II SA/Go 162/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Go 162/09 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok postanawia odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 162/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 27 sierpnia 2009 r. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. B. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o sprostowanie oczywistej omyłki, jaka zaistniała w uzasadnieniu powyższego wyroku. Skarżący zacytował błędne – jego zdaniem – zapisy uzasadnienia wyroku dotyczące niewykoszonych łąk, pastwisk i gruntów ornych, które to zapisy powinny zostać usunięte, gdyż oznaczają, że od dnia 29 marca 2005 r. (data złożenia wniosku) do listopada 2005 r. na polach o powierzchni 38,23 ha trzy razy rosła trawa (trzy pokosy) od fazy kiełkowania ziarniaka lub odrostu aż do dojrzewania ziarniaków i zamarcia źdźbeł trawy, co powoduje jej suchość/zeschnięcie. Zdaniem skarżącego WSA w Gorzowie Wlkp. pomylił się i powinien naprawić wadliwości przez nadanie uzasadnieniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, to jest, że nie było uprawy na powierzchni 38,23 ha i można zastosować art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Skarżący podkreślił, iż wobec ustalenia przez Sąd, że posiada on uprawę, to nie można zastosować art. 51 ust. 1 ww. rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało uznać za niezasadny. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ewentualne nieprawidłowości, występujące w sentencji bądź uzasadnieniu wyroku, muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10; z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11; z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, baza orzeczeń CBOIS). Oczywistego charakteru nie ma przy tym omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania (por. postanowienie NSA z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 447/11). Stanowisko to podziela Sąd orzekający w niniejszym składzie. Poza powyższym należy wskazać, że sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 606). Sprostowaniu nie podlega również ewentualne mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane ewentualnym przeoczeniem. Żądanie bowiem sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (por. postanowienia NSA z 19 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 767/04 oraz z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, baza orzeczeń CBOIS). Innymi słowy, sprostowanie nie może wpływać na merytoryczną treść czy też ocenę prawną zawartą w wyroku. W przedmiotowej sprawie uwzględnienie wniosku skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r., w sposób zgodny z tym wnioskiem, było w oczywisty sposób niedopuszczalne. Przychylenie się do wniosku wymagałoby wcześniejszej powtórnej oceny okoliczności sprawy, co – zdaniem Sądu – nie może mieć miejsca w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji dokonanych ustaleń, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.