I SA/Go 838/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r. 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu M.M. kwotę 2.400 zł (dwa tysiące czterysta) oraz kwotę 552 zł ( pięćset pięćdziesiąt dwa) stanowiącą należy podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. I SA/Go 838/11 UZASADNIENIE Skarżący K.B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] stycznia 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] października 2008r. wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług, określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2005 r. do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 16.872 zł. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego. W wyniku postępowania kontrolnego, przeprowadzonego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005 r. do maja 2005 r., organ kontroli skarbowej ustalił, że skarżący w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT - 7 za kwiecień 2005 r., złożonej w Urzędzie Skarbowym, wykazał: - kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji - 0 zł - podatek naliczony za okres rozliczeniowy - 1.167 zł - razem podatek naliczony do odliczenia - 1.167 zł - podatek należny z tytułu dostaw na terenie kraju - 0 zł - podatek należny z tytułu importu usług 0 zł - podatek należny z tytułu nabyć wewnątrzwspólnotowych - 0 zł razem podatek należny - 0 zł - nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc - 1.167 zł Organ ustalił również, że w kwietniu 2005 r. skarżący nie wykonał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w deklaracji VAT-7, za ten miesiąc nie wykazał podatku należnego. Podatek naliczony natomiast wykazał w kwocie wynikającej z rejestrów zakupu prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług. Kwota podatku naliczonego wykazana w rejestrach zakupu wynika z faktur dokumentujących zakup paliw, energii, usług telekomunikacyjnych i biura rachunkowego itp. Organ kontroli skarbowej nie stwierdził w tym zakresie żadnych nieprawidłowości. Organ wskazał również, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za marzec 2005 r., do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 15. 705 zł. Z tych też powodów kwota 15.705 zł rozliczona została w decyzji dotyczącej miesiąca marca 2005 r. Decyzja organu I instancji została zaskarżona. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli skarbowej. Decyzja organu odwoławczego zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 121 §1, art. 122, art. 191 oraz art. 193 § 1, § 2, § 3, § 6, § 7 i § 8 Ordynacji podatkowej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dodatkowo skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że w ramach prowadzonych przez organa skarbowe postępowań złożył szereg wniosków dowodowych, informacji i innych podań, przywołując na poparcie swoich argumentów i zarzutów wyroki wydane przez polskie sądy administracyjne, cywilne, a także orzeczenie trybunałów europejskich. Organa skarbowe pominęły jednak wszystkie przywołane orzeczenia i w uzasadnieniach wydanych decyzji nie zajęły żadnego stanowiska wobec tychże wyroków sądowych. W ocenie skarżącego jest to rażące naruszenie wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji podatkowej. Skarżący podkreślił, ze orzecznictwo sądowe w polskim systemie prawnym nie ma, co prawda charakteru precedensowego, jednakże z Ordynacji podatkowej oraz ratyfikowanych przez Polskę konwencji, traktatów międzynarodowych wynika jego doniosła rola w ujednolicaniu stosowania prawa. Skarżący zauważa, że jeżeli organ podatkowy może zmienić interpretację, decyzje lub inny akt administracyjny, stwierdzając ich wadliwość w świetle orzecznictwa, to tym bardziej powinien dokonać analizy przywołanych przez strony wyroków na etapach prowadzonych postępowań zwłaszcza, gdy w obronie swej argumentacji przywołuje je podatnik. W przeciwnym wypadku organa naruszają zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ podatkowy powinien szczegółowo wyjaśnić, dlaczego odrzuca argumenty wyrażone w uzasadnieniu wyroku. Wiąże się to z regułą, która według NSA oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań. W powyższym zakresie powołano wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30.11.2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 1184/09), w którym uznano, że nieuzasadnione pominięcie orzecznictwa sądowego bądź też lakoniczne ustosunkowanie się do niego narusza wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 10.11.2009 r. (sygn. akt III Wa 623/09) i NSA sygn. akt I FSK 1455/06. Skarżący podnosi również, że organy skarbowe podważyły fakt prowadzenia transakcji między stronami oraz między ich firmami a kontrahentami z Holandii i Federacji Rosyjskiej. W tym celu powołały się m.in. na § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r. (Dz. U. 2004 Nr 97, poz. 970 ze zm.), które zostało uchylone rozporządzeniem (Dz. U. 2008 Nr 212, poz. 1336) wycofanym i następnie zastąpionym aktualnym rozporządzeniem (Dz. U. 2009 Nr 224, poz. 1799). Skarżący stwierdził, że przywołany przez organa skarbowe przepis rozporządzenia ograniczający prawo do odliczenia podatku naliczonego jest sprzeczny z prawem wspólnotowym i niezgodny z Konstytucją RP. Rozporządzenie wykonawcze jest aktem zbyt niskiej rangi dla regulowania tak istotnej kwestii dla VAT. Obecnie przepisy ograniczające prawo do odliczenia podatku VAT znajdują się po licznych nowelizacjach w ustawie o VAT. Takie stanowisko o niezgodności rozporządzenia wykonawczego (Dz. U. 2004 Nr 97, poz. 970 ze zm.) zawarł NSA w wyroku z dnia 22.12.2009 r. (sygn. akt I FSK 1284/08). Dlatego też ww. decyzje wydane w oparciu o błędną, następnie uchyloną podstawę prawną i jako takie powinny zostać uchylone w całości. Skarżący wskazał również, że w decyzjach wydanych wobec S w sprawie określenia podatku od towarów i usług Urząd Kontroli Skarbowej odniósł się do ksiąg podatkowych prowadzonych przez przedsiębiorstwa jedynie w zakresie dotyczącym wniosku strony o umożliwienie wglądu do ksiąg zabezpieczonych przez KWP. Organ kontroli jedynie poinformował, iż "Z wszystkich dokumentów księgowych, mających związek ze sprawą, zostały sporządzone kopie, które włączono do akt sprawy". Tak więc bezspornym jest, iż księgi podatkowe firmy "S" stanowią dowód w sprawie i transakcje w nich uwidocznione należy uważać za transakcje faktyczne tzn. takie, które mają miejsce, co jest w oczywisty sposób sprzeczne z ustaleniami stanu faktycznego dokonanym przez Urząd Kontroli Skarbowej. Skarżący stwierdził, że ustawodawca wysuwa wniosek i to nie pozostawiając w tej kwestii żadnej swobody organom skarbowym prowadzącym postępowanie, że organ podejmując decyzje powinien informacje zawarte w księgach traktować jako informacje jak najbardziej zgodne z rzeczywistością. Innymi słowy księgi podatkowe korzystają z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą (wiarygodności). Oznacza to, że domniemanie zgodnie, z którym księgi podatkowe stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, chroni podatnika do czasu zakwestionowania ich rzetelności niewadliwości. W takiej sytuacji organ musi potraktować księgi podatkowe strony jako "wzmocniony" dowód odpowiednikiem, którego jest dokument urzędowy. Organ prowadzący postępowanie ma prawo odmówić wiarygodności księgom podatkowym i wzruszyć domniemanie związane z księgą podatkową. Jednakże wzruszenie domniemania związanego z księgami podatkowymi następuje poprzez zakwestionowanie podstawy domniemania, czyli niewadliwości lub rzetelności. Takie zakwestionowanie wadliwości może nastąpić jedynie w trybie określonym w art. 193 § 6-8 Ordynacji podatkowej. Szczególnie dużą wagę przywiązuje się w orzecznictwie do protokołu badania ksiąg, o którym mowa w art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej. Jak podkreśla się w orzecznictwie protokół ma charakter swego rodzaju aktu administracyjnego (wyrok NSA z 17.04.2000 r., III SA 819/99, ONSA 2001, nr 3, poz. 116). Domniemanie zgodności z prawdą księgi podatkowej stanowi jedną z istotniejszych gwarancji procesowych podatnika będącego stroną postępowania. Także tryb wzruszenia tego domniemania ma charakter gwarancyjny, chroniący interesy jednostki - strony w toku postępowania. Dlatego ewidentnym błędem dyskwalifikującym decyzje wydane przez UKS jest uznanie fikcyjnego charakteru transakcji bez jednoczesnego stwierdzenia nierzetelności ksiąg podatkowych, w których te transakcje były ewidencjonowane (wyrok WSA z dnia 08.03.2006 r., III SA/Wa 281/05, M. Pod. 2006, nr 4 s. 4 i wyrok WSA z 23.11.2006 r., III SA/Wa 3078/06, M. Pod. 2007, nr 1, s. 3). Dodatkowo skarżący podniósł, że jakiekolwiek odstępstwa od zasad procedury, a w tym ograniczenia w korzystaniu z uprawnień strony mogą. być wprowadzone wyłącznie przez przepisy ustawowe (uzasadnienie orzeczenia TK z dnia 10.06.1987 r., p 1/87, OTK 1987, nr 1, poz. 1). Powyższe stanowisko należy odnieść również do gwarancji procesowych. Reasumując skarżący stwierdził, że organy skarbowe w treści decyzji nie wskazały, w jakim zakresie i czy w ogóle nierzetelność ksiąg zachodziła, czyli tym samym, w jakim zakresie księgi prowadzone przez strony stanowiły lub nie dowód na podstawie, którego ustalono stan faktyczny. W ten sposób utrudniona jest ocena prawidłowości ustaleń, w szczególności zachowania zasad prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010r. skarżący postawił zaskarżonej decyzji zarzuty naruszenia: - art. 122, art. 180 §1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach w postaci przesłuchania świadków złożonych w ramach postępowań przygotowawczych i tym samym niedopełnienie obowiązku ustalenia przez organy skarbowe stanu faktycznego sprawy, - art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie zeznań świadków przeprowadzonych w odrębnym postępowaniu karnym, bez bezpośredniego udziału strony, - art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie licznych dowodów przedmiotem, których były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. - art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji na podstawie nieważnej podstawy prawnej, czyli art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług, - naruszenie art. 284b § 2 w zw. art. 284b §3, art. 188 oraz art. 200 § 1 w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie kontroli skarbowej z naruszeniem przepisów o kontroli skarbowej i bez udziału stron, - art. 123, art. 172 § 2 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopełnienie przez organ podatkowy obowiązku sporządzenia protokołu przy dokonywaniu czynności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 123, art. 125 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niekompletne zebranie materiału dowodowego, a także uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez utrudnienie w zapoznaniu się z dokumentacją rachunkowo-bankową przetrzymywaną w KWP, - błędne ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwe rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. W kolejnym piśmie procesowym z [...] sierpnia 2010 r. skarżący rozwiną uzupełnił argumentacje wcześniej podniesionych zarzutów. Dodatkowo zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 193 § 1, § 2 i § 7 Ordynacji podatkowej, poprzez nie uznanie zapisów w księgach podatkowych stron za dowód w sprawie, nie sporządzenie protokołu badania ksiąg, jako uznanych za nierzetelne i tym samym nie doręczenie go stronom. Skarżący wskazał również na naruszenie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji bez wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje, że jest ona zgodna z prawem. Na wstępie podkreślić należy, ze skarżący wniósł skargę na szereg decyzji organu II instancji, formułując wspólne dla tych decyzji zarzuty. Również zarzuty podniesione w pismach stanowiących uzupełnienie skargi mają ten sam charakter. Umknęło jednak uwadze skarżacego, że decyzja będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd dotyczy określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2005 r. i jest jedynie skutkiem ustaleń organu podatkowego w zakresie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2005 r. Skarżący w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2005 r. wykazał: kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji - 0 zł; podatek naliczony za okres rozliczeniowy - 1.167 zł; razem podatek naliczony do odliczenia - 1.167 zł; podatek należny z tytułu dostaw na terenie kraju- 0 zł; podatek należny z tytułu importu usług-0 zł; podatek należny z tytułu nabyć wewnątrzwspólnotowych- 0 zł; razem podatek należny- 0 zł; nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc- 1.167 zł. Organy podatkowe ustaliły, że skarżący nie wykonywał w miesiącu kwietniu, czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w deklaracji nie wykazał za ten miesiąc podatku należnego. Natomiast podatek naliczony wykazał w kwocie wynikającej z rejestru zakupów, która wynikała z faktur dokumentujących zakup paliwa, energii, usług telekomunikacyjnych i biura rachunkowego. W tym zakresie, co zostało podkreślone w decyzjach obu instancji, organy podatkowe nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości. W wyniku jednak ustaleń organu kontroli skarbowej, a następnie organu II instancji, organy te określiły skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (miesiąc) za miesiąc marzec w wysokości 15.705 zł. To właśnie decyzja określająca nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, za miesiąc marzec 2005 r. spowodowała skutek w postaci zwiększenia w miesiącu kwietniu 2005 r. kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc z kwoty wykazanej przez skarżącego w deklaracji, czyli 1.167 zł, do kwoty 16.872 zł, czyli o wysokość określoną w decyzji za marzec 2005 r. – 15.705 zł. Tym samym podnoszone przez skarżącego w skardze oraz pismach ją uzupełniających zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania uznać należy za całkowicie niezasadne. Raz jeszcze podkreślić należy, że organy obu instancji nie stwierdziły w miesiącu kwietniu 2005 r. żadnych nieprawidłowości w prowadzonym na potrzeby podatku od towarów i usług rejestrze zakupów. Dane te odzwierciedlały bowiem dokonane przez skarżącego czynności. Zwiększenie kwoty podatku naliczonego nad należnym było jedynie skutkiem ustaleń organów podatkowych za marzec 2005 r. Zarzuty naruszenia: naruszenie art. 121 §1, art. 122, art. 191 oraz art. 193 § 1, § 2, § 3, § 6, § 7 i § 8 Ordynacji podatkowej nie odnoszą z przyczyn wskazanych powyżej, do stanu faktycznego objętego zaskarżona decyzją. Podniesione w pismach stanowiących uzupełnienie skargi zarzuty naruszenia: - art. 122, art. 180 §1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach w postaci przesłuchania świadków złożonych w ramach postępowań przygotowawczych i tym samym niedopełnienie obowiązku ustalenia przez organy skarbowe stanu faktycznego sprawy, - art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie zeznań świadków przeprowadzonych w odrębnym postępowaniu karnym, bez bezpośredniego udziału strony, - art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie licznych dowodów przedmiotem, których były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. - art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji na podstawie nieważnej podstawy prawnej, czyli art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług, - naruszenie art. 284b § 2 w zw. art. 284b §3, art. 188 oraz art. 200 § 1 w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie kontroli skarbowej z naruszeniem przepisów o kontroli skarbowej i bez udziału stron, - art. 123, art. 172 § 2 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopełnienie przez organ podatkowy obowiązku sporządzenia protokołu przy dokonywaniu czynności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 123, art. 125 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niekompletne zebranie materiału dowodowego, a także uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez utrudnienie w zapoznaniu się z dokumentacją rachunkowo-bankową przetrzymywaną w KWP, - błędne ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwe rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić należy, że zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik, miał zapewnione prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Mógł swobodnie formułować wnioski dowodowe z czego w szerokim zakresie korzystał. Skarżącemu zapewniono również prawo do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Podnoszone zarzuty nie odnoszą się do stanu faktycznego objętego zaskarżoną decyzją, odnoszą się do innych decyzji za inne okresy, będących przedmiotem skargi, dla których zarzuty zostały sformułowane łącznie. Sformułowane w skardze i pismach uzupełniających zarzuty naruszenia prawa materialnego w szczególności zarzut naruszenia art. art. 109 ust. 5 i 6, art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług oraz zarzut naruszenia § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r., są całkowicie chybione, ponieważ podstawa prawna zaskarżonej decyzji ich nie zawiera. Organ II instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług, wskazał jedynie art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. ). Zgodnie z tym przepisem zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Przepis ten umożliwił organom określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w innej wysokości niż wynikająca z deklaracji z uwzględnieniem skutków wynikających z decyzji za marzec 2005 r. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji bez wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Ustalony w sprawie stan faktyczny o czym była mowa powyżej, w żadnej mierze nie nakładał na organy podatkowe obowiązku zastosowania art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej. Reasumując stwierdzić należy, że organy obu instancji zgromadziły w sprawie bardzo obszerny materiał dowodowy, który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej analizie. Wnioski wyprowadzone z tak zgromadzonego materiału dowodowego są spójne i logiczne. Organy podatkowe nie uchybiły żadnym przepisom postępowania w szczególności wskazanym w skardze oraz pismach ją uzupełniających. Nie naruszyły również przepisów prawa materialnego. Podniesione w skardze zarzuty nie odnoszą się praktycznie do stanu faktycznego i ustaleń organów w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 i 3 oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). /-/ J. Niedzielski /-/ J. Grzęda /-/ B. Rennert