I SA/Go 432/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Protokolant asystent sędziego Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi N sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zadeklarowanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego na należnym za grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) zw. dalej "ustawa o VAT" i art. 216 § 1 w zw. z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zw. dalej "O.p.", przedłużył Spółce z o.o. N termin zadeklarowanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za m-c grudzień 2013 r. i za m-c styczeń 2014 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. W uzasadnieniu wskazał, że 10 marca 2014 r. i 12 lutego 2014 r. zostały złożone do tutejszego organu deklaracje podatkowe VAT-7 za grudzień 2013 r. oraz styczeń 2014 r. z wykazanymi kwotami do zwrotu na rachunek bankowy w terminach 60-dniowych za grudzień 2013 r. w kwocie 21.204 zł. i za styczeń 2014 r. w kwocie 576.150 zł. W celu zbadania zasadności zwrotów w zadeklarowanych kwotach, w dniu [...] marca 2014 r. wszczęto wobec ww. Spółki kontrolę podatkową (która nie została zakończona do dnia wydania zaskarżonego postanowienia) w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres [...].12.2013r. - [...].01.2014r. W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że z przedłożonych przez Spółkę dokumentów nie można jednoznacznie określić poprawności rozliczenia podatku VAT w zakresie zakupu w grudniu 2013 r. samochodu osobowego [...] ze 100% odliczeniem podatku VAT (kontrolowany nie udokumentował zasadności odliczenia podatku VAT, dostawa niepodlegająca opodatkowaniu tj. najem samochodu osobowego [...] do nabywcy D o niezidentyfikowanym numerze NIP UE), zaś w styczniu 2014 r. w zakresie sprzedaży samochodu osobowego [...] (brak dowodów zapłaty i raportu finansowego z tego okresu) oraz zmiany przeznaczenia nieruchomości położonej przy ul. [...] (brak dokumentu wydanego przez Urząd Miasta mającego wpływ na stawkę podatku VAT). Co więcej ustalono, że nieruchomości będące przedmiotem zakupu przez spółkę N sp. z o.o. w krótkim czasie tj. od miesiąca sierpnia 2013 r. do stycznia 2014 r. były wielokrotnie kupowane i sprzedawane, co wymaga weryfikacji poprawności dokonywanego obrotu skarżącej Spółki. Przedmiotowe nieruchomości podlegały zwolnieniu z podatku VAT, jednakże zostały poddane dobrowolnemu opodatkowaniu i na żadnym etapie obrotu podatek VAT nie został wpłacony do budżetu państwa. Organ wskazał m.in., że dostawca nieruchomości D sp. z o.o. dokonała sprzedaży nieruchomości wystawiając fakturę VAT nr [...] z dnia [...].01.2014r. na wartość netto 2.506.640 zł i podatek VAT 576.527,20 zł, nie złożyła deklaracji podatkowej N/AT-7 i nie wpłaciła należnego podatku w kwocie 576.527,20 zł. Wcześniej ww. nieruchomości zostały sprzedane przez J sp. z o.o. dla D sp. z o.o. i również nie został odprowadzony podatek od zadeklarowanej sprzedaży. Organ zwrócił przy tym uwagę na powiązania kapitałowe i majątkowe pomiędzy wskazanymi wyżej spółkami; L sp. z o.o. (obecnie: J sp. z o.o.), której prezesem jednoosobowego Zarządu jest K.B. (wcześniej jego małżonka S.B.), sprzedała w dniu [...].08.2013 r. D sp. z o.o. prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz prawa własności budynków, uprzednio nabyte od B.K.-G. (matki S.B. oraz teściowej K.B.). Zaś nieruchomość położoną w [...], działka nr [...], zabudowaną budynkiem mieszkalnym, B.K.-G. nabyła częściowo na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...].06.2013 r. (jako jeden w wierzycieli L sp. z o.o., natomiast jako dłużnik K. i R.P.). Z kolei, prawo wieczystego użytkowania gruntu o numerze ewidencyjnym działki [...] wraz z prawem własności budynku stanowiącego odrębną od gruntu nieruchomość posadowionego na tej działce oraz prawo wieczystego użytkowania gruntu o numerze ewidencyjnym działki [...], położonych w [...] L sp. z o.o. nabyła uprzednio od R.P.. Natomiast nieruchomość zabudowaną - działkę nr [...], położoną w [...] (wcześniej ul. [...]), D sp. z o.o. na podstawie zawartej w dniu [...].09.2013 r. umowy najmu, oddała odpłatnie do używania na cele prowadzonej działalności gospodarczej najemcy - firmie L sp. z o.o., w której prezesem jednoosobowego Zarządu jest S.B.. W ocenie organu, dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych kontroli jest niezbędne dla ustalenia prawa do dokonania odliczenia podatku N/AT oraz jej wysokości. Skarżąca Spółka, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa podnosząc, że organ podatkowy w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie określił terminu do którego będzie prowadził weryfikacje rozliczeń. Następnie, w dniu [...] kwietnia 2014 r. uzupełniając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podniosła, że w rozpoznawanej sprawie brak jest uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia podatku N/AT za wskazane miesiące; zostały one bowiem wyjaśnione przez skarżącą. Poza tym D sp. z o.o. twierdzi, że deklarację za styczeń 2014 r. złożyła i na dowód tego przesłała jej kserokopię. Wyjaśniła także, że ze spółką D nie ma jakichkolwiek powiązań o charakterze rodzinnym, kapitałowym czy majątkowym, a ponadto nie może ponosić negatywnych skutków za sposób w jaki jest prowadzona działalność gospodarcza przez D sp. z o.o. Tak samo jeśli chodzi o J sp. z o.o., którego prezesem jest małżonek K.B., z którym od wielu lat posiada rozdzielność majątkową, a małżonek prowadzi własną działalność gospodarczą i osobne gospodarstwo domowe. Postanowieniem z dnia [...].04.2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia [...].04.2014r. dot. przedłużenia terminu zadeklarowanego zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym za grudzień 2013 r. i za styczeń 2014 r., w ten sposób, że w wierszu 8 od dołu na stronie 2 zamiast: "(...) nie złożyła deklaracji podatkowej VAT- 7 i nie wpłaciła należnego podatku w kwocie 576.527,20 zł", winno być "(...) złożyła deklarację podatkową VAT-7 i nie wpłaciła należnego podatku w kwocie 576.527,20 zł" oraz w wierszu 1 od dołu na stronie 2 zamiast: "(...) nie złożyła deklaracji VAT-7", winno być,,(...) złożyła deklarację N/AT-7". W wyniku rozpoznania zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uchylił swoje postanowienie z dnia [...].04.2014r. prostujące oczywistą omyłkę pisarską w wydanym dla skarżącej Spółki postanowieniu dot. przedłużenia terminu zadeklarowanego zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym za miesiąc grudzień 2013r. i styczeń 2014r. podnosząc, że co prawda błędnie w uzasadnieniu ww. postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że spółka D nie złożyła deklaracji podatkowej VAT-7, jednak nie jest to okoliczność istotna w sprawie. Zapis ten nie miał bowiem wpływu na treść sentencji postanowienia przedłużającego termin zadeklarowanego zwrotu VAT. Na ww. postanowienie skarżąca Spółka złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej zażalenie. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. spółka N złożyła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].04.2014r. w przedmiocie przedłużenia terminu zadeklarowanego zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące grudzień 2013 r. i styczeń 2014r. Na wstępie podkreśliła przede wszystkim, że organ nie udzielił odpowiedzi na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] kwietnia 2014 r., uzupełnione pismem z [...] kwietnia 2014 r. Zatem w dniu 17 czerwca 2014 r. upływa 60-dniowy termin na złożenie skargi. Odnosząc się zaś do zaskarżonego postanowienia skarżąca powtórzyła, że nie określa ono terminu do którego weryfikacja będzie prowadzona. W ocenie skarżącej, organ błędnie uznał, że jeśli z art. 87 ust. 2 zd. drugie ustawy o VAT nie wynika wyraźnie obowiązek wskazania tego terminu to wcale go nie należy określać. Tymczasem termin ten powinien być określony, choćby w oparciu o art. 139 O.p. Ponadto uzasadnienie postanowienia nie spełnia wymogów stawianych przez art. 121 § 1, art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p.; nie wskazuje bowiem jakie czynności sprawdzające dotyczące grudnia 2013r. i stycznia 2014r. organ ma jeszcze przedsięwziąć, aby ustalić zasadność zwrotu podatku. Skoro zaś organ podatkowy nie wyjaśnił istnienia przesłanek wydania postanowienia w oparciu o art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 274b § 1 O.p. to naruszył również i te przepisy. W uzasadnieniu skargi skarżąca stawia także zarzuty wobec prowadzonej kontroli podatkowej podnosząc, że wszczęto ją dopiero po upływie miesiąca od chwili złożenia deklaracji, a czynności kontrolne, w tym sprawdzające - przeprowadzono przewlekle i z naruszeniem przepisów. Poza tym organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie przedstawił uzasadnionych wątpliwości, opartych na obiektywnych racjach, co do prawidłowości rozliczenia podatku VAT. Jeśli w ocenie organu zaistniały wątpliwości to, zgodnie z zasadą szybkości w postępowaniu, należało wyjaśnić. Co więcej, wątpliwości organu okazały się mylne i nieuzasadnione, bowiem w maju br. zwrócono skarżącej podatek w kwocie zadeklarowanej za m-c grudzień 2013r. Kontrolę podatkową podsumowano protokołem kontroli, a protokół ten zawiera treść zbliżoną do treści zawartej w skarżonym postanowieniu. Zdaniem skarżącej Spółki, postanowienie o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku służy jedynie bezterminowemu zawieszeniu prawa spółki do otrzymania zwrotu podatku, legalizując przy tym przewlekłe i nierzetelne wyjaśnianie wątpliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca uzupełniła skargę. Podtrzymując wszystkie zarzuty podniosła, że organ powinien przekonywująco określić zasadność zawieszenia zwrotu podatku, określić termin do którego swe wątpliwości będzie usuwał i na czym to będzie polegać, a zatem być zdeterminowany w jak najszybszym wyjaśnieniu wątpliwości. Tymczasem, jak podkreśliła, w niniejszej sprawie organ miał prawie siedem miesięcy na zweryfikowanie zasadności zwrotu. Dodała, że ewentualnie wypłacone odszkodowanie w wysokości odsetek odpowiadającej opłacie prolongacyjnej wskutek niewłaściwego i nieprawidłowego prowadzenia sprawy nie jest rekompensatą w pełnym słowa tego znaczeniu, gdyż wysokość tych odsetek stanowi jedynie 30% kosztów kredytu, jaki Spółka musiała uzyskać. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu podatkowego w niniejszej sprawie stanowił art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z wymienionym przepisem, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 (stanowiącym o zwrocie różnicy w terminie 25 dni), następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Nie budzi wątpliwości, że powyższa regulacja nie oznacza bezwzględnego obowiązku zwrotu we wskazanym terminie, bowiem jeżeli zasadność zwrotu budzi wątpliwości, organ podatkowy może weryfikować zasadność zwrotu, i to w różnych formach: w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. W tym pierwszym przypadku postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu wydawane jest na podstawie art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej i podlega zaskarżeniu zażaleniem (w myśl § 2 tego przepisu). W pozostałych zaś trybach, na postanowienie takie zażalenie nie służy, bowiem zarówno w ustawie o kontroli skarbowej, jak i w dziale VI Ordynacji podatkowej, brak jest przepisów, na podstawie których istniałaby możliwość wydania postanowienia o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku, na które służyłoby zażalenie. Zaś, w myśl art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, zażalenie na postanowienie służy jedynie w przypadkach wskazanych w ustawie. W świetle jednak ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, przedłużenie terminu zwrotu podlega wówczas zaskarżeniu do sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." (m. in. postanowienie NSA z 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I FSK 677/14). Należy też przy tym zauważyć, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed upływem terminu; ewentualne wydanie postanowienia przedłużającego termin już po jego upływie nie będzie wywierać żadnych skutków prawnych. Chwilą zaś przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego owego postanowienia czyli odpowiednio data jego doręczenia. Dalej Sąd podkreśla, że przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących dokonanie weryfikacji zasadności zwrotu i zależy wyłącznie od woli organu. W związku z tym, postanowienie przedłużające wnioskowany przez podatnika zwrot, które w konsekwencji rodzi istotne dla podatnika skutki w podatku od towarów i usług, winno wskazywać przyczyny dokonania dodatkowej weryfikacji i je uzasadniać. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Dokonując oceny jego zgodności z prawem należało przede wszystkim rozważyć kwestię dopuszczalności skargi. Podnieść przy tym należy, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało wydane w ramach kontroli podatkowej. Z jego uzasadnienia jasno wynika, że od dnia [...] marca 2014 r. wobec skarżącej Spółki prowadzona była kontrola podatkowa, która nie została zakończona do dnia wydania spornego postanowienia, w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres [...].12.2013r. - [...].01,2014r. Wobec powyższego do prowadzonej od dnia [...] marca 2014 r. kontroli mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej dział VI - kontrola podatkowa, w konsekwencji czego na postanowienie przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie służy zażalenie. Zasadnie zatem skarżąca, nie godząc się z ww. rozstrzygnięciem, najpierw wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa ([...] kwietnia 2014 r.), a następnie, nie uzyskawszy odpowiedzi, z zachowaniem ustawowego terminu 60 dni od dnia wniesienia wezwania, w dniu 16 czerwca 2014 r. wniosła skargę. Sąd stwierdza nadto, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT nastąpiło przed jego upływem. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż deklaracje dla podatku od towarów i usług za m-ce grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r. wpłynęły do urzędu skarbowego w dniu 10 marca 2014 r. i 12 lutego 2014 r., zatem sześćdziesięciodniowy termin upływał odpowiednio w dniu 9 maja 2014 r. i 14 kwietnia 2014 r., a sporne postanowienie wydane i doręczone stronie zostało w dniu 11 kwietnia 2014 r. W ocenie Sądu, zarzut braku określenia w zaskarżonym postanowieniu terminu, do którego weryfikacja będzie prowadzona nie zasługuje na uwzględnienie. Data bowiem została wskazana poprzez opis zdarzenia jakim w rozpoznawanej sprawie jest zakończenie kontroli podatkowej, zaś termin zakończenia kontroli wskazywany jest każdorazowo w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli podatkowej, a następnie w zawiadomieniach ojej przedłużeniu. To sam ustawodawca przesądził, że z perspektywy owego postępowania, ale także czynności sprawdzających czy postępowania podatkowego, należy postrzegać termin na dokonanie zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług, gdyż termin ich zakończenia determinuje termin z przepisu art. 87 ust. 2 zd. drugie ustawy o VAT. W konsekwencji, zgodzić się należy z organem podatkowym o braku obowiązku do wskazania konkretnej daty lub okresu czasu w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Przepis ten bowiem wprost używa stwierdzenia "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej" co upoważnia, w ocenie Sądu, organy do powtórzenia tego zwrotu w sytuacji, gdy zakończenie odpowiedniego postępowania uzależnione jest od prowadzonej kontroli lub postępowania kontrolnego, a wynik tego postępowania, będzie miał wpływ na ocenę zasadności zwrotu podatku VAT. Tym bardziej, że często jest tak, że część działań w prowadzonym postępowaniu weryfikacyjnym jest podejmowanych przez inne organy według właściwości miejscowej czy rzeczowej, a nawet, że gospodarzem tego postępowania jest organ inny aniżeli organ dokonujący przedłużenia zwrotu podatku, i wtedy to nie on decyduje wjakim czasie i wjaki sposób prowadzone jest to postępowanie. Podkreślenia przy tym wymaga okoliczność, iż przepis art. 87 ust. 2 był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 13 października 2008 r. sygn. akt K 16/07 stwierdził jego zgodność z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust.3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny odnosząc się do zarzutu braku określoności art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT stwierdził, że zarzut ten trzeba "analizować także w świetle wcześniej dokonanych ustaleń dotyczących środków gwarancyjnych danych przez ustawodawcę do dyspozycji podatnika, tj. m.in. możliwości zaskarżenia nie tylko postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, ale także bezczynności organu podatkowego. Gwarancje takie istnieją: przede wszystkim przedłużenie terminu zwrotu kwot nadpłaconego VAT następuje w ramach procedury czynności sprawdzających, a zatem dokonuje się postanowieniem, zaskarżalnym w toku instancji i podlegającym kontroli sądu administracyjnego. To powoduje, że postanowienie o przedłużeniu jest opatrzone uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Postępowanie wyjaśniające dokonywane w ramach działu V ordynacji podatkowej korzysta także z gwarancji proceduralnych wynikających z poddania tego postępowania zasadom ordynacji podatkowej i - w zakresach nieuregulowanych tam wyraźnie - w k.p.a. oraz podlega kontroli wynikającej z art. 3 p.p.s.a., co umożliwia poddanie postępowania o zwrot VAT dyscyplinie stosowania terminów, instrumentów i procedur (np. w zakresie zbyt opieszałego prowadzenia postępowania wyjaśniającego) właściwych dla każdego z wchodzących w grę reżimów prawnych. Nadto w sytuacji gdy postępowanie wyjaśniające okaże się niezasadne, zwrot VAT następuje wraz z odsetkami właściwymi dla wypadku prolongaty zapłaty podatku. To także stanowi środek dyscyplinujący organy finansowe i zniechęcający do podejmowania postępowania wyjaśniającego "na wszelki wypadek", ze względów asekuracyjnych, oportunistycznych. Następnie Sąd stwierdza, że również w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego dostosował treść postanowienia do treści stosowanego przepisu. Jak już bowiem wskazano wyżej, postanowienie przedłużające wnioskowany przez podatnika zwrot winno wskazywać przyczyny dokonywania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu i je uzasadniać. W wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 1003/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że nawet powzięta przez organ wątpliwość dotycząca zasadności zwrotu jest wystarczająca, aby odsunąć przysługujący podatnikowi zwrot w czasie. Nie mniej jednak, w ocenie Sądu, organ podatkowy w spornym postanowieniu w sposób wyczerpujący przedstawił wątpliwości, jak stanowi przepis, co do zasadności zwrotu podatku w zakresie sposobu poprawności rozliczenia skarżącej Spółki za grudzień 2013r. i styczeń 2014r. m. in. ustalenia prawidłowej stawki podatku, brakujących dokumentów czy niezidentyfikowanego NIP-u UE kontrahenta. Organ wskazał również, że skarżąca Spółka w krótkim okresie czasu na przełomie 2013 i 2014 r. zawierała szereg transakcji zakupu i sprzedaży nieruchomości, które wymagają przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego potwierdzającego zasadność zwrotu podatku VAT, wykazując przy tym istniejące wcześniej powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym i majątkowym pomiędzy skarżącą Spółką a jej kontrahentami. Zdaniem Sądu, już te okoliczności pozwalają na przekonujące i zasadne twierdzenie, że konieczne jest sprawdzenie zasadności wykazywanego przez skarżącą Spółkę zwrotu VAT, tym bardziej, że i kwota tego zwrotu, w szczególności za styczeń 2014 r., jest wysoka. Bez znaczenia, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, pozostaje przy tym sposób zakończenia weryfikacji za grudzień 2013r. Powstanie wątpliwości wymaga bowiem ich sprawdzenia, a to obliguje organ do podjęcia dalszych działań przewidzianych prawem w celu ich wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego. Na tym "wstępnym" etapie trudno jest przewidzieć jaki będzie ich finał. Dokonanie zwrotu podatku VAT za miesiąc poprzedni (grudzień 2013r.) w żadnym razie nie przesądza, że również za kolejne okresy (styczeń 2014 r.) wątpliwości organu uznane zostaną za nieuzasadnione. To, że w opinii strony skarżącej, uzasadnienie spornego postanowienia nie jest wystarczająco szczegółowe czy argumentacja organu nie jest dostatecznie przekonująca nie oznacza, że postanowienie nie spełnia wymogów stawianych przez art. 121 § 1, art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji, że doszło do naruszenia tych przepisów w sposób mogący rriieć istotny wpływ na wynik sprawy (czego dla skuteczności zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Kończąc Sąd pragnie zauważyć, że zastrzeżenia i niezadowolenie skarżącej Spółki ze sposobu i formy przeprowadzanych czynności kontrolnych, ich zasadności czy terminowości, winny być zwalczane w zastrzeżeniach do protokołu z kontroli bądź w drodze skargi na bezczynność czy przewlekłość. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające powzięcie wątpliwości organu co do zasadności zwrotu, wymagające dodatkowego zweryfikowania. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.