II SA/Go 1/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi M spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M spółki z o.o. kwotę 1014 (jeden tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez B sp. z o. o. jest decyzja Wojewody z dnia [...] października 2018 roku, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2018 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku [...] na działkach nr [...] Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 5 września 2018 roku [...] złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na przebudowę, rozbudowę budynku [...] położonego połączoną z rozbiórką położonych na terenie objętych inwestycja dwóch budynków garażowych, śmietnika i muru oporowego. Do wniosku zostały dołączone 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z dołączonej dokumentacji wynikało, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa istniejącego budynku [...]oraz jego rozbudowa, którego nowa część ma zostać funkcjonalnie połączona z istniejącym budynkiem za pomocą łącznika na poziomie drugiej kondygnacji projektowanej rozbudowy. W projekcie budowlanym wyznaczony został obszar oddziaływania obiektu budowlanego, który obejmował sąsiednie działki o nr ewidencyjnych [...] obr. [...] oraz działki drogowe o nr [...] obr. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2018 roku Prezydent Miasta, powołując się na art. 28, art. 33 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1202) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] obejmujący przebudowę i rozbudowę budynku [...]położonego na działkach o nr ewid. [...] obr. [...] według projektu budowalnego sporządzonego przez mgr. inż. arch. G.P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu [...], uchwalonym uchwałą Rady Miasta nr XXVIII.285.2016 z dnia 2 lutego 2016 roku. Teren objęty inwestycją położony jest w jednostce bilansowej oznaczonej symbole UP, wyznaczonym jako teren zabudowy usług publicznych w zakresie kultury, sztuki, rozrywki. Inwestor uzyskał pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków na wykonane projektowanych robót budowlanych. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Według projektu budowlanego jedna ze ścian zewnętrznych projektowanej rozbudowy budynku [...] została bezpośrednio usytuowana przy granicy z sąsiednią działką o nr ewid. [...] co jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (rozdział 2 § 7 ust. 2 pkt 3). Projektowany budynek [...] nie jest powiązany jednocześnie z budynkiem posadowionym na działce nr ewid. [...], który stanowi własność B sp. z o. o. i nie stanowi zagrożenia dla jego stabilności, a przyjęte rozwiązania spełniają również wymogi p.poż. Od powyższej decyzji odwołało się B sp. z o. o. zarzucając, że ww. decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Odwołująca się Spółka podkreśliła, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny i niedokładny, a w decyzji kończącej to postępowanie brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Jako naruszenie przepisów prawa materialnego wskazano, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy już sprawy poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją, a projekt budowlany załączony do wniosku o pozwolenie na budowę jest niezgodny z przepisami i niekompletny. Brak w nim dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Nie spełnia on wymogów dotyczących szerokości dojść i dojazdów do budynku. Brak jest w projekcie analizy nasłonecznienia i zacieniania pomieszczeń. Nie wskazano w projekcie miejsc postojowych dla użytkowników stałych i przebywających okresowo. Informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia nie dotyczy projektowanego obiektu. Załączone do projektu budowlanego zaświadczenia z izby nie są aktualne na dzień sporządzenia projektu budowlanego. W ocenie odwołującego się inwestor nie wskazał tytułu prawnego, z którego wynika jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a strony postępowania nie zostały ustalone w sposób prawidłowy. Decyzją z dnia [...] października 2018 roku, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, który określa tryb postępowania przed wydaniem pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno - budowlanej jest zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz z wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, jak również kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, a ponadto wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez inwestora zostało wypełnione w sposób prawidłowy, tj. w sposób zgodny ze wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa dnia 24 sierpnia 2016 roku w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz.U. z 2016 r. poz. 1493). Stanowi środek dowodowy potwierdzający prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). Składając prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor w sposób wystarczający wykazał, że nieruchomościami tymi dysponuje. Organ nie ma również żadnych podstaw by tak złożone oświadczenie kwestionować. Zdaniem organu odwoławczego nie znajdują również potwierdzenia pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu. Przede wszystkim organ zauważył, że do projektu budowlanego załączona została dokumentacja badań podłoża gruntowego. Inwestor wyjaśnił, w związku z wezwaniem organu, że przedmiotowa inwestycja będzie korzystać z istniejących dojść i dojazdów do budynku [...] (część rozbudowywana). Ponadto projektowane utwardzone nawierzchnie spełniają wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.). Jak ustalił organ w oparciu o projekt zagospodarowania terenu utwardzenie terenu pełniące wyłącznie funkcję dojazdu do budynku będzie mieć szerokość 3,6 m, a zatem spełnione zostały minimalne wymagania określone w ww. rozporządzeniu. Mając na uwadze, że projektowane dojazdy znajdują się wyłącznie w miejscu rozładunku dekoracji organ stwierdził, że zarzut dotyczący ich niedostosowania do potrzeb samochodów ciężarowych jest bezzasadny. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu istniejące dojazdy spełnią wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego i mogą stanowić drogę pożarową dojazdową dla samochodów gaśniczych. Potwierdza to również rzeczoznawca do spraw bezpieczeństwa pożarowego, który pozytywnie uzgodnił przedmiotowy projekt budowlany bez żadnych uwag. Za niezasadny organ uznał również zarzut dotyczący kwestii miejsc postojowych. W ramach projektowanej inwestycji przewiduje się wykonanie trzech miejsc postojowych, w tym jednego dla osób niepełnosprawnych. Organ wskazał, że żaden z obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie nie nakłada na inwestora obowiązku zapewnienia konkretnej liczby miejsc postojowych. Przepis rozporządzenia odnosi się do rodzaju zabudowy i wymagań określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący na terenie objętym inwestycją miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie reguluje kwestii wymaganej ilości miejsc postojowych. Tym samym nie można czynić inwestorowi zarzutu, że projektując 3 miejsca postojowe w ramach przedmiotowej inwestycji zapewnił ich zbyt mało. Dalej organ stwierdził, że ze sporządzonej analizy zacieniania i przesłaniania obiektów istniejących przez projektowany budynek wynika, że spełnione są wymagania nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w istniejących budynkach sąsiednich. Projektowany obiekt nie będzie zatem ograniczał dostępu do naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń w ponadnormatywny sposób. Z analizy tej wynika również, że projektowany obiekt nie będzie zacieniał samego siebie. Ponadto z projektu wynika, że brak jest w nim pomieszczeń mieszkalnych czy też przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Organ uznał również, że w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym znajdują się aktualne na dzień jego sporządzenia zaświadczenia autorów opracowania o ich przynależności do właściwej izby inżynierów. Nie został również naruszony art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Po uzupełnieniu projektu budowlanego powyższe stwierdzenie dotyczy również działki [...]. Skargę na decyzję Wojewody złożyła B wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi architektoniczno-budowlanemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, to jest: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, 2. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez: a) całkowite pominięcie przez Wojewodę, że organ I instancji orzekał w sprawie, w której zostało już wydane rozstrzygnięcie, b) niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego przez organy obu instancji, c) pominięcie przez organ II instancji, że organ I instancji orzekał na podstawie materiału dowodowego, który został sporządzony na potrzeby wcześniejszego postępowania, na co wskazują m.in. oznaczenia i daty map stanowiących załączniki do projektu budowlanego, 3. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 9 k.p.a., poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności brak odniesienia się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, II. przepisów prawa materialnego, to jest:  1. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że zatwierdzenie projektu budowlanego przez organ I instancji było prawidłowe, w sytuacji gdy inwestor nie przedłożył dodatkowej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, o której mowa w § 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, 2. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany został sporządzony prawidłowo, w sytuacji gdy będący jego częścią składową projekt zagospodarowania terenu jest sprzeczny z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie szerokości dojść i dojazdów do budynku, 3. art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 15 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że projekt budowlany został sporządzony prawidłowo, w sytuacji gdy nie zawiera on oznaczenia promieni łuków dojazdów, które powinny być dostosowane do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych, 4. art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 13 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że projekt budowlany został sporządzony prawidłowo, w sytuacji gdy nie zawierał analizy nasłonecznienia i przesłaniania, w odniesieniu do istniejącego budynku [...] na działce nr [...]; 5. art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 18 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez błędne uznanie, że ilość miejsc postojowych zapewnionych przez inwestora jest wystarczająca, 6. art 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie, że dołączona do projektu budowlanego informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia dotyczy innego przedsięwzięcia niż objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i wskazane w projekcie budowlanym; 7. art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 11 u.p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niewykazania przez inwestora tytułu, z którego wynika jego prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, 8. art. 28 ust. 2 u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że działki nr [...] znajdują się poza obszarem oddziaływania inwestycji. W złożonej odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 1 pkt 2 i art. 34 ustawy Prawo budowlane), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] października 2018 roku, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2018 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku [...]. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz przedłożonego projektu budowlanego należy uznać, że organy architektoniczno-budowlane nie wywiązały się w sposób należyty z obowiązku nałożonego w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012r., poz. 463) w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną (ust.1), z tym, że w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, a w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno- inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku – Prawo geologiczne i górnicze (ust. 3). Z dołączonej do projektu budowlanego opinii geologicznej wynika jednoznacznie, że objęta projektem inwestycja została zaliczona do drugiej kategorii geotechnicznej i ma być posadowiona w złożonych warunkach geotechnicznych. W opinii stwierdzono, że ze względu na ilość kondygnacji planowanego obiektu i jego wysokość oraz występowanie gruntów słabonośnych niezbędne jest głębsze rozpoznanie podłoża gruntowo-wodnego, umożliwiającego prawidłowe zaprojektowanie posadowienia planowanego budynku. Autorzy powołanej opinii geotechnicznej jednoznacznie powołując się na wyżej wymienione rozporządzenie stwierdzili, że w przypadku przedmiotowej inwestycji wymagane jest sporządzenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (str. 14 opinii). Do przedłożonego projektu budowlanego takiej wymaganej dodatkowej dokumentacji nie załączono. Tym samym brak jest wymaganej przez przepisy prawa budowalnego opinii. Analizując w tej sprawie kolejny wymóg zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi należy wskazać, że istotnie, projektowany obiekt winien spełniać również wymagania dotyczące przesłaniania i zacieniania, o których mowa w § 13 i odpowiednio § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać i budynki i ich usytuowania. Zgodnie § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2 rozporządzenia). Z kolei w myśl § 60 cytowanego rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00 (§ 60 ust. 1). W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 2 rozporządzenia). Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, zawarte w nich wymagania dotyczące przesłaniania i zacieniania odnoszą się do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Jednocześnie w myśl przepisu § 5 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku. Sporządzona na potrzeby niniejszej inwestycji i dołączona do projektu budowlanego analiza zacienienia i przesłaniania pozwala przyjąć, że zostały spełnione wymagania nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach sąsiednich za wyjątkiem istniejącej już części budynku [...]. W tym zakresie mimo zgłoszonych zastrzeżeń w odwołaniu organ II instancji nie ustosunkował się do nich. Należy zauważyć, że nowo projektowana cześć budynku [...] będzie znajdowała się w pewnej odległości od istniejącej już części budynku [...] i będą one połączone ze sobą tylko łącznikiem wykonanym na wysokości drugiego piętra. Przepisy prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 roku nie wyłączają z obowiązku stosowania norm technicznych w odniesieniu do budynków stanowiących własność inwestora. Tym samym organy architektoniczno – budowlane ponownie rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę winny wyjaśnić kwestię zacienienia i przesłaniania przez mający powstać obiekt budowlany pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi również w istniejącej już części budynku [...] Odnośnie kwestii rozwiązania w projekcie budowlanym problemu związanego z miejscami parkingowymi wskazać należy, że wykładnia § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie pozwala na przyjęcie, że w każdym przypadku obowiązkiem inwestora jest zaprojektowanie miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej. Należy podkreślić, że powyższy przepis jest przepisem nieostrym. Dla jego prawidłowego zastosowania w okolicznościach danej sprawy niezbędne jest dokonanie takiej wykładni, która pozwoli na odkodowanie treści przepisu w sposób zgodny z zasadą ochrony prawa własności oraz wyrażoną w art. 4 ustawy Prawo budowlane zasadą wolności budowlanej. W konkluzji należy stwierdzić, że wykładnia § 18 ust. 1 warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna (wyrok NSA z 6 lutego 2018r., sygn. akt II OSK 1008/17; wyrok NSA z dnia 17 października 2018r., sygn. akt II OSK 2561/16; wyrok NSA z 10 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1736/14; wyrok NSA z 27 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1165/13). Istnieje, zdaniem Sądu, możliwość również wykorzystania już istniejących miejsc parkingowych na innych nieruchomościach, jeżeli istniej prawna taka możliwość. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że postanowienia planu miejscowego obejmującego między innymi działki objęte wnioskiem inwestora nie zawierają postanowień dotyczących miejsc postojowych. Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z projektem budowlanym na terenie objętym inwestycją przewidziane są trzy miejsca postojowe oraz jedno miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej. Przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną inwestor winien urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z powyższego wynika, że prawodawca nawet w przypadku postanowień w planie miejscowym odnośnie miejsc postojowych, nie zostawia rozwiązania tego problemu do uznania inwestora. Tym samym organ architektoniczno-budowlany dokonując oceny projektu budowlanego w tym zakresie winien dokonać oceny czy przewidziana na działkach objętych inwestycją ilość miejsc postojowych odpowiada kryteriom zawartym w § 18 ust. 1 rozporządzenia, a jeżeli nie, to czy uwarunkowania panujące w tym przedmiocie na terenie przyległym pozwalają przyjąć, że nie będzie występował problem z brakiem miejsc postojowych, a w szczególności nie powiększy już istniejącego problemu braku miejsc postojowych. Organ ocenę w tym przedmiocie przedstawić w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, że inwestycja jest planowana w centrum miasta, a jej realizacja spowoduje wyłącznie zabudowanie znacznej części terenu dotychczas nie zabudowanego, na którym dodatkowo znajdowały się garaże przeznaczone w następstwie jej realizacji do rozbiórki. Organ winien również wypowiedzieć się co do położenia miejsc postojowych w stosunku do granic z działkami sąsiednimi z uwagi na podniesiony w tym zakresie zarzut w odwołaniu, czego nie uczynił. Nadmienić nadto należy, że organ nie wyjaśnił również sprzeczności jaka występuje między treścią samego wniosku o pozwolenie na budowę, a treścią opisową projektu budowalnego. Wniosek dotyczy bowiem udzielenia pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i rozbiórkę. Natomiast w części opisowej projektu budowlanego mówi się o konieczności przeprowadzenia rozbiórki dwóch garaży, śmietnika i muru oporowego, zaznaczając jednocześnie, że powyższe obiekty budowlane zostały poddane rozbiórce w ramach odrębnej procedury i nie są przedmiotem niniejszego postępowania (strona 12 projektu budowlanego). Należy również zauważyć, że brak jest ze strony organów jakichkolwiek rozważań, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rozbudową budynku [...] czy też budową nowego budynku. Aby rozstrzygnąć sporne zagadnienie, organy winny się odnieść do definicji ustawowych zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a dotyczących pojęć "budynek", "budowa", "przebudowa". Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy przez "budynek" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 6 przez "budowę" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zaś "przebudowa" to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, bądź liczba kondygnacji. Prawo budowlane nie zawiera definicji "rozbudowy". W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że "rozbudowa" to zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2484/14; wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 1318/16). W świetle poglądów doktryny i judykatury rozbudowa związana jest zatem ze zmianą charakterystycznych parametrów takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, która jednak nie prowadzi do powstania żadnego nowego obiektu, lecz do modyfikacji obiektu wcześniej istniejącego. W wyniku rozbudowy nie powstaje nowy obiekt budowlany czy też nowa substancja budowlana. Mając powyższe na uwadze, organ winien wypowiedzieć się w niniejszej sprawie czy wniosek dotyczy przebudowy i rozbudowy, czy faktycznie budowy nowego obiektu. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane sprowadzającego się do pominięcia jako stron postępowania podmiotów posiadających tytuł prawny do działek oznaczonych nr [...], będącego następstwem uznania, że działki te nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji wskazać należy, że uzasadnienie organu II instancji w tej części nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast organ I instancji w wydanej decyzji w tym przedmiocie nie wypowiadał się. Organ II instancji stwierdził jedynie, że w/w działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania, nie uzasadniając powyższego stwierdzenia, nie odnosząc go do konkretnych okoliczności związanych z niniejszą sprawą. Uniemożliwiło to kontrolę jego decyzji w tym przedmiocie przez Sąd. Wskazać należy, że z regulacji zawartych w k.p.a. wynika jednoznacznie, że zadaniem organu odwoławczego jest ponownie rozpatrzenie sprawy. Jego zadaniem jest ocena materiału dowodowego, dotyczącego stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktycznie pominięte przez organ I instancji, jak i te okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ I instancji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają znaczenie prawne (wyrok NSA z 28 lipca 2000 roku, sygn. akt V SA 102/00). Niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ winien zatem ponownie rozpatrzyć sprawę, w tym ustalić czy w postępowaniu brały udział wszystkie strony. Wobec uchylenia zarówno decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z przyczyn wyżej wskazanych, przystępując do ponownego rozpoznania sprawy obowiązane one będą ustalić prawidłowy krąg uczestników postępowania z uwzględnieniem treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w szczególności rozważyć czy stronami niniejszego postępowania winny być podmioty posiadające tytuł prawny do działek o nr [...] i przedstawić swoje stanowisko należycie umotywowane w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nie dołączenie do projektu budowlanego wymaganej informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia inwestycji objętej wnioskiem. Zdaniem skarżącego, dołączona informacja dotyczy innego przedsięwzięcia – budynku szkoły medycznej. Powyższe stwierdzenie skarżącego jest bezzasadne. Do projektu budowlanego dołączono wymaganą informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i rozbudowie budynku [...]. Wynika to przede wszystkim z opisu przedsięwzięcia zamieszczonego w powyższej informacji. Natomiast zwrot "szkoły muzycznej" z powyższej informacji został usunięty poprzez jego wykreślenie w dniu 19 października 2018 roku przez osobę sporządzającą informację i uczynienie stosownej adnotacji w dokumencie. Nie jest również uzasadniony zarzut dotyczący wydania decyzji w sprawie, w której została już wydana decyzję. Zarówno z treści skargi, jak i akt sprawy administracyjnej wynika, że uprzednio wydaną decyzją odmówiono udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe nie oznacza, że inwestor nie może ponownie wystąpić z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie zachodziły okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania, czy też na obecnym etapie postępowania decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego niewykazania przez inwestora tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane). Z treści dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenia wynika, że inwestor jest użytkownikiem wieczystym działek gruntu, na których ma być realizowane zamierzone przedsięwzięcie. Powyższe znajduje między innymi oparcie w dołączonej do dokumentacji decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 roku w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Nadto strona nie podważyła zgodności ze stanem prawnym oświadczenia poprzez przedstawienie dowodów chociażby uprawdopodabniających jej twierdzenie w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego dołączenia do projektu budowlanego nieaktualnej dokumentacji przedłożonej wraz z poprzednim wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Powyższy fakt, w przypadku, gdy dokumenty te odpowiadają wymogom określonym przez przepisy prawa budowlanego, nie przemawia za zażądaniem przez organ architektoniczno- budowlany nowej dokumentacji w tym przedmiocie. Odnośnie zarzutu dotyczącego szerokości planowanych dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy stwierdzić, że z planu zagospodarowania terenu objętego inwestycją wynika, że zaplanowano zarówno dojścia, jak i dojazdy i brak jest podstaw do przyjęcia, że przewiduje się ciągi pieszo-jezdne, o których mowa w ust. 2 lub że funkcję dojazdów mają spełniać dojścia (ust. 3). Z projektu budowlanego oraz załączonej do niego mapy przedstawiającej przyjęte rozwiązania w tym zakresie nie wynika, aby planowane dojścia i dojazdy pokrywały się oraz że zostały zachowane minimalne ich szerokości, co potwierdził w złożonych wyjaśnieniach na żądanie organu odwoławczego autor projektu. Jednocześnie, jak trafnie wskazał skarżący, w dołączonym projekcie branży drogowej na stronie 7 zamieszczono stwierdzenie "Szerokość ciągów pieszo-jezdnych zmienna". Powyższą rozbieżność organ architektoniczno-budowlany winien wyjaśnić poprzez ustalenie czy przewiduje się ciągi pieszo-jezdne w rozumieniu § 14 ust. 2 powołanego rozporządzenia, a jeżeli tak, to jaką planuje się ich szerokość, w szczególności czy zostanie zachowana minimalna wymagana ich szerokość. W tym zakresie organy nie wypowiedziały się w zaskarżonych decyzjach. W złożonych wyjaśnieniach projektant nie wypowiedział się również w tym zakresie. Stwierdził jedynie, że planowane dojścia nie będą pełnić funkcji dojazdów, a więc odniósł się do sytuacji określonej w § 14 ust. 2 rozporządzenia. Ze sporządzonego projektu budowlanego nie wynika natomiast, aby przewidywano na terenie realizacji inwestycji ruch pojazdów, których gabaryty świadczyły o braku zachowania w projekcie ogólnych wskazań zawartych w § 15 rozporządzenia, w szczególności odnośnie zaprojektowania o odpowiednim promieniu łuków dojazdów. Wskazać jednocześnie należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również za przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant, a jeżeli istnieje wymóg sprawdzenia projektu - również sprawdzający. Za takie rozwiązania nie podlegające kontroli przez organ administracyjny należy uznać np. konkretny promień łuku drogi. Jak wynika z powyższych rozważań, stwierdzone uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, w tym uwzględnienie niektórych z zarzutów podniesionych w skardze było następstwem naruszenia przez organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawy przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Jedną z naczelnych zasad postępowania jest zaś określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym, które nakładają na organy obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Jednocześnie treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie (art. 107 § 3 k.p.a.). Organy nie wyegzekwowały od inwestora przedłożenia wymaganej dodatkowej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności dotyczących miejsc parkingowych, okoliczności związanych z nasłonecznieniem i przesłanianiem oraz umożliwiających ustalenie wszystkich uczestników postępowania poprzez brak analizy obszaru oddziaływania inwestycji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organy winny uwzględnić powyższe rozważania, w tym zobowiązać inwestora do przedłożenia dodatkowej dokumentacji geodezyjno-inżynierskiej oraz usunąć sprzeczność między wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę a treścią projektu budowlanego w zakresie rozbiórki dwóch budynków garaży, śmietnika i muru oporowego poprzez zastosowanie instytucji, o której mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nadto, powinny uzupełnić materiał dowodowy zgodnie z kryteriami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie dotyczącym urządzenia miejsc postojowych (wymaganej ilości i ich usytuowania), nasłonecznienia i przesłaniania już istniejącej części budynku [...] przez część mającą powstać w następstwie realizacji zamierzenia budowlanego oraz ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji umożliwiające ustalenie stron postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnienia wymaga również rozbieżność dotycząca ciągów pieszo- jezdnych, czy się je przewiduje. Powyższe ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty zasądzone od organu na rzecz strony skarżącej w wysokości 1014 zł składa się uiszczony wpis od złożonej skargi w wysokości 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł, ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2650) oraz uiszczone opłaty skarbowe od udzielonego pełnomocnictwa i pełnomocnictwa substytucyjnego w wysokości 34 zł.