II SA/Go 1014/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 ze zm., dalej jako u.u.i.ś.), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.), Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Budowa elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 85 MW wraz ze stacjami transformatorowymi NN/SN i stacją transformatorową SN/WN oraz urządzeniami budowlanymi na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] powiat [...]" i jednocześnie określił następujące warunki realizacji inwestycji: 1. Na terenie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 85 MW i powierzchni do 93,65 ha wykonać: a) transformatory w ilości do 85 sztuk o poziomie mocy akustycznej do 65 dB każdy, b) stacje magazynowe w ilości do 25 sztuk o poziomie mocy akustycznej do 88 dB każda. 2. W celu zabezpieczenia wód podziemnych i powierzchniowych należy rygorystycznie przestrzegać warunków pracy, by nie dopuścić do zanieczyszczeń powierzchni terenu. 3. Podczas realizacji przedsięwzięcia wyposażyć plac budowy w wystarczającą ilość sorbentów do neutralizowania ewentualnie powstających wycieków substancji ropopochodnych. 4. Do prac budowlanych stosować sprzęt w pełni sprawny oraz spełniający wymogi dopuszczające go do użytku. Rodzaj i stan techniczny wykorzystywanego sprzętu budowlanego musi zapewnić ochronę gruntu, wód podziemnych i powierzchniowych przed zanieczyszczeniami. 5. W celu ochrony wód i uniknięcia sytuacji awaryjnych należy prowadzić kontrolę techniczną układów paliwowych używanych maszyn, a w przypadku awarii i wycieku oleju lub paliwa zebrać zanieczyszczone masy ziemne i je zneutralizować. 6. W przypadku awaryjnych napraw i tankowania maszyn budowlanych miejsce wykonania tych prac powinno być zabezpieczone np. specjalistyczną folią lub matą sorpcyjną. 7. Zlokalizować bazę materiałowo - sprzętową w specjalnie wyznaczonym do tego miejscu, na szczelnej i utwardzonej nawierzchni oraz wyposażyć ją w szczelnie przenośne sanitariaty, których zawartość będzie systematycznie opróżniana przez wyspecjalizowane podmioty. 8. W przypadku zastosowania transformatora olejowego, komory transformatorowe należy wyposażyć w szczelną misę olejową o pojemności pozwalającej przejąć 100% oleju zawartego w transformatorze. 9. Wody opadowe lub roztopowe z terenu planowanej inwestycji odprowadzić w sposób niezorganizowany do gruntu w granicach działek inwestycyjnych, bez powodowania szkody dla terenów sąsiednich. 10. W przypadku konieczności mycia paneli fotowoltaicznych z zastosowaniem środków czyszczących, należy zastosować wyłącznie środki biodegradowalne, nie stanowiące zagrożenia dla środowiska gruntowo - wodnego. 11. W przypadku konieczności użycia środków ochrony roślin i chemii rolniczej do kultywacji roślinności pod panelami na etapie eksploatacji inwestycji - należy stosować środki, które nie będą stanowić zagrożenia dla środowiska gruntowo- wodnego. 12. Na wszystkich etapach przedsięwzięcia zapewnić właściwe gospodarowanie odpadami, także niebezpiecznymi, w tym minimalizować ich ilość, gromadzić selektywnie w wydzielonych i przystosowanych miejscach w warunkach zabezpieczających przed przedostawaniem się do środowiska gruntowo - wodnego substancji szkodliwych oraz zapewnić ich regularny odbiór przez uprawnione podmioty. 13. W celu ochrony przed nieumyślnym zabijaniem zwierząt, które mogą przedostać się na teren realizacji przedsięwzięcia: a) inwestycję należy realizować tak, by nie powodować powstawania pułapek, z których ucieczka zwierząt będzie niemożliwa; wszelkie wykopy należy zabezpieczyć przed możliwością uwięzienia w nich zwierząt lub wykonać w sposób pozwalający na ich samoistne opuszczenie przez zwierzęta, b) jeżeli pomimo zastosowanych rozwiązań zwierzęta zostaną uwięzione na terenie budowy należy je uwolnić i przenieść do odpowiednich siedlisk poza rejon objęty inwestycją. Przy wyborze miejsca, do którego zwierzęta zostaną przeniesione należy wziąć pod uwagę możliwość ich przetrwania we właściwym stanie ochrony na nowym stanowisku, również z uwzględnieniem czynników antropogenicznych. Prace w ramach planowanej inwestycji można rozpocząć po przeniesieniu osobników dorosłych i ich form rozwojowych. 14. Wzdłuż granicy działek, od strony zabudowy mieszkaniowej (zgodnie z załącznikiem graficznym do niniejszej decyzji), należy nasadzić pasmo drzew i krzewów szybkorosnących (drzewa o wysokości co najmniej 4 metrów, szerokie i zwarte), posadzonych tak, aby się stykały tworząc gęsty masyw, podsadzone krzewami wypełniającymi szczelnie przestrzenie wokół pni, czyli tzw. zielony ekran akustyczny. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. K.R. zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z planowaną inwestycją, polegającą na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 85 MW wraz ze stacjami transformatorowymi NN/SN i stacją transformatorową SN/WN oraz urządzeniami budowlanymi na działkach ewidencyjnych o numerach: [...]. Do wniosku dołączono Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia (KIP), mapę ewidencyjną oraz wypis z ewidencji gruntów. Inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1839; dalej jako r.p.m.z.o.ś.) kwalifikuje się - zdaniem organu - jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta niezbędna będzie do uzyskania m. in. decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę. Dalej organ podał, że inwestycja realizowana będzie na działkach o nr ewid. [...]. Teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Całkowita powierzchnia przeznaczona pod planowaną inwestycję wyniesie do 93,65 ha. Powierzchnia bezpośrednio zajęta przez elektrownię fotowoltaiczną będzie pomniejszona o wartość nie mniejszą niż 2,89 ha, ze względu na wyłączenie z zakresu inwestycji nieużytków, fragmentu lasu i zadrzewień śródpolnych oraz zachowanie przestrzeni w pobliżu istniejących rowów melioracyjnych. W obszar inwestycji wchodzić będą wyłącznie grunty orne o klasach bonitacyjnych od RIV do RVI. Zgodnie z załącznikiem mapowym elektrownia fotowoltaiczna będzie się składać z 5 kompleksów o łącznej mocy do 85 MW. Projektowana instalacja fotowoltaiczna położona będzie w pobliżu miejscowości [...], a także w sąsiedztwie terenów leśnych i upraw rolnych. W ramach zadania wykonane zostaną następujące elementy: - panele fotowoltaiczne o łącznej mocy do 85 MW; - inwertery w ilości do 385 sztuk, - stacje transformatorowe w ilości do 85 sztuk, o poziomie mocy akustycznej umieszczone w kontenerach betonowych, wyposażone w niezbędne układy pomiarowo- zabezpieczające, o powierzchni do 35 m2 każda, - jedna stacja transformatorowa GPZ SN/WN, - kontenerowe stacje transformatorowe w ilości do 25 sztuk o powierzchni do 50 m2 każdy, - drogi dojazdowe, - monitoring, - ogrodzenie obszaru działek, na którym będzie realizowana inwestycja. Po analizie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia oraz przedłożonej KIP organ stwierdził, że nie jest ono zlokalizowane na obszarach wodo-błotnych i innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliskach łęgowych i ujściach rzek, na obszarach wybrzeży i w środowisku morskim, na obszarach górskich lub leśnych, na obszarach objętych ochroną, w tym strefach ochronnych ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach o znacznej gęstości zaludnienia, obszarach przylegających do jezior, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej. Najbliższy obszar Natura 2000, występujący w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia (działki o nr ewid. [...]), to [...], położony w odległości ok. 2,0 km. Ponadto w odległości ok. 2,8 km położony będzie obszar chronionego krajobrazu "[...]." Zamierzenie realizowane będzie poza obszarem głównych zbiorników wód podziemnych, a także poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Inwestycja zlokalizowana jest na terenie Jednolitej Części Wód Podziemnych nr [...], której stan ilościowy i stan chemiczny oceniono jako dobry. Osiągnięcie celów środowiskowych oceniono jako niezagrożone. Celem środowiskowym będzie utrzymanie dobrego stanu chemicznego i dobrego stanu ilościowego. Ponadto, przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie Jednolitych Części Wód Podziemnych o nazwie [...] o kodzie [...] - jest to monitorowana, silnie zmieniona część wód, jej stan oceniano jako zły. Etap realizacji nie będzie związany ze znaczącymi oddziaływaniami. Występować będzie emisja hałasu i niezorganizowana emisja zanieczyszczeń do powietrza, której źródłem będą maszyny i urządzenia budowlane. Zarówno transport elementów konstrukcyjnych i infrastruktury technicznej, jak i prace budowlane prowadzone będą wyłącznie w porze dziennej. Zaplecze budowy wyposażone zostanie w przenośne toalety. Powstawać będą przede wszystkim odpady "budowlane" z grupy 17 wg Katalogu odpadów. Oddziaływania na etapie realizacji będą miały charakter krótkookresowy, odwracalny i lokalny. Ustaną one po zakończeniu budowy. Etap użytkowania nie będzie wiązał się z oddziaływaniami mogącymi mieć charakter znaczący. Występować będzie niezorganizowana emisja do powietrza związana z ruchem pojazdów po terenie inwestycji (prace serwisowe). W karcie informacyjnej przedsięwzięcia przedstawiono analizę akustyczną, w której uwzględniono następujące źródła emisji hałasu: transformatory w ilości do 85 sztuk o poziomie mocy akustycznej do 65 dB każdy, stacje magazynowane w ilości do 35 sztuk o poziomie mocy akustycznej do 88 dB każda. Z przedstawionych obliczeń wynika, że dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu zarówno dla pory dnia, jak i nocy względem najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa, stanowiąca zabudowę miejscowości [...] położona będzie w odległości ok. 30 m w kierunku wschodnim, od granicy działki o nr ewid. [...] objętej inwestycją. Dalej Burmistrz zaznaczył, że funkcjonowanie elektrowni nie będzie związane z powstawaniem ścieków. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzone powierzchniowo na teren działki. Panele będą myte 1-2 razy do roku przez specjalistyczną firmę, przy użyciu czystej wody. Woda ta z uwagi na brak zanieczyszczeń chemicznych będzie odprowadzana do gruntu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Działalność elektrowni może być źródłem niewielkich ilości odpadów, które będą powstawać podczas prac serwisowych. Odpady te będą zagospodarowywane przez podmiot wykonujący te prace. Przedsięwzięcie nie będzie źródłem emisji gazów cieplarnianych. Inwestycja nie spowoduje także zajęcia terenów zdolnych do pochłaniania tego rodzaju gazów. Podobnie, nie wpłynie na możliwość retencji wód powodziowych na tych terenach. Z tych samych względów nie wpłynie ona na różnorodność biologiczną na tym obszarze. Z uwagi na rodzaj i usytuowanie projektowanego przedsięwzięcia, a także oddziaływanie ograniczone do terenu lokalizacji, inwestycja ta nie będzie w sposób skumulowany oddziaływać na środowisko z innymi tego typu przedsięwzięciami. Brak jest także podstaw do stwierdzenia ryzyka poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej. Ewentualne oddziaływania, choć mogą być długotrwałe, będą miały zasięg lokalny i mało znaczący bez ryzyka transgranicznych oddziaływań. Dalej organ podał, iż wystąpił, zgodnie z art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z prośbą o wydanie opinii dotyczącej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na to wystąpienie organy wyraziły opinie, iż nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Z uwagi na to, że inwestycja realizowana będzie na znaczącej powierzchni, na której występują główne tereny niezagospodarowane, w decyzji nałożono warunki mające na celu ochronę zwierząt, które przedostaną się na teren budowy przed ich nieumyślnym zabijaniem. Jeżeli będzie istniała konieczność zniszczenia siedlisk gatunków chronionych roślin, zwierząt i grzybów, konieczne jest uzyskanie dodatkowego zezwolenia, o którym mowa w art. 56 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, na odstępstwo od zakazów wymienionych w art. 51 i 52 tejże ustawy, w stosunku do gatunków objętych ochroną ścisłą lub częściową. Wskazując na art. 74 ust 1 pkt 3 i 3a u.u.i.ś. za strony postępowania organ uznał wnioskodawcę oraz właścicieli nieruchomości, na których planowana jest inwestycja i znajdujących się w obszarze oddziaływania. Ponadto zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, o wystąpieniu do organów opiniujących i umożliwił stronom czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Obwieszczenia zamieszczane były w BIP Urzędu Miejskiego oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu. W toku prowadzonego postępowania do Burmistrza w dniu [...] kwietnia 2021 r. zostało skierowane drogą elektroniczną pismo K.T., która w imieniu swoim oraz swojej mamy H.B., sprzeciwiła się realizacji inwestycji na działce nr [...], wskazując, że inwestycja w sposób nieodwracalny zniszczy krajobraz i stworzy zagrożenie dla zdrowia ludzi. Odnosząc się do zawartych w piśmie uwag, organ na podstawie posiadanych danych zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, opiniach wydanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich, stwierdził, że przedsięwzięcie przy zachowaniu warunków realizacji określonych w niniejszej decyzji, nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska, a tym samym pogorszenia warunków życia i funkcjonowania ludzi. Odwołanie od decyzji Burmistrza wniosła K.T., w którym zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do zbadania wpływu planowanej inwestycji na sąsiednią zabudowę mieszkaniową i mieszkających tam ludzi; b) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak precyzyjnego określenia podstawy faktycznej wydanej decyzji w zakresie przesłanek z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., w zakresie stwierdzenie braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; c) art. 49 § 1 k.p.a. i art. 39 k.p.a. przez zastosowania trybu hybrydowego doręczeń w trakcie postępowania i brak doręczenia stronie postępowania H.B. zawiadomienia o zakończeniu postępowania, w sytuacji gdy otrzymała ona zawiadomienie o wszczęciu postępowania bez uprzedzenia o tym, że dalsze zawiadomienia w sprawie będą dokonywane w trybie art. 49 § 1 k.p.a.; 2. naruszenia prawa materialnego: a) art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741; dalej jako u.p.z.p.) oraz uchwałą nr XXI/167/2016 Rady Miejskiej z dnia 7 września 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia na obszarze nie przewidzianym w studium, w sytuacji gdy ustalenie rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu musi obligatoryjnie zostać przewidziane w studium; b) art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. przez brak zawarcia w decyzji niezbędnych informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 i nieuwzględnieniu przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jego wpływu na mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie ludzi i zagrożenia dla ich zdrowia oraz innych uciążliwości dla ludzi związanych z inwestycją. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] września 2021 r. decyzję nr [...], którą - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, iż planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b r.p.m.z.o.ś., tj. zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Dalej organ przywołał treść art. 71 ust. 2, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 62a ust. 1 oraz art. 64 u.u.i.ś., które jego zdaniem znajdują zastosowanie w sprawie oraz szczegółowo opisał planowane przedsięwzięcie, powielając ustalenia organu I instancji i dodając, że inwestycja będzie polegała m.in. na montażu paneli fotowoltaicznych (do 170000 szt. o mocy 500-650W każdy) o mocy całkowitej do 85MW. Do realizacji inwestycji inwestor przewiduje posadowienia na gruncie zespołu paneli fotowoltaicznych w rzędach (na konstrukcji wsporczej - stołach fotowoltaicznych), między którymi pozostawiony zostanie odstęp od 4 do 10 m. Przestrzeń pomiędzy rzędami paneli nie będzie przekształcona i pozostanie biologicznie czynna. Stoły fotowoltaiczne składały będą się ze stalowej ramy, aluminiowych poziomych i pionowych profili nośnych oraz elementów mocujących. Wysokość takich konstrukcji w rzucie bocznym mieścić się będzie w zakresie 2m - 4m. Przedmiotowe przedsięwzięcie wyposażone będzie także w inwertery fotowoltaiczne (do 38 szt. o mocy w przedziale 0,185-5MW), które zostaną zamontowane na konstrukcji pod panelami fotowoltaicznymi. Inwestor przewiduje także posadowienie stacji transformatorowych (do 85 szt.) w kontenerach betonowych, posiadających szczelną podłogę wraz ze szczelną misą pod podłogą pozwalającą zebrać wszystkie płyny ustrojowe z urządzeń tam umieszczonych w przypadku ewentualnej awarii. Kontener jako abonencka stacja elektroenergetyczna składa się z komory obsługi, komory transformatora, rozdzielnicy niskiego napięcia oraz rozdzielnicy średniego napięcia i szaf kontrolno-sterujących. Powierzchnia zajmowana przez jeden kontener wynosić będzie do 35 m2/szt. W skład elektrowni fotowoltaicznej wchodzić będzie także stacja transformatorowa wykonana częściowo w wariancie napowietrznym, gdzie na prefabrykowanych konstrukcjach wsporczych posadowione zostaną aparaty 110kV, tj. stanowisko głowic kablowych wraz z ogranicznikami przepięć, odłącznikiem liniowym, wyłącznikiem liniowym, przekładnikami zespolonymi do pomiaru energii elektrycznej, olejowy transformator 11/110kV o mocy znamionowej do 100 MVA umieszczony w szczelnej, prefabrykowanej misie olejowej o pojemności zapewniającej zachowanie pełnej objętości oleju transformatorowego eliminując tym samym ewentualne skażenie gruntu podczas wycieku czynnika. Przewiduje się również budynek z dachem płaskim o wysokości do 10 m i powierzchni zabudowy do 200 m2 na potrzeby rozdzielni wraz z nastawnią bez możliwości stałego pobytu ludzi. Organ wskazał też, że z KIP wynika, iż inwestor planuje posadowienie kontenerowych stacji magazynowych (do 25 szt. o pojemności do 2MWh każdy), których zadaniem będzie gromadzenie wygenerowanej energii i dysponowanie nią w zależności od potrzeb własnych lub sytemu energetycznego. Kontenerowe stacje magazynowe to metalowe kontenery o powierzchni do 50 m2/szt. Ponadto w skład przedsięwzięcia wchodzić będą instalacje energetyczne stanowiące połączenia kablowe między panelami a inwerterami, inwerterami a stacją trafo, poszczególnymi stacjami trafo, stacjami trafo NN/SN oraz stacją trafo GPZ SN/WN. Układ wyprowadzenia mocy przewidziano jako kablowy, podziemny, z kolei połączenie poszczególnych paneli w rzędach odbędzie się linią napowietrzną przebiegającą po rusztowaniu pod panelami. Planuje się także budowę ogrodzenia terenu inwestycji o wysokości do 3 m (bez podmurówki). W KIP wskazano, że zachowane zostanie około 10 cm wolnej przestrzeni pomiędzy poziomem gruntu a ogrodzeniem. Ponadto ustalono, że teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie cały teren inwestycji nie jest zabudowany, przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na działkach stanowiących przede wszystkim pola orne z lokalnymi zerdzewieniami śródpolnymi oraz w niewielkim fragmencie nieużytkiem i lasem. Inwestor planuje wszystkie te elementy krajobrazu zachować i nie będą one naruszone w związku z realizacją inwestycji. Na terenie powyższych działek inwestycyjnych po stronie północnej działki [...] znajduje się rów melioracyjny. Rów taki znajduje się także na powierzchni działek o nr [...]. Planowana inwestycja zaprojektowana zostanie w taki sposób, aby zachować odległość od rowów min. 3 - 4 m, a ponadto nie planuje się żadnych dodatkowych prac mogących wpłynąć na teren w obszarze rowu. W ocenie organu odwoławczego etap realizacji i eksploatacji inwestycji nie będzie związany z prowadzeniem prac, które mogłyby naruszyć strukturę skarp lub dna istniejących na terenie inwestycyjnym rowów i wpłynąć na zmianę stosunków wodnych. W celu ochrony wyżej wymienionych urządzeń wodnych przed przypadkowym mechanicznym uszkodzeniem prace budowlane będą wykonywane w bezpiecznej odległości ok 3 m-4 m od ich skarp i na czas ich wykonywania zostaną wygrodzone taśmą. Z analizy KIP wynika, że etap realizacji inwestycji związany będzie z koniecznością prowadzenia niewielkich prac ziemnych, takich jak wykopy pod ułożenie kabli, posadowienie nóg stołów, czy zabezpieczenie terenu pod stacją transformatorową. Gotowe elementy stołów fotowoltaicznych i paneli zostaną ustawione na wyznaczonych miejscach i zakotwione w gruncie. Elementy składowe elektrowni zostaną przetransportowane na miejsce inwestycji od dostawców zewnętrznych w formie gotowej, a na placu budowy zostanie wykonany tylko ich rozładunek i montaż. Kontenerowa stacja transformatora zostanie ustawiona na wcześniej wykonanej utwardzonej powierzchni. W celu ochrony środowiska gruntowo - wodnego przed ewentualnym zanieczyszczeniem prace budowlane prowadzone będą z wykorzystaniem sprawnych technicznie pojazdów i urządzeń. Na terenie inwestycji nie będą wykonywane czynności związane z naprawą, serwisowaniem czy tankowaniem paliwa w pojazdach wykorzystywanych przy realizacji wyżej wymienionego przedsięwzięcia. Plac budowy wyposażony zostanie w środki służące do neutralizacji rozlanych substancji ropopochodnych (sorbenty), a ewentualne wycieki będą natychmiast neutralizowane. Woda do celów bytowych pracowników wykonujących roboty montażowo - budowlane dostarczana będzie w butelkach, a generowane przez nich ścieki gromadzone będą w przenośnych toaletach ze zbiornikiem na ścieki, z których nieczystości wywożone będą wozem asenizacyjnym do punktu zlewnego gminnej oczyszczalni ścieków. Powstające na tym etapie odpady magazynowane będą czasowo na terenie utwardzonym, wytyczonym pod transformatory w zamykanych pojemnikach i sukcesywnie przekazywane będą do dalszego zagospodarowania podmiotom posiadającym odpowiednie uprawnienia. Również na etapie eksploatacji właściwy sposób postępowania z odpadami gwarantuje zabezpieczenie środowiska gruntowo - wodnego przed ewentualnym zanieczyszczeniem. Powstające w wyniku awarii i prac konserwacyjnych odpady zagospodarowywane będą przez firmy zewnętrzne świadczące usługi serwisowe. Jeśli chodzi o etap użytkowania elektrowni, to – zdaniem organu - nie będzie związane to z koniecznością bytowania pracowników (instalacja nie wymaga stałej obsługi), zatem nie będzie źródłem powstawania odpadów komunalnych. Eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie związana z wykorzystaniem wody (za wyjątkiem wody używanej do mycia paneli, która będzie dowożona na miejsce przez podmioty zewnętrzne w beczkowozach), ani z powstawaniem ścieków. Moduły projektowanej elektrowni fotowoltaicznej będą myte 1-2 razy w roku za pomocą czystej wody lub wody zdemineralizowanej. Przewiduje się, że roczne zużycie wody na cele mycia instalacji nie przekroczy 1600 - 1700 m3. Wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji odprowadzane będą powierzchniowo do ziemi w obrębie działek inwestycyjnych. Zabezpieczenie środowiska gruntowo - wodnego realizowane będzie poprzez instalację indywidualnej misy olejowej dla pojedynczego transformatora, która wykonana zostanie z materiałów olejoodpornych i wodoodpornych o pojemności mogącej pomieścić minimum 110% zawartości oleju w transformatorze. Transformatory podlegać będą okresowym przeglądom pozwalającym wykryć ewentualne usterki i nieszczelności. Z przedstawionej charakterystyki przedsięwzięcia nie wynikają presje mogące oddziaływać na stan części wód lub zagrażające osiągnięciu ustalonych dla nich celów środowiskowych, a zastosowane środki minimalizujące ewentualny negatywny wpływ na środowisko gruntowo - wodne zapewnią jego ochronę. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium uznało, że zastosowane rozwiązania i technologie nie będą miały znaczącego oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód, stwarzającego zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, a określonych dla tych części wód w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]", przyjętym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1967). W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że etap realizacji inwestycji nie będzie związany ze znaczącymi oddziaływaniami. Występować będzie emisja hałasu i niezorganizowana emisja zanieczyszczeń do powietrza, której źródłem będą maszyny i urządzenia budowlane. Zarówno transport elementów konstrukcyjnych i infrastruktury technicznej, jak i prace budowlane prowadzone będą wyłącznie w porze dziennej. Zaplecze budowy wyposażone zostanie w przenośne toalety. Powstawać będą przede wszystkim odpady "budowlane" z grupy 17 wg Katalogu odpadów. Oddziaływania na etapie realizacji będą miały charakter krótkookresowy, odwracalny i lokalny. Ustaną one po zakończeniu budowy. Etap użytkowania nie będzie wiązał się z oddziaływaniami mogącymi mieć charakter znaczący. Występować będzie niezorganizowana emisja do powietrza związana z ruchem pojazdów po terenie inwestycji (prace serwisowe). Źródłem hałasu po zakończeniu procesu inwestorskiego polegającego na montażu elektrowni fotowoltaicznej będzie hałas związany z pracą urządzeń generujących prąd oraz ruch pojazdów w obrębie przedsięwzięcia. W KIP przedstawiono analizę akustyczną, w której uwzględniono następujące źródła emisji hałasu: transformatory w ilości do 85 sztuk o poziomie mocy akustycznej do 65 dB każdy, stacje magazynowane w ilości do 35 sztuk o poziomie mocy akustycznej do 88 dB każda, inwertery w ilości do 385 szt. o poziomie mocy akustycznej do 65 dB każdy. Z przedstawionych obliczeń wynika – zdaniem Kolegium - że dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu zarówno dla pory dnia, jak i nocy względem najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej. W KIP znalazło się graficzne przedstawienie rozprzestrzeniania się hałasu dla pory dnia oraz dla pory nocy. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa, stanowiąca zabudowę miejscowości [...] położona będzie w odległości ok. 30 m w kierunku wschodnim, od granicy działki o nr ewid. [...] objętej inwestycją. Kolegium podkreśliło, że funkcjonowanie elektrowni nie będzie związane z powstawaniem ścieków. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzone powierzchniowo na teren działki. Panele te – jak już wspomniano - będą myte 1-2 razy do roku przez specjalistyczną firmę, przy użyciu czystej wody. Woda ta z uwagi na brak zanieczyszczeń chemicznych będzie odprowadzana do gruntu, na terenie do którego inwestor posiada tytuł prawny. Działalność elektrowni może być źródłem niewielkich ilości odpadów, które będą powstawać podczas prac serwisowych. Odpady te będą zagospodarowywane przez podmiot wykonujący te prace. Przedsięwzięcie nie będzie - w ocenie organu odwoławczego - źródłem emisji gazów cieplarnianych. Inwestycja nie spowoduje także zajęcia terenów zdolnych do pochłaniania tego rodzaju gazów. Podobnie, nie wpłynie na możliwość retencji wód powodziowych na tych terenach. Z tych samych względów nie wpłynie ona na różnorodność biologiczną na tym obszarze. Z uwagi na rodzaj i usytuowanie projektowanego przedsięwzięcia, a także oddziaływanie ograniczone do terenu lokalizacji, inwestycja ta nie będzie w sposób skumulowany oddziaływać na środowisko z innymi tego typu przedsięwzięciami. Brak jest także podstaw do stwierdzenia ryzyka poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej. Ewentualne oddziaływania, choć mogą być długotrwałe, to będą miały zasięg lokalny i mało znaczący bez ryzyka transgranicznych oddziaływań. Przedsięwzięcie nie jest również zlokalizowane w granicach obszarów objętych ochroną, na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55, ze zm.), wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarach sieci Natura 2000 i nie będzie oddziaływać na gatunki i siedliska tam chronione oraz nie spowoduje fragmentacji obszarów. Dalej organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, nie jest również wymienione wśród obiektów, dla których można utworzyć obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ryzyko wystąpienia katastrofy naturalnej czy budowlanej, przy zaplanowanej technologii i zakresie prac, ocenia się jako bardzo niskie. Ponadto ze względu na lokalizację oraz zakres przedsięwzięcia nie zachodzi ryzyko transgranicznego oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że dla rozpoznawanego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w pierwszej kolejności Kolegium uznało, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w związku z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja zawiera w uzasadnieniu informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto wskazało, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W niniejszej sprawie dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a badanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia nie może się oprzeć ani na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ani na innym dokumencie potwierdzającym faktyczny sposób użytkowania działki. Nie jest także zasadny, zdaniem organu, zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Organ wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja zawiera w uzasadnieniu wystarczające rozważania w zakresie kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, z których ponadto wynika, że planowane przedsięwzięcie zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji nie będzie wiązało się z oddziaływaniami mogącymi mieć charakter znaczący. W ocenie Kolegium, na akceptację nie zasługują zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie dokładnie został ustalony stan faktyczny i prawny, a organ I instancji należycie zbadał wpływ planowanej inwestycji na sąsiednią zabudowę mieszkaniową i mieszkających tam ludzi. Nie jest również zasadny argument dotyczący naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. W przekonaniu Kolegium Burmistrz w zaskarżonej decyzji wyjaśnił stronom zasadność przesłanek, które doprowadziły do uznania braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 49 § 1 i art. 39 k.p.a. przez zastosowanie trybu hybrydowego doręczeń w trakcie postępowania i brak doręczenia stronie postępowania H.B. zawiadomienia o zakończeniu postępowania w sytuacji gdy otrzymała ona zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w ocenie Kolegium, pozostaje to bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś., jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 k.p.a. Art. 49 § 1 k.p.a. stanowi z kolei, że jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie liczba stron postępowania przekracza 10 osób, zatem stosuje się do zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach formę obwieszczenia. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz dokonywał wyżej wymienionych zawiadomień w formie obwieszczenia, zatem w przekonaniu Kolegium było to wystarczające do uznania poprawności działania w tym zakresie. K.T. wniosła skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Burmistrz z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach; b) art. 7, 77 § i art. 80 k.p.a. zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do zbadania wpływu planowanej inwestycji na sąsiednią zabudowę mieszkaniową i mieszkających tam ludzi; c) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zbyt ogólne odniesienie się do zarzutów stawianych wyżej wymienionej decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2021 r. w odwołaniu, zwłaszcza wpływu planowanego przedsięwzięcia na mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie ludzi i zagrożenia dla ich zdrowia oraz innych uciążliwości dla ludzi związanych z inwestycją, w szczególności braku uwzględnienia i analizy faktu, że nieruchomość skarżącej (działka nr [...]) z trzech stron ma zostać otoczona przez planowaną inwestycję, a emisja hałasu będzie miała miejsce z trzech stron jednocześnie, co doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm akustycznych; 2. naruszenia prawa materialnego: a) art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oraz uchwałą nr XXI/167/2016 Rady Miejskiej z dnia 7 września 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia na obszarze nie przewidzianym w studium, w sytuacji gdy ustalenie rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu musi obligatoryjnie zostać przewidziane w studium; b) art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. przez brak zawarcia w decyzji niezbędnych informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 i nie uwzględnieniu przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jego wpływu na mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie ludzi i zagrożenia dla ich zdrowia oraz innych uciążliwości dla ludzi związanych z inwestycją. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] marca 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze, wskazując na naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz domagając się zasadzenia kosztów postępowania sądowego. Natomiast pełnomocnik uczestnika K.R. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem legalności była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Budowa elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 85 MW wraz ze stacjami transformatorowymi NN/SN i stacją transformatorową SN/WN oraz urządzeniami budowlanymi na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] powiat [...]" oraz określającą warunki realizacji tej inwestycji. Podstawę materialną powyższych decyzji stanowiły przepisy u.u.i.ś. Stosownie do art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Opisane powyżej przedsięwzięcie zostało zaliczone do tej drugiej grupy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) r.p.m.z.o.ś. Przeprowadzenie oceny oddziaływania tego rodzaju przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest – w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. - jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Przy czym w aktualnym stanie prawnym, ukształtowanym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie u.u.i.ś. oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1712), która weszła w życie z dniem 24 września 2019 r. nie wydaje się już odrębnego postanowienia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wobec uchylenia art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. Czyni się to w decyzji kończącej postępowanie wydanej na podstawie art. 84 ust. 1 u.u.i.ś., który stanowi, iż w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a u.u.i.ś. Odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może być jednak utożsamiane z brakiem zbadania jego wpływu na środowisko. Ocena taka zostaje bowiem przeprowadzona na podstawie KIP oraz dowodów będących w dyspozycji organu administracji, które pozwalają ustalić, że konkretne przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że jeżeli już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, to w zasadzie nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli planowane przedsięwzięcie należy do grupy tych, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości, to organ administracji wydając decyzję pozytywną, kierując się właśnie zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązku takiego nie nakłada się natomiast zapobiegawczo. Oznacza to, że nakładanie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania musi mieć charakter przemyślany, a w aktach sprawy muszą się znajdować dowody potwierdzające taką konieczność (por. K. Gruszecki, Komentarz do u.u.i.ś. LEX/el. 2020, t. 4 do art. 63, t. 2 do art. 84 i wyrok WSA w Gdańsku z 30 czerwca 2011 r., II SA/Gd 312/11, LEX nr 898190). Organ rozstrzygając o braku konieczności oceny oddziaływania na środowisko, dokonuje niejako przesądzenia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie niesie za sobą skutków w postaci znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko. Pewność wyeliminowania oddziaływań, które mogłyby mieć charakter znacząco negatywny nie wymaga przeprowadzenia oceny, a więc w ramach dostępnej organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wiedzy posiadanej z urzędu oraz na podstawie KIP i stanowisk organów współdziałających, musi być on w stanie rozstrzygnąć, że nakładane obowiązki zapewnią niewystąpienie znacząco negatywnych oddziaływań (por. T. Filipowicz, A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski (red.), U.u.i.ś. Komentarz. Warszawa 2020, tezy do art. 84). W niniejszej sprawie organ uzyskał wymagane opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni, z których wynika brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy obu instancji przeprowadziły kompleksową analizę przedsięwzięcia z punktu widzenia jego wpływu na środowisko, mając na względzie kryteria określone w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 3). Organy dokonując stosownej oceny oparły się na informacjach zawartych w KIP stanowiącej integralną część wniosku, która spełniała wymogi, określone w art. 62a ust. 1 i 2 u.u.i.ś. i zawierała wszystkie informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Podkreślić należy, iż przepisy u.u.i.ś. nie wymagają od KIP obligatoryjnego przedstawienia wariantów alternatywnych. Zarówno w judykaturze, jak i doktrynie, zgodnie z literalnym brzmieniem powołanego przepisu art. 62a ust. 1 u.u.iś., wskazuje się, że zamieszczenie w karcie informacyjnej danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora i może on w karcie informacyjnej przewidzieć tyko jeden wariant jego ealizacji (por. wyrok NSA z 17 października 2017 r., II OSK 249/16, LEX nr 2401586 oraz K. Gruszecki, op.cit., t. 2 art. 62a ). Organy wzięły też pod uwagę treść opinii organów specjalistycznych, które dysponują profesjonalnym przygotowaniem i niezbędną wiedzą w tym zakresie. Na podstawie informacji przekazanych w KIP ustalono, że inwestycja polegać będzie na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 85 MW ze stacjami transformatorowymi NN/SN i stacją transformatorową SN/WN, składającej się z pięciu niezależnych zespołów o łącznej powierzchni zabudowy 93,65 ha, o mocy do 85 MW na obszarze nieobjętym formami ochrony przyrody. Najbliższy obszar Natura 2000, występujący w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia (działki o nr ewid. [...]), to [...], położony w odległości ok. 2,0 km. Ponadto, w odległości ok. 2,8 km położony będzie obszar chronionego krajobrazu "[...]." Ponadto jak wskazuje przeprowadzona analiza planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodo-błotnych i innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliskach łęgowych i ujściach rzek, na obszarach wybrzeży i w środowisku morskim, na obszarach górskich lub leśnych, na obszarach objętych ochroną, w tym strefach ochronnych ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach o znacznej gęstości zaludnienia, obszarach przylegających do jezior, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej. Ze względu na charakter, skalę i zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację na terenach antropogenicznie przekształconych, a mianowicie użytkowanych rolnicze, przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na formy ochrony funkcjonujące w pobliżu oraz na walory przyrodnicze i krajobrazowe, zwłaszcza, że planowane jest zastosowanie paneli z powłoką absorbującą promieniowanie słoneczne. Przedsięwzięcie ze uwagi na niewielkie prawdopodobieństwo powstania zanieczyszczeń mogących przeniknąć do gleby nie wpłynie negatywnie na występujące na tym obszarze ani wody podziemne, jak i powierzchniowe, co potwierdza opinia Polskich Wód. Odpadami powstającymi podczas eksploatacji będą odpady z ewentualnie prowadzonych prac interwencyjnych bądź okresowych konserwacji paneli. Odpady te nie będą magazynowane na terenie działki, ale usuwane przez podmioty świadczące usługi konserwacyjne. Przewidziane pod zabudowę grunty są sklasyfikowane w klasach bonitacyjnych niższych niż klasa III, na terenach użytkowanych jako grunt rolny. Planowana inwestycja będzie realizowana na terenach, gdzie nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest bowiem w odległości około 30 m. Zdaniem Sądu wbrew zarzutom skargi organy w sposób dostateczny rozważyły wpływ przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. W szczególności podkreślenia wymaga, iż organy przenalizowały najbardziej akcentowaną przez skarżącą kwestię oddziaływania hałasu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż hałas związany z pracami budowlanymi na terenie inwestycji będzie krótkotrwały i odwracalny. Natomiast jeśli chodzi o hałas na etapie już eksploatacji przedsięwzięcia, to nie przekroczy on wartości granicznych określonych w lp. 3 lit. b tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112), tj. 55 i 45 dB odpowiednio w porze dziennej i nocnej. W KIP przeprowadzono szczegółowe wyliczenia w tym zakresie uwzględniające wszystkie emitory hałasu (źródła wszechkierunkowe, linowe, przestrzenne, budynkowe), a na dołączonych mapach przedstawiono graficznie rozprzestrzenianie się hałasu w zależności od pory dnia, z których wynika, iż uwzględniono szczególne położenie działki skarżącej i emisję hałasu z różnych stron. Zaznaczyć należy, iż mimo że KIP jest dokumentem prywatnym, przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby jedynie nastąpić, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy KIP), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub z powodu wykazania wewnętrznej sprzeczności, względnie niepełności i co za tym idzie nieprzydatności dowodowej tego dokumentu (por. wyroki NSA: z 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, z 26 maja 2020 r., II OSK 513/20, z dnia 20 kwietnia 2021 r., III OSK 1538/21, K. Gruszecki, op.cit. , t. 3 do art. 62a). Tego rodzaju dokumentów skarżąca nie przedstawiła, nie wykazała również nieprzydatności dowodowej karty informacyjnej złożonej przez inwestora, która podlegała przecież ocenie nie tylko organów orzekających w sprawie, ale również wspomnianych wyspecjalizowanych organów współdziałających. Argumentacja skarżącej zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w skardze stanowi w istocie polemikę z treścią KIP, ocena ta nie została poparta żadnym dowodem, poza twierdzeniami skarżącej. Jednocześnie, jak już wyżej wskazano, KIP podlegała opiniowaniu przez organy współdziałające, które nie dostrzegły podnoszonych przez skarżącą uchybień karty informacyjnej przedsięwzięcia. Stąd też należało przyjąć, że wartość dowodowa karty informacyjnej przedsięwzięcia nie została skutecznie podważona przez skarżącą w kontrolowanej sprawie. Zauważyć również należy, co jest bardzo istotne, iż organ I instancji, mając na uwadze opinię RDOŚ, szczegółowo wymienił w decyzji wymogi i działania konieczne do podjęcia przez inwestora na etapie zarówno realizacji jak i eksploatacji zespołu farm fotowoltaicznych, w tym również w zakresie ochrony przed hałasem, przewidując w pkt. 14 obowiązek nasadzenia wzdłuż granicy działek, od strony zabudowy mieszkaniowej, pasma drzew i krzewów szybkorosnących (drzewa o wysokości co najmniej 4 metrów, szerokie i zwarte), posadzonych tak, aby się stykały tworząc gęsty masyw, podsadzone krzewami wypełniającymi szczelnie przestrzenie wokół pni, tzw. zielony ekran akustyczny. Powyższe rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 84 ust. 1a u.u.i.ś , zgodnie z którym w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. Również analiza KIP w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza wskazuje, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na środowisko. Takie emisje będą występowały głównie podczas realizacji inwestycji i ograniczały się do miejsca prowadzonych prac, a więc tylko na terenie działki objętej inwestycją. Występować będzie krótkotrwała emisja niezorganizowana gazów i pyłów powodowana przez silniki maszyn budowlanych, środki transportu i prace ziemne. Natomiast w trakcie eksploatacji ruch pojazdów będzie niewielki , gdyż maksymalnie w ciągu roku poruszać się będą jedynie 52 samochody. Przeprowadzone w KIP wyliczenia wskazują również, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy pola elektromagnetycznego przewidziane rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883). W ocenie Sądu - wobec powyższych ustaleń, opartych na KIP i opiniach organów współdziałających, - zasadnie organy obu instancji uznały, że zgormadzona dokumentacja jest wystarczająca do przyjęcia, iż inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji zachodzi brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Trzeba pamiętać, iż mamy do czynienia z przedsięwzięciem wykorzystującym nowoczesną technologię, mającym charakter proekologiczny, wpisującym się w nurt ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z paliw konwencjonalnych, co nabiera szczególnego znaczenia w aktualnej sytuacji na świecie. Niezasadny są również zarzut zawarty w pkt 2 ppkt a skargi. Podkreślić bowiem, należy, iż zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzależnione jest wyłącznie od stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wobec wyraźnego brzmienia wymienionego przepisu nieuprawnione jest formułowanie wymogu, aby w sprawie środowiskowych uwarunkowań badanie lokalizacji przedsięwzięcia odbywało się nie tylko pod kątem zgodności z ustaleniami planu miejscowego, ale też zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co wynika z charakteru studium, które nie jest aktem prawa miejscowego - art. 9 ust. 5 u.p.z.p. (por. wyroki NSA: z 26 maja 2020 r., II OSK 1968/19, z 19 maja 2016 r., II OSK 2176/15, z 21 maja 2014 r., II OSK 3012/12). W kontrolowanej sprawie niesporne było, iż na obszarze objętym planowanym przedsięwzięciem nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Nie zachodziła zatem konieczność dalszej analizy inwestycji z punktu widzenia przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, mając na uwadze zakres badania wynikający z powołanego art. 80 ust. 2 u.p.z.p. Powyższa argumentacja zbieżna jest tym, co zaprezentował organ odwoławczy i była wystarczająca na tym etapie procesu inwestycyjnego. Jedynie Sąd na marginesie zauważa, iż w orzecznictwie dominuje stanowisko, iż treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to jednak możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2020 r., II OSK 3705/19 i powołane tamże orzecznictwo). Przy czym zaznaczyć należy, iż niniejsza sprawa dotyczy ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla przedmiotowego zamierzenia a nie warunków zabudowy. Są to różne postępowania oparte o różne kryteria. Organ w postępowaniu środowiskowym nie powinien zajmować się kwestiami zagospodarowania przestrzennego. Samo wydanie decyzji środowiskowej nie oznacza, że inwestycja objęta tym postępowaniem zostanie zrealizowana. Inwestycja ta bowiem może nie spełniać kryteriów badanych i ocenianych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja środowiskowa ustala ramy środowiskowe, w jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane. Z kolei decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa ramy urbanistyczne. Wydanie decyzji środowiskowej nie oznacza, że przedsięwzięcie spełni kryteria przestrzenne, ale będzie oceniane to w odrębnym postępowaniu, nie ostatnim zresztą w procesie inwestycyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2021 r. , II SA/Kr 1060/21). Skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Trudno oczekiwać od organów, żeby przeprowadziły postępowanie w szerszym zakresie, ponieważ organy oceniły zgodnie z wymogami wskazanymi w odpowiednich przepisach brak potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko, uzyskując przy tym wszystkie niezbędne opinie organów specjalistycznych. Nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Natomiast uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają też wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., wskazują motywy rozstrzygnięcia w stopniu umożliwiającym ich kontrolę przez sąd administracyjny i pozostają w zgodzie z zasadami określonym w art. 8, 9 i 11 k.p.a. To, iż motywy, którym kierowały się organy, oraz wnioski z nich wyprowadzone, nie są zbieżne ze stanowiskiem skarżącej, nie oznacza, że doszło do naruszenia powyższych przepisów postępowania. Organ odwoławczy rozpoznał ponownie sprawę w całości, nie ograniczając się jedynie do ustosunkowania się do zarzutów odwołania, tym samym nie można mówić o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, wynikającej z art. 15 k.p.a. Końcowo należy podkreślić, iż odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia może nastąpić jedynie w prawem przewidzianych okolicznościach, natomiast sam sprzeciw okolicznych mieszkańców nie może decydować o odmowie wydania takiej decyzji. Stanowisko, że zgoda i akceptacja okolicznych mieszkańców dla realizacji inwestycji, która może wpłynąć na jakość życia ludzi jest warunkiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla takiego przedsięwzięcia, nie znajduje oparcia w przepisach prawa (por. wyrok NSA z 25 marca 2015 r., II OSK 2031/13, K. Gruszecki, op. cit, t. 5 do art. 80). W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, Sąd – na podstawie art. 151 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ) – oddalił.