II SA/Go 103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez S.P., jest decyzja Państwowego Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2016 roku, nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2016 roku w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia u w/w choroby zawodowej: przewlekłe choroby narządu ruchu spowodowane wykonywaniem pracy, nadmiernym obciążeniem, wymienione pod poz. 19 wykazu chorób zawodowych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 2 lutego 2015 roku S.P. zgłosił w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej podejrzenie choroby zawodowej: przewlekłe zatrucia lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, sposób wykonywania pracy, nadmierne przeciążenia. Jako okres narażenia zawodowego na czynniki, które mogły być przyczyną zgłoszonego podejrzenia choroby zawodowej wskazał okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...] tj. okres od dnia [...] września 1988r. do dnia [...] października1989r. W związku z powyższym organ w dniu [...] lutego 2015 roku wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie. W takcie postępowania ustalono przebieg pracy zawodowej S.P., zgodnie z którym: – w okresie od [...] marca 1974r. do [...] czerwca1977r. był zatrudniony na stanowisku kopacza w P i zajmował się kopaniem rowów pod instalacje sanitarne, – w okresie od [...] sierpnia 1977r. do [...] kwietnia1979r. był zatrudniony na stanowisku spawacza w Przedsiębiorstwie [...] i wykonywał prace spawalnicze na budowach sieci instalacji wodnej i kanalizacyjnej oraz prace spawalnicze na wolnym powietrzu, – w okresie od [...] maja 1979r. od [...] września1979r. był zatrudniony na stanowisku spawacza w Zakładzie [...] i wykonywał prace spawalnicze na wolnym powietrzu oraz prace montażowe i spawalnicze na budowach, – w okresie od [...] października 1979r. do [...] sierpnia 1980r. był zatrudniony na stanowisku spawacza w "Z" i wykonywał prace spawalnicze na wolnym powietrzu oraz na budowie rurociągu ciepłowniczego [...], – w latach 1980-1985 jako rolnik wraz z ojcem prowadził gospodarstwo rolne we wsi [...], wykonywał prace połowę, stosował nawozy sztuczne (sól potasowa, superfosfat, saletra amonowa), wykonywał prace związane z obrządkiem bydła i trzody chlewnej. W gospodarstwie były stosowane środki ochrony roślin, natomiast zabiegi chemizacyjne wykonywał SKR. – w okresie od [...] kwietnia1985r. do [...] czerwca1988r. był zatrudniony na stanowisku spawacza w [...], gdzie wykonywał prace montażowe oraz spawanie elektryczne stalowych konstrukcji budynków, również na wolnym powietrzu. Ostatnim miejscem zatrudnienia było Przedsiębiorstwo [...], w którym w okresie od [...] września1988r. do [...] października 1989r. pracował na stanowisku spawacza i wykonywał prace spawalnicze elektryczne lub gazowe stalowych rurociągów i armatury do przesyłki wody i gazu. Prace te wykonywał również na wolnym powietrzu. W okresie od września do grudnia 1988r. na budowie wodociągu "[...]" wykonywał roboty wykończeniowe: spawał pomosty komunikacyjne, rurociągi, kołnierze do rurociągów, malowane farbami olejnymi, miniowymi w komorach zasuw o kubaturze 120 m3. Spawał również w studzienkach odpowietrzających i odwadniających, które były bez wentylacji grawitacyjnej. Brak właściwej wentylacji powodowało narażenie na czynniki szkodliwe emitowane podczas spawania w postaci dymów i gazów spawalniczych, które gromadziły się w strefie oddychania i bezpośrednio oddziaływały na układ oddychania. Organ ustalił, że brak właściwej wentylacji powodowało narażenie pracownika na szkodliwe, emitowane podczas spawania dymy i gazy spawalnicze gromadzące się w strefie jego oddychania i bezpośrednio oddziałujące na układ oddychania. Dodatkowo mógł być narażony na lotne związki chemiczne pochodzące z farb oraz smarów używanych do konserwacji powierzchni spawanych materiałów. Od stycznia 1989r. do kwietnia 1989r. strona pracowała na budowach w [...] przy montażu i spawaniu elektrycznym i gazowym gazociągu o średnicy 200 mm. Strona podała, że spawanie rurociągu wykonywał w pozycji wymuszonej w ciasnym wykopie o głębokości ok. 1,2 m oraz, że w okresie od stycznia do kwietnia 1989r. wykonywał dodatkową pracę w charakterze kierowcy ciągnika. Przewoził sprzęt spawalniczy, a załadunek i rozładunek butli tlenowych i acetylenowych ważących od 100 kg do 110 kg przenoszonych na odległość do ok. 50 m wykonywał kilka razy dziennie. W toku postępowania organ ustalił, że w okresie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...] S.P. chorował w sumie przez 242 dni i korzystał ze zwolnień lekarskich. Narażenie zawodowe na oddziaływanie czynników wskazywanych jako przyczyna choroby zawodowej ustało w dniu [...] kwietnia1989r, tj. ok. 27 lat temu. Z dniem [...].10.1989r. S.P. przeszedł na rentę inwalidzką z powodu ogólnego stanu zdrowia. Decyzją lekarza orzecznika ZUS ustalono 70 % uszczerbek na zdrowiu oraz trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji. Pacjent nie zgodził się z tą decyzją i zaskarżył ją do sądu. W kwietniu 2004r. wyrokiem Sądu Okręgowego Pracy i UbezpieczeńSpołecznych ustalono 100% uszczerbek na zdrowiu. W celu zebrania dowodów dotyczących warunków pracy organ zwrócił się do syndyka masy upadłościowej Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. o przedstawienie oceny narażenia zawodowego byłego pracownika oraz do S.P. o złożenie informacji dotyczących warunków pracy na stanowisku spawacza. W piśmie z dnia [...] lutego 2015r. syndyk masy upadłościowej Przedsiębiorstwa [...] spółka z o.o. poinformował, że z powodu toczącego się postępowania upadłościowego i likwidacyjnego zakład zaprzestał całkowicie działalność gospodarczą, a z uwagi na brak dokumentów dotyczących warunków pracy nie może sporządzić karty oceny narażenia zawodowego i nie jest w stanie ustalić w jaki sposób wykonywane były czynności transportu butli. W toku dalszych czynności wyjaśniających organ stwierdził ustalił, że decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1995 roku Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny stwierdził u S.P. chorobę zawodową – astmę oskrzelową. Decyzja ta została wydana na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego w dniu [...] października 1995 roku przez Przemysłowy Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej. W 1996 roku było również prowadzone postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu ruchu. W dniu [...] czerwca 1996r. Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję [...] stwierdzającą brak podstaw do uznania: myelopiatii odcinka piersiowego kręgosłupa, stan po porażeniu spastycznym kończyn dolnych jako choroby zawodowej u S.P.. Decyzję wydano na podstawie orzeczenia nr [...] z dnia [...] maja1996 roku wydanego przez PS ZOZ Poradnię Chorób Zawodowych stwierdzającego myelopatię odcinka piersiowego i kręgosłupa jako stan po porażeniu spastycznym kończyn dolnych. Ponadto stwierdzono, że przeprowadzone liczne badania kliniczne i ekspertyzy wysokospecjalistyczne wskazywały na zmiany prawdopodobnie na tle zapalnym rdzenia kręgosłupa. Z powodu, że rozpoznane schorzenie nie figurowało wówczas w obowiązującym wykazie chorób zawodowych podanym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.) nie było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z odwołaniem się od tej decyzji strona została skierowana na badania do Kliniki Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję NR [...] z dnia [...].06.1996r. postanawiającą utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w oparciu o badania Instytut Medycyny Pracy wydał opinię, że pozapalne uszkodzenie rdzenia kręgowego, które po wielu badaniach w Specjalistycznych Zakładach Opieki Zdrowotnej (Klinice Neurochirurgii, Klinice Neurologii dwukrotnie, Instytucie Psychiatrii i Neurologii, Instytucie Rehabilitacji, w S) rozpoznano u S.P. nie może być uznane za chorobę zawodową ze względów formalnych i merytorycznych. Rozpoznana choroba nie figuruje w wykazie chorób zawodowych. Strona przez kilka lat pracowała jako spawacz. Podstawą jego starań o stwierdzenie choroby zawodowej układu nerwowego jest domniemanie związku przyczynowego choroby z narażeniem na dymy spawalnicze. Domniemanie to nie znajduje potwierdzenia w wiedzy toksykologicznej, gdyż nie są znane żadne substancje chemiczne, które podane drogą oddechową mogłyby spowodować wybiórcze uszkodzenie układu nerwowego, ograniczone do fragmentu rdzenia kręgowego. W oparciu o tą opinię Poradnia Chorób Zawodowych wydała orzeczenie nr [...], w którym podtrzymała ustalenia o braku choroby zawodowej układu nerwowego określone w orzeczeniu nr [...]. Decyzję NR [...] z dnia [...] czerwca1996r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zaskarżył S.P.. Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] marca1998r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy. W trakcie aktualnie prowadzonego postępowania w dniu 10 kwietnia 2015r. organ skierował S.P. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz przesłał sporządzoną kartę oceny narażenia zawodowego. W dniu 9 czerwca 2015r. wpłynęło do tutejszego organu orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 19. wykazu chorób zawodowych: przewlekle choroby narządu ruchu spowodowane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym obciążeniem wydane w dniu [...].05.2015r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Orzeczenie wydano na podstawie wywiadu, wyników przeprowadzonych badań lekarskich, dokumentacji medycznej pacjenta oraz oceny ryzyka zawodowego. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że pacjent zgłosił, iż efektem zatrucia związkami chemicznymi oraz sposobem wykonywania pracy występują u niego następujące choroby: 1) astma oskrzelowa, 2) uszkodzenie rdzenia kręgowego (mielopatia) w odcinku piersiowym Th8-Th12 (pozapalna) z objawowym niedowładem kończyn dolnych oraz objawowym nietrzymaniem moczu i stolca, 3) dyskopatia przeciążeniowa, 4) zespół po sterydoterapii ze znaczną otyłością, 5) implantacja ICD w prewencji pierwotnej, 6) kardiomiopatia poniedokrwienna, 7) choroba niedokrwienna serca pod postacią dusznicy bolesnej stabilnej i przebytego zawału serca, 8) stan po koronoplastyce, 9) przewlekła niewydolność krążenia NYHA II, 10) nadciśnienie płucne, 11) cukrzyca typu II, 12) zaburzenia adaptacyjne w wyniku pogłębiającej się choroby i pogarszającego się stanu zdrowia, 13) zaburzenia adaptacyjno-depresyjne na podłożu organicznym, 14) nawracające zapalenie żołądka, 15) zanik funkcji seksualnych. Odnosząc się do poz. 19. wykazu chorób zawodowych w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, iż żadne ze schorzeń układu ruchu wymienione przez pacjenta (uszkodzenie rdzenia kręgowego w odcinku piersiowym Th8- Th12 z objawowym niedowładem kończyn dolnych oraz objawowym nietrzymaniem moczu i stolca, dyskopatia przeciążeniowa) nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, w związku powyższym nie spełnia definicji choroby zawodowej. Niedowłady spastyczne kończyn dolnych występujące u pacjenta mają związek z chorobą podstawową czyli mielopatią rdzenia kręgowego, natomiast zespoły bólowe kręgosłupa, dyskopatia czy też zmiany przeciążeniowe mogą jedynie zostać zaliczone do chorób pośrednio związanych z pracą, w których sposób wykonywania pracy jest jednym, ale nie jedynym czynnikiem powodującym lub nasilającym objawy. Rozpoznanie takiej choroby nie wiąże się jednak z możliwością uzyskania żadnych dodatkowych świadczeń z tytułu chorób zawodowych. Stwierdzono, że wymienione przez pacjenta choroby są albo konsekwencją choroby podstawowej albo są chorobami niezależnymi od warunków pracy i nie mieszczą się w wykazie chorób zawodowych, co jest jednoznaczne z niespełnieniem definicji choroby zawodowej. W związku z złożonym przez stronę odwołaniem od powyższego orzeczenia lekarskiego dokumentację medyczną jednostka orzecznicza przesłała w trybie odwoławczym do Kliniki Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy. W dniu 19 lipca 2016 roku do organu wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 19 wykazu chorób zawodowych: przewlekłe choroby układu ruchu spowodowane sposobem wykonywania pracy, wydane w dniu [...] lipca 2016r. przez Klinikę Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że w trakcie hospitalizacji w Klinice u pacjenta przeprowadzono szereg konsultacji specjalistycznych, w wyniku których ustalono następujące rozpoznania: przewlekła choroba niedokrwienna serca, stan po zawale mięśnia sercowego ściany przedniej (2006r.), stan po koronoplastyce lewej i prawej tętnicy wieńcowej oraz gałęzi okalającej, przewlekłą niewydolność krążenia NYHA III (EF 10%), stan po implantacji kardiowertera- defibylatora w prewencji pierwotnej (2013r.), nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, żylaki kończyn dolnych, cukrzyca typu 2 w okresie insulinoterapii, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, dyskopatia odcinka lędźwiowo- krzyżowego kręgosłupa, mielopatia rdzenia piersiowego, parestezja spastyczna kończyn dolnych na granicy plegii z zaburzeniami zwieraczy, zaburzenia depresyjno-lękowe, cechy zaburzeń emocji, zachowania i funkcji poznawczych na podłożu organicznym, skrzywienie przegrody nosa. Ponadto w wywiadzie stwierdzono nieżyt nosa, astmę oskrzelową, zapalenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy oraz kamicę nerkową. Zgłaszane w chwili obecnej przez pacjenta dolegliwości ze strony układu kostno-stawowego są następstwem rozpoznawanej od lat 90-ych mielopatii o uznanej etiologii infekcyjnej i konsekwencją wieloletniego ograniczenia sprawności układu ruchu w wyniku postępującej paraparezy kończyn dolnych wymagającej m.in. poruszania się przy pomocy kul łokciowych. Analiza dostępnej dokumentacji medycznej pacjenta wykazała, iż rozpoznana od lat 90-tych mielopatia rdzenia miała podłoże zapalne na tle infekcyjnym. Według opinii biegłych sądowych z dnia [...].10.2002r. dla Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do rozwoju uszkodzenia rdzenia doszło najprawdopodobniej w następstwie infekcji bakteryjnej dróg oddechowych o powikłanym przebiegu. Nie bez znaczenia jest w tym aspekcie również rozwój zmian zwyrodnieniowych związanych z biologicznym zużyciem biomechanicznym tkanek oraz długotrwałym niefizjologicznym obciążeniem struktur kostno-stawowych kończyn i kręgosłupa w związku z niedowładem spastycznym kończyn dolnych. W dokumentacji medycznej pacjenta brak jest danych o rozpoznaniu, w tym od zakończenia pracy zawodowej, przewlekłych schorzeń układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy wymienionych w pozycji 19 wykazu chorób zawodowych tj.: przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, przewlekłego zapalenia kaletki maziowej, przewlekłego uszkodzenia łękotki u osób wykonujących pracę w pozycji kucznej lub klęczącej, przewlekłego okołostawowego zapalenia barku, przewlekłego zapalenia nadkłykci kości ramiennej, zmęczeniowego złamania kości. Podsumowując w orzeczeniu tym stwierdzono, iż analiza dostępnej dokumentacji medycznej pacjenta oraz aktualnie przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych w Klinice Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy nie daje podstaw do rozpoznania u S.P. chorób zawodowych pod postacią przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy (poz. 19. wykazu chorób zawodowych). W dniu 12.08.2016r. do organu wpłynęło stanowisko w niniejszej sprawie S.P., który wniósł o wystąpienie PPIS do Instytutu Medycyny Pracy o dodatkową konsultację lekarską oraz podjęcie czynności uzupełnienia materiału dowodowego m.in. poprzez: 1. zwrócenie się do Sądu Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o przedłożenie dla celów postępowania dowodowego w niniejszej sprawie akt [...], 2. zbadanie wpływu środowiska pracy na aktualny stan zdrowia (w tym zakresie możliwym jest m.in. przeprowadzenie dowodu z oględzin zakończonej budowy wodociągu "[...]"(...), na której w okresie od września do grudnia 1988r. pracował jako spawacz, 3. przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, którzy wskazaliby warunki w jakich wykonywano prace spawalnicze, rodzaj używanych do tego środków i ich wpływ na zdrowie. Świadkowie mogliby również potwierdzić, że prace te wykonywane były bez jakichkolwiek zabezpieczeń (odzieży ochronnej), 4. sprawdzenie, czy spółka [...] zawiadomiła na piśmie właściwego Inspektora Pracy i Inspektora Sanitarnego o prowadzonych robotach spawalniczych w komorach i studzienkach na budowie "[...]", w tym o rodzaju tych robót i ich zakresie, rodzaju stosowanych środków chemicznych. Uznając, iż dowody, o których przeprowadzenie wnioskowała strona nie wnosiły nowych okoliczności mających znaczenie w niniejszej sprawie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] sierpnia 2016 roku postanowienie o braku podstaw do wystąpienia do Instytutu Medycyny Pracy o dodatkową konsultację lekarską oraz dopuszczenia dowodu z przeprowadzenia ww. czynności. Decyzją z dnia [...] września 2016 roku Państwowy Powiatowy inspektor Sanitarny powołując się m.in. na art. 2351 i art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1976 roku Kodeks pracy ( t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1502 ze zm.), § 1 ust. 1 , § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1376, nie stwierdził u S.P. choroby zawodowej: przewlekłe choroby narządu ruchu spowodowane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym obciążeniem wymienione w poz. 19 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu ustaleń faktycznych organ stwierdził, że orzeczenia lekarskie, które zostały dołączone jako dowody do akt sprawy, w opinii organu odpowiadają określonym w art. 84 § 1 kpa. Zawierają wszechstronne uzasadnienie i wyjaśniają wątpliwości w sposób przekonywujący zarówno dla strony jak i organu. W ich uzasadnieniu obszernie opisane zostały wyniki badań i ustaleń lekarskich dotyczących stanu zdrowia pacjenta, które wyjaśniają przyczyny uznania braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych. Ponadto, orzeczenia te są spójne, wzajemnie się uzupełniają, nie zawierają sprzeczności. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Warunkiem koniecznym do stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze oraz ustalenie pozostawania jej w związku w wykonywaną pracą. Tym samym orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej i prowadzić musi do odmowy stwierdzenia choroby. W niniejszej sprawie, zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, jak też Klinika Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy (poz. 19, wykazu chorób zawodowych). W związku z powyższym zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z przepisami Kodeksu pracy oraz rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, nie dał podstaw do stwierdzenia u S.P. choroby zawodowej pod postacią wymienionej w poz. 19. wykazu chorób zawodowych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S.P.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 roku Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zarzuty strony odwołującej się nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. S.P. po wezwaniu organu, nie wskazał co prawda, które schorzenia wywołane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem miał na myśli dokonując zgłoszenia podejrzenia chorób zawodowych, ale wniosku nie wycofał. W ocenie organu odwoławczego postępowanie diagnostyczno - orzecznicze zostało z ostrożności przeprowadzone w kierunku wszystkich schorzeń wymienionych pod poz. 19, na podstawie aktualnego wykazu chorób zawodowych, co wynika z uzasadnienia ostatecznego orzeczenia lekarskiego, wydanego po ponownym przebadaniu pacjenta. Żaden z uprawnionych podmiotów nie dokonał wcześniej zgłoszenia podejrzenia chorób zawodowych wywołanych sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem (co wynika również z pisma S.P. z dnia [...].03.2015r.). PPIS wszczął postępowanie na podstawie zgłoszenia dokonanego dnia [...] lutego 2015r. przez S.P., a więc w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013r., poz. 1367). W niniejszej sprawie Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy wymienionych pod poz. 19 wykazu chorób zawodowych. Organ odwoławczy na podstawie art. 80 Kpa dokonał oceny wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń lekarskich i stwierdził, że orzeczenia lekarskie wydane zostały przez uprawnione jednostki orzecznicze, wskazane w § 5 ust. 2 i ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz lekarzy specjalistów z zakresu medycyny pracy, co jest zgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz. U. z 2010r., Nr 110, poz. 736). Orzeczenie lekarskie wydane w wyniku ponownego badania przez IMP jest ostateczne. Organ podkreślił, że S.P. w trakcie prowadzonych postępowań w wielu pismach przekazywał informacje odnośnie przebiegu zatrudnienia, wykonywanych czynności, obciążenia wysiłkiem fizycznym, warunków pracy i narażenia zawodowego, a informacje te znalazły wyraz w uzasadnieniu orzeczeń lekarskich jak i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że po zakończeniu pracy na stanowisku spawacza był leczony w wielu wysokospecjalistycznych placówkach służby zdrowia, gdzie miał wykonywane badania. Żaden z podmiotów, w których był hospitalizowany S.P., ani lekarze podstawowej opieki zdrowotnej, nie zgłosili podejrzenia chorób zawodowych spowodowanych sposobem wykonywania pracy. Strona w toku postępowania nie przedstawiła nowych dowodów medycznych zaprzeczających stanowisku wyrażonemu w wyżej opisanym ostatecznym orzeczeniu lekarskim, które zostało oparte na konkretnych argumentach, wynikających zarówno z oceny narażenia zawodowego, przeprowadzonych badań diagnostycznych, oceny dokumentacji lekarskiej dostarczonej przez S.P. i wywiadu zebranego bezpośrednio od zainteresowanego. Za dowód taki nie można z pewnością uznać dołączonej do odwołania literatury medycznej. W odniesieniu do składanych wniosków dowodowych przez S.P. w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji a następnie powielonych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że co prawda strona, zgodnie z art. 78 Kpa posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodów, jednakże uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. W ocenie organu odwoławczego argumentacja odmowy przeprowadzenia wskazanych dowodów była uzasadniona. W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że dokonywanie ustaleń odnośnie przestrzegania przez pracodawcę przepisów dotyczących profilaktyki zdrowotnej pracowników, o co wnosiła strona, jest zbędne bowiem rzutować mogą one jedynie na ustalenie winy bądź braku winy pracodawcy w powstaniu choroby zawodowej, nie mają natomiast znaczenia dla ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy. Odnośnie wniosku o zwrócenie się do Sądu Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o przedłożenie dla celów postępowania dowodowego w niniejszej sprawie akt o sygn. [...] wskazano, że organy sanitarne obu instancji zapoznały się z kserokopiami wyroków wydanych w tych sprawach. Jednocześnie w trakcie postępowania w żaden sposób nie kwestionowały przedstawionego przez skarżącego opisu sposobu wykonywania pracy. Dokonanie przez organ I instancji odmiennej od oczekiwań strony oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie świadczy jeszcze o tym, że doszło do naruszenia powołanych w odwołaniu przepisów postępowania. Następnie organ podniósł, iż wykaz chorób zawodowych określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Zachorowanie na chorobę nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie, nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Zdaniem organu odwoławczego wobec braku stwierdzenia u strony w orzeczeniach lekarskich chorób zawodowych wymienionych w poz. 19 wykazu chorób zawodowych wyklucza możliwość stwierdzenia u niej choroby zawodowej, pomimo wykonywania pracy w wymuszonej pozycji i obciążającej układ mięśniowo – szkieletowy. W złożonej skardze strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. Podniesiono w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.: a) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej w oparciu o treść opinii lekarskiej sporządzonej w sposób niezgodny z prawem, albowiem bez oceny narażenia zawodowego; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieuzasadnione zaniechanie przeprowadzenia dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji opartej wyłącznie na materiale dowodowym wybiórczo wybranym przez organy administracji; c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organy administracji postępowania w sposób oczywiście sprzeczny wobec wymogu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, co w żaden sposób nie może przyczyniać się do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenia uzasadnienia faktycznego decyzji w sposób dowolny, bez wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; uzasadnienia prawnego bez wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Nadto strona wnosiła o: – zwrócenie się do Sądu Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o przedłożenie dla celów postępowania dowodowego w niniejszej sprawie akt [...]; – zbadanie wpływu środowiska pracy na mój aktualny stan zdrowia (w tym zakresie możliwym jest m.in. przeprowadzenie dowodu z oględzin zakończonej budowy wodociągu "[...]", na której w okresie od września do grudnia 1988 r. pracowałem jako spawacz) w oparciu o kompletny materiał dowodowy; – przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, którzy wskazali by warunki w jakich wykonywano prace spawalnicze, rodzaj używanych do tego środków i ich wpływ na zdrowie; – sprawdzenie czy spółka [...] zawiadomiła na piśmie właściwego Inspektora Pracy i Inspektora Sanitarnego o prowadzonych robotach spawalniczych w komorach i studzienkach na budowie "[...]", w tym o rodzaju tych robót i ich zakresie, rodzaju stosowanych środków chemicznych. Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 roku strona skarżąca oświadczyła, że zawarte w skardze wnioski dowodowe nie są skierowane do Sądu, ale są to dowody, które organ winien przeprowadzić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w celu dokładnego wyjaśnienia je stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Z kolei stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej poddano w niniejszej sprawie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2016., utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2016 roku o braku podstaw do stwierdzenia u S.P. choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych tj. przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki, przewlekłe zapalenie kaletki maziowej, przewlekłe uszkodzenie łąkotki u osób wykonujących prace w pozycji klęczącej lub kucznej, przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej lub zmęczeniowe złamanie kości. W ocenie Sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja choroby zawodowej sformułowana w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy. Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. W przypadku choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 wykazu okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi jeden rok. Należy w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem choroby podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2000, I SA 2334/99, z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00, z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 - niepubl., z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, publ. ONSA 1998/4/150, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2016 roku sygn.. akt II OSK 2519/14). Orzecznictwo przyjmuje w sposób zgodny, że bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby; tym samym oznacza to, iż uznanie schorzenia jako choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Jest ono w pełni aktualne mając na uwadze okoliczność, że w dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych zastępujące mający za przedmiot tę samą materię akt normatywny z roku 2002. Co warte podkreślenia, a co również podniósł organ II instancji, wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do wskazanego powyżej rozporządzenia określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Oznacza to, iż za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym konsekwentnie należałoby przyjąć, iż zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie, nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Powyższe konstatacje nie zmieniają jednak zasadniczej kwestii, iż w sprawach chorób zawodowych orzeczenia wydawane są przez właściwe organy administracji publicznej. W związku z tym to na organie prowadzącym dane postępowanie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału. Nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Co ważne, organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Równocześnie organ administracji winien przeprowadzać dowody w sposób uwzględniający kanony określone w k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż orzekająca w sprawie placówka medyczna pierwszego stopnia (Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy) jak i placówka odwoławcza (Klinika Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy), zgodnie wykluczyły u strony skarżącej chorobę zawodową w postaci przewlekłych chorób układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy wymienione pod poz. 19 wykazu chorób zawodowych. Tym samym już powyższe ustalenie uzasadniało odmowę stwierdzenia u strony choroby zawodowej w zakresie chorób układu ruchu wymienionych pod wskazaną pozycją. Jak bowiem wyżej wskazano katalog chorób zawodowych jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej schorzenie, na które cierpi musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych i musi być ono spowodowane występowaniem w pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe), przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym winien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie albo warunki te nie są jej przyczyną, nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Tym samym ustalenie w orzeczeniach lekarskich, iż stwierdzone u strony choroby nie są chorobami wymienionymi w wykazie chorób zawodowych wymienionych pod pozycja 19 wykazu czyniło zbędnym dokonywania oceny narażenia zawodowego zarówno przez lekarzy wydających orzeczenia jak i przez organy orzekające w sprawie ustalenia choroby zawodowej. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że ustalony w sprawie stan faktyczny budzi wątpliwości, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy. Organy ustaliły przebieg pracy zawodowej strony ustalając nie tylko miejsce pracy, ale także stanowiska na których strona była zatrudniona oraz warunki wykonywania pracy. Dotyczy to w szczególności pracy świadczonej w Przedsiębiorstwie [...] w okresie od [...] września 1988 roku do [...] października 1989 roku, w którym to okresie miały wystąpić czynniki narażenia zawodowego - nadmierne przeciążenie powodujące powstanie przewlekłych chorób układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. Ustalając warunki pracy organ oparł się przede wszystkim na wyjaśnieniach, informacjach przekazanych przez samą stronę. W ocenie orzekających lekarzy zakres informacji zawartych m.in. w karcie oceny narażenia zawodowego był wystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego. Należy również zauważyć, że orzeczenia lekarskie wydane w niniejszej sprawie zostały wydane przez uprawnione jednostki orzecznicze, wskazane w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych oraz lekarzy specjalistów w zakresie medycyny pracy, co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 roku w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz.U. z 2010r., nr 110, poz. 736). Nadto organy dysponowały dokumentacją medyczną strony. Z dokumentacji tej wynika, że S.P. po zakończeniu pracy był leczony w wielu wysokospecjalistycznych placówkach służby zdrowia, gdzie miał wykonywanie badania. Żadna z tych placówek nie zgłaszała podejrzenia wystąpienia u strony choroby zawodowej, w szczególności wymienionych pod pozycją 19 wykazy chorób zawodowych. Sam skarżący również składając w niniejszej sprawie wyjaśnienia nie wskazał na żadną z chorób układu ruchu wymienione pod wskazaną pozycją. Za nieuzasadniony sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia przez organy przepisu art. 107 § 3 k.pa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji powyższe przesłanki spełnia. Organ przedstawił w uzasadnieniu w sposób szczegółowy dokonane ustalenia dotyczące okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy tj. przebieg zatrudnienia strony (w jakim okresie, w jakim pracował zakładzie, na jakim stanowisku oraz w jakich warunkach), fakty związane z jego stanem zdrowia - ustalenia wynikające nie tylko z wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń lekarskich, ale także dokumentacji lekarskiej i oświadczeń strony dotyczących okresu poprzedzającego wstąpienie o ustalenie choroby zawodowej. Wskazując dowody na których oparł swoje ustalenia organ dokonał ich oceny w oparciu o art. 80 kpa. W szczególności organ dokonał wszechstronnej oceny orzeczeń lekarskich wydanych na potrzeby niniejszego postępowania przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy. Ocenę tą należy uznać z prawidłową. Organ zasadnie wskazał, iż orzeczenia te z uwagi na tryb ich sporządzania, w tym podmiotu uprawnionego do ich wydania należy traktować jako opinie w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia niż to wynikające z orzeczeń lekarskich. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej w rozumieniu art. 2351 kodeksu pracy, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami tych orzeczeń i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby te orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan faktyczny stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Mając na uwadze te kryteria oceny wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń lekarskich należy stwierdzić, iż organ uznał je zasadnie za dowód stanowiący podstawę dokonania ustalenia co do rodzaju schorzeń stwierdzonych u skarżącego, a co skutkowało odmową stwierdzenia wystąpienia u niego choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 19 wykazu chorób. Jak już wyżej wskazano orzeczenie zarówno I jak i II instancji są zgodne i w swej treści jednoznaczne. Oba te orzeczenia zostały wydane przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę w zakresie medycyny pracy. Wydanie orzeczenia lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy zostało poprzedzone nie tylko analizą zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentacji medycznej, ale także wykonaniem w trakcie hospitalizacji strony w Instytucie, szeregu konsultacji specjalistycznych, w następstwie których nie ustalono występowania chorób zawodowych wymienionych pod pozycją nr 19 wykazu. W opinii tej jednoznacznie stwierdzono, że zgłaszane przez skarżącego dolegliwości ze strony układu kostno-stawowego są następstwem rozpoznania od lat mielopatii rdzenia o uznanej etiologii infekcyjnej i wieloletniego ograniczenia sprawności układu ruchu w wyniku postępującej paraparezy kończyn dolnych. Wskazano również, że nie bez znaczenia jest rozwój zmian zwyrodnieniowych związanych z biologicznym zużyciem biomechanicznym tkanek i niefizjologicznym obciążeniem struktur kostno- stawowych kończyn i kręgosłupa w związku niedowładem spastycznym kończyn dolnych. W trakcie całego postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby te ustalenia podważyć. Brak więc jest w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia, iż organ winien przeprowadzić inne dowody mające na celu zweryfikowane ustaleń wynikających z wydanych dotychczas orzeczeń lekarskich. Takiej podstawy nie może stanowić odmienna ocena wskazanego dowodu przez stronę niepoparta konkretnymi dowodami. Za taki dowód nie może być uznane publikacje medyczne. Dotyczą one bowiem sytuacji ogólnych, nie odnoszących się do okoliczności konkretnej sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał również przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wraz z ich wykładnią, która jest zgodna z stanowiskiem Sądu w tym zakresie przedstawionym w niniejszym uzasadnieniu. Za przekonywujące uznał Sąd również stanowisko organów dotyczące nieuwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego. Organ II instancji przedstawił w uzasadnieniu decyzji swoje stanowisko w tym zakresie, które Sąd mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy podziela, nie znajdując podstaw do jego zakwestionowania. Przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające odpowiada kryteriom określonym w art. 7, 77 oraz 75 kpa. Realizując zasadę prawdy obiektywnej organy podjęły wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia. Dopuszczono jako dowody wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Wnioski dowodowe skarżącego nie zostały uwzględnione, albowiem okoliczności faktyczne, na które miały one być przeprowadzone zostały już wykazane, a jeżeli chodzi o warunki pracy, w szczególności w Przedsiębiorstwie [...], zgodnie z uprzednimi twierdzeniami skarżącego. W takiej sytuacji zbędne jest przeprowadzenie kolejnych dowodów na okoliczności, które organ uznał za udowodnione i to zgodnie z twierdzeniami strony. Stanowiłoby to naruszenia zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 11 kpa. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 8 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej winien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Za naruszenie tej zasady nie można uznać niepodzielenie poglądu strony co do oceny zgromadzonego materiału dowodowego, rozstrzygnięcia sprawy w sposób nieodpowiadający oczekiwaniom strony. Analizując akta sprawy administracyjnej Sąd stwierdził, że strona była zawiadamiana o podejmowanych przez organy czynnościach wraz ze wskazaniem okoliczności za tym przemawiających. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzją organu I instancji odpowiada prawu. Nie stwierdzono wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. uzasadniających ich wyeliminowaniem tj. uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności. Uznając tym samym, wobec nieuwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega ona oddaleniu w całości.