I SA/Go 464/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Skarżący H.K. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016r. Zaskarżone postanowienie utrzymywało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. . Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego, w celu wyegzekwowania z majątku H.K. zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4R) za miesiące: luty 2012 r., lipiec 2012 r., luty i marzec 2013 r. Odpis ww. tytułu wykonawczego został doręczony na adres Zobowiązanego za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 5 maja 2016 r. H.K., reprezentowany przez adwokata, złożył zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Zobowiązany wskazał na wygaśnięcie oraz na brak wymagalności obowiązku. Uzasadniając ww. zarzuty Zobowiązany wskazał, że: 1) egzekwowane należności wygasły: - z dniem 8 marca 2012 r., w związku ze złożeniem do organu podatkowego wniosku o zaliczenie na poczet ww. zaległości za luty 2012 r., zwrotu podatku od towaru i usług za miesiąc luty 2012 r.; - z dniem 7 sierpnia 2012 r., w związku ze złożeniem do organu podatkowego wniosku o zaliczenie na poczet ww. zaległości za lipiec 2012 r., zwrotu podatku od towaru i usług za miesiąc marzec 2012 r.; - z dniem 7 marca 2013 r., w związku ze złożeniem do organu podatkowego wniosku o zaliczenie na poczet ww. zaległości za luty 2013 r., zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.; - z dniem 9 kwietnia 2013 r., w związku ze złożeniem do organu podatkowego wniosku o zaliczenie na poczet ww. zaległości za marzec 2013 r., zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.; 2) nie są wymagalne ze względu na to, że zgodnie z Ordynacją podatkową nie podlegają wykonaniu w trybie egzekucji decyzje ostateczne, których wykonanie zostało wstrzymane (art. 239e ww. ustawy). Zobowiązany wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej może być związane ze wznowieniem postępowania i z wszczęciem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, bądź uruchomienia kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Zatem skoro w przedmiocie obowiązku podatnika objętego ww. tytułem wykonawczym toczy się jeszcze postępowanie kontrolne sprawowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, zdaniem Strony zobowiązania nie są jeszcze wymagalne. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w dniu [...] lipca 2016r. wydał postanowienie Nr [...], którym uznał za niedopuszczalny zarzut wygaśnięcia obowiązku oraz za nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązku. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, H.K. złożył zażalenie, w którym żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o jego wstrzymanie do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu Strona ponownie wskazała na daty: 8 marca 2012r., 7 sierpnia 2012 r., 7 marca 2013 r. oraz 9 kwietnia 2013 r., jako moment wygaśnięcia przedmiotowych zobowiązań podatkowych, wskazując za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt III SA/Wa 1495/11, że zaliczenie nadpłaty czy zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych jest czynnością materialno-techniczną i że na podstawie art. 76a § 2 i art. 76b Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) zaliczenie to na poczet zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa. Wskazał również, odnośnie wygaśnięcia obowiązku, że Naczelny Sąd Administracyjny: w dniu 17 lutego 2016 r., wydał wyrok (sygn. akt II FSK 3504/13), którym oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej i uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2013 r. oraz, że w dniu 17 lutego 2016 r., wydał wyrok (sygn. akt II FSK 3502/13), którym oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2013 r. Natomiast wskazując na brak wymagalności obowiązku zarzucił nieuwzględnienie art. 239e Ordynacji podatkowej, w związku z toczącym się postępowaniem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ponadto Strona zarzuciła organowi naruszenie zasad administracyjnego postępowania egzekucyjnego, tj. zasady niezbędności postępowania egzekucyjnego (art. 7 § 3 ww. ustawy) oraz zasady zachowania pewnych względów wobec zobowiązanego. Wskazał, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne wtedy, gdy obowiązek został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy oraz, że powinno być ono tak prowadzone, aby zobowiązany nie ponosił szkody z powodu niewłaściwego lub bezzasadnego prowadzenia egzekucji. Dyrektor Izby Skarbowej postanowienie z dnia [...] października 2016r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Strona kwestionując przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego, podniosła wygaśnięcie oraz brak wymagalności obowiązku. Organ drugiej instancji podał, że unormowanie zawarte w art. 34 § 1a ww. ustawy, które co do zasady zostało zastrzeżone do kompetencji wierzyciela, odnosi się również do organu egzekucyjnego w przypadku, kiedy organ ten jest jednocześnie wierzycielem (m.in. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 844/13). Zdaniem Dyrektor Izby Skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie ocenił, że zarzut Zobowiązanego dotyczący wygaśnięcia ww. zobowiązań podatkowych należy uznać za niedopuszczalny na podstawie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako, że był on już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. W kwestii zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc luty i marzec 2012 r. na poczet innych zaległości podatkowych wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej, który realizując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3502/13 oraz II FSK 3504/13, wydał postanowienia Nr [...] oraz Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., którymi utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy zaliczenia ww. zwrotów. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie po rozpatrzeniu skarg H.K. na ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, wyrokami z dnia 6 października 2016r. oddalił przedmiotowe skargi (sygn. akt I SA/Go 240/16 oraz I SA/Go 242/16). Dyrektor Izby Skarbowej uznał również za bezzasadny zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuwzględnienie art. 239e Ordynacji podatkowej oraz nieodniesienie się do zarzutu braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. W przedmiotowej sprawie podstawę prawną egzekwowanego obowiązku nie stanowi ostateczna decyzja, a dokument w postaci deklaracji podatkowej podatnika, o którym mowa w art. 3a § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Zaznaczyć należy, że w formularzu deklaracji PIT-4R zawarto pouczenie, że w przypadku niewpłacenia w obowiązującym, terminie kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub wpłacenia jej w niepełnej wysokości, niniejsza deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Ponadto organ wskazał, że w sprawie nie wystąpiła podstawa do stwierdzenia braku wymagalności egzekwowanego obowiązku w związku z postępowaniem toczącym się przed Sądami Administracyjnymi ani z wydanym orzeczeniem. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze Skarżący podniósł naruszenie przepisów: art. 34§ 1, § 1a, § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędną wykładnię, ponieważ zdaniem Strony skarżącej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w rozstrzygnięciu zawarł stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w trybie art. 34 ww. ustawy, a w przypadku, gdy wierzycielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez naczelnika urzędu skarbowego będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, wydanie ww. postanowienia jest bezprzedmiotowe, natomiast przepisy art. 34 § 2 i § 4 nie mają zastosowania. Ponadto Strona skarżąca wskazała, że z ww. powodów organ pierwszej instancji nie powinien wydawać postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, z powodu nieuwzględnieni art. 239e Ordynacji podatkowej, ponieważ według Strony skarżącej w chwili sporządzenia ww. tytułu wykonawczego i wydania przedmiotowego postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, egzekwowany obowiązek nie był wymagalny z powodu toczącego się postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Natomiast gdyby organ podatkowy nie odmówił zaliczenia zwrotu podatku, to niniejsze postępowanie egzekucyjne, przy złożeniu przez podatnika takich samych deklaracji podatkowych, nie miałoby miejsca. Skarżący podniósł również, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte, ponieważ organ podatkowy nie uznał zaliczenia zwrotu podatku, co jest czynnością materialno-techniczną i negowanie dokonanego zaliczenia nie powinno mieć miejsca. Jednocześnie Skarżący zarzucił naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, ponieważ organ egzekucyjny rozpoznał sprawę pobieżnie i jednostronnie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W myśl art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Podstawę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowić mogą okoliczności enumeratywnie wymienione w przepisie art. 33 § 1 powołanej ustawy, czyli: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Z kolei zasady rozpatrywania zarzutów na postępowanie egzekucyjne zostały określone w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym: zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się (§ 1), jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a), na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2), organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Natomiast zgodnie z trybem art. 35 § 1 ww. ustawy zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący w toku postępowania zgłosił zarzuty wymienione przez ustawodawcę w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (nieistnienie obowiązku oraz brak wymagalności obowiązku). W ocenie Sądu, organ egzekucyjny prawidłowo uznał za niedopuszczalny zarzut nieistnienia obowiązku oraz za niezasadny zarzut braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przepisu art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z jego treścią - jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Powołany przepis wyraźnie wskazuje na wierzyciela, jako podmiot uprawniony do stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Przepis ten odnosi się również do organu egzekucyjnego w przypadku, kiedy organ ten pozostaje jednocześnie wierzycielem. Artykuł 34 § 1a u.p.e.a. pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia nie o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Dostrzeżenie zatem, że wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 34 § 1a, obliguje organ egzekucyjny będący wierzycielem do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczaności zgłoszonego zarzutu. Powyższy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 844/13. Uzasadnione więc było stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku, skoro w kwestii zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc luty i marzec 2012 r. na poczet innych zaległości podatkowych wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej, który realizując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3502/13 oraz II FSK 3504/13, wydał postanowienia Nr [...] oraz Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., którymi utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy zaliczenia ww. zwrotów. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpatrzeniu skarg H.K. na ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, wyrokami z dnia 6 października 2016 r. oddalił przedmiotowe skargi (sygn. akt I SA/Go 240/16 oraz I SA/Go 242/16). Tym samym nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisu art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu wygaśnięcia obowiązku nie jest stanowiskiem wierzyciela (o którym mowa w art. 34§1) jak to postrzega Skarżący, a stanowi rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów art. 34 § 1, § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji słusznie organ zauważył, że zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w przywołanej przez Skarżącego uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, celem regulacji prawnej zawartej w art. 34 § 1 ww. ustawy jest "poddanie kontroli instancyjnej oraz, na dalszym etapie, kontroli sądowo-administracyjnej, stanowiska wierzyciela niebędącego organem egzekucyjnym, skoro organ egzekucyjny związany jest takim stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa jest w przepisie art. 33 pkt 1-5 tej ustawy oraz umożliwienie zobowiązanemu podjęcie polemiki z takim stanowiskiem wierzyciela. Założyć także należy, że celem wprowadzenia, znowelizowanym ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 1368), przepisem art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tego dodatkowego etapu w postępowaniu egzekucyjnym, tj. uzyskiwania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie do organu odwoławczego, a na postanowienie organu odwoławczego, skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), nie było przedłużanie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy zarzuty zobowiązanego mogą zostać rozpoznane od razu przez organ egzekucyjny w postanowieniu w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, na które przysługują mu takie same środki zaskarżania, jak na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. " Mając zatem powyższe na uwadze, Naczelnik Urzędu Skarbowego, rozpatrując zarzuty zgłoszone przez Skarżącego, postąpił prawidłowo, ponieważ nie zwracał się "do samego siebie" jako wierzyciela w przedmiotowej sprawie, w celu wyrażenia stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów oraz nie wydał odrębnego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuwzględnienie art. 239e Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią - decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. W przedmiotowej sprawie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku nie stanowi ostateczna decyzja, a dokument w postaci deklaracji podatkowej, o którym mowa w art. 3a § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Zaznaczyć należy, że w formularzu deklaracji VAT-7 zawarto pouczenie, że w przypadku niewpłacenia w obowiązującym terminie kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub wpłacenia jej w niepełnej wysokości, deklaracja ta stanowić będzie podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Bezzasadny jest również zarzut nieuwzględnienia przepisów art. 76a w związku z art. 76 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że Sąd w składzie orzekającym wyraża pogląd zaprezentowany w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 102/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zgodnie z którym "nie można aprobować sytuacji, w której podatnik powołuje się na związane z istnieniem zwrotu podatku skutki, nim kwota i zasadność tego zwrotu zostaną przez organ uznane za słuszne, a podatek realnie zwrócony. Nie ma również możliwości zaliczenia nadpłaty podatku, która realnie nie powstała, a jest jedynie efektem rachunkowym. " Ponadto trwające w momencie orzekania przez organ pierwszej instancji, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. oddalającego skargę Strony skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy zaliczenia ww. nadpłaty podatku, nie skutkowało brakiem wymagalności zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji podatkowej złożonej przez Skarżącego, ponieważ fakt prowadzenia ww. postępowania sądowego, nie podważał skutków prawnych złożenia do organu podatkowego tego dokumentu. Ze stanu faktycznego sprawy nie wynika zatem, by wskazywane przez Skarżącego zdarzenia skutkowały brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Organy orzekające w sprawie działały na podstawie obowiązujących przepisów, a okoliczności sprawy zostały szczegółowo wyjaśnione Stronie skarżącej, która w postępowaniu była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.