II SA/Go 162/09

Dnia 6 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok na skutek wniosku B.M.-S. o sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w wyroku p o s t a n a w i a : odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 roku, sygn. akt II SA/Go 162/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia. [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 rok. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 27 sierpnia 2009 r. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. B.M.-S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o sprostowanie na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., oczywistej omyłki, jaka zaistniała jego zdaniem w uzasadnieniu powyższego wyroku. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie wyroku zostało oparte na nieistniejącym akcie prawnym, albowiem – jak podniósł – w Rzeczypospolitej Polskiej nie ma rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65 poz. 600 z 2004 r. ze zm.) – nie ma takiego rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich na rok 2005. Nadto według skarżącego bez podania podstawy prawnej nie można ustalić stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek okazał się niezasadny. W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Ewentualne nieprawidłowości – występujące w sentencji bądź uzasadnieniu wyroku – muszą mieć charakter oczywisty (postanowienia NSA z 27 września 2011 r., I FSK 1208/10, z 19 października 2011 r., II OZ 974/11, z 26 października 2011 r., I OZ 804/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistego charakteru nie ma przy tym omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania (postanowienie NSA z 28 czerwca 2011 r., I OZ 447/11. Sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 606). Sprostowaniu nie podlega również ewentualne mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane ewentualnym przeoczeniem. Żądanie bowiem sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (postanowienia NSA z 19 lipca 2005 r., FSK 767/04 oraz z 26 października 2011 r., I OZ 804/11). Innymi słowy, sprostowanie nie może wpływać na merytoryczną treść czy też ocenę prawną zawartą w wyroku. W rozpatrywanej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 25 lipca 2017 r. Wspomniane rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, opublikowane w Dz. U. z 2004 r. Nr 65 poz. 600, obowiązywało w polskim porządku prawnym od 1 maja 2004 r. do 15 marca 2007 r. Natomiast rozstrzyganie kwestii, czy znajdowało ono zastosowanie w niniejszej sprawie, jest z podanych wyżej przyczyn absolutnie niedopuszczalne w trybie zainicjowanym wnioskiem strony o sprostowanie wyroku. W konsekwencji, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.