II SA/Go 1121/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia B.S. uprawnień diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych, wydanych w dniu [...] grudnia 2004 r. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 24 kwietnia 2017 r. do Urzędu Miasta wpłynęło pismo Kierownika Działu Rejestracji Pojazdów w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] z prośbą o wezwanie i przesłuchanie w ramach pomocy prawnej uprawnionego diagnosty B.S. z uwagi na wydane w dniu [...] marca 2017 r. zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...]. Na podstawie tego zaświadczenia stwierdzono, że diagnosta w dniu [...] marca 2017 r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu (przed pierwszą rejestracją) marki [...], nr rej. [...], przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, ustalając wynik pozytywny oraz określając następny termin badania do [...] marca 2018 r., pomimo, że ustalono rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy o kategorii N1. W dniu [...] maja 2017 r. odebrano wyjaśnienia od B.S. na okoliczność przeprowadzonego okresowego badania technicznego ww. pojazdu, w których diagnosta potwierdził przeprowadzenie badania i wydanie zaświadczenia o nr [...] i oświadczył, że podczas badania technicznego pojazd posiadał kierownicę umieszczoną po prawej stronie i był przystosowany konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego, co zostało potwierdzone w wydanym zaświadczeniu, a dokonane ustalenia w zakresie rodzaju pojazdu, tzn. samochód ciężarowy oraz kategoria pojazdu N1 oparto na podstawie oględzin pojazdu i prawdopodobnie dowodu rejestracyjnego. Diagnosta potwierdził, że wskazany pojazd o liczbie kół większej niż trzy i jego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h oraz że zna rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 września 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.). Stwierdził przy tym, że na podstawie tego przepisu pojazd może mieć kierownicę po prawej stronie tylko wtedy, gdy ma kategorię M1, nie może mieć innej i jest samochodem osobowym. W zakresie ustalonego w wydanym zaświadczeniu pozytywnego wyniku badania oświadczył, że zrobił błąd i nie powinien takiego wydawać. Drogą elektroniczną w dniu 5 czerwca 2017 r. przesłano do organu zeskanowany dokument będący wydrukiem z bazy danych (systemu elektronicznego) prowadzonego przez autoryzowanego dealera M Sp. z o.o. Sp. k. w zakresie parametrów i wyposażenia przedmiotowego pojazdu. Zgodnie z otrzymanym dokumentem pojazd został wyprodukowany na rynek brytyjski (kod 537L) oraz posiada układ kierowniczy po prawej stronie (kod R) i oświetlenie dla ruchu lewostronnego (L10), a dopuszczalna masa pojazdu wynosi do 3,5 tony (kod IT4) i został zarejestrowany jako ciężarówka/samochód ciężarowy (Z41). Ponadto od M Sp. z o.o. w dniu 9 czerwca 2017r. uzyskano informacje, że pojazd został fabrycznie wyprodukowany w następującej konfiguracji (stan pojazdu na moment opuszczenia zakładu produkcyjnego: 1. Kierownica po prawej stronie, przystosowany do ruchu lewostronnego (zamówienie na rynek brytyjski). 2. Liczba miejsc siedzących i pasów bezpieczeństwa 3 (kierowca oraz 2 pasażerów). 3. Fabryczna przegroda oddzielająca przestrzeń pasażerską od ładunkowej. 4. Brak ogranicznika prędkości, konstrukcja umożliwia przekroczenie 40 km/h. W dniu [...] lipca 2017 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 – dalej jako p.r.d.) oraz art. 104 k.p.a., wydał decyzję nr [...] cofającą B.S. uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych, wydane w dniu [...] grudnia 2004 r. Od powyższej decyzji B.S. złożył odwołanie, wnosząc o przywrócenie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż przytoczony w decyzji art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., na podstawie którego Prezydent Miasta podjął decyzję o cofnięciu jego uprawnień, jest w chwili obecnej rozpatrywany przez Trybunał Konstytucyjny w zakresie jego zgodności z art. 65 ust. 1 w zw. z ar. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Co prawda art. 83 ust. 6 p.r.d. został uchylony 21 sierpnia 2004 r. (ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.), ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 ustawy. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm. - dalej rozporządzenie), badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.). Natomiast wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne w zakresie oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdów określone zostały w załączniku nr 1 do rozporządzenia - w § 2 ust. 3. W ust. 4 wskazano, iż stwierdzone w trakcie badania usterki dzieli się na 3 grupy: 1) usterki drobne - usterki techniczne nie mające istotnego wpływy na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 2) usterki istotne - usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 3) usterki stwarzające zagrożenie - usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności. Zgodnie z załącznikiem nr 1, dział I, tabela: przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający, pkt 2.2.2., kolumna trzecia i czwarta lit. d) do rozporządzenia (Dz. U. z 2015 r,, poz. 776 ze zm.), za usterkę istotną lub usterkę stwarzająca zagrożenie uznano sytuację, gdy kierownica jest umieszczona z prawej strony w pojazdach o liczbie kół większej niż trzy, których prędkość jest większa niż 40 km/h, innych, niż pojazdy zabytkowe i pojazdy, o których mowa w § 9 ust. 2a i 3 rozporządzenia o warunkach technicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.). Zgodnie z § 9 ust. 2a dopuszcza się umieszczenie kierownicy po prawej stronie pojazdu w pojeździe kategorii M1 o rodzaju samochód osobowy, nowym objętym świadectwem homologacji typu WE pojazdu, albo uprzednio zarejestrowanym na terytorium jednego z państw członkowskich UE. Natomiast ustęp 2 wskazuje, że kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis ustępu 2 stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1984 r. (ust. 3). Z powyższego wynika wprost, że § 9 ust. 2a odnosi się wyłącznie do samochodów osobowych - dopuszczeniu pojazdów przystosowanych konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego podlegają wyłącznie nowe i używane pojazdy kategorii M1 o rodzaju samochód osobowy. W myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia w przypadku, gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu zamieszcza wpis zamieszcza o nich wpis i określa wynik badania jako negatywny i zgodnie z § 3 w takim przypadku zatrzymuje dowód rejestracyjny i w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym dokonuje wpisu "zatrzymano dowód rejestracyjny podając numer dokumentu". Zgodnie z przepisem § 6 ust. 4 rozporządzenia, w przypadku gdy wynik badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 3 p.r.d., jest negatywny, uprawniony diagnosta, wystawiając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem negatywnym, po stwierdzeniu, że usterki stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska lub cechy identyfikacyjne pojazdu są niezgodne z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, zwraca dowód rejestracyjny posiadaczowi pojazdu. Następnie Kolegium wyjaśniło, iż w przedmiotowej sprawie diagnosta B.S. w dniu w dniu [...] marca 2017 r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu (przed pierwszą rejestracją) marki [...], nr rej. [...], przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, ustalając wynik pozytywny oraz określając następny termin badania do dnia [...] marca 2018 r., pomimo, iż ustalony został rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy o kategorii N1. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, diagnosta naruszył normę art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., albowiem, określając rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy kat. N1 z kierownicą z prawej strony, obowiązany był ustalić wynik badania jako negatywny. Zgodnie ze wskazaniami ustawodawcy, umieszczenie kierownicy po prawej stronie w innych pojazdach, niż wymienione w przepisie, stanowi usterkę techniczną mogącą naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska albo usterkę stanowiącą bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środka, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym. Mając na uwadze wyjaśnienia B.S. złożone w dniu [...] maja 2017 r., SKO podkreśliło, iż zawarte w przepisie art. 84 ust. 3 p.r.d. sformułowanie, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. W razie ustalenia, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Również sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Diagnosta przeprowadzający badania, oprócz fachowej wiedzy, kompetencji i uczciwości powinien w pełni wykorzystać nadane mu uprawnienia jednocześnie działając zgodnie z obowiązującymi przepisami tak, aby eliminować pojazdy zagrażające środowisku i bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ odwoławczy zauważył przy tym, iż B.S. w odwołaniu nie podważa ustaleń dokonanych w postępowaniu przez organ I instancji, lecz wnosi o przywrócenie mu cofniętych uprawnień diagnosty. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wyjaśniło, że na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji (lub postanowienia) zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., po jego porównaniu z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że ustawodawca nie upoważnił organu administracyjnego do zawieszenia prowadzonego postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł B.S., zarzucając jej naruszenie: - art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy w zw. z ust. 4 p.r.d., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wystawienie przez skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu sprowadzonego z zagranicy, zakończonym wynikiem pozytywnym, poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie czynu diagnosty, jako wypełniającego tę normę, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że nie istnieje możliwość miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę, a tym samym nie doszło do rozważenia, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat, w sytuacji, gdy pojazd nie został zarejestrowany, a więc nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego (art. 84 ust. 4 ustawy), co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłych decyzji starosty i SKO, - art. 84 ust. 3 w związku z ust. 4 p.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z art. 2 Konstytucji RP i wyrażoną tam zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten, jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy, co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu, co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż uregulowanie (mówiące o pozbawieniu uprawnień diagnosty) jest krzywdzące dla niego jako diagnosty, dlatego, że jest kategoryczne. Nie uwzględnia np. stopnia przewinienia i jego rodzaju oraz skutków, jakie w zależności od tego mogą nastąpić. Podkreślił, iż występują uzasadnione wątpliwości co do konstytucyjności ww. przepisu w zakresie, w jakim przewiduje on wyłącznie jedną sankcję w przypadku popełnienia przez diagnostę deliktu administracyjnego, sugerując przy tym sądowi możliwość rozważenia skorzystania z uprawnienia przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego zmierzającego do ustalenia, czy przepis ten jest zgodny z przepisem art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, albowiem od odpowiedzi na pytanie prawne, o którym mowa powyżej, zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Tak już uczynił WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., a sprawa jest zarejestrowana jest w Trybunale pod sygn. P 16/16. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. Zgodnie z tym przepisem, organ (starosta, prezydent) cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Podkreślić należy, że odpowiedzialność wynikająca z art. 84 ust. 3 p.r.d. ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost treść tego przepisu – "starosta cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt. 1 i pkt 2 p.r.d. Organ ten nie ma wobec tego swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień, gdy zaistnieją przywołane okoliczności. Ustawa nie dopuszcza w tym względzie żadnego odstępstwa. W szczególności cofnięcie uprawnień nie zostało uzależnione ani od kwestii winy diagnosty (w tym jej stopnia), ani od motywów, którymi się kierował, czy dotychczasowego sposobu realizacji przez diagnostę spoczywających na nim obowiązków. Co więcej, art. 84 ust. 3 p.r.d. nie daje również organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszym ciężarze. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze zatem będzie rodzić po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę (por. np. wyroki NSA z 21 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3537/15, z 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 46/14, z 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11, z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 619/11). Z ustaleń faktycznych, jakich dokonał w kontrolowanej sprawie organ administracji, a które przez skarżącego nie są kwestionowane, wynika, że skarżący w dniu [...] marca 2017 r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu (przed pierwszą rejestracją) marki [...], nr rej. [...], przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, ustalając wynik pozytywny, pomimo iż ustalony został rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy o kategorii N1. Tym samym diagnosta naruszył normę art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., albowiem, określając rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy kat. N1 z kierownicą z prawej strony, obowiązany był ustalić wynik badania jako negatywny. Zgodnie z przepisem § 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, w przypadku gdy wynik badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 3 p.r.d., jest negatywny, uprawniony diagnosta, wystawiając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem negatywnym, po stwierdzeniu, że usterki stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska lub cechy identyfikacyjne pojazdu są niezgodne z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, zwraca dowód rejestracyjny posiadaczowi pojazdu. W świetle powyższych niespornych ustaleń Sąd w całości akceptuje stanowisko organów, że skarżący za naruszenie powyższych przepisów ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty. Sąd ma świadomość, że jakkolwiek cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych stanowi dolegliwą sankcję to należy pamiętać, że celem opisanej regulacji jest odsunięcie od czynności diagnostycznych tych osób, które swoje obowiązki wykonują w sposób nierzetelny. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami prawa może mieć bowiem bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Konsekwencją uchybienia przez diagnostę obowiązkom w zakresie stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania zadań jest cofnięcie uprawnień. Ustawodawca dla cofnięcia uprawnień wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym lub przepisami. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, czego skarżący nie był w stanie skutecznie zakwestionować Odnosząc się do zarzutu skargi, w którym skarżący zmierza do wykazania niezgodności art. 84 ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 4 p.r.d. z konstytucyjną zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, wskazać trzeba, że kwestionowana przez skarżącego regulacja korzysta z domniemania zgodności z Konstytucją RP, jako że Trybunał Konstytucyjny nie orzekał o jej niezgodności z Konstytucją, przez co przepis ten mógł stanowić podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że na skutek pytania prawnego skierowanego w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z 19 grudnia 2017 r., sygn. P 16/16, Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie zbadania zgodności z Konstytucją art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 p.r.d. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wypowiadano się już natomiast, co do tego, że art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności, ani zasady państwa prawnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3537/15). Celem tej regulacji jest odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywające na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie. Surowość prawa w tym zakresie, odnoszona właśnie do wskazanych obowiązków i skutków ich zaniedbania przez diagnostę, a przez to możliwych następstw takiego działania, nie przemawia za prezentowanym przez skarżącego stanowiskiem. Bez znaczenia pozostaje przy tym subiektywne przekonanie skarżącego, co do rzetelności przeprowadzonych badań i braku ich negatywnych następstw dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- # 2