I SAB/Go 19/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K.S., J.S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10 oddala skargę. J.S., K.S. (zw. dalej: stronami, skarżącymi) wnieśli skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektorem IS) po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (zw. dalej WSA, Sąd) z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10 uchylającym postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2010r. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej: Naczelnikiem US) z dnia [...] grudnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w treści decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r. Nr [...] określającej stronom na kwotę 2.613,50zł. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny; Strony, pismem z dnia [...] marca 2014r. w związku z bezczynnością Dyrektora IS po wyroku WSA z dnia 17 czerwca 2010 sygn. akt I SA/Go 332/10 uchylającym postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2010r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r. "ponownie wezwały" Dyrektora IS do wykonania wyroku. W odpowiedzi na to wezwanie, organ, w piśmie z dnia [...] marca 2014r., nawiązując do okoliczności stanu faktycznego, wyjaśnił, że zostały podjęte wszelkie niezbędne czynności w celu wykonania przedmiotowego wyroku – zwrócił zasądzone skarżącym koszty postępowania oraz przekazał na podstawie art.286 §2 p.p.s.a. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem organowi I instancji celem załatwienia wniosku z dnia [...] grudnia 2009r. Podkreślił też, że wykonanie w/w wyroku sprowadza się do powstrzymania przez niego do prostowania w trybie art.215 Ordynacji podatkowej treści uzasadnienia decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r., w takim zakresie jaki wynikał z uchylonego przez WSA postanowienia. Wskazał też, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] Naczelnik US sprostował oczywistą omyłkę w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] na które strony nie wniosły zażalenia. Stało się ono ostateczne. Nadto organ wyjaśnił, że w związku z faktem, że w sprawie dotyczącej 2004r. do organu odwoławczego nie wpłynął środek odwoławczy, który podlegałby rozpatrzeniu przez Dyrektora IS nie można zarzucać tutejszemu organowi bezczynności. Zauważył też, że strony wzywając do wykonania przedmiotowego wyroku, nie wskazały na czym to miałoby polegać. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010r. wykracza natomiast poza zakres postępowania będącego przedmiotem wyroku, którego brak wykonania strona zarzuca. Z opisu stanu faktycznego sprawy przedstawionego przez Dyrektora IS wynika, że WSA, wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10 w sprawie ze skargi skarżących uchylił postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2010r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w treści decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r., nr [...] określającej skarżącym na kwotę 2.613,50zł. zobowiązanie w podatku, dochodowym od osób fizycznych za 2004r. W motywach wskazał, że w sprawie doszło do sprostowania omyłki, która nie posiadała ustawowego wymogu "oczywistości". Dyrektor IS wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2012r., sygn. akt II FSK 1830/10 oddalił. Skarżący, pismem z dnia [...] września 2012r., wezwali Dyrektora IS do wykonania wyroków WSA z dnia 16 i 17 czerwca 2010r., sygn. akt I SA/Go 331-334/10. W odpowiedzi, Dyrektor IS pismem z dnia [...] października 2012r., poinformował strony, że zostały podjęte wszelkie niezbędne czynności w celu wykonania przedmiotowego wyroku tj.: zwrócono zasądzone skarżącym koszty postępowania, przekazano akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem organowi I instancji celem załatwienia wniosku z dnia [...] grudnia 2009r. Organ wyjaśnił, że wykonanie w/w wyroku sprowadza się do powstrzymania przez niego do prostowania w trybie art.215 Ordynacji podatkowej treści uzasadnienia decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r., w takim zakresie jaki wynikał z uchylonego przez WSA postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] Naczelnik US sprostował oczywistą omyłkę w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] określającej stronom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w kwocie 2.613,50zł poprzez zastąpienie w uzasadnieniu decyzji na stronie I w wierszu 5 od dołu treści: "w dniu [...] lutego 2004r." treścią "w dniu [...] lutego 2005r." Strony nie wniosły zażalenia. Pismem z dnia [...] października 2012r., skarżący wnieśli skargę na nieprawidłowe wykonanie ww. wyroku. Zażądali uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010r., nr [...]. WSA, wyrokiem z dnia 20 lutego 2013r., sygn. akt I SA/Go 1094/12 skargę oddalił. Sąd stwierdził, że nie można organowi postawić zarzutu niewłaściwego wykonania wyroku w sytuacji, gdy organ ten nie wydał żadnego aktu w związku z zapadłym wyrokiem. Podkreślił, że strona błędnie interpretuje korzystne dla siebie rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia postanowienia o sprostowaniu błędów rachunkowych i oczywistych omyłek ze skutkiem w postaci konieczności uchylenia decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2014r., skarżący, w związku z bezczynnością organu po wyroku, ponownie wezwali Dyrektora IS do wykonania orzeczenia Sądu z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Go 332/10. W piśmie z dnia [...] marca 2014r. (omówionym powyżej), Dyrektor IS ustosunkował się do wezwania stron. We wniesionej skardze strony zarzuciły Dyrektorowi IS, że pomimo wezwania do załatwienia sprawy dalej nie wykonuje orzeczeń Sądu. Nawiązując do wyroku WSA z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10, wnieśli o wyjaśnienie okoliczności "sfałszowania protokołu" z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009r., zawartego w uzasadnieniu decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r. Wskazały też na postanowienie Naczelnika US z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], prostujące oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. W ich ocenie sprostowanie to jest niezgodne z tym co twierdzi Dyrektor IS, że wykonanie wyroku sprowadzało się do powstrzymania przez organ od prostowania w trybie art.215 Ordynacji podatkowej treści uzasadnienia w/w decyzji Naczelnika US w takim zakresie, jaki wynikał z uchylonego przez Sąd postanowienia. W tym zakresie zarzuciły kłamstwo Dyrektorowi IS. Wskazały, że uchylone przez Sąd postanowienia organów obu instancji nie zostały wydane w związku z ich wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009r. Uchylone postanowienia zostały wydane z urzędu i po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2009r., w takim razie dlaczego ma być rozpatrywany wniosek a nie odwołanie. Według nich, Dyrektor IS powinien rozpatrzyć i rozpoznać ponownie odwołanie od decyzji i wyjaśnić zarzut dotyczący "sfałszowania protokołu". Podkreśliły, że skoro wcześniej Naczelnik US wezwał ich do sprecyzowania wniosku z dnia [...] grudnia 2009r. i oni odpowiedzieli, że wszystkie błędy zostały opisane w odwołaniu, to ich zdaniem, oczywiste jest, że organ ponownie rozpatruje ich odwołanie od decyzji i postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. prostuje oczywistą omyłkę. Strony, wskazując na uzasadnienie wyroku NSA z dnia 23 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1830/10 stwierdziły, że wykreślenie z decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r. decyzji z 2007r. dotyczyło ustaleń faktycznych, w tym istotnego dowodu jakim był protokół przesłuchania strony, gdzie wcześniej skarżąca została pouczona o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Poświadczenie nieprawdy w decyzji Naczelnika US potwierdziła Komenda Powiatowa Policji i Prokuratura Rejonowa. Zdaniem skarżących, Dyrektor IS w postępowaniu odwoławczym nie rozpatrzył ich zarzutów i dowodów. Postępowanie oparte było od samego początku na kłamstwie i matactwie. Ponadto uchylone postanowienia stanowiły "integralną część decyzji" ponieważ w postępowaniu odwoławczym zarzut dotyczący "sfałszowania protokołu" nie został przez Dyrektora IS rozpoznany i rozstrzygnięty. Na potwierdzenie swych racji powołali orzeczenie sądu administracyjnego zapadłe w innej sprawie. Skarżący zakwestionowali pogląd Dyrektora IS, że ponieważ w sprawie dotyczącej 2004r. nie wpłynął środek odwoławczy, który podlegałby rozpatrzeniu przez ten organ, nie można mu zarzucać bezczynności. Strony zwróciły też uwagę, że Naczelnik US decyzjami z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] i nr [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2009r. umorzył postępowania podatkowe. Dotyczyło ono m. in. decyzji nr [...], tj. 2004r.. Po wniesieniu przez nich odwołania Dyrektor IS decyzjami z dnia [...] września 2013r. nr [...] uchylił decyzje organu I instancji i umorzył postępowanie. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2014r. strony ustosunkowały się do argumentów organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę. Podtrzymały dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie miała uzasadnionych podstaw i zasługiwała na oddalenie. Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora IS po wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10 uchylającym postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2010r. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w treści decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r. Przepis art.149 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; zw. dalej: p.p.s.a.) uprawnia sąd administracyjny, przy uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art.3 §2 pkt 1 – 4a, do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (tak też wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013r., I OSK 2114/13, dostępny w systemie LEX nr 1421789). W tych okolicznościach, niewątpliwie najistotniejsze znaczenie, w szczególności z punktu widzenia art.153 p.p.s.a. ma treść powyższego orzeczenia WSA - gdyż to z niej wynikają wskazania dla organu co do dalszego postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z powołaną normą, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przeprowadzona pod tym kątem analiza treści wyroku dowodzi, że skład wówczas orzekający wskazał, że art.215 §1 Ordynacji podatkowej daje możliwość sprostowania błędów rachunkowych oraz oczywistych omyłek powstałych w wydanej decyzji. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie, dokonano sprostowania omyłki, która nie posiadała ustawowego wymogu "oczywistości". Do "oczywistej omyłki" nie można bowiem zaliczyć wykreślenia danych dotyczących określonej decyzji i wpisania w to miejsce danych dotyczących innej decyzji. Stwierdził też, że instytucja sprostowania z art.215 §1 Ordynacji podatkowej, nie służy do "porządkowania kolejności" przedkładanych w toku postępowania dokumentów. Skład orzekający stwierdził również, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że zarzuty zażalenia dotyczące błędnego wskazania w decyzji organu I instancji daty przedłożenia dokumentów przez skarżącą oraz nieprawidłowego wskazania daty pisma, wykraczają poza zakres niniejszego postępowania i zostaną rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym. Podkreślił jednocześnie, że taki sam pogląd organ odwoławczy powinien zaprezentować odnosząc się do wniesionego w piśmie z dnia [...] grudnia 2009r. żądania dotyczącego "wyjaśnienia sfałszowania protokołu z przesłuchania strony z dnia [...] października 2009r., zawartego w uzasadnieniu decyzji". Zatem, z motywów powołanego wyroku jednoznacznie wynika, że dokonane przez organy obu instancji sprostowanie oczywistych omyłek w treści decyzji nie mieści się w zakresie art.215 §1 Ordynacji podatkowej. To też legło u podstaw uchylenia postanowień wydanych w pierwszej i drugiej instancji. W konsekwencji, wiążącą organ oceną prawną, o której mowa w treści art.153 p.p.s.a. jest właśnie uznanie przez ów skład orzekający, że w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem było sprostowanie oczywistej omyłki, a taka omyłka nie zaszła i zarzuty zawarte w piśmie skarżącej z dnia [...] grudnia 2009r. wskazujące na omyłki czy "sfałszowania" winny być rozpoznane w trakcie postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji wydanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. W tych okolicznościach trudno czynić zarzut Dyrektorowi IS, że pozostaje w bezczynności po wyroku z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10 – poprzez nie wydanie orzeczenia w związku z zapadłym wyrokiem. Jedyne bowiem, do czego organ był zobowiązany, a co bez wątpienia wykonał, to do przesłania organowi I instancji akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu. Wykonując wyrok zwrócił ponadto na rzecz strony zasądzone koszty postępowania, co z kolei potwierdza pismo Samodzielnego Referatu Rachunkowości Budżetowej z dnia [...] czerwca 2012r. Sąd nie zobligował organu do wydania jakiegokolwiek orzeczenia. Co istotne, z w/w wyroku jasno wynika, że organy obu instancji powinny powstrzymać się od prostowania omyłek pisarskich, w zakresie w jakim to zostało ocenione, a zatem odmiennie niż to uczyniły w uchylonych postanowieniach. W tym miejscu koniecznym jest podkreślenie, że powyższe stanowisko jest zbieżne z wyrażonym w prawomocnym orzeczeniu tutejszego sądu z dnia 20 lutego 2013r. sygn. akt I SA/Go 1094/12, zapadłym co prawda na tle sprawy dotyczącej skargi na niewykonanie przedmiotowego wyroku WSA z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10, niemniej jednak, zarzuty podniesione w tamtej sprawie, jak i obecnie w dalszym ciągu zmierzają do zakwestionowania legalności decyzji ostatecznej Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010r. nr [...]. Rzecz w tym, że strony oczekują ponownego rozpatrzenia zarzutów odwołania oraz ponownego wyjaśnienia okoliczności "sfałszowania protokołu". Tymczasem, zarzuty odwołania, okoliczność "sfałszowania protokołu" zostały już ocenione w/w decyzją ostateczną Dyrektora IS z dnia [...] marca 2010r., która w związku prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 457/10 stała się prawomocna. Mając na względzie okoliczności sprawy, wyrok z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10, jak też argumenty strony skarżącej, koniecznym jest wskazanie, że w rozpatrywanym przypadku istotne znaczenie ma aspekt tożsamości sprawy. Na problem ten trafnie zwrócił też uwagę Sąd w w/w wyroku z dnia 20 lutego 2013r. sygn. akt I SA/Go 1094/12. Skład orzekający w niniejszej sprawie wyrażone stanowisko popiera w całości. Zatem, należy podkreślić, że treść wyroku z dnia 17 czerwca 2010r. zakreśla granice sprawy będącej przedmiotem niniejszej postępowania. Stosownie do brzmienia art.134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Termin, rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa, to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Odnosząc powyższe do stanu sprawy należy zauważyć, że argumentacja podniesiona w skardze, jak i w późniejszym piśmie procesowym, odnosi się głównie do zarzutów odwołania tj. nierozpatrzenia przez Dyrektora IS zarzutów i dowodów skarżących w postępowaniu odwoławczym oraz prowadzenia postępowania opartego na kłamstwie i matactwie. Tymczasem, przedmiotem wyroku z dnia 17 czerwca 2010r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Go 332/10 było postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w treści decyzji. Ta więc sprawa, a właściwie ocena, czy organ pozostaje w bezczynności po wyroku z dnia 17 czerwca 2010r. jest przedmiotem niniejszego postępowania. Innymi słowy, czy wyrok ten został przez organ wykonany, czy nie. Nie jest i być nie może przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie ocena legalności decyzji ostatecznej Dyrektora IS z [...] marca 2010r., w której, jak wskazano, akcentowane przez strony kwestie zostały ocenione. W związku z powyższym, należało uznać, że w sprawie zachodzi brak tożsamości zarzutów skargi z jej przedmiotem. W konsekwencji, zarzuty skarżących są chybione. Skład orzekający w sprawie podziela również stanowisko Dyrektora IS, co do tego, że fakt, że utrzymał on w mocy postanowienie prostujące z urzędu w trybie art.215 §1 Ordynacji podatkowej błędy w w/w zakresie, które takiemu sprostowaniu nie podlegały, z uwagi na brak przymiotu "oczywistości", nie oznacza w żaden sposób, że decyzja ostateczna z dnia [...] marca 2010r. obarczona jest błędem skutkującym koniecznością jej wzruszenia. Błąd, polegający na mylnym przytoczeniu w uzasadnieniu decyzji dat przedłożenia przez skarżącą w toku postępowania poszczególnych dowodów załączanych do protokołów, stanowiący de facto zmianę (przeinaczenie) przez organ stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że stan faktyczny nie został przez organ przed wydaniem decyzji dostatecznie ustalony. W istocie, przedmiotowy błąd, który według wyroków WSA z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10, jak i NSA z dnia 23 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1830/10 nie miał charakteru oczywistości i w konsekwencji nie podlegał sprostowaniu w trybie art.215 §1 Ordynacji podatkowej, został poddany ocenie w toku postępowania odwoławczego dotyczącego ww. sprawy i oceniony jako pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne. Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z Dyrektorem IS, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o jego bezczynności. Strony nie wykazały, a i z akt nie wynika, by wszystkie zaskarżane przez nie orzeczenia Naczelnika US w zakresie oczywistych omyłek organ odwoławczy rozpatrywał pozostając w zbędnej zwłoce. Niesłusznym też jest wniosek stron, że Naczelnik US nie zastosował się do wyroku WSA z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10, gdyż postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] sprostował oczywistą omyłkę. W tej mierze słusznie Dyrektor IS wyjaśnił, że wykonanie wyroku sprowadza się do powstrzymania przez organ podatkowy od prostowania w trybie art.215 Ordynacji podatkowej treści uzasadnienia decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2009r., w takim zakresie jaki wynikał z uchylonego przez Sąd postanowienia. To zaś nie wyłącza możliwości prostowania innej oczywistej omyłki, która nie była rozpatrywana w uchylonym postanowieniu. Należy też podkreślić, że nie ma znaczenia dla oceny legalności niniejszej sprawy fakt błędnego przytoczenia w piśmie z dnia [...] marca 2014r. sentencji postanowienia Naczelnika US z dnia [...] lipca 2012r. nr [...]. W istocie, w dalszej części pisma została już ona prawidłowo opisana. Nadto, rozstrzygnięcie to jest ostateczne. Strony je nie zaskarżyły. Z uwagi na brak tożsamości sprawy nie poddają się kontroli Sądu w tym postepowaniu powody uchylenia decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2012r. wydanych wobec skarżącej (nr [...]) oraz wobec skarżącego (nr [...]), które, jak wskazywały strony, swym zakresem obejmowały również 2004r. Niemniej jednak, z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że przesłanki, które legły u podstaw podjętych rozstrzygnięć Dyrektor IS szczegółowo opisał w decyzjach z dnia [...] września 2013r. nr [...] oraz nr [...]. Na skutek wniesionej skargi orzeczenia te zostały poddane kontroli tut. sądu, który prawomocnymi wyrokami z dnia 5 grudnia 2013r. sygn. akt I SA/Go 537/13 oraz z dnia 4 grudnia 2013r. sygn. akt I SA/Go 536/13 oddalił skargi skarżących. Reasumując, w tym stanie rzeczy oraz w świetle poczynionych przez sąd rozpoznający skargę rozważań i zgodnie z dokonaną przez sąd wykładnią przepisów prawa, należało stwierdzić, że zarzuty skarżących wobec Dyrektora IS w zakresie jego bezczynności po wyroku z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Go 332/10 okazały się niezasadne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art.151 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi.