II SA/Go 1087/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze sprzeciwu Z.K.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z.K.-G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim sprzeciw na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Elektrociepłownia na biogaz o mocy do 1MW w gminie". W sprzeciwie skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia i jego istotny wpływ na lokalną społeczność, wykonanie decyzji mogłoby spowodować nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek okazał się niezasadny. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej zwany p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str. 120-126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 293–303). Analizując treść decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jego mocy praw. Istota i treść takiej decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów dotyczących ochrony środowiska, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją konkretnej inwestycji. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) wydanie wspomnianej decyzji następuje, co do zasady, przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu czy przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero ten ostatni akt, a więc pozwolenie na budowę, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, kreuje po stronie inwestora prawo do realizacji inwestycji. W związku z tym zaskarżona decyzja nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tej podstawie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie kwalifikuje się do udzielania "ochrony tymczasowej" w postaci wstrzymania jej wykonania. Podobne stanowisko niejednokrotnie zajmował Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 274/11; z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 28/11; z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 715/09; z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 742/08). W związku z powyższym złożony w niniejszej sprawie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.