pełni sytuacji finansowej skarżącej i osób wspólnie z nią prowadzących gospodarstwo domowe. Nadto, podnieść należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji, nawet opiewającej na znaczną kwotę, nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Każda bowiem decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Takich jednak okoliczności - jak już wspomniano wyżej - we wniosku nie wskazano. Dodać przy tym należy, że również egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10) wskazał, że egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w 61 § 3 P.p.s.a. Tego jednak strona w rozpoznawanej sprawie nie uczyniła. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.