I SA/Go 903/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 895,00 ( osiemset dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] stycznia 2005 roku W.K. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy marki [...]. Jako wartość celną importowanego pojazdu zadeklarował kwotę 1650 franków szwajcarskich, zgodnie z dołączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem z dnia [...] stycznia 2005 roku. Zgłoszenie to zostało przez organ celny przyjęte. Samochód był sprawny technicznie. Następnie, po zwolnieniu towaru, organ celny dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. Organy celne przekazały do weryfikacji władzom celnym Konfederacji Szwajcarskiej załączony do zgłoszenia celnego rachunek zakupu pojazdu. Pismem z [...] stycznia 2006 roku Dyrekcja Okręgu Celnego, powołując się na ustalenia przeprowadzone na terenie Szwajcarii wynika, że przedstawiony do zgłoszenia celnego rachunek został wystawiony przez nieistniejącą albo nie odnalezioną firmę "M.H.M". W piśmie tym zwrócono uwagę, że obywatele polscy kupujący samochody u "handlarzy" w Szwajcarii domagają się faktur wykazujących zaniżoną wartość, a niektórzy handlarze ulegając tym żądaniom lub pozostawiają klientom sprawę wystawienia rachunku z fikcyjną nazwa firmy oraz fikcyjną wartością. Organ w toku kontroli uzyskał od organów celnych Konfederacji Szwajcarskiej dwa dokumenty prywatne, których treść wymienia, opisując jego cechy indywidualne, przedmiotowy samochód: rachunek z dnia [...] stycznia 2005 roku, w którym jako sprzedawca wymieniona jest firma "H", a jako nabywca W.K. na kwotę 12. 500 franków szwajcarskich (przy czym obie adnotacje znajdujące się na końcu rachunku, dotyczące sprzedawcy i nabywcy, opatrzone są pieczęciami sprzedawcy, natomiast brak jest podpisu nabywcy) oraz rachunek z dnia [...] grudnia 2004 roku na kwotę 11.700 franków szwajcarskich, w którego jako sprzedawca został wymieniony "E.F." a jako nabywca osoba fizyczna R.H.. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 roku Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej towaru, ustalenia długu celnego i określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu. Skarżący, działający przez pełnomocnika, wezwany do wypowiedzenia się w sprawie, podniósł w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 roku, że rachunek na kwotę 12.500 franków szwajcarskich nie zawiera podpisu skarżącego, zaś rachunek na kwotę 11.700 franków szwajcarskich nie wymienia w ogóle skarżącego. Z tych względów oba te dokumenty nie są wiarygodne. Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] lutego 2007 roku wydał decyzję numer [...] którą określił wartość celną towaru w wysokości 33.571,00 złotych, określił kwotę długu celnego na 2.885, 40 złotych, podatku akcyzowego na 18.341 złotych, podatku od towarów i usług na 12.170 złotych oraz odsetki od długu celnego na 721 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podstawą określenia wartości celnej towaru - zgodnie z artykułem 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady Europy nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L nr 302, zwanego dalej WCK) była wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona. Z informacji przekazanych przez organy Konfederacji Szwajcarskiej wynika, że podmiot wystawiający fakturę załączoną do zgłoszenia nie istnieje. Zdaniem organu dowodem, który potwierdza rzeczywistą wartość transakcji jest faktura na kwotę 12.500 franków szwajcarskich. Stwierdził, że dane dotyczące stron transakcji jak również pochodzenia towaru są identyczne jak w dokumencie zakupu przedstawionym przez stronę, natomiast brak podpisu nie wyklucza, że rachunek ten dokumentuje cenę sprzedaży bowiem rachunek przedstawiony do zgłoszenia również nie zawiera podpisu nabywcy. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji ze względu na rażące naruszenia: - art. 120, 121 i 122, 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 roku Nr 8 poz. 60, zwanej dalej Ordynacją podatkową); - art. 31, 78 i 220 WCK; - art. 29 ust. 13 i 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm., zwana dalej ustawą o VAT z 2004 roku); - art. 10 ust. 1 pkt 4 i art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz.U Nr 29, poz. 257 ze zm.). W uzasadnieniu odwołania, między innymi, podniesiono, że organ naruszył zasady postępowania podatkowego odmawiając wiarygodności dokumentom przedstawionym przez stronę i przyjmując występujące w sprawie wątpliwości na niekorzyść skarżącego. Także, że nie przeprowadzono żadnego postępowania, które miałoby zweryfikować dane zawarte w dokumencie transakcyjnym oraz informacji organów szwajcarskich. Nadto samochód nie był sprawny technicznie. W dniu [...] kwietnia 2007 roku strona złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, czy firma "H" rzeczywiście istnieje oraz, czy jest zarejestrowana lub posiada numer identyfikacji podatkowej oraz ustalenia stron umowy z dnia [...] stycznia 2005 roku. Powołując się na wydruki dokumentów załączony do wniosku skarżący wskazał, że w miejscowości (Konfederacja Szwajcarska) nie ma ulicy, która jest podana na pieczęci firmy "H.". Firma ta nie jest również spisie telefonów i firm tego miasta. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 roku Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia wskazanych dowodów. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej powołał się na art. 245 WKC w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 622 ze zm., zwanej dalej Prawem celnym) oraz art. 12 i działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 78 WKC organy celne po dokonaniu zwolnienia towaru miały prawo dokonać kontroli prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Podstawą negatywnej weryfikacji wartości towaru wynikającej z rachunku przedstawionego do zgłoszenia oraz ustalenia rzeczywistej wartości była informacja organów celnych Konfederacji Szwajcarskiej oraz nadesłana przez nie faktura. Skarżący, z zachowaniem terminu, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której, obok zarzutów podniesionych w odwołaniu, zakwestionował odmowę przeprowadzenia przez organ II instancji dowodu zgłoszonego przez stronę. W uzasadnieniu skarżący, argumentując podobnie, jak w odwołaniu. wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oparty wyłącznie na pozyskanej od organów szwajcarskich fakturze na kwotę 12. 500 franków, nie przeprowadzono zaś żadnego postępowania, które mogłoby zweryfikować dane zawarte w rachunku. Skarżący ustalił, że wymieniona w tym rachunku firma nie istnieje. Takie postępowanie organów prowadzi do naruszenia podstawowych zasad. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentacje zawartą w decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2008r. skarżący wniósł o przeprowadzenie przed sądem dowodów z dokumentów dołączonych do pisma - wyciągu z rejestru handlowego kantonu Zurych, pisma z tego rejestru, listu elektronicznego otrzymanego przez skarżącego z urzędu podatkowego miasta na okoliczność, że firma "H" nie istnieje. Zdaniem organu, który ustosunkował się do treści pisma skarżącego i dowodów w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 roku, i okoliczności tam podane nie są wiarygodne. Jak podkreślono, skarżący "próbując wykazać nieistnienie firmy wskazanej przez szwajcarskie władze celne jako rzeczywisty sprzedawca ("H") nie zwraca uwagę, na fakt, że powodem wszczęcia postępowania i wydania decyzji było nieistnienie innej firmy "M.H.M.". Do pisma organ dołączył kopię tłumaczenia pisma otrzymanego od Dyrekcji Okręgu Celnego, w którego treści wskazano adres strony internetowej rejestru handlowego Konfederacji Szwajcarskiej. Dowody z dokumentów załączonych do wskazanych pism zostały przeprowadzone przed sądem na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Po zbadaniu sprawy, w granicach tak określonej kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, którego ranga powodowała konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie dotyczył istnienia podstaw do zakwestionowania wartości celnej zadeklarowanej przez skarżącą w zgłoszeniu celnym z [...] kwietnia 2005 roku. Z tej racji w pierwszej kolejności należy wskazać, iż na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów (Kodeksu celnego z 9 stycznia 1997 r. - Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni zaakceptowało uprawnienie organów celnych do kwestionowania materialnej wiarygodności umów sprzedaży (dokumentowanych najczęściej rachunkami) załączanych do zgłoszenia celnego tj. ceny towaru. Między innnymi w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 roku, (V SA 1802/02) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Ponieważ o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna, to nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość, wadliwie podana w dokumentach celnych cena towaru. Organ celny nie jest związany treścią składanych dokumentów ani deklarowaną wartością, lecz obowiązany jest wartość tę ustalić samodzielnie, w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, w określonym przepisami celnymi trybie. Powyższe poglądy pozostają w pełni aktualne pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. Istotę sporu stanowiło w rozpoznawanej sprawie prawidłowe ustalenie wartości celnej samochodu sprowadzonego przez stronę ze Szwajcarii. Stosownie do art. 29 ust. 1 WCK wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, ustalana na podstawie art. 32 i 33 tegoż Kodeksu. Jednakże art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), przewiduje odstępstwo od tej zasady. Zgodnie z art. 181a ust. 1, jeżeli organy celne w sytuacji określonej ust.2 wskazanego przepisu mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WCK mogą odstąpić od ustalenia wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Według zaś ust. 2, w wypadku wątpliwości, o których mowa w ust. 1, organy celne mogą żądać zgodnie z art. 178 ust. 4 przedstawienia uzupełniających informacji. Jeśli mimo to wątpliwości nie zostaną usunięte, organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić je na piśmie osobie zainteresowanej na jej żądanie umożliwiając jej przedstawienie własnego stanowiska, przed podjęciem decyzji w sprawie. Za uzasadnione (pierwsza przesłanka) należy uznać powzięte w toku kontroli "postimportowej" wątpliwości, co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji, która miała potwierdzać fakt nabycia w Szwajcarii za określoną kwotę przedmiotowego samochodu, Wątpliwości te, co wynika z treści pisma organów szwajcarskich z dnia [...] stycznia 2006 roku oraz prowadzonych przez niniejszy sąd innych spraw, dotyczyły bowiem większej liczby przypadków oraz różnych firm występujących w roli zbywców samochodów i potwierdzających dane zawarte w rachunkach. Następnym prawidłowym, jeśli zważyć dyspozycje zawarte art. 181a Rozporządzenia z dnia 12 października 1992 roku, krokiem było dokonanie weryfikacji dokumentacji nasuwającej się wątpliwości. W raporcie administracji celnej, w odniesieniu do firmy "M.H.M." - kontrahenta strony skarżącej (według dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego), organy szwajcarskie wyjaśniły, że firma ta nie widnieje w rejestrze handlowym, ani w innych dostępnych zestawieniach. W świetle takiej informacji, uzyskanej ze źródeł możliwie najbardziej kompetentnych, polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 181a rozporządzenia wykonawczego nadal istnieją. Skoro bowiem szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji na podstawie, której sprowadzony został sporny pojazd, uprawniony był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej, w ten sposób dokumentacji nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. W konsekwencji organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały podstawy do zakwestionowania stwierdzonej w zgłoszeniu wartości transakcyjnej, jako wartości celnej. W świetle ustaleń wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego poważne zastrzeżenia budzą natomiast dalsze ustalenia i wnioski organów, w szczególności bezkrytyczne oparcie się przy ustaleniu wartości transakcyjnej na dokumencie - rachunku wystawionym przez firmę "H". Prawdziwość tego dowodu, już w świetle argumentów i przedstawionych przez stronę w postępowaniu przed organami, rodzi istotne wątpliwości, co do faktycznej wartości transakcyjnej pojazdu oraz tego, czy ten rachunek dokumentuje rzeczywistą transakcję. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona za towary, wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar wspólnoty. Ustalenie wartości celnej mieści się bezsprzecznie w sferze ustaleń faktycznych. Zasady służącemu dokonaniu ustaleń faktycznych postępowania dowodowego oraz oceny zgromadzonych dowodów regulują przepisy Działu IV Ordynacji podatkowej znajdujące zastosowanie w postępowaniu celnym na podstawie art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Wszelkie ustalenia faktyczne winny być czynione zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 187 § 1 oraz z art. 191 Ordynacji podatkowej. Z pierwszego z tych przepisów wynika obowiązek organu celnego wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, drugi z nich natomiast stanowi, iż oceny czy dana okoliczność została udowodniona należy dokonywać na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w ocenę dowolną, musi być dokonana zgodnie z przytoczonymi regulacjami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a więc przy podjęciu - zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej - wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzucki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2005, s. 713; także B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 498 - 501). Tymczasem organ, choć strona podnosiła istotne wątpliwości, bezkrytycznie przyjął zarówno cenę transakcyjną, jak i istnienie firmy "H" z rachunku (k. 15 akt administracyjnych). Zakwestionowanie zaś twierdzeń i wniosków dowodowych strony nastąpiło a limie, bez sprawdzenia, czy te twierdzenia oraz dokumenty je potwierdzające są wiarygodne. W świetle zaś dowodów przedstawionych przez stronę w postępowaniu przed organami, a tym bardziej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dopuszczonych na tym etapie zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., powstały bardzo poważne argumenty potwierdzające stanowisko skarżącego. Trzeba wskazać, że zakwestionowanie wartości transakcyjnej podanej w zgłoszeniu celnym na podstawie uzasadnionego odmówienia wiarygodności dokumentowi przedstawionemu przez stronę nie przesądza automatycznie o wiarygodności innego dokumentu prywatnego, pozyskanego do organów celnych innego państwa. Sposób pozyskania nie stwarza dla przedstawionego przez organ celny obcego państwa dokumentu prywatnego domniemania zgodności z prawdą na "wzór" mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Ze sposobu pozyskania wynika jedynie, że w obrocie znalazł się inny dokument prywatny dotyczący tego samego towaru z tego samego okresu. Jednak pozyskanie takiego dokumentu prywatnego nie zwalnia organów od dokonania jego oceny, w taki sam sposób, jak każdego dokumentu prywatnego, w tym zakwestionowanego rachunku. Tego zaś organy nie dokonały. Zaś w treści obu decyzji nie odniosły się do istotnych wątpliwości podnoszonych przez skarżącego. Natomiast dla ich odparcia posłużyły się ogólnikową argumentacją. Ustalenie poczynione na podstawie przyjętego za wiarygodny rachunku musi być w efekcie uznane za arbitralne, ponieważ nie jest pewne i niewątpliwe na tle całego materiału dowodowego sprawy. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została zatem sformułowana z naruszeniem art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, zaś postępowanie uchybiło przepisom art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej. Duża ilość spraw, w których organ "skutecznie" zakwestionował wartość podawaną w zgłoszeniach celnych, nie może być usprawiedliwieniem powierzchowności postępowania w indywidualnej sprawie i prowadzić do naruszenia podstawowych zasad postępowania celnego i podatkowego oraz do stosowania zdyskredytowanej w orzecznictwie i doktrynie formuły rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść strony (podatnika). Rozstrzygnięcie organów sprowadziło się bowiem do tego, że w sytuacji istnienia uzasadnionych wątpliwości, co do wszystkich dokumentów transakcyjnych organ przyjął "wybiórczo" jeden z nich, co najmniej tak wątpliwy, jak zakwestionowany, tylko - jak można sądzić - dlatego, że wskazuje na wyższą cenę transakcyjną. Dodać także należy, że prawidłowe prowadzenie postępowania wymaga, by dowody sporządzone w języku obcym zostały urzędowo przetłumaczone na język polski (art. 27 Konstytucji RP, art. 180 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999r. (Dz. U. nr 90, poz. 999 ze zm.). Dlatego w ponownym postępowaniu organ celny dla zgromadzenia pełnego materiału dowodowego winien dokładnie wyjaśnić okoliczności podnoszone przez skarżącego i odnieść się, wedle opisanych wyżej reguł, do przedstawionych przez stronę dowodów, jako stwarzających określone domniemania faktyczne. Sprawdzenia wymagają nie tylko fakty dotyczące rachunku pochodzącego od firmy "H", ale także rachunku z dnia [...] grudnia 2004 roku, w którym jako nabywcę wskazano zupełnie inną osobę. Wskazać należy, że ewentualne wątpliwości, co do wiarygodności każdego z tych dokumentów nie tamują możliwości wzruszenia wartości zadeklarowanej przez skarżącego w zgłoszeniu celnym. W razie stwierdzenia, że rażąco i zauważalnie odbiega ona od wartości porównywalnych samochodów importowanych dopuszczalne będzie zastosowanie art. 181 a Rozporządzenia wykonawczego do WKC. Przepis ten uprawnia organy, w razie powzięcia wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKS, do pominięcia metody wartości transakcyjnej i zastosowania innej, przewidzianej art. 30 WKC (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2007 roku, I GSK 142/07). Ponieważ zaskarżoną decyzję dyskredytują przyjęte z naruszeniem reguł procesowych ustalenia faktyczne, nie jest konieczne odnoszenie się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa, w szczególności prawa materialnego zawartych w skardze. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, zaś na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Natomiast na podstawie art. 200 P.p.s.a. orzeczono o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania. ( - ) A. Rzepecka ( - ) J. Wierchowicz (- ) Jacek Jaśkiewicz