I SA/Go 412/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Go 412/18 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z [...] stycznia 2019 r. J.R. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję wymienioną w sentencji postanowienia. Postanowieniem z dnia 19 września 2018 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu, a w wykonaniu tego orzeczenia Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła jako pełnomocnika radcę prawnego K.R. Wyrokiem z 29 listopada 2018 r. tut. Sąd oddalił skargę, a dnia 31 stycznia 2019r. r. pr. K.R. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wnosząc o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu, który został uwzględniony postanowieniem z 19 lutego 2019 r. W odpowiedzi na wniosek skarżącego z [...] lutego 2019 r., Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła, jako pełnomocnika z urzędu, w miejsce K.R., radcę prawnego M.K., który również sporządził i przedstawił opinię prawną o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 29 listopada 2018 r. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu. Postanowieniem z 8 maja 2019 r. referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) odmówił przyznania wynagrodzenia. Zwrócił uwagę, że opinia jest kolejnym tożsamym dokumentem złożonym w tej samej sprawie i stwierdził, że wyznaczenie w tej samej sprawie przez Okręgową Izbę Radców Prawnych następnego pełnomocnika z urzędu, który wydał tożsamą opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie uzasadnia przyznania mu kosztów z tytułu zastępstwa procesowego. Pismem z [...] maja 2019 r. r. pr. M.K. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. wniósł o zmianę zaskarżanego postanowienia zarzucając mu naruszenie: art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, art. 13 Kodeksu pracy w zw. z art. 80 Kodeksu pracy oraz art. 24 Konstytucji RP oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów i uznanie, że pełnomocnikowi skarżącego nie należy się wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu, w sytuacji, gdy pełnomocnik wykonał swoją pracę i uprawniony jest do wynagrodzenia, którego minimalną wysokość określają przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw był bezzasadny. Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.– powoływanej dalej jako p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl art. 260 § 2 p.p.s.a., w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje wykonalność tego orzeczenia. Rozpoznając sprzeciw, Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd podziela stanowisko referendarza sądowego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, ze wyznaczony w sprawie kolejny pełnomocnik z urzędu, który ponowił opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie ma prawa do otrzymania z tego tytułu wynagrodzenie. Odnosząc się do argumentów sprzeciwu, Sąd wskazuje, że za nieprawidłowe należy uznać twierdzenie, że to Sąd uznał procesową konieczność przyznania skarżącemu kolejnego pełnomocnika z urzędu. Skarżący sam złożył do Okręgowej Izby Radców Prawnych wniosek o zmianę pełnomocnika. Rola Sądu ograniczyła się do przyznania prawa pomocy. Imiennie wskazanie radcy prawnego pozostawało w kompetencji organów samorządu zawodowego. Działania obydwu pełnomocników były zatem czynione w wykonaniu jednego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. W konsekwencji przyznanie wynagrodzenia na rzecz kolejnego, wskazanego przez organy samorządu zawodowego pełnomocnika, w celu realizacji tego samego postanowienia sądu administracyjnego o przyznaniu prawa pomocy, jest możliwe jedynie za czynności jeszcze niewykonane przez poprzednika. Niedopuszczalne jest natomiast przyznanie wynagrodzenia za dokonanie tej samej czynności, którą wykonał już pierwotnie wyznaczony pełnomocnik. Stąd przyjąć należy, że wyznaczenie kolejnego pełnomocnika, w sytuacji ustanowienia go już po zakończeniu sprawy, nie uprawnia go do uzyskania wynagrodzenia za ponowioną czynność, jaką jest sporządzenie powtórnej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2013 r., II FZ 303/13). Nadto dostrzec należy, choć nie ma to sprawie rozstrzygającego znaczenia, że r. pr. M.K. swoją opinię złożył już po upływie, wynikającego z art. 177 § 4 in fine p.p.s.a., terminu do zaskarżenia wyroku (odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu 14 lutego 2019 r. - k. 60 akt WSA). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.