I SA/Go 484/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2016 r. wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Go 484/15 w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odrzucić wniosek. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę P.P. na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Wnioskiem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 20 lutego 2016 r. skarżący wystąpił do tut. Sądu o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku i wydanie jego odpisu wraz z uzasadnieniem. W związku z wniesieniem ww. wniosku po terminie, postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r. odmówiono sporządzenia uzasadnienia wyroku. Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 7 marca 2016 r. Pismem nadanym dnia [...] marca 2016r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że z postanowienia z 1 marca 2016 r., doręczonym 8 marca 2016 r., dowiedział się, że złożony przez niego w dniu 20 marca 2016 r. wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku był wnioskiem spóźnionym. Wyjaśnił, że z uwagi na wykonywane obowiązki pracownicze przebywa w dni robocze, a także często w weekendy, za granicą. Podczas jego nieobecności korespondencję odbierają jego rodzice. Wskazał, że od nich otrzymał mylną informację o dacie odbioru i przesyłkę wysłał niezwłocznie po swoim przyjeździe z delegacji, w przekonaniu, że składa ją w terminie. Dodał, że prawdopodobnie rodzice, z uwagi na podeszły wiek, pomylili daty odbioru przesyłki, wadliwie informując go o terminie. Do wniosku skarżący załączył sporządzoną w języku niemieckim umowę o pracę oraz wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na mocy art. 87 § 1 P.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). We wskazanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z przesłanek jest dochowanie przez zainteresowanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 P.p.s.a. Niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. (post. NSA z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/05, niepubl.). Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Bieg terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku rozpoczął się, zgodnie z twierdzeniem skarżącego, w dniu doręczenia mu postanowienia z dnia 1 marca 2016 r. w przedmiocie odmowy sporządzenia uzasadnienia, co nastąpiło - jak wynika z akt sprawy - w dniu 7 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji - k. 70 akt sądowych). W złożonym wniosku skarżący w żaden materialny sposób nie wykazał, by doręczenie mu ww. postanowienia nastąpiło w innym terminie. W związku z powyższym omawiany siedmiodniowy termin mijał z dniem 14 marca 2016 r., tymczasem wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nadano 15 marca 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu, co skutkuje koniecznością jego odrzucenia jako spóźnionego. Wobec złożenia wniosku po terminie stwierdzić należy, że nie został spełniony wymóg formalny konieczny do jego rozpatrzenia. Sąd nie mógł ocenić, czy okoliczności powołane przez stronę przemawiają za przywróceniem terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, czy też nie. Odrzucając wniosek w oparciu o normę z art. 88 P.p.s.a., Sąd nie ocenia bowiem przesłanek uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej (post. NSA z 25 października 2011 r., I OZ 789/11, CBOSA). Jedynie na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, że okoliczność wskazana przez skarżącego, iż z uwagi na wyjazd do pracy za granicę, powierzył odbieranie korespondencji rodzicom w podeszłym wieku, nie stanowi przesłanki braku winy, a tym bardziej zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu spraw i nie jest wystarczająca do przywrócenia terminu. Dodać przy tym należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.