II SA/Go 172/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi M.W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby I. uchyla zaskarżone orzeczenie, II. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji działając na mocy art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko sierż. M.W. obwinionemu to, że: 1. w dniu [...] grudnia 2008 roku na drodze [...] w związku z pełnieniem obowiązków służbowych jako funkcjonariusz Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że po dokonanej kontroli drogowej M.R. kierującego samochodem marki [...] nr rej. [...] i po stwierdzeniu popełnienia przez niego wykroczenia drogowego przyjął od niego korzyść majątkową w wysokości 200 zł w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym i punktami karnymi za popełnienie wykroczenia drogowego tj, o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z art. 228 § 3 kodeksu karnego oraz § 11 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie ,,Zasad etyki zawodowej policjanta", 2. w dniu [...] grudnia 2008 roku na drodze [...] w związku z pełnieniem obowiązków służbowych jako funkcjonariusz Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że po dokonanej kontroli drogowej K.T. kierującego samochodem marki [...] i po stwierdzeniu popełnienia przez niego wykroczenia drogowego przyjął od niego korzyść majątkową w wysokości 100 zł w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym i punktami karnymi za popełnienie wykroczenia drogowego tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z art. 228 § 3 kodeksu karnego oraz § 11 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", 3. w dniu [...] grudnia 2008 r. na drodze [...] w związku z pełnieniem obowiązków służbowych jako funkcjonariusz Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że po dokonanej kontroli drogowej M.W. kierującego samochodem marki [...] nr rej. [...] i po stwierdzeniu popełnienia przez niego wykroczenia drogowego przyjął od niego korzyść majątkową w wysokości 100 zł w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym i punktami karnymi za popełnienie wykroczenia drogowego tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z art. 228 § 3 kodeksu karnego oraz § 11 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie ,,Zasad etyki zawodowej policjanta", uznał obwinionego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę wydalenia ze służby (art. 134 pkt 6 Ustawy o Policji). Według ustalonego przez organ stanu faktycznego w dniach [...] grudnia 2008 roku M.W. pełnił służbę w patrolu jednoosobowym przy użyciu oznakowanego radiowozu marki [...] nr rej. [...] na terenie powiatu. W trakcie tych służb prowadził między innymi kontrole drogowe za pomocą radarowego miernika prędkości na trasie [...]. W dniu [...] grudnia 2008 roku o godzinie 12:33 z oficerem dyżurnym Komendy Powiatowej Policji skontaktował się nieznany mężczyzna, który stwierdził, że przed chwilą na obwodnicy [...] pod wiaduktem był kontrolowany przez funkcjonariusza Policji, któremu wręczył korzyść majątkową w wysokości 200 złotych w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym za popełnione wykroczenie. Informacja ta została w tym samym dniu przekazana Komendantowi Powiatowemu Policji. Bezpośrednio po jej otrzymaniu ustalono, że policjantem, który dokonywał kontroli we wskazanym miejscu był M.W.. Policjant został poddany przeszukaniu przez przełożonych. Ujawniono przy nim pieniądze w kwocie 90 zł - jeden banknot o nominale 50 zł i dwa banknoty o nominałach 20 zł. Dokonano również przeszukania radiowozu funkcjonariusza nie ujawniając jednak pieniędzy. Podczas przesłuchania w tym samym dniu funkcjonariusz zaprzeczył, aby otrzymał korzyść majątkowa. W toku prowadzonego postępowania funkcjonariusze Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji ustalili, że mężczyzną, który kontaktował się z oficerem dyżurnym w sprawie wręczenia korzyści majątkowej był M.R.. Dodatkowo funkcjonariusze ustalili, że M.W. w dniach [...] grudnia 2008 roku przyjął jeszcze dwukrotnie korzyści majątkowe od K.T. i M.W.. W dniu [...] maja 2009 roku Prokurator Rejonowy przedstawił M.W. trzy zarzuty przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od ukarania mandatami karnymi, o czym poinformował Komendanta Powiatowego Policji (postanowienie przesłane faksem w dniu [...] maja 2009 r.). W dniu [...] czerwca 2009 roku Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec M.W., zarzucając policjantowi naruszenie dyscypliny służbowej poprzez zawinione przekroczenie uprawnień oraz nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej. Postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone w dniu [...] czerwca 2009 roku z uwagi na fakt, iż równolegle z postępowaniem dyscyplinarnym toczyło się postępowanie karne, a następnie podjęte w dniu [...] października 2009 roku, po otrzymaniu z Sądu Rejonowego materiałów z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową. Organ I instancji ustalił, iż w dniu [...] grudnia 2008 roku M.R. na trasie pomiędzy [...] został zatrzymany do kontroli drogowej przez M.W. w związku ze stwierdzeniem przekroczenia prędkości. Po zatrzymaniu do kontroli drogowej M.W. podszedł do M.R., poprosił o dokumenty i zaprosił do radiowozu. Następnie M.W. powiedział, aby świadek zobaczył na radarze z jaka prędkością jechał. Radar wskazywał 120 km/h. M.R. wsiadł do radiowozu i przekazał dokumenty funkcjonariuszowi. W trakcie rozmowy policjant stwierdził, że pojazd R. nie jest dopuszczony do ruchu, za co grozi mu mandat karny w wysokości 500 zł, natomiast za przekroczenie prędkości grozi mu mandat karny w wysokości 300 zł i 6 punktów karnych. M.R. odparł, że dużo jeździ po kraju i 6 punktów karnych to bardzo dużo. Wówczas M.W. odparł, że można to załatwić bez punktów i będzie to 300 zł. Świadek zaproponował 200 zł. M.W. wyciągnął dłoń. na której świadek położył dwa banknoty po 100 zł. M.W. oddał R. dokumenty, a on wysiadł z radiowozu i odjechał. Po kilku minutach M.R. poinformował oficera dyżurnego KPP o wręczeniu korzyści majątkowej funkcjonariuszowi Policji. Z notatnika służbowego [...] należącego do M.W. jednoznacznie wynika, że w podanym dniu o godz. 12:05 M.R. był przez niego kontrolowany, a kontrola zakończyła się na pouczeniu. Ponadto organ ustalił, iż w [...] grudnia 2008 roku w rejonie wiaduktu na trasie [...], M.W. dokonał kontroli drogowej K.T.. Po zatrzymaniu do kontroli drogowej policjant podszedł do pojazdu K.T., poprosił o dokumenty i zaprosił do radiowozu. Dochodząc do radiowozu M.W. poprosił, aby świadek zobaczył na radarze z jaką prędkością jechał. Wskazanie radaru pokazywało przekroczenie dopuszczalnej prędkości o około 20 km/h. W radiowozie w trakcie rozmowy M.W. stwierdził, że za powyższe wykroczenie grozi mandat karny oraz punkty karne. Ponieważ świadek miał już na swoim koncie punkty karne. zapytał funkcjonariusza czy mógłby otrzymać mniejszy mandat lub pouczenie. M.W. stwierdził, że wszystko da się załatwić i wskazał palcem kieszeń w drzwiach kierowcy. K.T., który kucał przy drzwiach kierowcy, włożył we wskazane miejsce banknot o nominale 100 zł. M.W. oddał mężczyźnie dokumenty i powiedział, aby niczym się nie chwalił ponieważ kraj jest mały. W notatniku służbowym policjanta nie ma jednak zapisu, że kontrolował on K.T. w podanym dniu. Zgodnie z ustaleniami organu w dniu [...] grudnia 2008 roku M.W. dokonał kontroli drogowej M.W. zatrzymując go do kontroli drogowej w rejonie wiaduktu na trasie [...]. Po zatrzymaniu do kontroli drogowej świadek podszedł do radiowozu, w którym siedział M.W. i wsiadł na tylne siedzenie. Policjant oświadczył, że świadek przekroczył dozwoloną prędkość, sprawdził dokumenty kierującego i zapisał jego dane w notatniku. W trakcie rozmowy policjant stwierdził, że za przekroczenie prędkości grozi mandat karny i punkty karne. Wówczas świadek zapytał czy nie można tego załatwić taniej. M.W. odparł, iż " taniej to jest na pół i otworzył popielniczkę znajdującą się pomiędzy przednimi siedzeniami radiowozu. M.W. włożył do niej jeden lub dwa banknoty o nominale 100 zł. M.W. oddał kierującemu dokumenty i życzył szerokiej drogi. Z notatnika służbowego [...] należącego do M.W. jednoznacznie wynika, że w podanym dniu o godz. 12:00 M.W. był przez niego kontrolowany, a kontrola zakończyła się na pouczeniu. W toku postępowania dyscyplinarnego M.W. nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że nie pamięta kontroli drogowych dokonywanych wobec M.W. i K.T., pamiętając okoliczności kontroli M.R.. Uzasadniając wydane orzeczenie organ stanął na stanowisku, że wyjaśnieniom M.W., złożonym przed Prokuratorem Prokuratury Rejonowej nie można dać wiary i potraktować należy je jako formę obrony. Jednocześnie organ wskazał, iż świadkowie w sposób jednoznaczny opisali sposób działania M.W., nie pozostawiając żadnych wątpliwości co do zamiaru jego działania. Zeznania świadków uznane zostały przez organ za logiczne i nie budzące wątpliwości, co do taktycznego przebiegu zdarzenia z ich udziałem. Zdaniem organu brak jest elementów mogących świadczyć, że świadkowie pomawiają policjanta o przyjęcie korzyści majątkowych. Wątpliwości takie mogłyby powstać, gdyby w sprawie występował jeden świadek, nie natomiast w sytuacji, gdy dotyczy to trzech niezależnych osób, a zdarzenia miały miejsce w okresie zaledwie dwóch dni. Organ wskazał, iż z zeznań świadków M.R. i K.T. wynika, że w/w wzajemnie się znają, gdyż mieszkają w jednej miejscowości i pracują w podobnej branży, jednak M.W. jest osobą zupełnie niezwiązaną z pozostałymi świadkami. Organ zaznaczył, że M.W. i K.T. podczas okazania nie wskazali, że jest to ten funkcjonariusz, który przyjął o korzyść majątkową wskazując na upływ czasu, jednakże podtrzymali oni swoje wcześniejsze zeznania, a z notatnika służbowego M.W. jednoznacznie wynika, że kontrolował on przynajmniej M.W., a następnie odstąpił od jego ukarania poprzestając na pouczeniu. Na ocenę wiarygodności M.W., jak wskazał organ miał również fakt, że skarżący dokonywał w notatniku służbowym fikcyjnych wpisów dotyczących legitymowania osób. Z zeznań świadków K.K., M.T. oraz R.S. wynika jednoznacznie, że nie byli oni kontrolowani przez policję w dniu [...] grudnia 2008 roku, pomimo tego że zapisy dotyczące kontroli tych osób znajdują się w notatniku służbowym M.W.. Ponadto M.T. w dniu [...] grudnia 2008 roku zgłosił w KP fakt kradzieży pojazdu m-ki [...] nr rej. [...] i nie mógł poruszać się tym pojazdem w dniu [...] grudnia 2008 roku. Na podstawie notatki urzędowej funkcjonariusza Biura Spraw Wewnętrznych organ ustalił, że M.T., K.K. i R.S. byli wcześniej karani mandatami karnymi przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji M.W. i M.W.. Zdaniem organu prawdopodobnie dane z tych zdarzeń posłużyły do wpisów dokonanych w swoim notatniku służbowym przez M.W.. Uzasadniając wybór kary organ wskazał, iż w ostatnim okresie czasu obwiniony był karany prawomocną karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oraz karą wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i obniżeniem stopnia przy czym kary jeszcze nie uległy zatarciu. Ponadto obwiniony miał wystawione przeciętne oceny okresowe i opinie służbowe przez przełożonych. Z orzeczeniem tym nie zgodził się M.W. wnosząc do Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie oraz wnosząc o umorzenie postępowania. Odwołujący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski poprzez uznanie go winnym w postępowaniu dyscyplinarnym przed prawomocnym wyrokiem sądu stwierdzającym jego winę. Ponadto zdaniem odwołującego organ w dniu [...] marca 2009 r. wydał orzeczenie-nr [...], w którym w tej samej sprawie uznał go za winnego zarzucanych czynów i wymierzono mu karę "wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i obniżenia stopnia", co oznacza, że został ukarany drugą karą za ten sam czyn dyscyplinarny. Nadto w ocenie odwołującego zgodnie z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne powinno zostać umorzone, z uwagi na fakt, że upłynął okres 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Dniem tym był [...] grudnia 2008 r. wówczas już bowiem Komendant Powiatowy Policji dysponował wszystkimi wiadomościami, które pozwalały na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w całym zakresie przewinień. Odwołujący uznał ponadto zeznania świadków za bardzo niejasne, zwracając uwagę, iż podczas konfrontacji skarżący nie został rozpoznany przez świadka K.T. jako policjant, któremu wręczył korzyść majątkową. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji uchylił w części orzeczenie Komendanta Powiatowego w zakresie zarzutu nr 1 i umorzył postępowanie dyscyplinarne w I instancji w tej części, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Odnosząc się kolejno do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał wpierw, iż podnoszone naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski, polegające na uznaniu skarżącego za winnego zarzucanych czynów w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przed zakończeniem sprawy karnej przeciwko niemu jest nieuzasadnione, gdyż czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej (art. 132 ust. 4 ustawy). Pojęcie "podejrzany" i "obwiniony" nie są tożsame, jak podkreślił organ, a w związku z tym bezzasadna jest sugestia skarżącego dotycząca nieudowodnienia mu popełnienia przestępstwa w postępowaniu przed sądem karnym. Następnie odnosząc się do zarzutu dwukrotnego ukarania odwołującego za ten sam czyn organ wskazał, iż prawomocne orzeczenie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wymierzające M.W. karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i obniżenie stopnia dotyczyło zarzutów, które w żadnym razie nie są tożsame z zarzutami zaskarżonego orzeczenia. Organ natomiast zgodził się w części z zarzutem skarżącego dotyczącym przekroczenia 90-dniowego terminu na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, po powzięciu przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego objętego zarzutem nr 1. Organ wskazał, iż bieg terminu określonego w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, ustawodawca powiązał z "powzięciem wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego", a zatem początkowa datę biegu terminu wyznacza dzień uzyskania informacji o takim działaniu policjanta, które stanowi naruszenie dyscypliny w rozumieniu ustawy o Policji. Późniejsze uzyskanie od innych organów informacji o zakwalifikowaniu określonego zachowania policjanta jako przestępstwa, nie powoduje przedłużenia omawianego terminu ani też rozpoczęcia na nowo jego biegu. Analizując niniejszą sprawę organ stwierdził, iż postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] czerwca 2009 r. - tj. w 167 dniu po powzięciu wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, określonego w zarzucie nr 1. Jednocześnie organ podkreślił, że pozostałe zarzuty postępowania zostały ujawnione w terminie późniejszym - z materiału dowodowego wynika, iż nastąpiło to z chwilą uzyskania przez Komendanta Powiatowego Policji postanowienia z dnia [...] maja 2009r o przedstawieniu zarzutów skarżącemu, a zatem w zakresie zarzutów 2 i 3 nie doszło do naruszenia art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. W pozostałym zakresie organ wskazał, że materiał dowodowy gromadzony w trakcie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że M.W. dopuścił się zarzucanych mu czynów określonych w zarzucie nr 2 i 3. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy są w ocenie organu w szczególności zeznania świadków: K.T. i M.W.. Podnoszone przez skarżącego wątpliwości co do zeznań w/w świadków organ ocenił jako przyjętą przez niego linię obrony - nie znajdującą potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Reasumując organ uznał, że Komendant Powiatowy Policji prawidłowo, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, wymierzył odwołującemu karę wydalenia ze służby. Charakter popełnionych czynów dyskredytuje go w ocenie organu jako funkcjonariusza Policji i stawia w złym świetle organizacje powołana do przestrzegania prawa jaka jest Policja. Kara wydalenia ze służby, mimo częściowego uchylenia i umorzenia postępowania dyscyplinarnego, uznano za adekwatną do przypisanych czynów. Na powyższe orzeczenie skargę do Sądu złożył M.W. wnosząc o uchylenie orzeczeń obu instancji. Skarżący zarzucił organowi, iż postępowanie dyscyplinarne nie tylko w zakresie zarzutu nr 1, ale też nr 2 i 3 zostało wszczęte z uchybieniem 90-dniowego terminu do jego wszczęcia. Skarżący zauważył, iż akta postępowania nie zawierają żadnych dokumentów pozwalających na ustalenie kiedy faktycznie przełożony dyscyplinarny skarżącego (Komendant Powiatowy Policji) uzyskał informację o podejrzeniu popełnienia przez skarżącego czynów określonych w zarzutach nr 2 i 3. Skarżący zwrócił uwagę, iż czyny objęte zarzutami nr 2 i 3 miały być popełnione w tym samym czasie co czyn objęty zarzutem nr 1 co nasuwa przypuszczenie, że informacje o okolicznościach uzasadniających ich przedstawienie organ I instancji mógł uzyskać w tym samym czasie. Za błędną uznał skarżący sentencję zaskarżonego orzeczenia uznając, iż umorzenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach określonych w art. 132 ust. 4a i art. 135 ust. 1 ustawy, a żaden z nich nie przewiduje umorzenia z uwagi na naruszenie 90 dniowego terminu do wszczęcia postępowania. Dodatkowo skarżący wskazał na budzące wątpliwości ustalenia organów w niniejszej sprawie, w szczególności na niespójne jego zdaniem zeznania świadków: K.T. i M.W. oraz fakt, iż świadkowie ci nie rozpoznali w skarżącym policjanta, któremu wręczyli łapówkę. Nadto skarżący zwrócił uwagę, iż w jego notatniku brak było wzmianki o kontroli K.T.. Skarżący zarzucił też organom, iż pominęły powiązania pomiędzy w/w osobami o którym wspomniał skarżący w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu oraz uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2010 r. pełnomocnik organu wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym postępowanie karne przeciwko M.W.. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący oświadczył, iż nie wyraża zgody na zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględniając skargę sąd uchyla zaskarżony akt prawny w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność aktu prawnego w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Przy czym w/w ocena dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, a podstawą orzekania przez sąd są akta sprawy administracyjnej. Dodać należy, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie stanowiło orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydalenia skarżącego ze służby. Właściwość sądu administracyjnego do kontroli orzeczeń dyscyplinarnych wydanych w stosunku do funkcjonariusza policji wynika z przepisu art. 3 § 3 p.p.s.a. i art. 138 ustawy o Policji. Kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów reguluje i regulowała na dzień wydania zaskarżonego aktu ustawa z 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), dalej zwanej ustawą, w Rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Zawarta jest w nim zarówno materialnoprawna regulacja odpowiedzialności policjantów, jak też regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Podkreślić należy, iż przepisy te stanowią pełną regulację w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Pomimo tego, że postępowanie to jest postępowaniem administracyjnym to brak jest na gruncie tejże ustawy odesłania w zakresie w niej nieuregulowanym do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie odesłanie zawarte było w wydanym na podstawie ustawy o Policji § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów ( Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14), które utraciło moc obowiązującą z dniem 29 listopada 2003 r. Ustawą z dnia 29 października 2003 roku o zmianie ustawy o Policji ( Dz.U. Nr 192 poz. 1873 ) znowelizowany został Rozdział 10 ustawy o Policji, dotyczący postępowania dyscyplinarnego, w którym brak odesłania do Kodeksu postępowania administracyjnego. Również artykuł 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego przepisów tego Kodeksu. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Zarówno zatem z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 grudnia 2006 roku l OSK 472/06, Lex nr 290653, z dnia 1 sierpnia 2007 r., I OSK 1518/06). W myśl art. 132 ust. 1 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). W przepisie art. 132 ust. 3 ustawy wyliczono jakie w szczególności działania bądź zaniechania są naruszeniem dyscypliny służbowej, wskazując, że są nimi: 1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2; 2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; 3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa; 4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie; 5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji; 6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję; 7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej; 8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego; 9) utrata dokumentu zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową lub służbową. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie zwracał uwagę w swoich orzeczeniach (zob. wyroki z dnia 23 września 1997 r.- K 25/96 OTK 3-4/97/36; z dnia 27 stycznia 2003 r.- SK 27/02 OTK-A 1/03/2; z dnia 8 października 2002 r. K 36/00 OTK-A 2002/5/63), że specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Wskazaną specyfikę pracy w służbach mundurowych Trybunał Konstytucyjny uznał za przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzania z jednej strony wyższych wymagań personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych wobec kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w wypadku pozostałych profesji, ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego. Wymagania stawiane policjantowi - z uwagi na charakter jego służby są znacznie wyższe niż obywatela nie służącego w Policji. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarogodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. Zauważyć należy, iż w myśl art. 132 ust. 4 ustawy czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Powyższe oznacza, iż postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem niezależnym od postępowania karnego, w związku z czym funkcjonariusz policji, który dopuścił się, przewinienia dyscyplinarnego wypełniającego jednocześnie znamiona przestępstwa, podlega zarówno odpowiedzialności dyscyplinarnej jak i odpowiedzialności karnej. W celu wydania orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne dotyczące tego samego czynu, przełożony dyscyplinarny nie musi oczekiwać na wynik postępowania karnego. W sytuacji zaś, gdy rozstrzygnięcie organu orzekającego o winie w postępowaniu dyscyplinarnym byłoby odmienne od wyroku sądowego w postępowaniu karnym, obwinionemu służyć będzie uprawnienie wystąpienia o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 kpa postępowania dyscyplinarnego w celu wzruszenia zapadłego w nim orzeczenia. Zaznaczyć należy, iż zgodnie z treścią art. 135e ust. 9 ustawy w sytuacji jak powyżej opisana tj. gdy ten sam czyn jest przedmiotem obydwu postępowań, przełożony dyscyplinarny może zwrócić się właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości lub w części i za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze organu odpisy lub wyciągi z udostępnionych akt karnych włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego, które stanowią wówczas materiał dowodowy w tym postępowaniu. I jakkolwiek w ramach postępowania dyscyplinarnego zasadniczo należy gromadzić dowody niezależnie od toczącego się równolegle postępowania przygotowawczego, to jednak mogą zaistnieć sytuacje, w których staje się to niecelowe. W przedmiotowej sprawie przewinienia dyscyplinarne, o których popełnienie skarżący został obwiniony wypełniają jednocześnie znamiona przestępstwa określonego w art. 228 § 3 kodeksu karnego. W związku z powyższym zaistniała opisana powyżej sytuacja i w dacie podjęcia postępowania dyscyplinarnego ([...] czerwca 2009 r.), toczyło się jednocześnie przeciwko M.W. postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w przedmiocie tych samych zarzutów tj. popełnienia przez skarżącego przestępstw opisanych w art. 228 § 3 kodeksu karnego. Stąd w dniu [...] czerwca 2009 r. postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone w związku z brakiem możliwości uzyskania kserokopii z akt śledztwa prowadzonego równolegle przez Prokuraturę i podjęto je w dniu [...] października 2009 roku, po otrzymaniu z Sądu Rejonowego materiałów z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową. Pomimo faktu, iż postępowanie karne przeciwko M.W. prowadzone przed Sądem Rejonowym pod sygn. akt II K 827/09 nie zostało zakończone i pozostaje w toku (notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2010 r., k. 43) Sąd doszedł do wniosku, iż okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż nie wystąpiły przesłanki uzależniające rozstrzygnięcie sądu administracyjnego od wyroku sądu karnego. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Sąd podziela w tym zakresie pogląd, iż postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego a funkcjonariusz policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2004 r. Sygn. akt II SA 1561/03, LEX nr 150843 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1755/05, LEX 194440). Przystępując do oceny zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem Sąd uznał za konieczne przypomnieć wpierw treść rozstrzygnięć obu instancji. W orzeczeniu organu dyscyplinarnego I instancji skarżący uznany został za winnego naruszenia dyscypliny służbowej, wyczerpując jednocześnie znamiona przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 228 § 3 kodeksu karnego tj. czyn z art. 132 ust. 2 i 4 ustawy polegający na przyjęciu trzykrotnie (w dniach [...] grudnia 2008 r.) od M.R., K.T., M.W. korzyści majątkowych w zamian za odstąpienie od czynności służbowych (odpowiednio zarzuty nr 1, 2 i 3). Natomiast w zaskarżonym orzeczeniu organ dyscyplinarny II instancji uchylił w części orzeczenie Komendanta Powiatowego w zakresie zarzutu nr 1 (dotyczącego zdarzenia z dnia [...] grudnia 2005 r. przyjęcia korzyści majątkowej od M.R.) i umorzył postępowanie dyscyplinarne w I instancji w tej części, w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W ocenie Sądu stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie uchylenia orzeczenia organu I instancji w części objętej zarzutem nr 1 i umorzenia w tej części postępowania dyscyplinarnego uznać należało za uzasadnione. Zgodnie z art. 134i ust. 5 ustawy postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Policjanta, co do którego wydano postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego uważa się od tej chwili za obwinionego. Natomiast stosownie do art. 135 ust. 3 ustawy postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że postępowanie dyscyplinarne wobec M.W. zostało wszczęte w zakresie trzech zarzutów łącznie postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r., doręczonym obwinionemu w dniu 8 czerwca 2009r. W celu zbadania, czy został zachowany wskazany termin, niezbędne było ustalenie daty powzięcia przez Komendanta Powiatowego Policji wiadomości o popełnieniu przez M.W. czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej. W odniesieniu do zarzutu nr 1 organ słusznie przyjął, iż datą powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego skarżącego tj. Komendanta Powiatowego Policji był dzień [...] grudnia 2008 r., czego dowodem jest przede wszystkim treść notatki służbowej z [...] grudnia 2008 r. sporządzonej przez dyżurnego Komendy Powiatowej Policji, młodszego aspiranta A.B. (k.72 akt administracyjnych). W treści tejże notatki przedłożonej Komendantowi Powiatowemu Policji w dniu [...] grudnia 2008 r. (adnotacja odręczna na notatce służbowej) dyżurny poinformował, iż w dniu sporządzenia notatki o godz. 12.00 odebrał telefon alarmowy 997, gdzie nieznana osoba poinformowała o przyjęciu przez funkcjonariusza policji ,,łapówki" w kwocie 200 zł w zamian za odstąpienie od czynności służbowych w związku z popełnieniem wykroczenia drogowego. W notatce wskazano, iż wręczenie łapówki miało miejsce na obwodnicy [...] pod wiaduktem. Pomimo powzięcia powyższej informacji przełożony dyscyplinarny nie wszczął postępowania wyjaśniającego poprzedzającego postępowanie dyscyplinarne, do którego uprawnia przełożonego art. 134i ust. 4 ustawy. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, iż tożsamość funkcjonariusza – M.W. oraz osoby, która dokonała w/w zgłoszenia – M.R. ustalone zostały dopiero w toku dalszych czynności przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych KGP. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, iż od powzięcia przez Komendanta Powiatowego Policji wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego w dacie [...] grudnia 2008r. do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w przedmiocie zarzutu nr 1 (postanowienie z [...] czerwca 2009 r.) upłynęło w istocie 167 dni. Zatem wszczęcie postępowania dyscyplinarnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., doręczonym obwinionemu w dniu 8 czerwca 2009 r., w zakresie zdarzenia z dnia [...] grudnia 2008 r. dotyczącego wręczenia skarżącemu korzyści majątkowej przez M.R. (zarzut nr 1), nastąpiło z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy. Z powyższych względów organ II instancji słusznie po dostrzeżeniu w/w uchybienia uchylił orzeczenie organu I instancji w zakresie zarzutu nr 1 i umorzył w tym zakresie postępowanie zgodnie z art. 135 n ust. 4 pkt 2 ustawy. Odmiennie sytuacja zachowania terminu określonego w art. 135 ust. 3 ustawy kształtuje się w odniesieniu do pozostałych zarzutów nr 2 i 3 dotyczących wręczenia skarżącemu korzyści majątkowych przez K.T. i M.W.. O przewinieniach dyscyplinarnych objętych zarzutami nr 2 i 3 przedłożony dyscyplinarny, jak wynika z akt sprawy, powziął wiadomość na podstawie przesłanego mu przez Prokuraturę Rejonową w dniu [...] maja 2009 r. postanowienia z dnia [...] maja 2009 r. o przedstawieniu M.W. zarzutów nr 1-3. W aktach sprawy brak potwierdzenia, aby przełożony dyscyplinarny skarżącego wiadomość w w/w zakresie powziął przed 20 maja 2009 r. Zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) to policjant obowiązany jest niezwłocznie poinformować w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o wszczęciu i zakończeniu postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego przeciwko niemu, małżonkowi lub dzieciom pozostającym na jego utrzymaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy przełożony dyscyplinarny informację o postawieniu skarżącemu zarzutów powziął bezpośrednio od organu prowadzącego przeciwko niemu postępowanie i to zaraz po wydaniu przez Prokuratora postanowienia w tym przedmiocie, a zatem najszybciej jak było to możliwe. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, iż zasadnie organ II instancji uznał, iż w zakresie zarzutów nr 2 i 3 nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego 90-dniowego terminu na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do skarżącego. Dokonując dalszej analizy zaskarżonego orzeczenia Sąd zwrócił w szczególności uwagę na treść jego uzasadnienia, w którym organ w sposób lakoniczny wskazał na powody utrzymania w mocy orzeczenia organu I instancji w zakresie zarzutu nr 2 i 3. Komendant Wojewódzki Policji podał jedynie, iż materiał dowodowy zgromadzony w trakcie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że M.W. dopuścił się zarzucanych mu czynów określonych w zarzucie nr 2 i 3. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy są w ocenie organu w szczególności zeznania świadków: K.T. i M.W.. Natomiast podnoszone przez skarżącego wątpliwości co do zeznań w/w świadków organ ocenił jako przyjętą przez niego linię obrony, nie znajdującą potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Powyższe w ocenie Sądu zadecydowało o konieczności uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 135k ust. ustawy postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres (art. 135l ustawy). Zadaniem organu odwoławczego jest w związku z tym zbadanie czy postępowanie dyscyplinarne toczyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności czy nie naruszono ustawowych praw obwinionego oraz czy rozstrzygnięcie co do winy i wymierzonej kary znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie z treścią art. 135 n ust. 4 ustawy w postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie: 1) utrzymać w mocy albo 2) uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo 3) uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części. Podkreślić należy przy tym, iż do wydanego przez organ II instancji orzeczenia zastosowanie znajdują także przepisy art. 135j ustawy, w którym z uwagi na brak odesłania do uregulować zawartych w kpa, o czym była mowa wcześniej, określone zostały przez ustawodawcę wymogi dotyczące wydawanych przez organy dyscyplinarne orzeczeń. Zgodnie z cyt. przepisem orzeczenie powinno zawierać: 1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego; 2) datę wydania orzeczenia; 3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego; 4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; 5) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia; 7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania; 8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Policji. Wymienione powyżej wymogi ustawowe są dla wydawanego przez organ orzeczenia dyscyplinarnego obligatoryjne. Biorąc pod uwagę fakt, iż postępowanie dyscyplinarne oraz wydane w jego efekcie orzeczenie wiążą się z dokonywaną przez organ swobodną oceną zebranego materiału dowodowego i w dużej mierze objęte są jego uznaniowością, szczególnie istotne z tego punktu widzenia jest uzasadnienie faktyczne i prawne wydanego orzeczenia. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część orzeczenia. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli orzeczenia organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 135 n ust. 4 ustawy, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia bądź jego uchylenie i zmiana zaskarżonego orzeczenia. Będące przedmiotem zaskarżenia orzeczenie organu II instancji zdaniem Sądu nie spełnia określonego art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy wymogu, skutkując jego naruszeniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, iż w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego organ powinien przedstawić swoje rozumowanie, w tym ustosunkowanie się do stanowiska obwinionego i w sposób nie budzący wątpliwości wykazać słuszność swego stanowiska. Można tu przywołać pogląd prezentowany w judykaturze, iż decyzja, czy też postanowienie, kończące postępowanie, w tym wypadku orzeczenie, to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. Ostateczne rozstrzygnięcia stanowią przedmiot zaskarżenia, z nimi polemizuje strona w skardze sądowoadministracyjnej, one to podlegają ocenie i osądowi sądu administracyjnego jako odzwierciedlenie, przekazanie i uzasadnienie procesu zastosowania prawa, który dokonany został w sprawie. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie odpowiada w pełni wymogom stawianym przez wspomniany wyżej art. 135 ust.2 pkt. 6 ustawy. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego ograniczyła się do kilku zdań, w których organ stwierdził, iż podziela stanowisko organu I instancji co do oceny materiału dowodowego, uchylając się od szczegółowej analizy tegoż materiału dowodowego. Należy wskazać, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza to, że ma on obowiązek w wydanym orzeczeniu dać wyraz swojej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nawet jeżeli jest on zbieżny z oceną dokonaną przez organ I instancji. Powyższe nie pozwala na pełne rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak pełnej rzeczowej argumentacji odnośnie całości sprawy. Brak podania w uzasadnieniu orzeczenia pełnej i szczegółowej argumentacji rozstrzygnięcia uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności orzeczenia, a z drugiej strony powoduje niemożność poznania pełnych motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy rzeczą organu będzie dokonanie pełnej i szczegółowej oceny materiału dowodowego. Dokonując tej oceny organ będzie miał na uwadze całokształt materiału. Wydane orzeczenie uzasadnione winno być zgodnie z przepisami procedury, dając wyraz dokonanym ustaleniom faktycznym i ocenie wiarygodności dowodów. Zatem organ zobligowany będzie szczegółowo wskazać, jakim dowodom dał wiarę, a jakim nie i dlaczego, a także przedstawić szczegółowe rozważania prawne. Mając zatem na względzie powyższe rozważania Sąd w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji. Zgodnie zatem z art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku.