II SA/Go 1016/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E sp. z o. o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E sp. z o. o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E sp. z o. o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Decyzją tą organ uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2015 r. umarzającą postępowanie administracyjnego prowadzone w sprawie samowoli budowlanej – linii ŚN na działce nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze Spółka wniosła o wstrzymanie "w całości postępowania administracyjnego prowadzonego przez nadzór budowlany w przedmiotowej sprawie". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do wskazania w terminie 7 dni uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wykazanie, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku jedynie na podstawie akt sprawy. W odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2016 r. Spółka podała, że przystąpienie do czynności objętych zaskarżoną decyzją poprzez poniesienie kosztu ekspertyzy instytutu badawczego lub innego biegłego rzeczoznawcę, szacowany na ok. 15000 zł dodatkowo podraża realizowaną inwestycję, a nadto stanowi wydatek zbędny. W załączeniu Spółka nadesłała postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Ponadto wskazać należy, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008r., II OZ 714/08, Lex nr 493646; postanowienie NSA z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OZ 921/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja, której dotyczy wniosek nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jej skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja kasacyjna, wydana przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Decyzja taka nie posiada cech wykonalności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jej istotą jest uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja taka nie rodzi dla wnioskodawcy żadnych praw, ani nie nakłada nań żadnych obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem wywołać skutków wymienionych określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu I instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez ten organ. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji z [...] października 2015r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Na marginesie Sąd zauważa, że uzasadniając na wezwanie wniosek, Spółka wskazała na konieczność poniesienie wydatków związanych z obowiązkiem przedłożenia na żądanie organu I instancji ekspertyzy technicznej. Spółka przesłała dodatkowo postanowienie PINB z dnia [...] listopada 2015 r. nakładające na nią taki obowiązek. Okoliczności te nie mogły zostać wzięte pod uwagę przez Sąd, ponieważ zawarty w skardze z dnia [...] listopada 2015 r. wniosek dotyczył decyzji podjętej przez organ odwoławczy dnia [...] października 2015 r. Nadesłane postanowienie PINB z [...] listopada 2015 r. zostało natomiast podjęte jako konsekwencja wydanej przez WINB decyzji kasacyjnej. W świetle dokonanych ustaleń, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.