I SA/Go 531/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "J" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za pierwszy kwartał 2005 r. oddala skargę. I SA/Go 531/10 Uzasadnienie Przedsiębiorstwo "J" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2010r. , Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2010r. , Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, określającą za I kwartał 2005r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 423 zł. W sprawie organy podatkowe ustaliły następujący stan faktyczny: W wyniku kontroli przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie "J" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za I kwartał 2005r., z uwzględnieniem kwoty wynikającej z przeniesienia z poprzedniego kwartału, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] września 2007r., Nr [...] określił spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2005 r. w wysokości 423 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż spółka korektą deklaracji VAT-7K z [...] sierpnia 2005r. zawyżyła nadwyżkę podatku naliczonego do odliczenia z poprzedniego okresu rozliczeniowego tj. IV kwartału 2004r. o kwotę 33.755 zł. Zdaniem organu I instancji było to sprzeczne z ustaleniami zawartymi w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] września 2007r. Nr [...] określającej prawidłową nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za IV kwartał 2004r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł Od decyzji organu I instancji spółka odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej, który decyzją z [...] lutego 2008 r., Nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia zalecając wyjaśnienie czy spółka prawidłowo zastosowała zwolnienie w podatku od towarów i usług w trybie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT do czynności sprzedaży nieruchomości o powierzchni 6,43 ha, położonej we wsi [...] udokumentowanej fakturą VAT oraz aktem notarialnym Rep. [...], ponieważ z akt sprawy nie wynikało czy nieruchomość ta była zabudowana czy też stanowiła teren niezabudowany inny niż teren budowlany lub przeznaczony pod zabudowę, a okoliczność ta miała wpływ na określenie wysokości zobowiązania w podatku VAT za I kwartał 2005r. Na decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który oddalił ją wyrokiem z dnia 9 października 2008r., sygn. akt I SA/Go 451/08. Organ I instancji, po stwierdzeniu zasadności zastosowania przez spółkę zwolnienia od podatku od towarów i usług w odniesieniu do transakcji zbycia nieruchomości decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług określił spółce za I kwartał 2005r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 423 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przyjęta w korekcie deklaracji VAT-7K z dnia [...] sierpnia 2005r. kwota nadwyżki z poprzedniego okresu rozliczeniowego w wysokości 33 755 zł jest niezgodna z ustaleniami wynikającymi z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. W decyzji tej Naczelnik Urzędu Skarbowego kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy określił w wysokości 0 zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 128, 187, 197 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz naruszenie prawa materialnego – art. 87 ust. 1, 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Motywując odwołanie strona podała, iż decyzja organu I instancji oparta została na nieprawomocnej decyzji tegoż samego organu określającej za IV kwartał 2004r. kwotę nadwyżki w podatku VAT do przeniesienia bowiem spółka wniosła od niej odwołanie. Zdaniem spółki nie można było ustaleń wynikających z nieprawomocnej decyzji przyjmować jako podstawy prawnej i faktycznej do wydania orzeczenia w sprawie podatku VAT za I kwartał 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym decyzją z [...] kwietnia 2010r., Nr [...] odwołanie spółki uznał za niezasadne i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów wskazał, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] września 2009r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. stała się ostateczna gdyż spółka wniosła od niej odwołanie z uchybieniem 14 dniowego terminu, co Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził postanowieniem z [...] grudnia 2009r. , Nr [...]. Postanowieniem z [...] grudnia 2009r. , Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Oba postanowienia włączone zostały do akt niniejszej sprawy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z [...] marca 2010r. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania spowodowało, zdaniem organu II instancji, jego bezskuteczność w wyniku czego decyzja za IV kwartał 2004r. stała się ostateczna i zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej korzystała z domniemania zgodności z prawem. Z tego względu organ I instancji miał obowiązek wziąć pod uwagę jej ustalenia przy wydawaniu decyzji za I kwartał 2005r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie zachodziły również podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie wymienione w art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję organu II instancji spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim żądając uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W skardze, podobnie jak w odwołaniu podniosła: 1. Naruszenie prawa procesowego: art.187, art. 191, art. 192, art.194, art. 21 §1 pkt 1 i § 3a Ordynacji podatkowej. 2. Naruszenie prawa materialnego: art.87 ust.1, art.99 ust.12 ustawy o podatku od towarów i usług. Uzasadniając zarzuty skarżąca spółka podniosła, iż wadliwość zaskarżonej decyzji wynika z wadliwości wcześniejszej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] września 2009 r., Nr [...] dotyczącej podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r., na której została oparta, a która zdaniem strony nie została prawomocnie rozstrzygnięta. Stwierdzone zaś przez organy nieprawidłowości w postępowaniu dotyczącym I kwartału 2005r. dotyczyły wyłącznie nadwyżki wynikającej z poprzedniej deklaracji VAT-7K tj. za IV kwartał 2004r. Według twierdzenia strony decyzja ta została w całości przez nią zaskarżona, a postępowanie w tej sprawie nie zostało rozstrzygnięte merytorycznie, lecz na skutek uchybienia terminowi nastąpiło odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zdaniem skarżącej nie przesądza to o merytorycznej poprawności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. w związku z czym organ podatkowy rozstrzygając sprawę powinien rozpoznać wszelkie argumenty skarżącej, w tym również te, które dotyczyły sprawy objętej odwołaniem od decyzji z dnia [...] września 2009r., Nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów I usług za IV kwartał 2004r. strona wniosła odwołanie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] grudnia 2009r., Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, a postanowieniem z [...] grudnia 2009r., Nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Na oba postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej strona wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który postanowieniem z 24 marca 2010r., sygn. akt I SA/Go 169/10 odrzucił skargę na postanowienie dotyczące stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, a wyrokiem z 25 marca 2010r., sygn. akt I SA/Go 98/10 oddalił skargę strony skarżącej na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż zaskarżona decyzja wydana została po ostatecznym rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] września 2009r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. oraz po ostatecznym stwierdzeniu przez organ odwoławczy, w formie postanowienia, uchybienia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Następstwem tych rozstrzygnięć organu odwoławczego ostateczna stała się decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż organ I instancji ustalając stan faktyczny w sprawie zobowiązany był uwzględnić ustalenia wynikające z ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r., mające wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za I kwartał 2005r. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż dopóki dokument urzędowy, jakim jest ostateczna decyzja administracyjna, znajduje się w obiegu prawnym, dopóty należy go oceniać zgodnie z jego treścią. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy podatkowe na mocy art. 194 zobowiązane były uwzględnić w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2005r. ustalenia wynikające z nieprawomocnej, lecz ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. Zaskarżenie przez stronę do sądu administracyjnego postanowień organu odwoławczego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. oraz o odmowie przywrócenia tego terminu, pozostawało, w jego ocenie, bez wpływu na prawidłowość ustaleń organów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług za I kwartał 2005r. Za nietrafne uznał Dyrektor Izby Skarbowej twierdzenie skarżącej, iż decyzja za IV kwartał 2004r. była bezwzględnie nieważna merytorycznie, gdyż jak podał, nieważność decyzji podatkowej winna być stwierdzona w formie decyzji wydanej w trybie art. 247 Ordynacji podatkowej w razie ustalenia, że jest dotknięta jedną z wad wymienionych wart. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Takie orzeczenie w odniesieniu do decyzji z dnia [...] września 2009r., nie zapadło wobec czego zarzut jej nieważności uznał Dyrektor Izby Skarbowej za chybiony. Za niezasadne uznał też Dyrektor Izby Skarbowej twierdzenie spółki, że organ powinien przeprowadzić wszechstronne postępowanie dowodowe, w tym również w sprawie dotyczącej odwołania od decyzji z dnia [...] września 2009r. Nr [...]. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, uzupełniając go, zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego zawartymi w decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...], o brakujące dokumenty pozwalające na zweryfikowanie prawidłowości zastosowanej przez stronę skarżącą w badanym okresie stawki podatku od towarów i usług dla dostawy nieruchomości gruntowej. Podkreślił, że decyzja uchylająca sprawę do ponownego rozpatrzenia była przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 9 października 2008r., sygn. akt I SA/Go 451/08, oddalającym skargę strony skarżącej. Bezzasadność zarzutu nieuwzględnienia okoliczności, które dotyczyły postępowania dowodowego za IV kwartał 2004r. wynika, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej z okoliczności, iż postępowanie dowodowe dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r. zostało zakończone ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...]. Rozstrzygnięcie co do istoty i określenie za I kwartał 2005r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 423 zł. oparte zostały, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, o pełny, wszechstronnie zgromadzony oraz prawidłowo oceniony materiał dowodowy oraz dokładnie ustalony na jego podstawie stan faktyczny sprawy. Strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwość wypowiedzenia się co do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia wnioskowanego dowodu z dokumentów z akt postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r., Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że na żadnym etapie postępowania podatkowego takiego wniosku dowodowego strona skarżąca nie składała. Zawarte zaś w odwołaniu argumenty skarżącej dotyczyły postępowania prowadzonego za inny okres, w innym stanie faktycznym i zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009r., Nr [...]. Wobec czego zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia wnioskowanego dowodu uznał za całkowicie nietrafiony. Wbrew stanowisku strony Dyrektor Izby Skarbowej Strona uznał, że wydanie decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za I kwartał 2005r. z uwzględnieniem ustaleń wynikających z ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r., nie naruszało zasady zaufania, gdyż organ miał obowiązek uwzględnić powyższe ustalenia w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podkreślił, że organ I instancji, działając zgodnie z zasadą zaufania do organów informował stronę o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy i wskazał jej nowy termin załatwienia sprawy co było spowodowane oczekiwaniem na rozstrzygnięcie ostateczną decyzją przez organ II instancji sprawy w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia i kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za IV kwartał 2004r. oraz załatwienia wniosku strony przez organ II instancji o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, co miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie określenia za I kwartał 2005r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w związku z wykazaniem przez podatnika w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2005 r. kwoty nadwyżki z poprzedniego okresu rozliczeniowego. W konkluzji Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest niezasadna i z tego powodu nie mogła być uwzględniona bowiem w toku kontroli sądowoadministracyjnej przestrzegania prawa w postępowaniu podatkowym Sąd nie stwierdził jego naruszenia i w związku z tym uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Istota sporu między stronami sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy za podstawę swoich ustaleń organy podatkowe mogły przyjąć ustalenia zawarte w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009r. Nr [...] w przedmiocie określenia skarżącej spółce za IV kwartał 2004r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, albowiem w zakresie kontroli prawidłowości rozliczenia się skarżącej z podatku VAT za I kwartał 2005r. organy kontrolne zakwestionowały jako nieprawidłowość jedynie przyjęcie kwoty 33.755 zł jako nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy z poprzedniego kwartału, a zatem wbrew stanowi wynikającemu z decyzji z dnia [...] września 2009r. Spór ten należy przesądzić na korzyść stanowiska zajętego przez Dyrektora Izby Skarbowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż decyzja z dnia [...] września 2009r. Nr [...] stała się decyzją ostateczną. Decyzją ostateczną jest bowiem w myśl art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.-Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zwanej dalej "Op." decyzja, od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. W ten sposób sformułowana została zasada trwałości decyzji ostatecznej i wynika z niej, że jest to nie tylko decyzja, od której nie można wnosić odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania podatkowego, a naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie pociąga za sobą sankcję nieważności (art. 247 § 1pkt 4). Odwołanie zaś nie przysługuje, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Op. jeżeli strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i nie przywrócono jej tego terminu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie co wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i, co ważne, decyzja dotycząca podatku VAT za I kwartał 2005r. wydana została po ostatecznej odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdanie drugie art. 128 Op. stanowi, iż uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych , stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Przepisy ordynacji podatkowej przewidujące wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie bądź art. 253 Op. tj. przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną, bądź przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 240 § 1 w zw. z art. 254 § 1 pkt 1 Op.), gdzie organ uchylając decyzję wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, a w końcu przez stwierdzenie nieważności w trybie art. 247 § 1 Op. otwierającego drogę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Bezspornie należy zauważyć, iż w niniejszym postępowaniu żadna ww. sytuacji nie wystąpiła. Bowiem nie zostało uruchomione żadne ze wskazanych wcześniej postępowań nadzwyczajnych. Oznacza to, że decyzja określająca kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ustalona w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] września 2009r. jako ostateczna wiąże zarówno organ podatkowy jak i stronę a także, z mocy art. 239e Op. podlega wykonaniu. Dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego korzysta z domniemania legalności i w związku z tym wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania za dalsze okresy podatkowe nie mogą być weryfikowane w postępowaniach podatkowych dotyczących tych następnych okresów. Dlatego też zarzut skarżącej dotyczący nierozpoznania przez organ odwoławczy, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, argumentów skarżącej odnoszących się do sprawy objętej odwołaniem od decyzji nr [...] z dnia [...].09.2009r. jest nietrafny. W świetle powyższego na aprobatę zasługuje stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że organy podatkowe nie tyle mogły, co były zobowiązane wziąć pod uwagę ustalenia zawarte w ww. decyzji. Zasadnie też Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] września 2009r. ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Wobec tej decyzji nie zostało wszczęte postępowanie odwoławcze i dopóki znajduje się ona w obiegu prawnym, to w myśl art. 212 Ordynacji podatkowej wiąże organ, który ją wydał, a także stanowi dowód na to zostało w niej urzędowo stwierdzone. Przesądza to o niezasadności zarzutów skargi z naruszeniem art. 194 Op. związanych. Przechodząc do zarzutów skarżącej związanych z naruszeniem art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12 Op. podkreślić należy, iż decyzja z [...] września 2009r. dotycząca IV kwartału 2004r.miała zasadnicze znaczenie dla rozstrzyganej sprawy bowiem zawarte w niej ustalenia przesądzały o tym, iż I kwartał 2005r. podatniczka rozpoczynała bez nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w okresach następnych. Przypomnieć bowiem należy, że art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 533 ze zm.) - zwanej dalej " ustawą VAT" - ustanawia ogólną zasadę potrącalności od podatku należnego podatku naliczonego celem realizacji zasady neutralności podatku VAT i spowodowania by podatek ten w ostatecznym rachunku obciążył konsumenta. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Paragraf drugi tego przepisu wskazuje co stanowi kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy VAT w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Tak więc strona zawyżając kwotę do przeniesienia na następne okresy bezzasadnie nabywałaby prawo w następnych okresach rozliczeniowych do dokonywania obniżania podatku należnego od nieprawidłowo ustalonej kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za I kwartał 2005r. Jak z powyższego wynika zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wskazane wyżej nie potwierdziły się. Sąd nie stwierdził również naruszenia wskazanych przez skarżącą spółkę przepisów proceduralnych – art. 187, 191, art. 192, 21 § 1 pkt 1 i § 3a Ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nie potwierdził się zarzut działania organów w sposób naruszający zaufanie do nich przez przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy wstrzymywał się od wydania decyzji do czasu zarówno ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii podatku VAT za IV kwartał 2004r. jak i zakończenia postępowania w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej IV kwartału 2004r. o czym na bieżąco informował podatniczkę wskazując te okoliczności jako przyczynę nie załatwienia sprawy w terminie. Chybiony okazał się również zarzut nie rozpoznania sprawy co do istoty. Wyrazem bowiem właśnie takiego rozpoznania jest zaskarżona decyzja określająca nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 423 zł. Wobec zatem niepotwierdzenia się zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz nie stwierdzenia innych uchybień prawu, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił. /-/ A. Juszczyk-Wiśniewska /-/ S. Kowalczyk /-/ J. Wierchowicz