I SA/Go 956/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi E.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę. Skarżąca E.M. wniosła 12 września 2007r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektor IS) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora IS nr [...] z [...] czerwca 2007r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie odwołania z dnia [...] maja 2007r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej Naczelnik US) nr [...] z [...] grudnia 2006r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za 2003r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Naczelnik US decyzją z [...] kwietnia 2007r. Nr [...] określił E.M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wysokości 1.811,00zł. W odwołaniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca między innymi zawarła wniosek o zawieszenie postępowania. Powołując się na art.201 §1 pkt2 Ordynacji podatkowej wskazała, iż zakończenie przedmiotowej sprawy jest zależne od : a) rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy - Wydział I Cywilny kwestii przeniesienia na nią własności zaadaptowanej powierzchni strychowej będącej przedmiotem postępowania, gdyż to właśnie wydatki poniesione podczas przedmiotowej adaptacji stanowiły podstawę skorzystania z ulg budowlanych i remontowo- modernizacyjnych, a kwestie rozpatrywane przez sąd powszechny mają zasadnicze znaczenie dla skorzystania z przedmiotowych ulg, b) rozpatrzenia przez Dyrektora IS odwołania z [...] lutego 2007r. od decyzji Naczelnika US nr [...] z [...] stycznia 2007r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem z [...] stycznia 2007r.o przekazanie spraw prowadzonych pod numerami [...] do organu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania podatniczki, tj. Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego, gdyż jest to niezbędne dla określenia organu właściwego do prowadzenia postępowania, celem zapewnienia skutecznego prawnie rozstrzygnięcia sprawy i uniknięcia wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności c) rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zażalenia T.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (Sygn. akt II Sa/Sz 645/06) w sprawie skargi na decyzję Wojewody nr [...] z [...] kwietnia 2006r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, ponieważ w aktach przedmiotowej sprawy zalegają wszystkie przesłane przez Wydział Urbanistyki i Administracji Budowlanej oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oryginały dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania administracyjnego, o które zwracano się w wezwaniu nr [...] z [...] stycznia 2007r. tj., oświadczenie z [...] maja 2004r. o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pełnomocnictwo udzielone przez K.M. synowi M.M., na podstawie którego zawarto umowę przedwstępną z [...] grudnia 2003r. Dyrektor IS postanowieniem z [...] czerwca 2007r. nr [...], odmówił zawieszenia postępowania. Strona korzystając z ustawowych uprawnień złożyła na nie zażalenie. Po rozpatrzeniu podniesionych w nim zarzutów. Dyrektor IS postanowieniem z [...] sierpnia 2007r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie swoje z [...] czerwca 2007r. W motywach uzasadnienia organ w pierwszej kolejności omówił treść art.201 §1 pkt2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm.– zw. dalej O.p.) i związaną z nim problematykę zagadnienia wstępnego. Następnie odnosząc się do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazał, iż kwestią sporną jest to, czy Strona miała prawo do skorzystania z odliczeń z tytułu ulgi remontowo-modernizacyjnej. Wyjaśnił, iż w zeznaniu za 2003r. skarżąca dokonała odliczeń z tytułu ulgi remontowo modernizacyjnej na lokal mieszkalny, do którego nie posiadała tytułu własności. Jedynym dokumentem jakim dysponowała w 2003r. była umowa przedwstępna zawarta z pełnomocnikiem K.M. – M.M. dotycząca zobowiązania się do odstąpienia prawa do adaptacji powierzchni strychowej na cele mieszkalne przez K.M. na rzecz E.M.. Organ wskazał, iż ulga remontowo-modernizacyjna dotyczy osób, które zgodnie z art.27a ust.1 pkt1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr14, poz.176 ze zm. zw. dalej u.p.d.o.f.), w brzmieniu obowiązującym w 2003r., poniosły wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na remont i modernizację zajmowanego przez siebie na podstawie tytułu prawnego budynku lub lokalu mieszkalnego. Umowa zawarta przez Stronę dotyczy lokalu, który aby stać się lokalem mieszkalnym wymaga zaadaptowania. Dyrektor IS zaznaczył, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwolił jednoznacznie stwierdzić, że ulga z tytułu remontu i modernizacji lokalu mieszkalnego nie przysługuje z uwagi na to, że realizowana w tym czasie inwestycja dotyczyła lokalu, który nie był lokalem mieszkalnym, a mógł się nim stać dopiero po zakończeniu adaptacji, a ponadto że Strona nie posiadała wymaganego tytułu prawnego. W związku powyższymi rozważaniami organ uznał, iż rozstrzygnięcie sporu, który toczy się przed sądem powszechnym w kwestii przeniesienia na Skarżącą własności zaadoptowanej powierzchni strychowej będącej przedmiotem postępowania (Sygn. akt IC 543/06 oraz IC 753/06) nie będzie miało znaczenie dla uwzględnienia odliczeń z tytułu remontu za 2003r. Organ wskazał też na brak podstaw do stwierdzenia nieważności wydanego postanowienia, gdyż strona złożyła na nie zażalenie. Postanowienie, od którego wniesiono zażalenie nie jest ostatecznym, dlatego też nie można stwierdzić jego nieważności. Dalej wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest odrębnym postępowaniem prowadzonym na podstawie art.247 O.p. Podkreślił, że stwierdzenie nieważności postanowienia, na które przysługuje zażalenie, prowadziłaby do konkurencji pomiędzy wniesionym na nie środkiem odwoławczym, a stwierdzeniem nieważności i że byłoby to sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania. W przedmiocie wniosku o uchylenie i przekazanie sprawy do rozpatrzenia innemu organowi Dyrektor IS uznał, że jest właściwym w sprawie, albowiem ma ona związek ze złożonym odwołaniem od decyzji Naczelnika US z [...] kwietnia 2007r. Nr [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wysokości 1.811,00zł. Wskazał przy tym, że wydał [...] kwietnia 2007r. wydał decyzję nr [...] uznającą, że organ I instancji był właściwym do prowadzenia tej sprawy. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa materialnego, do którego doszło zarówno poprzez błędną jego wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie. Wskazała, iż organ niezasadnie i niezgodnie ze stanem faktycznym uznał, że nie zachodzą okoliczności określone w art.201 §1 pkt2 O.p., mimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zarzuciła niewłaściwą wykładnię przepisów prawa materialnego- art.15 §1 i art.17 §1 O.p. oraz art.25 Kodeksu cywilnego, jak też art.201 §1 pkt2 O.p.- wyrażającego obligatoryjny, a nie fakultatywny obowiązek zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponadto wskazała na naruszenie: art.210 §3 - §5 w związku z art.219 O.p. wyrażające się w braku wyczerpującego powołania podstawy prawnej oraz uzasadniania faktycznego i prawnego; art.180 O.p. poprzez brak dokładnej analizy zebranego materiału dowodowego i niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego tego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; art.187 §1 O.p. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Według skarżącej przedmiotowe postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, tj. art.17 §1 O.p., przez co organy uchybiły jednocześnie ciążącemu na nich podstawowemu obowiązkowi wynikającemu z art.15 §1 O.p. Z kolei rozpatrywanie sprawy przez organ niewłaściwy znajdujący się w tak znacznej odległości od faktycznego miejsca zamieszkania podatnika i jego pobytu doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego: legalizmu i praworządności (art.120 O.p.); postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ( art.121 §1 O.p.); udzielania informacji (art.121 §2 O.p.); prawdy obiektywnej ( art.122 O.p.); czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania (art.123 §1 O.p.); zasady przekonywania (art.124 O.p.). W konsekwencji powyższego Skarżąca, na podstawie art.145 §1 pkt 1a) i c) oraz pkt3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz.1270 z późn. zm.- zw. dalej p.p.s.a.) wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie skarżonego postanowienia w całości, na podstawie art.145 § 1 pkt 1a) i c) oraz pkt3 w zbiegu z art.145 §2 p.p.s.a. w związku z art.233 §1 pkt2a) O.p. - o uchylenie skarżonych postanowień w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, ewentualnie na podstawie art.233 §1 pkt 2b) O.p. w związku z art.219 O.p. - o uchylenie skarżonych postanowień w całości i przekazanie sprawy do rozpatrzenia właściwemu miejscowo organowi podatkowemu stosownej instancji, w związku z wydaniem postanowień dotkniętych wadą nieważności z naruszeniem przepisów o właściwości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniósł, o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna albowiem zaskarżone orzeczenie, mogło być uchylone jedynie, gdyby Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów procesowych, nie będące wszakże podstawą wznowienia postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Opisane przesłanki w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Zasadniczym przedmiotem sporu jest ocena zgodności z prawem odmowy zawieszenia postępowania prowadzonego przez organy podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. Ustawodawca instytucję zawieszenia postępowania z urzędu uregulował w art.201 §1 O.p. W treści tej normy wskazał enumeratywnie przypadki, w których jest ono obligatoryjne. To oznacza, że jeżeli pojawi się jedna z przesłanek tam wymienionych, organ podatkowy ma obowiązek zawiesić postępowanie niezależnie od tego, na jakim etapie ono się znajduje. Ponieważ instytucja ta jest wyjątkiem od zasady szybkości oraz ciągłości postępowania podatkowego, może mieć ona miejsce tylko w przypadkach wyraźnie określonych (art. 201-206 O.p.). Zasada ekonomiki postępowania nie jest zasadą bezwzględną - jej granice wyznaczają pozostałe zasady ogólne postępowania podatkowego - w tym zasada praworządności i zasada zaufania do organu podatkowego. Rzeczą oczywistą jest, iż w toku postępowania mogą pojawić się przeszkody, które uniemożliwiają dalszy prawidłowy jego bieg. Jeżeli mają one charakter przejściowy, organ podatkowy musi podjąć działania celem ich wyeliminowania, oraz zawiesić postępowanie. W treści skargi Strona wskazała, iż wniosek o zawieszenie postępowania podatkowego złożyła w powołaniu na art.201 §1 pkt 2 O.p. Przepis ten obligatoryjnie nakazuje organowi podatkowemu zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Sądu przyjęta w zaskarżonym postanowieniu interpretacja zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) nie narusza treści art.201 §1 pkt 2 O.p. Jak słusznie bowiem podał organ przez pojęcie to rozumie się bowiem taką sytuację, w której wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego, ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu (lub sądu) niż ten, przed którym toczy się postępowanie. Jeżeli "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia prejudycjalnego. Mogą co prawda wiązać się z nim wówczas określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., I SA/Łd 970/2003). Ponadto organ wskazał, iż zagadnieniem wstępnym jest sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem prejudycjalnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (wyrok z dnia 28 listopada 1997 r., I SA/Lu 1199/96, niepubl. Komentarz ABC 2000r, do Ordynacji podatkowej P. Pietrasz). Na gruncie rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż kontroli prawidłowości działań organów nie powinno się dokonywać w oderwaniu zarówno od warunków sformułowanych w treści art.201 §1 O.p. jak też w oderwaniu od całokształtu materii określonego stanu faktycznego i prawnego, na tle którego wystąpił problem oceny zagadnienia wstępnego. Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, iż po pierwsze - konkretne postępowanie, które zostało objęte wnioskiem o zawieszenie toczyło się w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. Po drugie - kwestią sporną tego postępowania było prawo strony do skorzystania z odliczeń z tytułu ulgi remontowo-modernizacyjnej. Po trzecie – E.M. dokonała w zeznaniu za 2003r. odliczeń z tytułu ulgi remontowo modernizacyjnej na lokal mieszkalny. Po czwarte – Skarżąca w 2003r. dokonała adaptacji strychu i przystosowania go do celów mieszkaniowych nie zaś remontu i modernizacji istniejącego już lokalu mieszkalnego. Po piąte – proces adaptacyjny tego lokalu zakończył się w 2005r. Ulga remontowo-modernizacyjna dotyczy osób, które zgodnie z art.27a ust.1 pkt1 u.p.d.o.f.) - w brzmieniu obowiązującym w 2003r., poniosły wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na remont i modernizację zajmowanego przez siebie na podstawie tytułu prawnego budynku lub lokalu mieszkalnego. Dokonując analizy powyższej normy prawnej stwierdzić należy, iż ustawodawca powiązał rodzaj robót - remont lub modernizacja z rodzajem lokalu (budynku) - mieszkalny. Tym samym ulga przysługuje tym podatnikom, którzy dokonali remontu lub modernizacji lokalu (budynku) pod warunkiem, iż jest to lokal (budynek) mieszkalny. Bez wątpienia odliczenie dotyczy lokalu mieszkalnego, nie zaś lokalu podlegającego procesowi adaptacji. Tego rodzaju robót nie można utożsamiać z remontem, czy modernizacją lokalu mieszkalnego. Dla dokładniejszego wyjaśnienia problematyki przedmiotowego odliczenia należy przypomnieć, iż w stanie prawnym obowiązującym do 1 stycznia 2002r. w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osobom fizycznym przysługiwało na podstawie art.27a ust.1 pkt1 lit.f tej ustawy, odliczenie wydatków poniesionych na przebudowę strychu, suszarni albo przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne oraz wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym, do dnia zasiedlenia tego lokalu. Odrębnie natomiast, na podstawie art.27a ust.1 pkt.1 lit.g u.p.d.o.f., przysługiwała ulga na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego. Były to dwie niezależne od siebie ulgi, uregulowane oddzielnie z uwagi na zakres robót budowlanych, co tylko potwierdza, że nie można przebudowy, adaptacji utożsamiać z remontem, modernizacją. Od dnia 1 stycznia 2002r. ustawodawca zlikwidował ulgę na przebudowę strychu pozostawiając w art.27a ust.1 pkt1 u.p.d.o.f., (Dz. U. z 2001r. Nr 134, poz.1509) ulgę na remont i modernizację. Następnie od dnia 1 stycznia 2004r. zlikwidował również ulgę na remont i modernizację, jednakże ustawa nowelizacyjna z dnia 12 listopada 2003r. w art.12 przewidywała, po spełnieniu określonych w tym przepisie warunków, prawo do kontynuacji ulgi na lata 2004 -2005 dla podatników, którzy nabyli tę ulgę w 2003r. W świetle przedstawionych rozważań należy stwierdzić, iż w momencie przystąpienia do wykonania remontu lub modernizacji lokal musiał spełniać cechy lokalu mieszkalnego. Za słuszny należy więc uznać pogląd Dyrektora IS, iż zgromadzony przez organy podatkowe materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że realizowana w tym czasie przez skarżącą inwestycja dotyczyła lokalu, który nie był lokalem mieszkalnym, a mógł się nim stać dopiero po zakończeniu adaptacji. Tym samym, uzasadnionym było również jego stwierdzenie, iż okoliczności wskazane przez stronę, jako przesłanki uzasadniające obligatoryjne zawieszenia postępowania (głównie w pkt. "a" i "c" wniosku) pozostawały dla sprawy bez znaczenia skoro adaptowany w 2003 roku lokal nie nosił znamion lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy, bezprzedmiotowym było definiowanie przez skarżąca pojęć "remont", "modernizacja", "przebudowa", jak również analizowanie, czy wykonane roboty budowlane zostały wymienione w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy (Dz. U. Nr 156, poz. 788). Bezprzedmiotowym było także analizowanie zagadnienia "tytułu prawnego", albowiem nawet przychylenie się do stanowiska Skarżącej, iż przedwstępna umowa sprzedaży lokalu była w istocie tytułem prawnym do niego, nie zmieni faktu, iż posiadany przez nią strych w momencie adaptacji ( w 2003r. ) nie posiadał cech lokalu mieszkalnego. Dlatego też odmienny pogląd organu, w tej kwestii w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość wydanych rozstrzygnięć. W tym miejscu wypada zwrócić uwagę, iż orzecznictwo sądów administracyjnych przytaczane przez Skarżącą w związku z zamiarem wyjaśnienia pojęć "modernizacja, remont" nie odnosi się do jakiegokolwiek budynku, czy lokalu, lecz w sposób wyraźny do "budynku mieszkalnego" lub "lokalu mieszkalnego" - np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 04.03.1998r. (Sygn. akt I SA/Gd 886/96- - Lex nr 33715). Sąd nie dopatrzył się niekonsekwencji i sprzeczności w orzeczeniach podejmowanych przez organ, na które Skarżąca wskazała przytaczając między innymi fragment postanowienia Dyrektora IS wydanego odnośnie 2005r., zgodnie z którym -"rozstrzygnięcie sporu, który toczy się przed Sądem Cywilnym będzie mieć znaczenie z tytułu remontu za 2005r. lokalu mieszkalnego od dnia zawiadomienia o zakończeniu budowy (tj. adaptacji lokalu)". Odnosząc się do tego zarzutu, należy podkreślić, iż w sformułowaniu tym organ zawarł szereg istotnych informacji, których znaczenia zdaje się nie dostrzegać Skarżąca, a których istnienie sprawia, że stan sprawy za lata 2003-2004 różni się diametralnie od stanu sprawy za 2005r. Mowa jest bowiem o zakończeniu budowy (adaptacji) lokalu i o uldze remontowej za 2005r., przysługującej od dnia zawiadomienia o zakończeniu budowy lokalu mieszkalnego. Na zakończenie tej części rozważań należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną istotną kwestę. Zgodnie z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem judykatury przepisy dotyczące ulg podatkowych powinny być interpretowane w sposób ścisły, z uwagi na ich wyjątkowy charakter ( zob. wyrok NSA z 8 listopada 2004r., sygn. akt FSK 596/04, Monitor Podatkowy , nr 2004/12/3 ). Jako bezzasadny należy ocenić zarzut wydania postanowienia na podstawie błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia poprzez niezasadne i niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, iż nie zachodzą okoliczności określone w art.201 §1 pkt2 O.p. Organ przeanalizował całokształt okoliczności sprawy. Następnie po przeanalizowaniu przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie uznał, że zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest zasadne, gdyż rozstrzygnięcie sporu, który toczy się przed Sądem Cywilnym w kwestii przeniesienia na Skarżącą własności zaadaptowanej powierzchni strychowej będącej przedmiotem postępowania (Sygn. akt I C 543/06 oraz I C 753/06) nie będzie mieć znaczenie dla uwzględnienia odliczeń z tytułu remontu za 2003r. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący niewłaściwej wykładni art.15 §1 i art.17 §1 O.p. art.25 Kodeksu cywilnego, jak również związany z nim zarzut wydania skarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organów podatkowych (art.17 §1 O.p.). W dniu [...] kwietnia 2007r. Dyrektor IS wydał decyzję nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku o przekazanie prowadzonej sprawy do Naczelnika II Urzędu Skarbowego. W decyzji tej organ odwoławczy uznał, że organ I instancji był właściwym do prowadzenia sprawy określenia zobowiązania podatkowego. W konsekwencji Dyrektor IS jako organ właściwy dla rozpatrzenia odwołań od decyzji Naczelnika US był także organem właściwym dla rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania złożonego w postępowaniu odwoławczym, w niniejszej sprawie. Dodatkowo można wskazać, iż skarga na wymienioną powyżej decyzję z dnia [...] kwietnia 2007r. o umorzenie postępowania została przez tutejszy Sąd oddalona wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008r. ( sygnatura akt ISA/Go 732/07). Orzeczenie to jest prawomocne. Skład orzekający w sprawie nie dopatrzył się również naruszenia art.210 §3-§5 O.p. Treść rozstrzygnięć dowodzi, iż organ dokonał oceny całokształtu zebranego materiału. Prawidłowo też powołał podstawę prawną. Należy mieć na uwadze, iż zaskarżone postanowienie dotyczyło w głównej mierze problematyki zawieszenia postępowania i jak słusznie podkreślał organ w odpowiedzi na skargę, zaskarżone orzeczenie nie jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie w sprawie, w której zostało wniesione odwołanie, a jedynie rozstrzyga kwestie tzw. incydentalną, dotyczącą zawieszenia postępowania. Pozbawiany racji jest również zarzut rozpatrywania sprawy przez organ znajdujący się w znacznej odległości i tym samym naruszenia realizacji i przestrzegania podstawowych zasad postępowania podatkowego określonych w rozdz.1 działu IV Ordynacji podatkowej. Sąd podziela też argumentację organu, iż w myśl art.219 O.p. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art.208 O.p., art.210 § 3-5 O.p. oraz art.211-215 O.p., a do postanowień, na które przysługuje zażalenie oraz postanowień, o których mowa w art.228 §1 O.p., stosuje się również art.240-249 O.p. oraz art.252 O.p., z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art.243 §3 O.p., art.245 §1 O.p. i art.248 §3 O.p., wydaje się postanowienie. W istocie, zwrot o odpowiednim stosowaniu do postanowień wymienionych powyżej przepisów oznacza, iż unormowań tych nie należy przenosić w sposób mechaniczny, bez uwzględnienia specyfiki i charakteru prawnego postanowienia. Stosownie do brzmienia art.200 §1 O.p. będącym konkretyzacją art.123O.p.- przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepis ten nie ma zastosowania do wydawanych w toku prowadzonego postępowania postanowień. Zaskarżone postanowienie nie jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie w sprawie złożonego odwołania, a jedynie rozstrzyga kwestie zawieszenia bądź odmowy zawieszenia prowadzonego postępowania. Skarżąca w toku prowadzonego postępowania miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, gdyż gwarantował jej to przepis art.123 Ordynacji podatkowej. Na zakończenie należy wyjaśnić, iż po zamknięciu rozprawy, a przed terminem ogłoszenia orzeczenia skarżąca złożyła pismo procesowe wraz z dokumentami oraz wnioskiem o otwarcie rozprawy. Skład orzekający po zapoznaniu się z wniesionymi materiałami, rozprawy nie otworzył, gdyż uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Reasumując, wobec całokształtu poczynionych rozważań, należy stwierdzić, iż zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia podstawowych zasad procesowych, sformułowanych w art.120, art.121, art.122, art.123, art.124 art.180, art.187. Tym samym z wszystkich wskazanych wyżej powodów Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę oddalił.