II SA/Go 1066/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 czerwca 2013 r., nr XLI/305/2013 w sprawie lokalizacji i zatwierdzenia regulaminu targowiska miejskiego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Rada Miejska wydała dnia [...] czerwca 2013r. uchwałę nr XLI/305/2013 w sprawie lokalizacji i zatwierdzenia regulaminu targowiska miejskiego. Podstawę prawną uchwały stanowiły przepisy art. 40 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r., poz. 594). Powyższą uchwałę Wojewoda w całości zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze zarzucił istotne naruszenie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). W ocenie skarżącego przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, a mianowicie z przekroczeniem delegacji ustawowej, w obowiązującym stanie prawnym nie ma bowiem podstaw do wydawania przez radę gminy uchwał w sprawie lokalizacji targowiska miejskiego. Nie obowiązuje już dekret z dnia 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach (Dz. U. Nr 41, poz. 312), który w art. 5 stanowił, że gmina ustala lokalizację targowisk i ich regulaminy, został on bowiem uchylony przez art. 99 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Zdaniem skarżącego regulacja zawarta w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym nie może stanowić podstawy do wydania aktu prawa miejscowego w zakresie ustalenia lokalizacji targowiska. Przepisami w zakresie lokalizacji inwestycji (w tym targowisk) są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Władczego rozstrzygnięcia o lokalizacji targowiska w oznaczonym miejscu nie można bowiem traktować jako określenia zasad i trybu korzystania z targowiska. Wojewoda zauważył, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw do wydawania takich uchwał. Sprawy dotyczące ustalania warunków zabudowy bądź lokalizacji inwestycji zostały ustawowo przyznane organom wykonawczym gminy, a w niektórych wypadkach na rzecz wojewody (art. 60 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym). Skoro odpadła podstawa prawna do podejmowania uchwał w przedmiocie lokalizacji targowiska, to jedynymi przepisami w zakresie lokalizacji inwestycji (w tym oczywiście targowisk) są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazał też, iż w podstawie prawnej niewłaściwie podano art. 40 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym przepisy porządkowe, o których mowa w ust. 3, mogą przewidywać za ich naruszanie karę grzywny wymierzaną w trybie i na zasadach określonych w prawie o wykroczeniach. Zdaniem skarżącego uchwała w sprawie regulaminu targowiska miejskiego nie stanowi aktu zawierającego przepisy porządkowe. Przepisy porządkowe wydawane są przez radę gminy w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego (art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). Wskazany przepis i wynikające z niego upoważnienie dla rady gminy nie podlegają wykładni rozszerzającej. Przepisy porządkowe mogą być bowiem wydawane tylko w wyjątkowych, ściśle określonych okolicznościach, do których, w ocenie skarżącego, nie należą przepisy regulujące zasady i tryb korzystania z gminnych obiektów urządzeń użyteczności publicznej. Nadto Wojewoda podał, że w § 4 ust. 2 regulaminu Rada postanowiła, że nadzór nad targowiskiem miejskim pełni administrator targowiska - właściwy wydział Urzędu Miejskiego, a bezpośrednio odpowiedzialny jest zarządca targowiska - inkasent, który reprezentuje administratora. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym. Powołanie przez Radę Miejską w drodze uchwały administratora targowiska oraz reprezentującego administratora zarządcę targowiska - inkasenta nastąpiło więc z istotnym naruszeniem uprawnień Burmistrza. W związku z powyższym skarżący uznał za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego również § 6 dotyczącego umieszczenia na tablicy informacyjnej informacji o zarządcy targowiska - inkasencie, § 11 ust. 1 uchwały, zgodnie z którym inkasent czuwa nad prawidłowym wykorzystaniem miejsc i ogólnym przestrzeganiem porządku na terenie całego targowiska; § 13 ust. 2, w którym Rada postanowiła, że w przypadku braku oznaczenia miejsca sprzedaży zarządca targowiska - inkasent żąda uzupełnienia tablic informacyjnych, a w razie odmowy ma prawo do usunięcia handlującego z targowiska; § 27 w zakresie słów: "Polecenia zarządcy targowiska - inkasenta w tym zakresie muszą być bezwzględnie wykonane"; § 28 uchwały, który stanowi, że administrator targowiska zobowiązany jest do zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na terenie targowiska również poza wyznaczonymi godzinami funkcjonowania obiektu; § 29 ust. 2 uchwały, w części słów: "zarządcy targowiska - inkasentowi, bądź"; § 30 regulaminu, który stanowi o odpowiedzialności zarządcy targowiska - inkasenta za stan sanitarno-porządkowy na targowisku; § 32 ust. 2, który dotyczy możliwości zarządzenia przez zarządcę targowiska - inkasent wcześniejszego zakończenia sprzedaży i opróżnienia targowiska lub jego części; § 33 ust. 2 uchwały, zgodnie z którym przy kontrolowaniu przestrzegania postanowień regulaminu i ich egzekwowaniu zarządca targowiska - inkasent ma prawo korzystać z pomocy odpowiednich służb państwowych i policyjno-porządkowych. Następnie skarżący wskazał, że w § 13 ust. 1 Rada postanowiła, że osoby sprzedające produkty pochodzenia leśnego zobowiązane są do umieszczenia przy swoim miejscu sprzedaży informacji zawierającej imię, nazwisko i adres osoby zbierającej te produkty. Ponadto w ust. 2 znalazł się zapis, zgodnie z którym w przypadku braku oznaczenia miejsca sprzedaży zarządca targowiska - inkasent żąda uzupełnienia tablic informacyjnych, a w razie odmowy ma prawo do usunięcia handlującego z targowiska. W ocenie skarżącego taki zapis uchwały ingeruje w sposób prowadzenia handlu na targowisku, a nie określa zasady i tryb korzystania z targowiska. W § 14 uchwały Rada postanowiła, że osoba prowadząca sprzedaż jest obowiązana uwidocznić na towarach wystawionych do sprzedaży ceny w sposób zapewniający prostą nie budzącą wątpliwości informację o ich wysokości (ust. 1). Cena powinna zawierać wszelkie obciążenia podatkowe - tzw. cena brutto (ust. 2). Skarżący wskazał, że kwestię uwidaczniania cen towarów oraz sposób oznaczania ceną towarów określa art. 12 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, a nadto materię w tym zakresie reguluje także rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad uwidaczniania cen towarów i usług oraz sposobu oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaży. Rada nie może więc regulować jeszcze raz tego co zostało już uregulowane w ustawie czy rozporządzeniu. Ponadto w § 9, § 16, § 17, § 18 i § 19 uchwały Rada Miejska zawarła zapisy dotyczące opłaty targowej. W ocenie skarżącego umieszczając w regulaminie targowiska postanowienia dotyczące opłaty targowej Rada przekroczyła przyznane jej ustawą kompetencje w zakresie uregulowania aktem prawa miejscowego zasad korzystania z gminnego obiektu użyteczności publicznej, wszelkie regulacje w tym zakresie winny bowiem znaleźć się w odrębnej uchwale podejmowanej na podstawie art. 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie zaś w regulaminie targowiska. W § 21 Rada Miejska postanowiła, że na targowisku mogą być sprzedawane towary za wyjątkiem towarów wskazanych w tym przepisie. W świetle art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Oznacza to, że wszelkie tego rodzaju ograniczenia, o ile są uzasadnione interesem publicznym - mogą być nałożone wyłącznie mocą ustawy, a nie drogą pozostającego niżej w hierarchii aktów prawnych - aktem prawa miejscowego. Zdaniem Wojewody Rada nie była również uprawniona do stanowienia w drodze regulaminu targowiska w § 24 o zakazie podawania i spożywania napojów alkoholowych na targowisku czy też zakazie sprzedaży na targowisku np. przetworów grzybowych nieopakowanych, dziczyzny i dietetycznych środków spożywczych (§ 21). Zasady dopuszczenia do obrotu towarów wymienionych w § 21 regulaminu zostały uregulowane w odrębnych przepisach, a zatem wprowadzenie w drodze uchwały dodatkowych obostrzeń dla ochrony zdrowia kupujących stanowi istotne naruszenie prawa. W § 34 regulaminu Rada zawarła zapis, że kto narusza na targowisku przepisy regulaminu lub inne powszechnie obowiązujące przepisy prawa może zostać pociągnięty do odpowiedzialności na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie skarżącego, w ramach kompetencji przyznanych Radzie nie mieści się kwestia regulacji odpowiedzialności karnej, administracyjnej czy też cywilnej za nieprzestrzeganie postanowień regulaminu. Ponadto w § 35 Rada postanowiła, że właściwy organ może wydać decyzję o usunięciu z targowiska winnego naruszenia obowiązujących przepisów lub regulaminu i nadać jej rygor natychmiastowego wykonania. Takie uregulowanie stanowi istotne naruszenie prawa. Sytuacje, w których właściwy organ może nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności są bowiem szczegółowo określone w art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podniósł, że zaskarżona uchwała została doręczona Wojewodzie w dniu 8 lipca 2013r., natomiast skargę sporządzono w dniu [...] listopada 2013r., w związku z czym w świetle art. 53 § 2 p.p.s.a., została wniesiona po terminie i podlega odrzuceniu. Nadto skarga nie spełnia wymagań z art. 46 p.p.s.a., bowiem skarżący nie wskazał, czego się domaga, a nadto skarga została sporządzona nieczytelnie. Organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi organ uznał, że są one zasadne. W ocenie Burmistrza przepis art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. nie stanowi podstawy do wydania aktu prawa miejscowego w zakresie ustalenia lokalizacji targowiska, bowiem podstawą taką są przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie prawnym, zdaniem organu, Regulamin Targowiska Miejskiego ostać się nie może. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r., poz. 594) – zwanej dalej "u.s.g.", gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ustawy). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267). Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie przez Wojewodę terminu do jej wniesienia, określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 93 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z art. 90 ust. 1 u.s.g. wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Akty ustanawiające przepisy porządkowe wójt przekazuje w ciągu 2 dni od ich ustanowienia. Artykuł 91 ust. 1 u.s.g. stanowi natomiast, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Przepis ten określa więc termin, w którym organ nadzoru jest uprawniony do stwierdzenia nieważności przedłożonej mu uchwały lub zarządzenia. Po upływie przewidzianych ustawą 30 dni organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności danego aktu, może go natomiast zaskarżyć do sądu administracyjnego, co wynika wprost z art. 93 ust. 1 u.s.g. Przepis ten nie określa natomiast terminu, w którym organ nadzoru może wnieść skargę do sądu, należy więc przyjąć, że może to uczynić w każdym czasie pod warunkiem, że upłynęło 30 dni od dnia, w którym uchwała bądź zarządzenie zostało organowi nadzoru przedłożone i w tym czasie nie stwierdził on nieważności tego aktu. W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2013r. została przedłożona Wojewodzie w dniu 8 lipca 2013r. (data wpływu do organu), natomiast skargę do tutejszego Sądu Wojewoda wniósł dopiero w dniu 8 listopada 2013r., a więc znacznie po upływie ustawowo określonego 30-dniowego terminu, w którym organ nadzoru uprawniony był do stwierdzenia nieważności uchwały we własnym zakresie. Oznacza to, że wniosek organu o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie, a skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Wedle art. 94 Konstytucji RP podstawą prawną stanowienia prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie. Każdorazowo więc w akcie rangi ustawowej zawarte musi być upoważnienie dla lokalnego prawodawstwa, czyli tzw. delegacja. Upoważnienie to musi być wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych. Akty prawa miejscowego nie mogą być automatyczne, wydawane bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Ponadto nie mogą one regulować materii ustawowych i nie mogą wykraczać poza unormowania ustawowe. Wyjątkowo, gdy istnieje wyraźne upoważnienie ustawowe, akty prawa miejscowego mogą regulować poszczególne sprawy w sposób odmienny od przewidzianego w ustawach dla całego państwa. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej nr XLI/305/2013 z dnia [...] czerwca 2013r. w sprawie lokalizacji i zatwierdzenia regulaminu targowiska miejskiego. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi między innymi art. 40 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z tymi przepisami na podstawie ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad zarządu mieniem gminy (pkt 3) oraz w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (pkt 4). Ustawodawca nie zdefiniował pojęć "zasady gospodarowania mieniem" i "zasady i tryb korzystania". Zasady te należy rozumieć jako ustalony na mocy przepisu sposób postępowania. Pojęcia te zawierają w sobie kompetencję organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do formułowania w stosunku do osób korzystających z terenów i urządzeń użyteczności publicznej norm i zasad prawidłowego postępowania, ustalania obowiązujących reguł i porządku zachowania się. Oznacza to w konsekwencji uprawnienie rady do wprowadzenia norm dotyczących sposobu postępowania podmiotów, które przebywają na terenach lub w obiektach o jakich mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4. Pojęcie – "zasady gospodarowania mieniem" – ma charakter ogólny i należy przez nie rozumieć ogólne wytyczne i reguły bez konkretyzacji uprawnień czy obowiązków (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2012r., sygn. akt IV SA/Po 169/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 marca 2013r., sygn. akt II SA/Łd 106/13, Lex nr 1301220). Do kategorii gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej należą niewątpliwie targowiska miejskie. O ile więc Rada miała uprawnienie do podjęcia uchwały w zakresie zasad i trybu korzystania z targowiska miejskiego, o tyle nie ulega wątpliwości, że nie była kompetentna do ustalenia lokalizacji targowiska. Regulowanie tej kwestii nie mieści się bowiem w dyspozycji przepisu art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. W tej mierze należy podzielić stanowisko skarżącego, że lokalizacja targowiska powinna nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która wyposaża organy gminy w tzw. władztwo planistyczne. Jest to uprawnienie właściwych organów do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które powinno mieścić się w granicach wyznaczonych przepisami prawa, zawartych zarówno w przepisach prawa zagospodarowania przestrzennego, jak i w innych przepisach szczególnych (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 1999r., sygn. akt IV SA 1412/99, Lex nr 48218). Innymi słowy "władztwo planistyczne" to ustawowo przyznana kompetencja organu gminy do określania przeznaczenia terenu, warunków i zasad zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez ustalenie planu miejscowego, bądź – na terenach, dla których nie został sporządzony plan miejscowy – poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ewentualnie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego). Bezspornie jednak, brak jest podstaw prawnych do podejmowania przez organ wykonawczy gminy uchwał o lokalizacji inwestycji w postaci targowiska miejskiego, w szczególności uprawnienia tego nie można wywieść z przepisu art. 40 ust. 2 pkt 3 i 4 u.s.g. Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzut skarżącego odnoszący się do powyższej kwestii zasługuje na uwzględnienie, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że cała zaskarżona uchwała wymagała wyeliminowania z obrotu prawnego, jako istotnie naruszająca obowiązujące przepisy prawa. Tym samym, zdaniem Sądu, merytoryczne odnoszenie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze, należało ocenić jako bezprzedmiotowe. Skoro bowiem lokalizacja targowiska miejskiego nastąpiła z istotnym naruszeniem przepisów prawa, zatem pozostałe normy zaskarżonej uchwały nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym. W świetle przeprowadzonych rozważań, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w całości. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały Sąd podjął rozstrzygnięcie w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.