II SA/Go 149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2013 r., nr LIII/278/2013 w sprawie utworzenia środowiskowego Domu Samopomocy postanawia: postępowanie w sprawie umorzyć. . Na sesji w dniu 28 listopada 2013r. Rada Miejska podjęła Uchwałę Nr LIII/278/2013 w sprawie utworzenia Środowiskowego Domu Samopomocy. Przedmiotowa uchwała w dniu 9 grudnia 2013 r. została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa pod pozycją2705. W § 3 uchwały wskazano, iż Środowiskowy Dom Samopomocy jest jednostką organizacyjną Gminy prowadzącą działalność finansową w formie jednostki budżetowej, na podstawie statutu stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewoda działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 594 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na w/w uchwałę. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie § 15 Załącznika Nr 1 stanowiącego integralną część uchwały zgodnie z § 3 ust. 2 uchwały. Wojewoda zarzucił Radzie Miejskiej podjęcie § 15 Załącznika Nr 1 do Uchwały Nr LIII/278/2013 z rażącym naruszeniem art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) a także art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.) oraz art. 94 pkt 9a ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm,). Wojewoda zauważył, iż stosownie do treści § 15 Załącznika Nr 1 zaskarżonej uchwały dokumentację księgową oraz kadrową ŚDS prowadzi Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Dokumentacje pracownicza i księgowa prowadzone są odrębnie dla każdej jednostki (ust. 1); Koszty obsługi ŚDS obciążają Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej (ust. 2); Dokumentacja ŚDS przechowywana jest w Miejsko-Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej, w komórce organizacyjnej odpowiedzialnej za prowadzenie księgowości i kadr (ust. 3); Kierownik ŚDS oraz Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w pisemnie zawartej umowie określają szczegółowe zasady wykonywania zadań, o której mowa w ustępie 1 (ust. 4). Skarżący zwrócił uwagę, iż zgodnie z treścią § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały Środowiskowy Dom Samopomocy jest jednostką organizacyjną Gminy prowadzącą działalność finansową w formie jednostki budżetowej. Natomiast stosownie do § 3 ust. 1 Uchwały Nr LIV/286/2013 Rady Miejskiej z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej Miejsko- Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej również jest jednostką budżetową Gminy. Wojewoda wskazał na treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) zgodnie z którym jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego". Jednostki budżetowe nie mają osobowości prawnej i w obrocie prawnym funkcjonują jako jednostki organizacyjne Skarbu Państwa (statio fisci) lub jednostki samorządu terytorialnego. Skarżący podkreślił, iż Środowiskowy Dom Samopomocy oraz Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej są więc jednostkami organizacyjnymi Gminy niezależnymi od siebie. Każda z nich jest odrębną jednostką wykonująca zadania wynikające ze statutu. W ocenie Wojewody już powyższe przemawia za tym, iż nie jest możliwe powierzenie przez jedną samorządową jednostkę budżetową innej samorządowej jednostce budżetowej prowadzenia jej dokumentacji księgowej (rachunkowej) oraz kadrowej (pracowniczej). Dodatkowo Wojewoda wskazał na naruszenie przez skarżony organ treści art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.) zgodnie z którym, księgi rachunkowe są prowadzone przez jednostkę. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu jednostka może powierzyć prowadzenie ksiąg rachunkowych przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 76a ust. 3, łub przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w tym zakresie z innego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak zaznaczył skarżący gminne jednostki budżetowe mogą więc powierzyć prowadzenie sprawa rachunkowych wyłącznie przedsiębiorcom prowadzącym działalność w tym zakresie. Skarżący powołał się również na naruszenie przez organ art. 94 pkt 9a kodeksu pracy w myśl, którego pracodawca jest zobowiązany prowadzić dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników. Wojewoda stwierdził, iż jest to więc obowiązek każdego pracodawcy i to jego obciążają koszty wykonywania tego obowiązku. Jednocześnie zwrócił uwagę, iż uszczegółowienie realizacji tego obowiązku można znaleźć zwłaszcza w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996r. w sprawie prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. z 1996 r. Nr 62, poz. 286). Wojewoda zaznaczył, iż w obecnym stanie prawnym ustawodawca jedynie w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) ustanowił możliwość prowadzenie dokumentacji rachunkowej i pracowniczej wspólnie dla kilku równorzędnych jednostek. W tym zakresie wskazał na treść art 5 ust. 9 tej ustawy stanowiącego, iż w celu zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej szkoły lub placówki organy prowadzące szkoły i placówki mogą tworzyć jednostki obsługi ekonomiczno-administracyjnej szkół i placówek lub organizować wspólną obsługę administracyjną finansową i organizacyjną prowadzonych szkół i placówek. Takiej możliwości jak zauważył Wojewoda ustawodawca nie przewidział natomiast dla samorządowych jednostek budżetowych. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, że gminna jednostka budżetowa może prowadzić wyłącznie własną dokumentację pracowniczą i rachunkową i nie jest możliwe powierzenie prowadzenie tej dokumentacji innej gminnej jednostce budżetowej. W odpowiedzi na skargę reprezentujący skarżony organ Burmistrz oświadczył, iż zgadza się ze stanowiskiem Wojewody, przyznając, iż uchwała w zaskarżonej części podjęta została z naruszeniem prawa, wskazując, iż powodowane było to względami ekonomicznymi. Burmistrz wyjaśnił, iż nowoutworzony ŚDS jest małą jednostką w której organ nie widział konieczności tworzenia osobnego stanowiska ds. dokumentacji księgowej i. kadrowej, wobec czego postanowił przyłączyć jego dokumentację do tej prowadzonej przez Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Pismem z dnia 21 marca 2014 r. skarżony organ poinformował Sąd, iż na sesji w dniu 20 marca 2014 r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr LVI11/310/2014 w sprawie zmiany uchwały o utworzeniu Środowiskowego Domu Samopomocy, którą zmieniono § 15 Statutu stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały Nr LI 11/278/2013 Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie utworzenia Środowiskowego Domu Samopomocy. Do pisma załączona została uchwała z dnia 20 marca 2014 r. W dniu 25 marca 2014 r. do Sądu działający z upoważnienia skarżącego pełnomocnik złożył pismo, w którym oświadczył, iż cofa skargą w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skutkiem skutecznego, tj. dopuszczalnego w świetle w/w przesłanek, cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący - Wojewoda, w którego imieniu działał pełnomocnik, cofnął skargę w związku z podjęciem przez Radę Miejską w dniu 20 marca 2014 r. uchwały w sprawie zmiany uchwały o utworzeniu Środowiskowego Domu Samopomocy. W treści § 1 uchwały zmieniającej wprowadzono zmianę w brzmieniu § 15 Statutu Środowiskowego Domu Samopomocy, stanowiącego załącznik do uchwały z dnia 28 listopada 2013 r. polegającą na tym, że "Obsługę finansową ŚDS prowadzi stanowisko pracy ds. księgowości, wydzielone w strukturze organizacyjnej jednostki". Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, stwierdzając iż nie zmierza ono do obejścia prawa, ani nie spowodowało utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wobec stwierdzenia braku negatywnych przesłanek uniemożliwiających umorzenie postępowania, Sąd działając w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.