I SA/Go 53/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kosicka-Chilczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik i listopad 2005r. oddala skargę. A.W. (zw. dalej: Strona Skarżący) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektor IS, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej: Naczelnik US, organ I instancji) z dnia [...] sierpnia 2010r. Nr [...] określającą w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego za miesiące wrzesień, październik, listopad / 2005r. W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny: W wyniku przeprowadzanej w czerwcu 2009r. kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczania z budżetem podatku od towarów i usług między innymi za okres od [...] września 2005r. do [...] listopada 2005r. Naczelnik US decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. określił Stronie zobowiązanie podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące; wrzesień 2005r. w wysokości 4.282zł; październik 2005r. w wysokości 4.629zł;, listopad 2005r. w wysokości 849zł. Z motywów zapadłego rozstrzygnięcia wynika, iż Skarżący prowadził działalność gospodarczą której przedmiotem była sprzedaż detaliczna pojazdów samochodowych. Organ stwierdził, iż Strona w kontrolowanym okresie ewidencjonowała w/w sprzedaż za pomocą kasy rejestrującej, oraz dokumentowała fakturami VAT-marża, zgodnie z art.120 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 z późn. zm. – zw. dalej: ustawa o VAT), do których kopii dołączała paragony z kasy rejestrującej. Naczelnik US nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego. Z kolei, w ramach podatku należnego ustalił, iż: 1/ w rejestrze dostaw VAT za wrzesień 2005r. Skarżący wykazał dostawę towarów i usług opodatkowaną stawką 22% na wartość netto: 11.129,79zł, podatek VAT: 2.448,55 zł.; 2/ w rejestrze dostaw VAT za październik 2005r. wykazał dostawę towarów i usług opodatkowaną stawką 22% na wartość netto: 11.826,67zł, podatek VAT: 2.601,88 zł.; 3/ w rejestrze dostaw VAT za listopad 2005r. wykazał dostawę towarów i usług opodatkowaną stawką 22% na wartość netto: 3.790,43 zł, podatek VAT: 833,89zł. Wszystkie w/w wartości Skarżący wykazał w deklaracjach VAT-7, za miesiące (odpowiednio) wrzesień, październik, listopad. Następnie organ podkreślił, że w oparciu o protokoły przesłuchania świadków - nabywców pojazdów ustalił, iż Strona zaniżyła obroty z tytułu dostawy sprowadzanych z zagranicy samochodów używanych poprzez wystawianie faktur VAT sprzedaży z cenami, które nie odzwierciedlały faktycznie dokonanej zapłaty. W toku prowadzonych czynności zwrócił się z prośbą o przesłuchanie nabywców przedmiotowych pojazdów samochodowych w charakterze świadków, celem ustalenia przebiegu transakcji sprzedaży samochodów m. in. za okres: wrzesień-listopad 2005r. Z pozyskanych tą drogą informacji wynikało, że w w/w okresie na 16 zawartych transakcji sprzedaży w 4 przypadkach nabywcy samochodów potwierdzili, że cena widniejąca na fakturze sprzedaży nie jest ceną faktycznie zapłaconą. Organ, na podstawie analizy zebranego materiału, w zakresie następujących transakcji, stwierdził : -z zeznań M.J.Ł., przesłuchanych w charakterze świadka (odpowiednio [...] lipca 2009r.) wynika, że kupili samochód [...], rocznik 1994r. za kwotą łączną chyba większą niż kwota wypisana na kopii faktury. Nadto J.Ł. oświadczył, iż był on wyceniony na 5.000-6.000zł, jednakże nie pamięta dokładnej ceny zakupu. Organ jako cenę dostawy przyjął kwotę 5.000zł. - M.M. zeznała (protokół z [...] lipca 2009), że faktycznie zapłaciła kwotę w wysokości 24.200-24.500zł. Precyzyjnie wskazać nie potrafiła, bo nie pamiętała. Jako cenę dostawy organ przyjął 24.200zł. Organ wskazał też że z zeznań Skarżącego przesłuchanego w dniu [...] stycznia 2010r. w charakterze strony na okoliczność sprzedaży samochodów osobowych oraz z pisma z dnia [...] czerwca 2010r. wynika, że prowadzi on działalność gospodarczą oraz jednocześnie pracuje na umowę o pracę. Nie ma czasu na szukanie nabywców na przedmiotowe samochody, które po sprowadzeniu z zagranicy rejestrował w Wydziale Komunikacji. Sprzedaży dokonywał ze swojej posesji osobom, które zgłosiły chęć ich nabycia. Osobiście ze swojej posesji sprzedał niewiele aut, ale nie pamięta dokładnej ich ilości. Faktury VAT sprzedaży wypełniała jego żona – J.W.. W przypadku sprzedaży dokonanej wyłącznie przez niego, fakturę VAT w całości wypełniała żona. W niektórych przypadkach pojazdy były sprzedawane przy udziale pośredników, wówczas na fakturze pojawił się inny charakter pisma, ponieważ żona wypełniała ją tylko w części dot. danych samochodu i ceny. Pośrednik zaś dopisywał datę sprzedaży i dane dotyczące nabywcy oraz numer faktury, który telefonicznie uzgodnił z nim lub jego żoną. Wszystkie faktury wystawione w 2005r. podpisywał osobiście. Kwota zapłaty za samochód zawsze wynosiła tyle ile widniało na fakturze, jednakże nie w każdym przypadku zapłata była dokonywana do jego rąk. Czasami pieniądze przekazywali pośrednicy. Pojazdy samochodowe sprzedane z udziałem pośrednika, po sprowadzeniu i zarejestrowaniu w kraju były zabierane przez pośrednika. Od pośrednika skarżący pobierał kwotę z faktury i wydawał mu pojazd wraz z jednostronnie wypełnioną fakturą VAT-marża. Danych personalnych (nazwisk) i adresowych pośredników uczestniczących w sprzedaży jego samochodów nie pamiętał. Znał te osoby tylko z widzenia, ma wiedzę jedynie co do ich imion lub przezwisk, przy czym jak zaznaczył - jest, w stanie po okazaniu rozpoznać te osoby. Nie posiadał również numerów telefonów, gdyż w sylwestra 2009/2010r. zmienił telefon. Nie wiedział także, czy były to osoby prowadzące działalność gospodarczą, przy czym pamięta, iż był ktoś z komisu z [...]. Skarżący wskazał faktury wypełnione w całości przez żonę - nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], co do faktury nr [...] zaznaczył, że nie jest w całości przez nią wypisana, ale sprzedaży dokonał bez udziału pośrednika. Wyjaśnił również, że nie interesował się, czy pośrednicy otrzymują prowizję (wynagrodzenie) za wyszukanie auta, sam ich nie wynagradzał. Stan techniczny sprzedawanych aut był różny - były to używane samochody z dużym stanem licznika, brudne, wymagały napraw lakierniczych, czasami wymagały wymiany części samochodowych i tapicerki. Według niego, doprowadzenie do normalnego wyglądu auta z tego rocznika kosztowałoby około połowę wartości tych pojazdów. Wartość ich ustalał na podstawie poniesionych kosztów, przewidywanego zysku z uwzględnieniem zniszczenia pojazdu. Żadne samochody nie były przez niego naprawiane, sprzedawał je w takim stanie w jakim były sprowadzone, przy czym przeglądy techniczne dokonywał w różnych stacjach diagnostycznych podczas, których otrzymywał ustną informację, że przy najbliższej możliwości należy wymienić niektóre części tj. klocki hamulcowe, końcówki drążków, stabilizatory. Zeznał też, że w trakcie wyjazdów do Niemiec po auta towarzyszył jej m.in. G.K.. Pozostałych osób nie pamięta. Czasem w prowadzeniu działalności pomagała mu żona, teściowa i rodzice. Podkreślił także, iż cena rynkowa samochodów przygotowanych do sprzedaży jest o 20-30% wyższa niż cena aut oferowanych w [...], co wynika z dużej podaży na tym terenie Dalej Naczelnik US wskazał, że pełnomocnik pismem z dnia [...] stycznia 2010r. wniósł o: 1./dopuszczenie zeznań świadków: a) W.G., b) B.W., c) G.K., d) S.W. - na okoliczność ustalenia wyglądu i stanu technicznego pojazdów sprowadzanych z zagranicy i oferowanych do sprzedaży przez Skarżącego w 2005r .; 2/ ponowne przesłuchanie: a) R.K. i D.W. – transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...].09.2005r.; b) M.M. - transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...].10.2005r; c) A.B. - transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...].10.2005r; (do faktury wystawiono notę korygującą nr [...] z dnia [...].11.2005r., treść korygowana dotyczy: daty wystawienia, daty dokonania sprzedaży i numeru faktury); d) E. i E.O. - transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...].11.2005r; e) M. i J.Ł. – transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...].09.2005r.; f) M.K. - transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...].09.2005r. - na okoliczność miejsca zakupu samochodu z żądaniem wskazania, o który komis (ewentualna wizja lokalna) chodzi oraz ustalenia, kto w czasie sprzedaży przedmiotowego samochodu pracował bądź był właścicielem owego komisu, okazania tych osób w celu ustalenia, kto wykonywał czynności związane ze sprzedażą, a także przeprowadzenia konfrontacji Skarżącego ze świadkiem bądź okazanie tablicy sygnalitycznej ze zdjęciem Strony w celu ustalenia i rozpoznania osoby, która z tytułu pośrednictwa przyjęła nadwyżkę pieniędzy ponad cenę widniejącą na fakturze i czy świadek nabył samochód od Skarżącego. W związku z powyższym organ I instancji zwrócił się do Naczelnika US o przesłuchanie w charakterze świadka K.W., którego w trakcie przesłuchania wskazał nabywca samochodu marki [...], rok prod. 1994 – R.K., jako osobę z którą uzgadniał warunki umowy i cenę (dot. transakcji udokumentowanej fakturą VAT-marża nr [...]r. z dnia [...].09.2005r.). Nadto organ wskazał, że jeszcze w trakcie postępowania kontrolnego wystąpiono do w/w urzędu pismem z dnia [...] czerwca 2009r. z prośbą o przesłuchanie nabywców pojazdu samochodowego marki [...], rok prod. 1994, nr nadwozia [...], R.K., i D.W.. Z otrzymanej odpowiedzi wynikało, że R.K. w trakcie przesłuchania ([...] czerwca 2009r.) zeznał, iż pojazd samochodowy marki [...], rok prod. 1994, nr nadwozia [...] nabył na giełdzie samochodowej, przy czym szczegóły transakcji ustalał z K.W.. Zapłacił za niego gotówką 12.400zł. Jego stan techniczny był dobry, ale miał już 10 lat i z czasem wymagał napraw. W związku z powyższym, Naczelnik US pismem z dnia [...] marca 2010r. zwrócił się z prośbą do Naczelnika US o przesłuchanie w charakterze świadka K.W.. Świadek ten przesłuchany w dniu [...] marca 2010r. zeznał, że nie pośredniczył w transakcji dot. sprzedaży pojazdu samochodowego marki [...], rok prod. 1994. Skarżącego poznał za pośrednictwem jego brata – M.W.. W następnych latach kontaktował się ze skarżącym kilka razy w celach handlowych. Nadto, członkowie rodziny Strony wstawiali do jego komisu samochody do sprzedaży. Sam również kupił od nich jeden samochód, ale to nie był w/w spojazd. Zeznał też, iż w przypadku wstawienia do komisu samochodu zawsze podpisywał stosowną umowę komisu. Co do okazanej mu faktury VAT-marża nr [...] z dn. [...].09.2005r. stwierdził, iż nie wystawiał jej, a pismo widniejące na niej nie jest jego. Na pytanie, że jeden z nabywców zeznał, iż to właśnie z nim (K.W.) uzgadniał m.in. cenę samochodu świadek zeznał że nic takiego nie miało miejsca. Nigdy nie zawierał żadnej umowy ze Stroną oraz nigdy nie posiadał egzemplarzy faktur VAT-marża z pieczątkami firmy Skarżącego. Organ I instancji wskazał również, że pismem z dnia [...] marca 2010r. skierowanym do Naczelnika Pierwszego US o ponowne przesłuchanie w charakterze świadka M.M., która w trakcie pierwszego przesłuchania zeznała, iż pojazd marki [...], rok prod. 1998, nabyła wraz z mężem na giełdzie w [...], a faktyczna cena jaką zapłaciła wyniosła 24.200-24.500zł (dot. transakcji udokumentowanej fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...].10.2005 r.). Z ponownie odebranych zeznań wynika, że M.M. wszystkie sprawy związane z transakcją zakupu samochodu marki [...], rok prod. 1998 załatwiała z jedną i tą samą osobą był to mężczyzna około 40 lat, średniego wzrostu i budowy ciała, brunet, który po otrzymaniu zaliczki w wysokości 500zł na wizytówce z nadrukiem A A.W. napisał "zaliczka 500zł". Nie pamięta szczegółów jakie zawierała ta wizytówka. Już jej nie ma. Po zawarciu transakcji dostała od niego na małej karteczce numer telefonu komórkowego, z którego skorzystała ponieważ miała problem z otwarciem wlewu do paliwa. Obecnie nie posiada tego numeru telefonu. Przedmiotową fakturę wypisał w całości sprzedawca, a w rubryce dot. sprzedawcy przybił pieczątkę A A.W.. Organ I instancji zwrócił się również do Naczelnika US o ponowne przesłuchanie w charakterze świadka A.B., który w trakcie pierwszego przesłuchania zeznał, iż pojazd marki [...], rok prod. 1993, nabył w [...], a faktyczna cena jaką zapłacił wyniosła 5.800zł (dot. transakcji udokumentowanej fakturą VAT-marża nr [...]r. z dnia [...].11.2005r.). W trakcie ponownego przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2010r. A.B. zeznał, że poszukiwał dla siebie samochodu odwiedzając m.in. różne komisy. Ponieważ przebywał u rodziny w okolicach [...] odwiedzał również okoliczne komisy. W miejscowości [...] zauważył przy drodze plac na którym znajdowało się ok. 20 samochodów. Obsługą klientów zajmowało się dwóch mężczyzn (starszy i młodszy). Po wybraniu samochodu negocjacje dot. zakupu świadek przeprowadził ze starszym mężczyzną. Przedmiotowy samochód był wyceniony na 6.300zł, przy czym cenę udało mu się obniżyć do wysokości 5.800zł i taką też zapłacił. Starszy mężczyzna zaproponował wpisanie na fakturze kwoty 1.350zł. Zgodził się, ponieważ nie stanowiło to dla różnicy. Wraz z fakturą otrzymał m.in. polisę ubezpieczenia i dowód rejestracyjny i prawdopodobnie samochód był zarejestrowany na osobę, która podpisała fakturę tj. A.W.. Młodszy mężczyzna w tym czasie obsługiwał innych klientów. Natomiast odnośnie ponownego przesłuchania: E. i E.O., M. i J.Ł.; M.K. - organ stwierdził, że: 1/ w trakcie przesłuchania w dniu [...] czerwca 2009r. Państwo O. zeznali, że pojazd marki [...], rok prod. 1994 kupili bezpośrednio od skarżącego na giełdzie samochodowej w [...], a cena jaką zapłacili jest zgodna z kwotą wykazaną na fakturze VAT-marża nr [...] z dnia [...].11.2005r. tj. 1.700zł, przy czym zeznali, iż pojazd ten został sprzedany W dniu [...].06.2006r. również za kwotę: 1.700zł; 2/ w trakcie przesłuchania w dniu [...] lipca 2009r. oraz [...] lipca 2009r Państwo Ł. zeznali, że pojazd marki [...], rok prod. 1994, kupili w komisie samochodowym w [...], prawdopodobnie oddziału firmy A A.W., a cena jaką zapłacili jest ceną na pewno wyższą niż wskazana na fakturze VAT-marża nr [...] z dnia [...].09.2005r. tj. 5.000 lub 6.000zł.; w związku z tą okolicznością, organ zwrócił uwagę, że Skarżący zeznał, iż przedmiotowa faktura jest podpisana przez niego i wypisana w całości przez jego żonę, tym samym transakcja odbyła się bez udziału jakichkolwiek "pośredników"; 3/ w trakcie przesłuchania M.K. zeznał, że pojazd marki [...], rok prod. 1994 kupił w [...] w auto komisie, a cena jaką zapłacił jest zgodna z kwotą wykazaną na fakturze VAT-marża nr [...] z dnia [...].09.2005r. tj. 2.400zł. Zważywszy na powyższe Naczelnik US uznał, iż dowody uzyskane w trakcie ponownych przesłuchań ww. świadków będą zbędne dla ustalenia przebiegu przedmiotowych transakcji ze względu na fakt, iż nabywcy podczas wcześniejszych przesłuchań potwierdzili cenę sprzedaży widniejącą na fakturach VAT lub z zeznań Strony wynika, że to ona dokonała dostawy pojazdu. Pełnomocnik strony w dniu [...] maja 2010r. ponowił wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań: W.G., B.W., G.K., S.W. - na okoliczność wyglądu i stanu technicznego pojazdów sprowadzanych z zagranicy i oferowanych do sprzedaży przez Skarżącego w 2005r. dodając, że osoby te mają wiedzę na temat wartości rynkowej sprzedanych w 2005 r. pojazdów. W odpowiedzi organ stwierdził, iż przesłuchania powyższych osób nie wniosłyby nic nowego do sprawy i nie przyczyniłyby się do jej wyjaśnienia z uwagi na fakt, iż zakupione przez Stronę poza granicami kraju samochody, poddawane były w kraju badaniom technicznym (z wynikiem pozytywnym) przez uprawnionych diagnostów. Skoro na podstawie tych badań pojazdy zostały dopuszczone do ruchu drogowego, to musiały spełniać wymogi określone przez ustawodawcę w art.66 ustawy z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58 poz.515 z późn. zm.), co jednoznacznie potwierdza, iż stan techniczny aut sprowadzonych przez Skarżącego pozwalał na ich użytkowanie. Ostatecznie, Naczelnik US uwzględniając całokształt zebranego materiału, w przypadku: 1. [...], rok prod. 1994 sprzedanego na rzecz Państwa Ł., transakcja udokumentowana fakturą VAT- marża nr [...] z dnia [...].09.2005r. na wartość 2.600zł przyjął kwotę w wysokości: 5.000zł tj. dolną granice ceny nabycia wskazanej przez nabywcę. Dodatkowo wskazał, że według INFO-EKSPERT we wrześniu 2005r. cena rynkowa dla tej marki pojazdu z tego samego rocznika, mieściła się w przedziale od 9.550 do 9.800zł. Zatem, kwota wykazana na przedmiotowej fakturze VAT w wysokości 2.600zł jest ponad trzykrotnie niższa od ceny rynkowej, stanowiącej dolną granicę w/w przedziału cen rynkowych wg w/w źródła. 2. [...], rok prod. 1994 sprzedanego na rzecz R.K. i D.W., transakcja udokumentowana fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...] września 2005r. na wartość 2.400zł przyjął kwotę wskazana przez nabywcę: 12.400zł. Wskazał też, że z zestawienia wydawnictwa INFO-EKSPERT we wrześniu 2005r. cena rynkowa dla tej marki pojazdu z tego samego rocznika, mieściła się w przedziale od 11.100 do 14.600zł. Tym samym, kwota wykazana na przedmiotowej fakturze VAT w wysokości 2.400zł jest ponad czterokrotnie niższa od ceny rynkowej, stanowiącej dolną granicę w/w przedziału cen rynkowych wg INFO-EKSPERT. 3. [...], rok prod. 1998 sprzedanego na rzecz M.M., transakcja udokumentowana fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...] października 2005r. na wartość 4.500zł przyjął kwotę w wysokości: 24.200zł. tj. dolną granicę ceny nabycia wskazanej przez nabywcę. Dodał też , iż według INFO-EKSPERT w październiku 2005r. cena rynkowa dla tej marki pojazdu z tego samego rocznika, mieściła się w przedziale od 23.150 do 34.550zł. Tym samym, kwota wykazana na w/w fakturze w wysokości 4.500zł jest ponad pięciokrotnie niższa od ceny rynkowej, stanowiącej dolną granicę w/w przedziału cen rynkowych wg INFO-EKSPERT. 4. [...], rok prod. 1993 sprzedanego na rzecz A.B., transakcja udokumentowana fakturą VAT-marża nr [...] z dn. [...] listopada 2005r. na wartość 1.350zł przyjął kwotę wskazana przez nabywcę: 5.800zł. Powołując się dodatkowo na w/w źródło wskazał, że w listopadzie 2005r. cena rynkowa dla tej marki pojazdu z tego samego rocznika, mieściła się w przedziale od 8.200 do 8.250zł. Zatem, kwota wykazana na fakturze jest ponad sześciokrotnie niższa od ceny rynkowej, stanowiącej dolną granicę w/w przedziału cen rynkowych wg INFO-EKSPERT. Mając na względzie poczynione ustalenia Naczelnik US stwierdził, iż prowadzona przez Stronę ewidencja VAT za poszczególne miesiące 2005r. nie zawierała prawidłowej wartości podatku należnego. Ustalił, że we wrześniu 2005r. zaniżono sprzedaż towarów i usług opodatkowanych stawką 22% o kwoty wynikające z faktur VAT-marża nr [...] z dnia [...]r. i nr [...] z dnia [...].09.2005r. na łączną wartość netto: 10.163,93zł, podatek VAT: 2.236,07zł; w październiku 2005r. zaniżono sprzedaż towarów i usług opodatkowanych stawką 22% o kwoty wynikające z faktury VAT-marża nr [...] z dnia [...].10.2005 r. na wartość netto: 16.174,54 zł, podatek VAT: 3.552,46 zł; w listopadzie 2005r. zaniżono sprzedaż towarów i usług opodatkowanych stawką 22% o kwoty wynikające z faktur VAT-marża nr [...] z dnia [...].11.2005r. na wartość netto: 3.647,54zł, podatek VAT: 802,46zł. Podstawę opodatkowania organ I instancji ustalił w oparciu o przepis art.23 §2 Ordynacji podatkowej, albowiem dane wynikające z przedłożonych przez Stronę ewidencji, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwoliły na podstawy opodatkowania. Wskazał nadto, że zgodnie z art.5 ust.1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; niezależnie od tego, czy zostały wykonane one z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art.5 ust.2). W myśl natomiast art.29 ust.1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem test kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Podkreślił również, iż zgodnie z art.120 ust.4 w/w ustawy, w przypadku podatnika, który wykonuje czynności polegające na dostawie towarów używanych podstawą opodatkowania jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. W odwołaniu na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik wnosząc o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do dalszego prowadzenia zarzucił: 1/ naruszenie art.188 Ordynacji podatkowej poprzez: zaniechanie przesłuchania D.W., brak okazania Skarżącemu K.W. a następnie przeprowadzenia konfrontacji z tym świadkiem, brak okazania M.M. zdjęć sygnalitycznych z podobizną Skarżącego w celu ustalenia, czy był obecny w czasie transakcji, zaniechanie przeprowadzenia wizji lokalnej w celu ustalenia, kto faktycznie dokonał transakcji z udziałem M.M. (okazanie zdjęć pracowników komisu z tego okresu), przeprowadzenia badań kryminalistycznych pisma w celu sprawdzenia, czy fakturę będącą w posiadaniu M.M. wypisał Skarżący, brak okazania J. i M.Ł. tablic sygnalitycznych z wizerunkiem Strony, brak wizji lokalnej w komisie oraz okazania osób pracujących tam w 2005r. w celu ustalenia, kto był sprzedawcą "pośrednikiem" oraz przeprowadzenie ewentualnych konfrontacji, brak okazania A.B. tablic sygnalitycznych z wizerunkiem Skarżącego, brak wizji lokalnej na miejscu rzekomego zakupu auta.; 2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na: a/ bezzasadnym przyjęciu, iż K.W. działał zgodnie z udzielonym mu upoważnieniem, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (auto handel) dokonał zbycia samochodu Skarżącego pobierając dla siebie różnicę pomiędzy ceną na fakturze a faktycznie uiszczoną, częściowo - będący następstwem zaniechania przeprowadzenia wnioskowanych dowodów; b) bezzasadnym przyjęciu, iż A.B. osobiście dokonał zakupu pojazdu w [...] - będący następstwem bezzasadnego dania wiary jego zeznaniom oraz zaniechania przeprowadzenia wnioskowanych dowodów,; c) bezzasadnym przyjęciu, iż małżonkowie Ł. nabyli przedmiotowy pojazd bezpośrednio od skarżącego - będący nieuprawnionym wnioskiem z faktu wypełnienia faktury w całości przez jego żonę, d) bezzasadnym przyjęciu, iż M.M. nabyła przedmiotowy pojazd bezpośrednio od skarżącego, podczas gdy z jej zeznań i pozostałych ustaleń wynika, iż był to zupełnie inny mężczyzna, będący również następstwem zaniechania przeprowadzenia wnioskowanych dowodów; 3/ naruszenie art.187 §3 Ordynacji podatkowej, poprzez powoływanie się na zestawienia wydawnictwa INFO-EKSPERT dotyczące cen poszczególnych samochodów, bez przeprowadzenia tego dowodu w toku postępowania lub poinformowania strony o takim materiale dowodowym. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik US oceniając zebrany materiał dowodowy zaniechał należytego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy pomimo zgłaszanych wniosków dowodowych, zaś przyjęte wnioski dowodowe zrealizował w niewielkim zakresie i wadliwie. Według niego organ posłużył się domniemaniem polegającym na przyjęciu, iż skoro istnieje podejrzenie pobrania wyższej należności, niż widniejąca na fakturze to odpowiedzialność podatkową za ten stan rzeczy ponosi wyłącznie Skarżący. Podkreślił, że w toku postępowania brał aktywny udział, dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, że skarżący wielokrotnie wskazywał, iż cena widniejąca na fakturze była adekwatna do otrzymanych środków pieniężnych z tytułu odpłatnej dostawy towaru i że przedstawił mechanizm dokonywania transakcji, w tym poszukiwania klientów - działalność gospodarcza miała uboczny charakter, skarżący jest osobą zatrudnioną w charakterze kierowcy. Zauważył też, że do [...] i okolic przyjeżdża wielu nabywców poszukujących używane samochody, w związku z tym te, stojące na posesji w [...], w widocznym miejscu, przyciągały zainteresowanych. Jak wskazywał, Strona lub osoba przez nią upoważniona pobierał całą należność za pojazd, wydawał go wręczając jednostronnie wypisaną fakturę. Była tam cena, opis pojazdu, podpis i pieczęcie. Osoba zabierająca pojazd (pośrednik) była upoważniona do wpisania danych nabywcy, czasu i miejsca transakcji. Dokonywała tego po telefonicznej konsultacji, w trakcie której skarżący podawał kolejny nr faktury. Dyrektor IS po zapoznaniu się z argumentacją odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2010r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika US. W skardze strona reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła w całości orzeczenie organu I jak i II instancji. Podniesione zarzuty i ich uzasadnienie są tożsame z zawartymi w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w §1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art.1 §2). Stosownie do art.145 §1 pkt1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zw. dalej p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest ona zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Orzekając zatem w tak zakreślonych granicach kontroli sądowoadministracyjnej, mając jednocześnie na względzie brzmienie stosownych przepisów prawa, jak też akta sprawy i płynące z analizy ich treści wnioski - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że u podstaw wydania zaskarżonej decyzji (jak i ją poprzedzającej – organu I instancji ) legły ustalenia poczynione w ramach postępowania podatkowego, że skarżący zaniżał ceny sprzedaży sprowadzanych z zagranicy używanych samochodów poprzez wystawienie faktur ze znacznie zaniżonymi cenami sprzedaży, bowiem ceny te nie odzwierciedlały faktycznie dokonanej zapłaty. Spór, zasadniczo dotyczy czterech transakcji sprzedaży. W tych bowiem przypadkach, nabywcy samochodów potwierdzili, że cena widniejąca na fakturze sprzedaży nie jest ceną faktycznie zapłaconą. Organ w swoich ustaleniach oparł się na materiale dowodowym, którego główny trzon stanowiły protokoły przesłuchania świadków - nabywców pojazdów. Odwołując się do przepisów prawa, które w niniejszej sprawie stanowiły główne podstawy orzekania wypada przypomnieć, że zgodnie z art.5 ust.1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; niezależnie od tego, czy zostały wykonane one z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art.5 ust.2). Stosownie natomiast do brzmienia art.29 ust.1 w/w ustawy podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Natomiast zgodnie z art.120 ust.4 ustawy o VAT w przypadku podatnika, który wykonuje czynności polegające na dostawie towarów używanych podstawą opodatkowania jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Z kolei, w myśl art.120 ust.15 ustawy o VAT, jeżeli podatnik oprócz zasad, o których mowa w ust.4 i 5, stosuje również ogólne zasady opodatkowania, to jest on obowiązany prowadzić ewidencję zgodnie z art.109 ust.3, z uwzględnieniem podziału w zależności od sposobu opodatkowania; w odniesieniu do dostawy, o której mowa w ust.4 i ust.5, ewidencja musi zawierać w szczególności kwoty nabycia towarów niezbędne do określenia kwoty marży, o której mowa w tych przepisach. Prawidłowo też organy wskazały, że opodatkowanie marży (jako podstawy opodatkowania) jest rozwiązaniem wyjątkowym i może mieć zastosowanie tylko i wyłącznie w tych przypadkach, w których przy nabyciu towaru nie występował podatek naliczony, podlegający rozliczeniu. Podatnik stosujący szczególne zasady opodatkowania marży obowiązany jest prowadzić ewidencję z uwzględnieniem specyfiki szczególnych zasad opodatkowania. W konsekwencji, oznacza to, że w odniesieniu do dostaw samochodów opodatkowanych na zasadzie marży ewidencja musi zawierać w szczególności kwoty nabycia towarów, niezbędne do określenia kwoty marży - art.120 ust.15 ustawy o VAT. Tym samym, podstawą opodatkowania przy dostawie samochodów używanych jest marża - czyli różnica między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Przechodząc zatem do oceny analizowanej sprawy stwierdzić należy, że organy trafnie wyeksponowały takie elementy stanu faktycznego, które dla podjętego rozstrzygnięcia miały w istocie przesądzające znaczenie. Przypomnieć wypada, że argumentacja strony skarżącej ograniczyła się do twierdzenia, że w spornych transakcjach uczestniczyli pośrednicy, którzy przyjmowali nadwyżkę pieniędzy ponad cenę widniejącą na fakturze. Co jednakże znamienne - Strona nie przedstawiła żadnych konkretnych danych, dowodów, które w jakikolwiek sposób pozwoliłyby organom na ukonkretnienie tych osób i zweryfikowanie jej twierdzeń, co do roli jaką odegrały te osoby w przedmiotowych transakcjach. Skarżący zasłaniając się brakiem pamięci, czy też zmianą telefonu na przełomie 2009/2010r. nie podał żadnych danych personalnych, adresowych, czy numerów telefonów pośredników uczestniczących w sprzedaży jego samochodów. Znał jedynie ich imiona lub przezwiska. Nie posiadał też wiedzy co do tego, czy były to osoby prowadzące działalność gospodarczą ( poza lakoniczną informacją, iż był ktoś z komisu z [...]). Jak przekonywał - nie interesowało go to. Podobnie zresztą jak to, czy osoby te otrzymywały jakąkolwiek prowizję lub wynagrodzenie. Sam ich nie wynagradzał. Przy takim stanie rzeczy, oczywistym staje się stwierdzenie, że przyjęta przez skarżącego forma "współdziałania" z organem nie dość, że nie pomogła, to wręcz uniemożliwiła jakąkolwiek weryfikację prezentowanego przez niego stanowiska. Skład orzekający w sprawie zgadza się również z organem, że prezentowany przez stronę sposób prowadzenia sprzedaży towarów, to jest przy udziale tzw. pośredników, jakkolwiek zgodny z prawem, oznacza jednakże, że dostawa ta dokonywana jest przez sprzedawcę na rzecz ostatecznego nabywcy, a ewentualni pośrednicy działają w imieniu i na rzecz sprzedawcy. Nie sposób bowiem pominąć takie elementy stanu faktycznego, jak fakt, że to skarżący wystawiał wypisane całkowicie (lub częściowo) przez żonę faktury sprzedaży VAT. Wszystkie te rachunki podpisał osobiście. Występował w nich jako sprzedawca towaru, mając jednocześnie świadomość, iż po stronie nabywcy zostanie wpisany ostateczny konsument. Istotnym jest również i to, że jak twierdził, pełnomocnictwa dla pośredników, udzielał w formie ustnej. Na całym etapie postępowania nie przedłożył stosownych upoważnień udzielonych przez siebie tym osobom, co w konsekwencji, w połączeniu z brakiem innych w/w danych, i bierną w tym aspekcie jego postawą - uniemożliwiło organom zweryfikowanie tego faktu z osobami, z którymi na tych zasadach "współpracował". Zadziwiającym jednakże jest, że choć Skarżący nie dysponując praktycznie żadną wiedzą na temat tych osób – to mimo to darzył je zdumiewająco dużym zaufaniem, oddawał wypisane i podpisane przez siebie faktury, towar, czasem uczestniczyły one w przekazywaniu pieniędzy. Warto również zauważyć, że jak sam twierdził, w chwili sprzedaży pojazdu samochodowego miał wiedzę, że pośrednicy ci nabywają go celem dalszej odsprzedaży i tym samym ewentualnego zarobku. Jednakże nie odsprzedawał pojazdów tym osobom, a wystawiał faktury VAT bez danych finalnego nabywcy i pobierał jak twierdzi cenę w nich zawartą, utrzymując, iż nie miał w tym żadnego interesu. Mając powyższe uwagi na względzie, należy stwierdzić, że skarżący jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, a zatem z założenia – posiadająca wiedzę co do wszelkich związanych z tym konsekwencji - wykazał się swoistą ignorancją w zabezpieczaniu własnych interesów. Podsumowując tą część rozważań - analiza akt sprawy dowodzi, że skarżący nie podjął żadnych działań w kierunku wskazania "pośredników" oraz udowodnienia ich roli w przedmiotowych transakcjach. Jako chybiony należy również uznać zarzut dotyczący zaniechania przesłuchania D.W. - współwłaściciela pojazdu samochodowego marki [...] (transakcja udokumentowana fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...].09.2005r.), który wg Strony zna wszystkie szczegóły przedmiotowej transakcji. Uznając powyższy zarzut za bezzasadny wskazać wypada, na następujące okoliczności: 1/ treść notatki służbowej sporządzonej przez pracownika US z rozmowy przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2099r. z M.W. i wynikające z niej informacje co do motywów nie stawienia się na wezwanie organu świadka D.W., oraz osoby jego teścia R.K. – właściciela pojazdu, mającego znać wszystkie szczegóły transakcji jego zakupu; 2/ protokół przesłuchania świadka R.K. z dnia [...] czerwca 2009r., potwierdzający powyższe informacje oraz nowe dane, z których wynikało, że to właśnie ten świadek ustalał warunki umowy, negocjował cenę, która ostatecznie wyniosła -12.400zł., zapłacił za pojazd gotówką, określił stan techniczny samochodu jako dobry, jak też wskazał, że na fakturze nr [...] z dnia [...].09.2005r. jako sprzedawca widniał skarżący; 3/ protokół przesłuchania świadka K.W. z dnia [...] marca 2010r. sporządzonego przez pracownika US, z którego między innymi wynikało, że nie pośredniczył on w transakcji dotyczącej sprzedaży pojazdu samochodowego marki [...], rok prod. 1994., że w przypadku wstawiania do komisu samochodu zawsze podpisywał stosowną umowę komisu, że nigdy nie zawierał żadnej umowy ze skarżącym oraz nigdy nie posiadał egzemplarzy faktur VAT-marża z pieczątkami firmy A.W.. Faktura nie została przez niego wypełniona. Co istotne dla oceny tego aspektu sprawy o przesłuchaniu świadka R.K. został zawiadomiony ówczesny pełnomocnik skarżącego – jego małżonka. Nie zgłosiła się, a dowód przeprowadzono pod jej nieobecność. Z materiałem tym, w tym z treścią zeznań świadka R.K. został następnie zapoznany w dniu [...] stycznia 2010r. nowoustanowiony pełnomocnik strony - pozycja 31 – protokołu zapoznania się strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto, z zachowaniem zasad procesowych, pełnomocnik ten został zawiadomiony o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania kolejnego świadka – K.W.. Tym sposobem, zapewniono Stronie prawo do czynnego udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadawania pytań świadkowi oraz składania wyjaśnień, a w konsekwencji do wykazania starań w dążeniu, do najpełniejszego wyjaśnienia przebiegu spornej transakcji. Mimo więc, że znana była pełnomocnikowi treść zeznań świadka K. - nie zgłosił się, a dowód z przesłuchania przeprowadzono pod jego nieobecność. Pomimo też zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a więc dysponując wiedzą co do treści zeznań złożonych przez K.W. Skarżący, ani jego pełnomocnik nie przedłożył żadnego dowodu na okoliczność uczestniczenia tej osoby w przedmiotowej transakcji, tj. żadnej umowy komisu, pośrednictwa ani też żadnego dokumentu potwierdzającego fakt wstawienia / oddania przedmiotowego pojazdu do komisu K.W.. Zdaniem składu orzekającego należy również podzielić stanowisko organu, co do spornej transakcji udokumentowanej fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...].09.2005r. dotyczącą zakupu przez M.M. samochodu marki [...], rok prod. 1998. Z akt sprawy wynika, ze w protokole z kontroli w firmie skarżącego w/w faktura (bez określenia nabywcy) znajdowała się wśród dowodów księgowych objętych kontrolą (poz.42 protokołu). Nabywcę – M.M. – organ ustalił w toku prowadzonych czynności. Z kolei, z protokołu przesłuchania Skarżącego w charakterze strony z dnia [...] stycznia 2010r. wynikało, że w przypadku sprzedaży udokumentowanej przedmiotową fakturą uczestniczył pośrednik. Natomiast, z zeznań M.M., przesłuchanej w charakterze świadka (w dniach [...] lipca 2009r. i [...] kwietnia 2010r.) - wynikało, że wszystkie sprawy związane z transakcją zakupu samochodu marki [...], rok prod. 1998 załatwiała z jedną i tą samą osobą był to mężczyzna ok. 40 lat, średniego wzrostu i budowy ciała, brunet, który po otrzymaniu zaliczki w wysokości 500zł na wizytówce z nadrukiem A A.W. napisał "zaliczka 500 zł". Osoba ta się nie przedstawiła, lecz z racji podanej wizytówki świadek uznała że ma do czynienia ze skarżącym. Przedmiotową fakturę wypisał w całości sprzedawca, a w rubryce dot. sprzedawcy przybił pieczątkę A A.W.. Faktura wypisana była "na szybkiego" przy Giełdzie Samochodowej w trakcie przekazania samochodu. Na fakturze widniała wartość sprzedaży 4.500zł. co zauważyła dopiero przy rejestracji samochodu. Faktycznie jednak zapłaciła za przedmiotowy samochód (wraz z mężem) 24.200,00zł lub 24.500,00zł. Aktywność procesowa strony skarżącej przejawiła się w tym przypadku głównie do sugerowania sfałszowania faktury (dopiero na etapie odwołania) i w żądaniu weryfikacji zeznań za pomocą okazania Skarżącego w celu rozpoznania lub za pomocą tablic sygnalitycznych. Mając zatem na względzie zebrany w tej mierze materiał dowodowy, niezrozumiałymi pozostają w/w wnioski dowodowe skarżącego, skoro w toku postępowania wskazywał na fakt, że przedmiotowej transakcji nie dokonywał osobiście, lecz przy udziale pełnomocnika. Nadto, przy ocenie zasadności tego zarzutu, aktualnymi pozostaje sformułowana powyżej argumentacja dotycząca kwestii nie podejmowania przez skarżącego jakichkolwiek działań zmierzających do wskazania "pośredników" oraz udowodnienia ich roli w poszczególnych transakcjach- tej również. Nie można też się zgodzić z wywodami Strony Skarżącej sformułowanymi w związku z transakcją nabycia przez M. i J.Ł. samochodu marki [...] udokumentowanej fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...].09.2005r. Skład orzekający w sprawie, mając na względzie całokształt zebranego w sprawie materiału, podziela stanowisko organu, iż przedmiotowa transakcja odbyła się bez udziału jakichkolwiek "pośredników". Jak słusznie bowiem zauważono w decyzji – z zeznań Skarżącego ewidentnie wynika, że przedmiotowa faktura została wypełniona w całości przez żonę (choć w tym względzie nie był pewien), przy czym, jak dalej stwierdził, to on sprzedał ten pojazd, bez udziału pośrednika i nie pamięta stanu technicznego tego auta i okoliczności jego sprzedaży. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w zakresie postępowania organu w odniesieniu do transakcji nabycia przez A.B. samochodu – [...], udokumentowanej fakturą VAT-marża nr [...] z dnia [...].10.2005r. Z protokołu przesłuchania Skarżącego z dnia [...] stycznia 2010r. wynika, że przedmiotowa faktura nie została w całości wypełniona przez żonę. Z kolei, z zeznań nabywcy złożonych w dniach [...] lipca 2009r. i [...] kwietnia 2010r. wynika, że w [...] zauważył przy drodze plac na którym znajdowało się około 20 samochodów. Obsługą klientów zajmowało się dwóch mężczyzn (starszy i młodszy). Po wybraniu samochodu negocjacje dotyczące zakupu świadek przeprowadził ze starszym mężczyzną, przy czym udało mu się wynegocjować kwotę w wysokości 5.800zł i taką jemu zapłacił. Co istotne, świadek wskazał też, że przystał na propozycję mężczyzny, by na fakturze wpisać kwotę 1.350zł., ponieważ nie stanowiło to dla niego istotnej różnicy. Poinformował również, że po upływie około miesiąca od zawarcia transakcji otrzymał drugą fakturę, w której zmieniono tylko datę sprzedaży. Okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w przedłożonych w trakcie prowadzonej kontroli dokumentach, (tj. w okazanej do faktury [...] nocie korygującej z dnia [...].11.2005r. nr [...], którą skorygowano datę wystawienia z dnia [...].10.5005r. na dzień [...].11.2005r. oraz nr faktury, z numeru [...] na numer [...].). Zważywszy na opisany przez świadka okoliczności transakcji, należy dodać, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący zarówno w 2005 roku, jak i obecnie mieszkał w miejscowości [...], i że samochody osobowe przeznaczone do sprzedaży należące do niego znajdowały się na posesji w [...] w widocznym miejscu, tak aby przyciągać zainteresowanych (wg pisma strony z [...] czerwca 2010r.). Poddając kontroli przedmiotową transakcję, skład orzekający pragnie spostrzec, że podobnie jak w poprzednich przypadkach, mimo prawidłowego zawiadomienia pełnomocnika o terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A.B. - czynności te odbyły się bez jego udziału. Również i w przypadku analizowanej sprzedaży, aktualnym pozostają poczynione powyżej uwagi, co do braku ukonkretnienia w jakikolwiek sposób osoby pośrednika i udowodnienia jego roli w tej transakcji. Należy też zauważyć, że w odwołaniu skarżący powoływał się na istotne wewnętrzne sprzeczności wynikające z zeznań w/w świadka. Nie podał jednakże w tej mierze żadnych konkretnych zarzutów, informacji, nie przedstawił jakichkolwiek dowodów. Nie wyjaśnił, w czym te sprzeczności miałyby się wyrażać. Pozbawiony uzasadnienia jest również zarzut sformułowany w związku z powołaniem się organu w zaskarżonej decyzji na zestawienia wydawnictwa INFO-EKSPERT dotyczące cen poszczególnych samochodów (tj. naruszenie art.187 §3 Ordynacji podatkowej). Ewidentnie z treści rozstrzygnięcia wynika, że przedmiotowe dane zostały wskazane jedynie w celu informacyjnym, albowiem w każdym spornym przypadku Naczelnik US jako cenę transakcji, do prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za kontrolowane miesiące 2005r. przyjął nie w/w źródło, lecz kwoty wskazane przez nabywców kwestionowanych pojazdów. W kwestii podnoszonych w toku postępowania wniosków dowodowych strony skarżącej Sąd pragnie jedynie przypomnieć że "konfrontacja" nie jest środkiem dowodowym przewidzianym w ustawie Ordynacja podatkowa. Jej rolę spełnia zagwarantowane w art.190 §1 Ordynacji podatkowej prawo do czynnego udziału strony w przesłuchaniu świadków.(por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2008 r. sygnatura akt I SA/Gl 744/08). Z analizy akt ewidentnie wynika, że o każdym przesłuchaniu świadków w niniejszej sprawie Strona– reprezentowana przez pełnomocnika (zarówno pierwszego jak i później ustanowionego) była zawiadamiana, lecz z prawa tego nie korzystała. Uwaga ta ma istotne znaczenie, gdyż skarżący mając zagwarantowane prawo do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym – przede wszystkim - celem wykazania stawianej przez siebie tezy - z uprawnienia tego świadomie rezygnował. Miast dołożenia należytej staranności w udowodnianiu prezentowanego stanowiska, aktywność procesowa strony przejawiała się w formie cedowania na organ ciężaru udowodnienia postawionych przez siebie tez (tj. wnioski o ponowne przesłuchania przez organ podatkowy ostatecznych nabywców). Całokształt poczynionych w sprawie spostrzeżeń dowodzi o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania podatkowego – to jest zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.122, art.180, art.187, art.188 i art.190 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i obszernie uzasadnione, ma swe oparcie w materiale dowodowym, poprawnie zinterpretowanym, zgodnie z regułami swobodnej oceny dowodów i z zachowaniem zasad logicznego wnioskowania. Wbrew argumentacji strony skarżącej nie ma dowodów potwierdzających jej twierdzenia, które to dowody można by uznać za dostateczną podstawę do odmówienia wiarygodności dowodom zgromadzonym przez organ. W postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia swojej racji" (wyrok WSA z 26.02.2004r., sygn. akt III SA 1452/02). Organ w sposób należyty i przekonywujący przedstawił również motywy, które legły u podstaw nie uwzględnienia poszczególnych wniosków dowodowych (w tym na okoliczność wyglądu i stanu technicznego pojazdów sprowadzanych z zagranicy i oferowanych przez skarżącego do sprzedaży). Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami prawa materialnego i wydana zostało po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania podatkowego. W tej sytuacji skargę należało oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).