I SA/Go 433/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Asystent sędziego Marta Świetlik po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oddala skargę. I SA/Go 433/12 U Z A S A D N I E N I E Skarżący, J.D., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2012r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r., uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2011 r., [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od lutego do czerwca 2007r, i określającej zobowiązanie podatkowe za luty 2007r. w wysokości 6.773 zł, za marzec 2007r. w wysokości 11.615 zł, za maj 2007r. w wysokości 6.626 zł, za czerwiec 2007r. w wysokości 7.954 zł oraz umarzającej postępowanie w sprawie za kwiecień 2007 r., a w pozostałym zakresie utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego: Na podstawie postanowienia z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął wobec Pana J.D. skarżącego, postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za 2007 r. W toku kontroli organ ustalił, że skarżący w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "S" J.D., świadczył usługi kurierskie. W 2007 r. skarżący wykonywała usługi kurierskie na rzecz "S" Sp. z o.o., na podstawie umowy o współpracy z dnia [...] lutego 2002 r. Zakres umowy obejmował współpracę stron w ramach organizowanego przez "S" Sp. z o.o. ogólnokrajowego systemu usług przesyłkowych. W wyniku stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za 2007 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] lipca 2009 r., uchyloną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009 r., decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., uchyloną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2011 r. oraz decyzję z dnia [...] sierpnia 2011r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ pierwszej instancji stwierdził, że w deklaracjach dotyczących podatku od towarów i usług VAT-7 za poszczególne miesiące 2007r. (z wyjątkiem września 2007r.) skarżący zadeklarował podatek naliczony w kwotach wyższych od prawidłowych, poprzez zaewidencjonowanie w księgach faktur VAT niedokumentujących transakcji rzeczywiście wykonanych, wystawionych przez: - "C" A.G. na łączną wartość netto 111.315,00 zł, VAT 24.489,30 zł za usługi transportowe, rozliczonych przez skarżacego w poszczególnych miesiącach 2007 r. za wyjątkiem kwietnia i września 2007 r. Organ kontroli skarbowej stwierdził, że poza fakturami VAT wystawionymi przez "C A.G. skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, wskazujących na świadczenie usług kurierskich przez "C' na rzecz "S". Dowodów w tym zakresie organ nie stwierdził także u A.G., prowadzącego działalność w branży muzycznej; - PHU "P" A.P. na łączną wartość netto 29.598,37 zł, VAT 6.511,63 zł, za usługi transportowe, rozliczonych przez skarżącego w okresie od lutego do czerwca 2007 r. Organ podatkowy wskazał, że w okresie od lutego do czerwca 2007 r. A.P. nie dysponował pojazdem mechanicznym wskazanym przez skarżącego jako pojazd, przy użyciu którego miał on świadczyć usługi transportowe na rzecz skarżącego. Z ksiąg podatkowych prowadzonych przez A.P. nie wynikało, aby w okresie od lutego do czerwca 2007 r. ponosił on wydatki związane z zakupem paliwa, natomiast skarżący oprócz faktur VAT nie przedstawiła żadnego innego dowodu potwierdzającego wykonanie w 2007r. przez A.P. na rzecz skarżącego usług transportowych. Jednocześnie organ kontroli ustalił, że firma A.P. mogła świadczyć usługi kurierskie na rzecz skarżącego w okresie od lipca do listopada 2007 r., udokumentowane wystawionymi fakturami VAT, gdyż A.P. posiadał w tym okresie samochód marki [...], który używał w celu świadczenia usług kurierskich oraz ponosił wydatki związane z zakupem paliwa a fakt, że mógł on wykonywać w tym okresie usługi kurierskie na rzecz skarżącego wynikał z jego wiedzy merytorycznej, zaprezentowanej w trakcie przesłuchania; - "W" M.D. na łączną wartość netto 10.300,00 zł, VAT 2.266,00 zł, za usługi transportowe, rozliczonych przez skarżącego w październiku 2007 r. Według ustaleń organu pierwszej instancji podmiot widniejący jako wystawca przedmiotowych faktur VAT nie istnieje. Na podstawie powyższych ustaleń organ pierwszej instancji stwierdził, że w 2007r. skarżący prowadził księgi podatkowe nierzetelnie, gdyż w rozumieniu przepisów art.193 1 § 2 Ordynacji podatkowej nie odzwierciedlają one stanu rzeczywistego. W związku z powyższym, stosownie do art.193 § 4 Ordynacji podatkowej ustawy organ kontroli skarbowej nie uznał rejestrów zakupów prowadzonych dla potrzeb VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. (za wyjątkiem września 2007 r.) za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów w części dotyczącej zapisów dokonanych na podstawie faktur od "C A.G., PHU "P" A.P. i "W" M.D.. Działając na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, organ pierwszej instancji dokonał odmiennego od deklarowanego przez skarżącego rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Ustalenia organu znalazły swoje odzwierciedlenie w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: styczeń 2007r. w wysokości 9.075 zł, luty 2007r. w wysokości 7.296 zł, marzec 2007r. w wysokości 13.229 zł, kwiecień 2007r. w wysokości 8.155 zł, maj 2007r. w wysokości 8.386 zł, czerwiec 2007 r. w wysokości 9.469 zł, lipiec 2007 r. w wysokości 10.682 zł, sierpień 2007 r. w wysokości 2.203 zł, wrzesień 2007r. w wysokości 5.099 zł, październik 2007r. w wysokości 7.944 zł, listopad 2007 r. w wysokości 7.018 zł, grudzień 2007 r. w wysokości 1.650 zł. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika doradcę podatkowego, wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w wyniku rozpoznania którego organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie faktury VAT wystawione przez A.P. w okresie od lutego do listopada 2007 r. za usługi transportowe, tj. zarówno faktury wystawione w okresie od lipca do listopada 2007 r., jak i faktury wystawione w okresie od lutego do czerwca 2007 p, dokumentują usługi rzeczywiście wykonane przez A.P. na rzecz skarżącego, w związku z czym podatek naliczony wynikający z posiadanych przez skarżącego faktur VAT wystawionych przez A.P. w okresie od lutego do listopada 2007 r. za usługi transportowe, wykorzystywane przez skarżącego do wykonywania czynności opodatkowanych, na mocy art.86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega odliczeniu od podatku należnego. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: - luty 2007r. w wysokości 7.296 zł i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2007r. w wysokości 6.773 zł; - marzec 2007r. w wysokości 13.229 zł i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2007r, w wysokości 11.615 zł; - kwiecień 2007r, w wysokości 8.155 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie; - maj 2007 r. w wysokości 8.386 zł i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2007r, w wysokości 6.626 zł; - czerwiec 2007r. w wysokości 9.469 zł i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007r. w wysokości 7.954 zł a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1.rażące naruszenie prawa procesowego poprzez: niewykorzystanie wszystkich istotnych dowodów w sprawie, w tym mogących świadczyć na korzyść skarżącego, w postaci zeznań wskazanych światków, a w szczególności N.S. - Dyrektora w Przedsiębiorstwie "S" J.D., który szczegółowo i precyzyjnie wyjaśnił specyfikę działalności przedsiębiorstwa skarżącego; zastrzeżeń i wyjaśnień składanych w toku postępowania przez skarżącego i jego pełnomocnika oraz nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodu z dokumentów oraz świadków wskazanych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r.: błędną interpretację dokumentów regulujących przesyłki kurierskie; zaakceptowanie przyjętej przez organ I instancji metody wybiórczego cytowania zeznań świadków, pomijających w całości kontekst wypowiedzi; niewyjaśnienie kluczowej kwestii w zakresie wskazania osoby lub osób obsługujących fracht sobotnio-niedzielny w sytuacji, kiedy organ I instancji stwierdził, że frachtu tego nie obsługiwało przedsiębiorstwo "C' A.G.; zaakceptowanie przyjętej przez organ I instancji praktyki polegającej na oparciu rozstrzygnięcia o materiał dowodowy zebrany w innym postępowaniu kontrolnym, w którym skarżący nie uczestniczył i nie mógł składać wyjaśnień, ani zadawać pytań, czyli w oparciu o dowody pozbawione legalności tj. na: zeznaniach świadka T.B., który był przesłuchiwany w innej sprawie i na inną okoliczność (organ I instancji oraz organ odwoławczy pominęli przy tym wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. o wyłączenie z akt sprawy protokołu z przesłuchania T.B.) oraz na protokole kontroli podatkowej w przedsiębiorstwie A.G. oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2010 r. kończącej postępowanie kontrolne wobec A.G. za rok 2007, pomijając przy tym istnienie w dokumentacji kontrolnej wystawionych przez A.G. faktur VAT, które nie zostały ujęte w ewidencji (organa a priori przyjęły, że skoro faktury znajdujące się w dokumentacji podatkowej nie zostały zaksięgowane to są fakturami pustymi), wskutek czego organ odwoławczy błędnie ocenił stan faktyczny i błędnie rozstrzygnął w sprawie, czym naruszył art.121 §1, art.122 §1, art.124 w związku z art.120 oraz art.180 §1, art.187 §1 i 2, art.191 Ordynacji podatkowej, jak również reguły demokratycznego państwa prawnego wynikającej z zasad legalizmu wyrażonych w art.2 i 7 Konstytucji RP. 2.naruszenie materialnego prawa podatkowego zawartego w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z art. 1 ust.2 oraz art.168 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przy ocenie spornych wydatków na nabycie usług transportowych, a w konsekwencji przyjęcie, wbrew celom i zasadom wynikającym z ww. dyrektywy, że skarżący nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT dokumentujących nabycie usług od czynnego podatnika VAT: "Cut-Off A.G., gdy tymczasem poniesiony wydatek pozostawał w bezpośrednim i ścisłym związku z wykonywaniem przez skarżącego czynności opodatkowanych i stanowił cześć kosztów ogólnych jego przedsiębiorstwa, uwzględnionych w kalkulacji świadczonych przez niego usług, wskutek czego organ błędnie orzekł w sprawie, zakłócając tym samym podstawowe zasady funkcjonowania podatku od wartości dodanej we Wspólnocie Europejskiej, tj. zasadę powszechności, wielofazowości, potrącalności oraz neutralności. 3. rażące naruszenie prawa procesowego w wyniku niedopuszczalnego stosowania przez organ kontroli skarbowej formalnej teorii dowodów, poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi w oparciu o założone przez siebie kryteria, co do dowodów, odrzucając w tym zakresie dowody przedstawione przez skarżącego, co stanowi naruszenie art.180 w związku z art.120 i art.121 §1 Ordynacji podatkowej oraz art.2 Konstytucji RP; 4. naruszenie prawa poprzez zastosowanie niezgodnej z pojęciem demokratycznego państwa prawa zasady "in dubio pro fisco" i rozstrzygnięcie na niekorzyść odwołującego wszelkich wątpliwości związanych z nabyciem usług transportowych w ramach działalności kurierów rezerwowych oznaczonych numerem 10, w tym od A.G. w ramach przedsiębiorstwa "C, co stanowi naruszenie art.122 w związku z art.120 i art.121 §1 Ordynacji podatkowej oraz art.2 j Konstytucji RP (doprowadzono do nadrzędności fiskalizmu nad regułami praworządności w demokratycznym państwie prawnym). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. W orzeczeniach sądów administracyjnych akcentuje się, że w sytuacji, gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania ( por. wyrok z 2 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 856/10, Wydawnictwo Lex, nr 1120565 ). Za chybione uznać należy zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i błędne rozstrzygnięcie sprawy i tym samym naruszenie art.121 §1, art.122, art.124 w związku z art.120 oraz art.180 §1, art.187 §1 i 2, art.191, jak również art. 2 i 7 Konstytucji RP. Stosownie do art.120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. ) organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie natomiast zart.122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane, w myśl art.187 § 1 Ordynacji podatkowej, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art.191 dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nadto zgodnie z art.121 §1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Stosownie natomiast do art.124 organy podatkowe powinny wyjaśniać stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Podkreślić należy, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawianych przez "C" A.G. na rzecz skarżącego, za wykonane na jego rzecz usługi transportowe. W ocenie organów podatkowych faktury te, na łączną wartość netto 111.315,00 zł, VAT w kwocie 24.489,30 zł, nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Ustalenia organów podatkowych wynikają ze zgromadzonego w sprawie bardzo obszernego materiału dowodowego, zawierającego dowody uzyskane w toku postępowania. Materiał dowodowy objął: zeznania świadków, wyjaśnienia skarżącego, dokumenty źródłowe oraz dowody zgromadzone w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec A.G. w zakresie podatku od towarów i usług za 2007r., a także jego kontrahentów. Skarżący sformułował w skardze zastrzeżenia w zakresie sposobu dokonania przez organy podatkowe oceny materiału dowodowego. Zarzucając pominięcie części dowodów świadczących na jego korzyść oraz wybiórcze cytowanie zeznań świadków, z pominięciem całości kontekstu wypowiedzi. Dodatkowo skarżący zarzucił, że organy podatkowe rozstrzygnęły na jego niekorzyść wszelkie wątpliwości związane z nabyciem usług transportowych oraz zastosowały formalną teorię dowodów. Podniesione w tym zakresie zarzuty okazały się niezasadne. Podkreślić należy, że organy podatkowe rozpoznając sprawę, przeprowadziły wszechstronną i wnikliwą ocenę materiału dowodowego, która nie naruszyła granic wyznaczonych treścią art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w sposób logiczny i spójny, odnosząc się również do dowodów wskazanych przez skarżącego, przedstawił fakty i okoliczności uzasadniające, że faktury VAT wystawione przez A.G. nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy, wypełniając wymogi nałożone nań przez art.210 §1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej w zakresie tego, co powinno zawierać uzasadnienie faktyczne decyzji. Wskazał dowody, którym dał wiarę i przyczyny, dla których innym dowodom wiarygodności odmówił. W brew twierdzeniom skarżącego, nie oznacza to natomiast, że organ podatkowy wybiórczo przytoczył zeznania świadków, pomijając w całości kontekst wypowiedzi. Organ podatkowy dokonał bowiem analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła do ustalenia rozbieżności pomiędzy poszczególnymi dowodami ( zeznaniami świadków ). Ocena ta, dokonana została na podstawie całego zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem korelacji poszczególnych dowodów, ich znaczenia i wiarygodności. Okoliczność, że organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji wskazał na istniejące rozbieżności w materiale dowodowym, cytując przy tym fragmenty zeznań świadków, z których rozbieżności te wynikały, nie oznacza, iż organ zastosował metodę wybiórczego cytowania zeznań świadków. Oznacza jedynie, że organ należycie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art.210 §1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnił przyczyny, dla których jednym dowodom dał wiarę, a innym wiarygodności odmówił. Wskazać należy, że organy podatkowe stosownie do zasady wyrażonej w art.180 §1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, dopuściły w toku postepowania wszelkie dowody, które przyczyniły się do właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wskazały również, że skarżący nie przedstawił takich dowodów jak, umowa, dowody zapłaty lub jakiekolwiek innych dokumentów stwierdzających wykonanie usług kurierskich. W skardze podniesiono również zarzut oparcia rozstrzygnięcia na dowodach pozbawionych legalności, tj. dowodach zebranych w innych postępowaniach kontrolnych, w których skarżący nie uczestniczył. Również ten zarzut okazał się niezasadny. Podkreślić należy, że stosownie do art.181 Ordynacji podatkowej, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art.284a §3, art.284b §3 i art.288 §2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Na podstawie wskazanego przepisu jako dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy można dopuścić m.in. materiały dowodowe zgromadzone w postępowaniu kontrolnym innego podmiotu. Mając na uwadze wynikającą z ww. art.180 §1 i art.181 Ordynacji podatkowej zasadę otwartego systemu dowodów, organ kontroli skarbowej uprawniony był, dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, do włączenia w poczet materiału dowodowego dowodów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] marca 2011 r., to jest wyciągu z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2009 r., przeprowadzonej u A.G. oraz wyciąg z ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2010 r, wydanej dla A.G. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2007 r. oraz w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2009 r. - protokołu przesłuchania T.B. z dnia [...] maja 2009 r. przeprowadzonego w toku innego postepowania kontrolnego. Podkreślić również należy, że w sytuacji korzystania przez organy podatkowe z dowodów pośrednich, obowiązkiem organów jest poddanie tak uzyskanego dowodu ocenie zgodnej z regułami art.191 Ordynacji podatkowej. Ocena taka została w niniejszej sprawie przeprowadzona zgodnie z przytoczonym przepisem, a zeznania T.B. oraz pozostałe dowody zgromadzone w toku innych postępowań kontrolnych, zostały ocenione w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Wskazać również należy, że skarżący miał zapewnione prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Mógł swobodnie formułować oceny, czy składać wnioski dowodowe. Jednak nie wskazał dowodów, które pozwoliłyby na odmienną, niż dokonana przez organy, ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślić również należy, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z [...] grudnia 2010 r. określił A.G. za poszczególne miesiące 2007 r. m.in. kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art.108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z uzasadnienia wskazanej decyzji wynika, że A.G. wystawił i wprowadził do obrotu prawnego faktury, które nie dokumentują transakcji rzeczywiście przeprowadzonych, tj. wykonania usług pośrednictwa, sprzedaży materiałów budowlanych i elektrycznych w ilościach hurtowych, wykonania specjalistycznych usług budowlanych, wykonania usług transportowych w znacznych rozmiarach, w tym m.in. na rzecz "S" J.D. na łączną wartość netto 111.315,00 zł, VAT 24.489,30 zł, ponieważ A.G. nie dysponował technicznym zapleczem do ich wykonania, nie ponosił jakiegokolwiek wydatku na ich wykonanie przez innych zleceniobiorców w szczególności nie dysponował odpowiednimi środkami transportu, które umożliwiłyby wykonywanie usług transportowych w znacznym zakresie, nie zatrudniał pracowników, którzy mogliby usługi transportowe wykonywać, ani nie ponosił kosztów z tym związanych. Wskazać należy, ze zgodnie bowiem z art.194 §1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ podatkowy nie może pomijać okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeśli są one istotne w sprawie. Zasadnie przyjął zatem organ, że skoro w odrębnym postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec A.G. - wystawcy faktur VAT rozliczonych przez skarżącego w deklaracjach VAT-7 stwierdzono, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją faktury VAT wystawione przez A.G. na rzecz skarżącego nie dokumentowały transakcji rzeczywiście przeprowadzonych, to brak jest podstaw do odmiennej oceny prawnej tych samych okoliczności w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącego. Całkowicie bezzasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut pominięcia przez organy istnienia w dokumentacji kontrolnej wystawionych przez A.G. faktur VAT, które nie zostały ujęte w ewidencji i przyjęcie a priori, że skoro faktury znajdujące się w dokumentacji podatkowej nie zostały zaksięgowane, to są fakturami pustymi. W toku postępowania organy podatkowe, no co wskazywał już Sąd, jednoznacznie wykazały, że sporne faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych. Ustaleń tych organy dokonały na podstawie szeregu okoliczności szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nie na podstawie stwierdzonego faktu niezaksięgowania faktur przez ich wystawcę. Podkreślić również należy, że organy podatkowy podjął próbę przesłuchania strony skarżącej w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z wystawieniem spornych faktur, jednak skarżący nie wyraził zgody na przesłuchanie. W toku postepowania organ podatkowy dokonał przesłuchania szeregu świadków, pracowników skarżącego, jak również świadka A.G. oraz jego pracownika. Dokonana przez organ odwoławczy ocena treści poszczególnych zeznań w powiązaniu z innymi zeznaniami i dowodami doprowadziła organ do uzasadnionej oceny, że zeznania te zawierają sprzeczne informacje dotyczące zakresu usług, które miał świadczyć A.G., dni tygodnia, w których usługi miały być świadczone, —stawek, według których miała być ustalana należność za usługi, czemu organ dał szczegółowo wyraz w uzasadnieniu decyzji. Za prawidłowością przyjętej przez organ oceny materiału dowodowego przemawia również okoliczność związana ze stwierdzonym w toku przesłuchania A.G. z dnia [...] lutego 2009 r. brakiem jego wiedzy na temat dokumentacji towarzyszącej usługom kurierskim świadczonym przez "S". Gdyby A.G. rzeczywiście niemal w każdą sobotę i niedzielę 2007 r. świadczył usługi w ramach frachtu sobotnio-niedzielnego, posiadałby wiedzę na temat dokumentów towarzyszących takiej usłudze. Tymczasem z jego zeznań w ogóle nie wynika, że świadczył on usługi frachtu sobotnio-niedzielnego, a tym bardziej nie wynika, jakie dokumenty towarzyszyły tego typu usłudze. Nie posiadał też wiedzy o dokumencie o nazwie "deliver". Bezzasadny jest przy tym sformułowany w skardze zarzut błędnej interpretacji dokumentów regulujących przesyłki kurierskie poprzez uznanie, że najważniejszym dokumentem jest tzw. deliver oraz pominięcie znaczenia listu przewozowego. W zaskarżonej decyzji organ nie dokonał bowiem interpretacji ww. dokumentów, lecz ustalił stan faktyczny w zakresie tego, jakie dokumenty towarzyszyły usługom kurierskim świadczonym w ramach działalności prowadzonej przez "S" i jaką wiedzę w tym zakresie posiada A.G.. Bezzasadny jest również zarzut pominięcia znaczenia listu przewozowego. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy dokonał ustaleń faktycznych w zakresie tego dokumentu, stwierdzając, że do akt sprawy skarżący przedłożył przykładowe kserokopie listów przewozowych, przypisanych kurierom nr 10. Organ odwoławczy dokonał również właściwej oceny tych dokumentów w kontekście ich wpływu na wynik sprawy, stwierdzając, że powyższe dokumenty nie potwierdzają, że usługi kurierskie, których dotyczą ww. dokumenty, były świadczone przez A.G., gdyż w rubryce "Podpis i numer kuriera" wpisano liczbę "10" bez podpisu kuriera. Z akt sprawy wynika, iż numerem kuriera "10" posługiwały się inne firmy lub osoby, np.: PHU Ł.W., N S.C., PHU "P" A.P., pracownicy firmy "S". Brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów na to, że przedłożone przez skarżącego kserokopie listów przewozowych dotyczą usług świadczonych przez A.G.. Dodatkowym argumentem przemawiającym za przyjętą przez organy oceną materiału dowodowego są okoliczności związane z zasadami płatności za sporne faktury. Z wyjaśnień składanych przez skarżącego wynika, że w przypadku A.G. miała miejsce gotówkowa forma płatności, jednak skarżący nie posiadał żadnego dowodu potwierdzającego, że płatności gotówkowe faktycznie zostały dokonane. Bezzasadny jest także zawarty w skardze zarzut niewyjaśnienia kluczowej kwestii w zakresie wskazania osoby lub osób obsługujących fracht sobotnio-niedzielny w sytuacji, kiedy organ stwierdził, że frachtu tego nie obsługiwało przedsiębiorstwo "C' A.G.. Podkreślić bowiem należy, że organy w niniejszej sprawie, nie został zakwestionowany fakt realizacji przez "S" J.D. na rzecz "S" Sp. z o.o. usług w ramach frachtu sobotnio-niedzielnego, lecz zakwestionowały fakt świadczenia usług transportowych, wskazanych w fakturach VAT wystawionych przez A.G.. W świetle prawidłowych ustaleń organów podatkowych w zakresie stanu faktycznego nie można zaaprobować zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia prawa materialnego, to jest art.86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Fundamentalnym prawem podatnika wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług, jako podatku od wartości dodanej, jest prawo do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zasada ta obowiązuje na każdym etapie obrotu. Jednak dotyczy tylko tych dostaw towarów lub świadczenia usług, które miały miejsce w rzeczywistości. Kluczowym elementem jest zatem rzeczywiste istnienie czynności opodatkowanej. Uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje wtedy, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, a w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych, niż wynika z faktury, bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. W niniejszej sprawie organy podatkowe jednoznacznie ustaliły, że A.G. nie wykonał usług transportowych na rzecz skarżącego w zakresie wynikającym z wystawionych faktur. Tym samym organy prawidłowo zastosowały art.86 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ) Sąd oddalił skargę.