II SA/Go 148/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z.L. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, II. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu. Decyzją z [...] września 2012r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji przyznał Z.L. świadczenie pieniężne za jeden miesiąc równie uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, tj. Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w 9 grupie, z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej, tj. 3.200 zł miesięcznie oraz dodatkiem w wysokości 800 zł miesięcznie. Uzasadniając decyzję Komendant Powiatowy Policji wskazał, że rozkazem personalnym z [...] lutego 2011 r. nr [...] zwolnił asp. sztab. Z.L. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2011 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej: ustawa o Policji). Komendant Miejski Policji decyzją z [...] lipca 2012 r. uchylił ww. rozkaz. Na mocy tej decyzji z dniem [...] sierpnia 2012 r. Z.L. został przywrócony do służby rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji. Asp. sztab. Z.L. mimo, że zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby w Policji nie mógł być dopuszczony do jej podjęcia, gdyż na podstawie orzeczenia nr [...] z [...] sierpnia 2011 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA, które [...] czerwca 2011 r. zatwierdzone zostało przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA, orzeczono, iż jest on całkowicie niezdolny do służby w Policji oraz zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej, a orzeczone inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Dlatego też na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zwolniono Z.L. ze służby w związku z orzeczeniem o trwałej niezdolności do służby rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji z [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W dalszej części uzasadnienia Komendant Powiatowy Policji wskazał, że podstawę materialnoprawną przyznania Z.L. świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą stanowi art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z jego treścią policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Organ zaznaczył, że regulacja ta ma charakter rekompensacyjny, nie wprowadza jednak żadnych warunków (przesłanek), jakimi powinien kierować się organ ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia. Zatem organ powinien zweryfikować, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby, wszak, biorąc pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego, przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, ma ono czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą, a że te są najbardziej odczuwalne w sferze ekonomicznej, zatem wymiar świadczenia powinien uwzględniać sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby i być wprost proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych już po zwolnieniu, np. świadczeń emerytalnych. Zatem nie długość pozostawania poza służbą nie jest w tego rodzaju przypadkach decydującym kryterium, lecz okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby. Organ wskazał, że Z.L. poza służbą pozostawał od [...] lutego 2011 r. do [...] sierpnia 2012 r., tj., 17 miesięcy i 17 dni. Po zwolnieniu ze służby otrzymywał świadczenie emerytalne, ponadto pracował w firmie S. Te ustalenia doprowadziły Komendanta Powiatowego Policji do wniosku, że sytuacja ekonomiczna ww. nie pogorszyła się. Z zeznań Z.L. wynika, że pracując na stanowisku naczelnika wydziału przez cały okres mógłby osiągnąć dochód w wysokości ok. 74069 zł. Przez cały ten okres pobierał świadczenie emerytalne w kwocie 2899,24 zł netto, czyli łącznie w tym okresie osiągnął dochód 49287,08 zł. Ponadto od [...] września 2011r. Z.L. był zatrudniony i osiągnął dochód 16945,60 zł. Różnica pomiędzy ewentualnym dochodem w przypadku pozostawania na stanowisku, a faktycznym uzyskanym w tym okresie dochodem to 7836,32 zł. Zatem przyznanie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia uwzględnia nie tylko rekompensacyjny wymiar świadczenia z art. 42 ust. 5 cyt. ustawy o Policji, ale nade wszystko ukazuje sprawiedliwościowy aspekt sprawy. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ l instancji wskazał, iż zgodnie z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Jak wynika z treści tego przepisu okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień. W odwołaniu od ww. decyzji Z.L. zarzucił jej w szczególności: 1) istotne celowe błędy w ustaleniach dotyczących okoliczności zwolnienia, zakresu i świadczeń jakie by mu przysługiwały, gdyby nie został zwolniony ze służby; 2) wyliczenie świadczenia w oparciu o uposażenie przysługujące przed zwolnieniem, zamiast z sierpnia 2012 r.; 3) zaniżenie wyliczenia wysokości miesięcznego wynagrodzenia o wartość wysługi lat, dodatku za stopień i wartość nagród: 4) pominięcie w decyzji aspektu doznanych strat moralnych i utraty dobrego imienia na skutek błędnego zwolnienia; 5) naruszenie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przejawiające się dowolnością w ustaleniu wysokości świadczenia pieniężnego niezgodną z faktyczną wysokością średniego wynagrodzenia otrzymywanego przed zwolnieniem; 6) ustalenie niskiej niesprawiedliwej i nieadekwatnej do poniesionych strat wysokości świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Wobec powyższego Z.L. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do organu I instancji do ponownego wnikliwego rozpoznania z uwzględnieniem przytoczonych w odwołaniu okoliczności. W dalszej części odwołania asp. szt. w st. spocz. Z.L. podniósł, że w decyzji brak jest stwierdzenia, że "zostałem bezprawnie i z winy organu I instancji zwolniony ze służby po blisko 20 latach pracy w niej, a następnie zostałem na podstawie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. przywrócony do tej służby". Pomięto również fakty: zajmowane stanowisko służbowe przed zwolnieniem oraz że po zwolnieniu zachorował i m.in. skutkiem tego było orzeczenie niezdolności do służby. Dalej argumentował, iż w 2010 r. jego łączny dochód (+13-stka) wyniósł kwotę 70427,- zł , co stanowiło miesięcznie kwotę 5417,- zł. Stąd kwota przyjęta w decyzji jest rażąco niską. Skarżący twierdzi, iż Komendant Powiatowy Policji "w ogóle ani nie zweryfikował, ani nie ocenił skutków jakie dla mnie spowodowało zwolnienie mnie ze służby". Podkreślił, że jego sytuacja uległa pogorszeniu; w służbie pracował po 8 godzin, a w firmie Soter non stop po 12 godzin, więc znacznie dłużej za niewielkie wynagrodzenie. Wg. Z.L. jego strata wynosi co najmniej 25857 zł, gdyż przez 17 miesięcy zarobiłby co najmniej po 5417 zł. Świadczenie pieniężne z art. 42 ust. 5 ustawy zgodnie ze wskazaniem WSA w Warszawie II SA/Wa 392/11 z dnia 07.06,2011r. powinno stanowić zadośćuczynienie za wszystkie ujemne konsekwencje pozostawania policjanta poza służbą i być wprost proporcjonalne do wysokości otrzymanych świadczeń, Zatem świadczenie powinno rekompensować całkowitą stratę, 100% różnicy utraconego dochodu za okres pozostawania poza służbą. Wobec czego żądał podwyższenia świadczenia do kwoty 6 miesięcznego wynagrodzenia. Rozkazem personalnym z [...] listopada 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 42 ust 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Konstrukcja przepisu wskazuje, że ustawodawca gwarantuje funkcjonariuszowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Przepis bowiem nie wprowadza żadnych warunków, jakimi winien kierować się organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia. Decyzja nie może jednak nosić cech dowolności, a więc organ rozstrzygający powinien zebrać cały materiał dowodowy i dokonać wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Brak przesłanek, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu decyzji, nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę co do tego, w jakiej wysokości przyzna funkcjonariuszowi świadczenie za okres pozostawania poza służbą. W tego rodzaju sprawach należy przede wszystkim brać pod uwagę okoliczności towarzyszące sprawie zwolnienia ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem funkcjonariusz otrzymał i jakie przysługiwały mu do dnia przywrócenia do służby (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.06.2010 r., II SA/Wa 396/10). Organ odwoławczy podkreślił, że zawarte w omawianym przepisie sformułowanie "równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem" należy rozumieć jako uposażenie, które przysługiwało policjantowi na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, w wysokości odpowiadającej jego uposażeniu zasadniczemu i należnym mu dodatkom o charakterze stałym" (wyrok NSA z dnia 13.05.2008 r., I OSK811/07). Stosownie do arf. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Zgodnie z art. 101 tej ustawy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta uzależniona jest od grupy zaszeregowania, jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ponadto w myśl art. 104 ust. 1 policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny (ust. 2). Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy (ust. 3). Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (ust. 4). Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych (ust. 5). W związku z tym wysokość świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą należy ustalać w oparciu o wymienione w powyższych przepisach składniki uposażenia, tj. grupę zaszeregowania stanowiska zajmowanego przez policjanta przed zwolnieniem, posiadanego wówczas stażu pracy, stopnia policyjnego oraz innych należnych funkcjonariuszowi dodatków o charakterze stałym (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21.03.2007 r., II SA/Ol 64/07): Bezspornym jest, iż Z.L. do służby w Policji został przyjęty z dniem [...].06.1991 r. Kolejno z dniem [...].02.2011 r. został zwolniony ze służby. Następnie z dniem [...].08.2012 r., tj. po uprawomocnieniu się decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...].07.2012 uchylającego rozkaz o zwolnieniu ww. ze służby, na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji Z.L. został przywrócony do służby. Zatem ww. pozostawał poza służbą w okresie od dnia [...].02.2011 r. do dnia [...].08.2012 r., tj. ponad 17 miesięcy. Z dniem [...].08.2012 r. w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby, policjant został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Nie budzi również wątpliwości, iż skarżący przed zwolnieniem ze służby w 2011r. zajmował stanowisko Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej, tj. 3.200 zł miesięcznie i dodatkiem funkcyjnym w wysokości 800 zł miesięcznie. Poza tym w/wym. przysługiwał dodatek za posiadany stopień policyjny aspiranta sztabowego w wysokości zgodnej z tabelą - załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), tj. w wysokości 610 zł miesięcznie. Ponadto zgodnie z art. 101 ustawy o Policji i § 3 cyt. wyżej rozporządzenia uposażenie zasadnicze asp. szt. Z.L. na dzień zwolnienia z dniem [...],02.2011r. wzrastało z tytułu wysługi lat o 22%, tj. o 704 zł miesięcznie. Zatem uposażenie policjanta na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem wynosiło brutto 5.314 zł, netto 4.357,74 zł. Z powyższego wynika, iż skarżący błędnie domaga się, aby wyliczenia świadczenia nastąpiło w oparciu o uposażenie przysługujące mu w sierpniu 2012 r. Faktem jest, iż policjant został (ponownie) zwolniony ze służby w Policji z dniem [...].08.2012 r., jednakże zwolnienie, którego konsekwencją było przywrócenie do służby miało miejsce w [...].02.2011 r. Przepis art.. 42 ust. 5 cyt. ustawy należy bowiem ściśle rozumieć w kontekście art 42 ust. 1 ustawy o Policji, który określa, iż uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Ponadto przy ustalaniu wysokości świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem nie mogą być brane pod uwagę wysokość nagrody rocznej, nagrody uznaniowe, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, za umundurowanie, za remont lokalu mieszkalnego, dopłaty do wypoczynku itp. Nie są to składniki uposażenia zgodnie z cyt, wyżej przepisami. Jak wynika z akt sprawy, asp. szt. Z.L. w okresie pozostawania poza służbą w okresie od września 2011 r. do lipca 2012 r. uzyskał dochód w wysokości 16.945.60zł w związku z zatrudnieniem w ramach umowy zlecenia w firmie S Sp. z o.o.. Zatem średniomiesięczny dochód w tym okresie to 1.540,51 zł. Ponadto w/wym. od dnia [...].02.2011 r. ma ustalone prawo do emerytury policyjnej, a wypłata została podjęta od dnia [...].03.2011 r. i wynosiła: od dnia [...].03.2011 r. - 4.355,04 zł, od dnia [...].03.2012 r. - 4.426,04 zł i od dnia [...].08.2012 r. - 4.454,44 zł. W ocenie organu II instancji Komendant Powiatowy Policji poczynił stosowne ustalenia faktyczne i dokonał analizy okoliczności dotyczących uzyskiwania przez Z.L. świadczeń finansowych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem [...].02.2011 r. i związanych z przywróceniem do służby w wyniku uchylenia rozkazu personalnego o zwolnieniu, a mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia. Okoliczności te wskazują, że Z.L. nie był pozbawiony środków finansowych w okresie pozostawania poza służbą i skorzystał z uprawnień, jakie przysługiwały mu w związku ze zwolnieniem ze służby, tj. ze świadczenia emerytalnego, ponadto osiągał dochód z tytułu zatrudnienia w ramach umowy zlecenia w firmie S Sp. z o.o., przy czym przy ustalaniu wysokości przysługującego ww. świadczenia pieniężnego określonego w ust. 42 ust. 5 ustawy o Policji, nie leżało w gestii organu brać pod uwagę warunków zatrudnienia w firmie S, niekorzystnych w opinii skarżącego w porównaniu do warunków służby pełnionej w Policji. Niezrozumiałe, zdaniem organu odwoławczego, są zarzuty dotyczące braku informacji w zaskarżanej decyzji o tym jakie stanowisko odwołujący zajmował przed zwolnieniem oraz że orzeczono wobec niego całkowitą niezdolność do służby, bowiem ustalenia takie w decyzji organu I instancji były poczynione. Poza tym nie należy do przedmiotu niniejszej sprawy stwierdzanie czy zwolnienie ze służby było bezprawne i z winy organu, czego skarżący domaga się w odwołaniu. W ocenie organu odwołanie Z.L. jest wyrazem subiektywnych odczuć skarżącego. Uważa on za krzywdzący fakt, iż przyznano mu świadczenie w najniższej wysokości, równej jednomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Warto przy tym zaznaczyć, że jakkolwiek uznaniowość nie może być wyrazem dowolności organu w podejmowaniu decyzji, to jednak mając na względzie wszystkie aspekty sprawy, Komendant Wojewódzki Policji nie dostrzegł przekroczenia granic uznania administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję Z.L. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającej ten rozkaz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, powiela te same błędy, przemilczenia i próby manipulacji tymi samymi faktami i informacjami co organ I instancji. Zdaniem skarżącego organy obu instancji w opisie uzasadnień swoich decyzji przemilczają bądź manipulują składnikami i faktycznymi wysokościami dochodów z okresu od [...].02.2011 r. do [...].08.2012r. Skarżący wskazał, że organ I instancji wyliczając wysokość świadczenia przyjął kwotę 4000 zł brutto, tj. 3200 zł kwoty bazowej i dodatek funkcyjny 800 zł. Organ odwoławczy podtrzymuje to stanowisko, mimo, że w uzasadnieniu potwierdza, że organ I instancji przy ustalaniu wysokości przysługującego miesięcznego wynagrodzenia pominął takie składniki jak: dodatek za stopień, dodatek służbowy i wysługę lat. Mimo tej sprzeczności organ II instancji uważa, że wydana decyzja jest zgodna z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący wskazał, że organ II instancji stwierdza, że do ustalenia uposażenia nie powinno brać się pod uwagę innych składników jak: nagroda roczna, nagroda uznaniowa, dodatek za umundurowanie, dodatek za remont lokalu mieszkalnego, choć organ przytaczał treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 21 marca 2007 r., II SA/Ol 64/07, zgodnie z którym wysokość świadczenia pieniężnego należy ustalać w oparciu o "inne należne funkcjonariuszowi dodatki o charakterze stałym". Skarżący zaznaczył, że na pewno stale otrzymywał dopłaty do wypoczynku, równoważnik za przejazd PKP, równoważnik za remont mieszkania, ekwiwalent za umundurowanie oraz nagrodę roczną. W ocenie skarżącego także 13-stka również należy do stałych składników wynagrodzenia policjanta. Wskazując, że jednomiesięczne świadczenia nie równoważy i nie rekompensuje poniesionych strat, skarżący podkreślił, że pogorszenie się sytuacji finansowej spowodowane spadkiem zarobków zmusiło go do podjęcia pracy na zlecenie w firmie S na nocnych zmianach, aby utrzymać dziecko na studiach, które co miesiąc kosztuje ok. 2000 zł netto. Skarżący wskazał także, że cierpi na chorobę wrzodową żołądka i na leczenie i lekarstwa co miesiąc musi wydawać średnio ok. 200-300 zł. Żona natomiast, pracując jako nauczycielka, zarabia zbyt mało aby utrzymać rodzinę. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na podzielenie. W myśl art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Powyższy przepis wskazuje zatem, że ustawodawca zapewnił funkcjonariuszowi prawo świadczenia pieniężnego, natomiast jego wysokość pozostawił uznaniu organu, wskazując jedynie jego minimalny i maksymalny próg. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że świadczenie to ma charakter rekompensacyjny. Organ powinien zatem ustalić, jakie skutki w sferze finansowej spowodował zwolnieniem funkcjonariusza ze służby. Organ I instancji uwzględniając to, że skarżący pozostawał poza służbą w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] sierpnia 2012 r., a więc 17 miesięcy i 17 dni, przyznał mu świadczenie pieniężne za 1 miesiąc równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, tj. 3.200 zł (uwzględniając zajmowane stanowisko Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji) oraz dodatek funkcyjny w kwocie 800 zł miesięcznie. Organ II instancji zasadnie, powołując się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 811/07 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazał, że zawarte w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji sformułowanie "równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem" należy rozumieć jako uposażenie, które przysługiwało policjantowi na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, w wysokości odpowiadającej jego uposażeniu zasadniczemu i należnym mu dodatkom o charakterze stałym. Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1). Dodatkami o charakterze stałym, zgodnie z § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r., nr 152, poz. 1732 ze zm.), są: dodatek za stopień, dodatek funkcyjny, dodatek służbowy, dodatek stołeczny, dodatek za opiekę na służbowym koniem lub psem, dodatek instruktorski, dodatek lotniczy, dodatek kontrolerski, dodatek specjalny i dodatek terenowy. Błędne jest zatem stanowisko skarżącego, iż organ ustalając wysokość uposażenia powinien uwzględnić także inne dodatki, tj. dopłaty do wypoczynku, równoważnik za przejazd PKP, równoważnik za remont mieszkania, ekwiwalent za umundurowanie oraz nagrody roczne. Te dodatki nie mają charakteru stałego w rozumieniu ww. przepisów. Kryterium decydującym o przyznaniu świadczenia pieniężnego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, nie jest długość pozostawania poza służbą, lecz okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby, przy czym zgodzić się należy z organem II instancji, iż pod uwagę brać należy uposażenie sprzed dnia zwolnienia a nie dzień przywrócenia do służby, jak wskazał w odwołaniu skarżący. Zasadnie także organy uwzględniły fakt, iż skarżący od dnia zwolnienia ze służby pobiera emeryturę (od [...].03.2011 r. - 4.355,04 zł, od [...].03.2012 r. - 4.426,04 zł i od dnia [...].08.2012 r. - 4.454,44 zł), otrzymał trzymiesięczną odprawę oraz dodatkowo otrzymywał wynagrodzenie z tytułu umowy cywilnoprawnej. Okoliczności te wskazują, że skarżący nie był pozbawiony środków finansowych. Przyznanie więc świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia uwzględnia rekompensacyjny wymiar świadczenia z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Dodatkowo należy wskazać, że skarżący pozostawał poza służbą w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] sierpnia 2012 r., natomiast orzeczeniem Komisji Lekarskiej MSWiA z [...] maja 2011 r. orzeczono całkowitą niezdolność do służby w Policji. Oznacza to, że skarżący był niezdolny do służby od [...] maja 2011 r., zatem gdyby skarżący nie został zwolniony z dniem [...] sierpnia 2012 r., to i tak po dniu [...] maja 2011 r. nie mógłby pozostawać w służbie. Sąd postanowił jednak o uchyleniu zaskarżonej decyzji, albowiem w decyzji organu I instancji wyliczenie w zakresie uposażenia skarżącego nie pokrywa się z danymi wskazanymi przez organ odwoławczy. Rację ma skarżący, że organ II instancji zaakceptował stanowisko (rozstrzygnięcie) organu I instancji, iż przed zwolnieniem ze służby pobierał uposażenie zasadnicze wynikające z grupy zaszeregowania – 3.200 zł oraz dodatek funkcyjny – 800 zł. Organ odwoławczy wskazał jednak także, zdaniem Sądu prawidłowo, że na uposażenie skarżącego składa się także dodatek za wysługę lat 22% - 704 zł, oraz dodatek do uposażenia o charakterze stałym, tj. dodatek za posiadany stopień – 610 zł. Łącznie brutto 5.314 zł (netto 4.357, 74 zł). Pomimo tych ustaleń organ odwoławczy (podzielając stanowisko organu I instancji w zakresie wysokości świadczenia pieniężnego) nie wydał decyzji reformacyjnej opartej na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a). W miejsce tego organ ten utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. W razie więc, gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ I instancji. Z przywołanych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) uchylił zaskarżony rozkaz personalny. Orzeczenie o niewykonalności uchylonego rozkazu personalnego do czasu uprawomocnienia się wyroku oparte zostało na przepisie art. 152 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzygał w wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania z uwagi na brak stosownego wniosku skarżącego oraz treść przepisu art. 210 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić uwagi wynikające z niniejszego uzasadnienia.