II SA/Go 173/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...]r., znak [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G.B. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Złożonym dnia 19 czerwca, wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r., ( podpisanym przez przez prokurenta C.M.), uzupełnionym pismami z dnia [...] czerwca 2012 r. i [...] lipca 2012 r.,( również podpisanymi podpisanymi przez tego prokurenta ) spółka z o.o. pod nazwą T wystąpiła do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie magazynu odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne wraz z wiatami oraz powierzchnią utwardzoną na działkach o nr. ewid. [...] ( powierzchna zabudowy do 900 m2. W dołączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ) ani do przedsięwzięc mogącyc znacząco potencjanie oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 52 tego rozporządzenia. Lokalizacja inwestycji nie jest objeta formami ochrony przyrody, a powierzchnia zabudowy jest mniejsza od 1 ha. Po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] października 2012r. znak [...], umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. W podstawach prawnych decyzji organ I instancji powołał przepisy art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami – dalej jako: Kpa ), w związku z art. 71 ust. 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zmianami dalej jako: ustawa o OOŚ ) oraz § 2 i § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397, dalej jako: rozporządzenie ). Uzasadniajac swe rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż z dołącząnej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że inwestycja polegać będzie na budowie, w oparciu o istniejącą infrastrukturę techniczną zakładu, magazynu odpadów w tym odpadów niebezpiecznych, powstających w trakcie działalności T Sp. z o.o. Realizacja przedsięwzięcia będzie wymagała wykonania szczelnej, nieprzepuszczalnej nawierzchni, wykonania boksów na magazynowane odpady, budowy wiaty nad boksami. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na terenie firmy T Sp. z o.o., a powierzchnia zabudowy ( powierzchnia magazynu i powierzchnia utwardzona ) nie przekroczy 900 m2, co stanowi 0,09 ha. Stwierdził też, że teren planowanego przedsięwzięcia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Wskazał także, że w wyniku wystąpienia o wydanie opinii, dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem znak: [...] z dnia [...] lipca 2012 r. poinformował, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów powołanego w podstawie prawnej rozporządzenia, a tym samym nie stanowi przedsięwzięcia o jakim mowa w art. 71 ustawy o OOŚ. Oznacza to, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] również nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji wywiódł, iż stosownie do przepisu art. 71 ust. 2 ustawy o OOŚ uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest jedynie dla przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdził, iż inwestycja objęta wnioskiem nie jest przedsięwzięciem w rozumieniu przepisów wskazanego rozporządzenia. Nie można jej zaklasyfikować jako przedsięwzięcia o jakim mowa § 3 ust. 1 pkt 52 lit.b rozporządzenia ( zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach nie objętych formami ochrony przyrody ), ponieważ planowana powierzchnia zabudowy nie przekroczy 0,09 ha, czyli rozpatrywane przedsięwzięcie nie spełnia ustanowionego progu kwalifikującego w postaci wymaganej wielkości powierzchni. Przez powierzchnię zabudowy rozumie się bowiem powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Inwestycja nie kwalifikuje się również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie bowiem do przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia do takich kwalifikuje się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których powstałe w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu przedsięwzięcie nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Wynika to z faktu, iż inwestycja realizowana będzie na terenie już istniejącego zakładu, który zaliczony już jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja inwestycji nie spowoduje więc zmiany kwalifikacji istniejącego przedsięwzięcia, ani nie wpływa na zmiany procesów technologicznych. Planowanego przedsięwzięcia nie można, zdaniem organu zakwalifikować do § 3 ust. 1 pkt 81 ( punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu ) ponieważ po zrealizowaniu, nie będzie ono polegało na prowadzeniu działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem lub przeładunkiem odpadów w celu przygotowania ich do transportu. Ponadto inwestycja nie spełnia kryteriów określonych w pozostałych przepisach rozporządzenia. Nadto organ I instancji stwierdził, iż analiza zgromadzonych dokumentów wykazała, że w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie występują obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie i leśne, obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, obszary przylegające do jezior i obszary ochrony uzdrowiskowej, obszary o znacznej gęstości zaludnienia oraz obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, zwierząt i grzybów lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w tym obszary sieci Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Niekorzystne oddziaływania wystąpią w fazie realizacji inwestycji w odniesieniu do zajęcia terenu i niezorganizowanej emisji gazów i pyłów do atmosfery, będą krótkotrwałe i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych. W trakcie funkcjonowania inwestycji oddziaływania będą związane głównie z emisją hałasu od pojazdów obsługujących magazyn oraz przy pracach załadunkowych i rozładunkowych odpadów. Według karty informacyjnej przedsięwzięcia opracowanej przez inwestora zostaną dotrzymane obowiązujące standardy jakości środowiska. Zamierzona inwestycja nie będzie naruszać zasobów naturalnych, gdyż nie leży w obrębie ich występowania. W związku z funkcjonowaniem przedsięwzięcia nie występuje ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Inwestycja ma znaczenie lokalne. Wyklucza się transgraniczne oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Dla planowanej inwestycji nie jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Organ wskazał, iż strony przedmiotowego postępowania zostały ustalone zgodnie z art. 28 Kpa i przepisami prawa materialnego - art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o OOŚ, został im zapewniony czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie i możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów. Odnosząc się do złożonych przez strony: A.B. i G.B. oraz G.S. i J.S. pism z dnia [...] sierpnia 2012 r., zawierajacych wniosek o ponowne wystąpienie do RDOŚ i PPIS oraz wobec ich stanowiska, iż objęta wnioskiem inwestycja winna być traktowana jako znacząco oddziaływująca na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. ustawy o OOŚ oraz zbadania czy proponowana inwestycja nie wymaga ustalenia czy planowany magaznyn nie jest położony na terenach szczególnie zagrożonych powodzią i czy wobec tego inwestycja nie wymaga decyzji określonych przepisami prawa wodnego, Burmistrz wskazał iż pismem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. zwrócił się ponownie do RDOŚ o przedstawienie stanowiska w związku w związku zastrzeżeniami wniesionymi przez strony postępowania. Odstąpił o takiego ponownego wystąpienia w stosunku do PPIS wobec tego, iż organ ten zakwalifikował przedsięwzięcie do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w opinii sanitarnej z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. ponownie stwierdził, że " rozpatrywana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Przesądza o tym brak spełnienia jednego z kryteriów określonych w § 3 ust. 52 lit. b rozporządzenia w postaci wymaganej powierzchni zabudowy, tj. 1 ha. Ten sam wymóg odnosi się do rozbudowy istniejącego zakładu w przypadku rozpatrywania inwestycji przez pryzmat § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Podtrzymał stanowisko, iż w świetle art. 71 ust. 2 ustawy o OOŚ brak jest podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś pozostałe kwestie nie mogą być podnoszone w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do kolejnych pism stron z dnia [...] września 2012r. wnoszących o zakwalifikowanie inwestycji jako składowiska odpadów niebezpiecznych tj. przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 72 ust. 2 ustawy o OOŚ i § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia, organ w piśmie z dnia znak: [...] wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, składowisko odpadów to obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Przyjmuje się, że składowanie odpadów to sposób postępowania z odpadami, których nie wykorzystano gospodarczo lub nie unieszkodliwiono w inny sposób. Składowiska odpadów (wysypiska) powinny być traktowane jako metoda uzupełniająca lub jako końcowy element procesu zagospodarowania odpadów. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia, załączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyższego przedsięwzięcia wynika, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie generować nowych odpadów, innych od obecnie wytwarzanych. Realizowane przedsięwzięcie ma na celu jedynie uporządkowanie gospodarki odpadami na terenie zakładu spółki T. Obecnie w firmie w związku z eksploatacją istniejącej instalacji powstają odpady, na wytwarzanie których firma posiada pozwolenia Starosty ( decyzja: z dnia [...] czerwca 2004 r. znak [...], z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...], z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...]). Zgodnie z tymi decyzjami wytwarzane odpady są już magazynowane na terenie Zakładu, na działkach o nr. ewid. [...]. Sposób gospodarowania oraz miejsce i sposób ich magazynowania określone zostały w punkcie I podpunkcie 3 wyżej wymienionych decyzji. Zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. firma T Sp. z o.o nie jest już właścicielem działek o nr. ewid. [...]. Ponadto wg Karty informacyjnej przedsięwzięcia na terenach działek o nr. ewid. [...], planowane jest tylko magazynowanie wytwarzanych odpadów. Pod pojęciem magazynowania odpadów zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach, rozumie się czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem. W wyniku planowanego przedsięwzięcia gromadzone odpady, po zebraniu odpowiedniej ilości, będą przekazywane firmie zewnętrznej posiadającej pozwolenie na transport i gospodarowanie tymi odpadami. Stwierdzając końcowo, iż decyzja nie upoważnia wnioskodawcy do realizacji przedsięwzięcia ani nie rodzi praw do terenu, Burmistrz powołał się na przepis art. 105 § 1 Kpa stanowiący podstawę umorzenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Od tej decyzji odwołania, tożsame w treści, złożyli J. i G.S., A. i G.B. oraz E.M., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucili decyzji naruszenie art. 6 Kpa w związku z art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez stwierdzenie, iż wydanie decyzji jest bezprzedmiotowe w przypadku, gdy dla działek [...] wnioskodawca nie posiada zgody na wytwarzanie i magazynowanie odpadów oraz poprzez przyjęcie, iż tożsamym pojęciem, zgodnie z przepisami prawa, jest sama czynność magazynowania odpadów niebezpiecznych i wybudowanie urządzeń służących do ich magazynowania, art. 7 Kpa poprzez nieokreślenie jednoznacznie w jaki sposób inwestycja objęta wnioskiem spółki ma być zakwalifikowana, zgodnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko , art. 10 Kpa poprzez pozbawienie stron czynnego udziału w postępowaniu polegające na niepoinformowaniu ich o fakcie uzupełnienia przez spółkę wniosku w dniu [...] września 2012r. i możliwości odniesienia się do tak uzupełnionego wniosku. Zdaniem odwołujących przyczyną umorzenia postępowania było stwierdzenie przez organ I instancji, iż wnioskodawca posiada obecnie pozwolenie na wytwarzanie odpadów udzielone wskazanymi decyzjami Starosty, zgodnie z którymi wytwarzane odpady są już magazynowane na terenie zakładu spółki T na działkach o nr ewid. [...]. Tak więc zdaniem organu "miejsce i sposób ich magazynowania określone zostały "w wyżej wymienionych decyzjach. Zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcia na terenach działek nr [...] oraz o nr [...], planowane jest tylko magazynowanie wytwarzanych odpadów. Przyjęcie wbrew ustaleniom faktycznym, iż na tych działkach może być dokonywane magazynowanie odpadów niebezpiecznych jest naruszeniem art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( tj. Dz. U. z 2010 roku Nr 185, poz. 1243 ze zm. ). Organ I instancji może przyjąć, iż magazynowanie ma się dokonywać w określony sposób i w określonym miejscu, jeżeli ma to wyraźnie określone w decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Tymczasem wnioskodawca nie wykazał w toku postępowania, aby działki nr [...] zostały wskazane jako miejsce magazynowania odpadów niebezpiecznych w zatwierdzonym decyzją administracyjną programie gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Organ I instancji nie może stwierdzić, iż wnioskodawca ma określone działki wskazane jako miejsce magazynowania odpadów niebezpiecznych, jeżeli wyraźnie wynika ze wskazanych decyzji Starosty, iż jako miejsce magazynowania tych odpadów są wskazane inne działki. Umorzenie w tym przypadku postępowania jest nieuzasadnione ponieważ, aby stwierdzić, iż magazynowanie odpadów niebezpiecznych na określonych działkach nie będzie wymagało wydania decyzji w trybie art. 71 ust. 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o OOŚ organ administracji ma obowiązek znać określony w decyzji wydanej na podstawie art. 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach program gospodarki odpadami niebezpiecznymi określający sposób i miejsce magazynowania odpadów niebezpiecznych. Tak więc do czasu wydania decyzji w trybie art. 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach, zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi postępowanie w przedmiotowej sprawie winno być zawieszone. Umorzenie przez organ I instancji postępowania z uwagi na to, iż wnioskodawca posiada, już pozwolenie na wytwarzanie odpadów i ma tym samym zatwierdzony w drodze decyzji administracyjnej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi prowadzi do przekonania, iż samo posiadanie zatwierdzonego programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi wystarczy do tego aby wybudować obiekty budowlane do magazynowania odpadów niebezpiecznych. Czym innym jest sam program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, a czym innym jest wybudowanie obiektu służącego magazynowaniu. Podmiot posiadający dla określonego miejsca zatwierdzony program magazynowania odpadów niebezpiecznych dla posadowienia urządzeń, obiektów budowlanych musi uzyskiwać decyzję w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r., jeżeli ten obiekt lub urządzenie jest zakwalifikowane jako mające zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do dokonanej przez organ kwalifikacji przedsięwzięcia, odwołujący zarzucili, iż Burmistrz uzyskał sprzeczne ze sobą opinie organów administracji w tej kwestii, których nie wyjaśnił w toku postępowania. Tymczasem PPIS przyjął kwalifikację planowanej inwestycji taką jak początkowo organ I instancji na etapie opiniowania tj. jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu (§ 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia, czyli punkt do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu), nie stwierdzając potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazanej we wniosku inwestycji. Natomiast RDOŚ zakwalifikował planowane przedsięwzięcie jako zabudowę przemysłową lub magazynową i w związku z tym, iż rozmiar tej zabudowy czy też magazynu nie jest większy niż 1 ha organ stwierdził, inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem odwołujących, jednakże przedsięwzięcie wskazane we wniosku, powinno zostać zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia, tj. jako instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych (...). Projektowany magazyn odpadów niebezpiecznych jest bowiem składowiskiem odpadów niebezpiecznych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, gdyż jest obiektem budowlanym ( w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ), który będzie – jak to wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, służył do składowania odpadów niebezpiecznych przez okres od roku do trzech lat. 3. Uwzględniając definicję obiektu budowlanego, projektowana inwestycja będzie obiektem budowlanym służącym do składowania odpadów niebezpiecznych, a więc inwestycją określoną w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia. W wyniku rozpoznania odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia SKO wskazało, iż Burmistrz jako organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej rozpoznając wniosek spółki o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach powinien był w pierwszej kolejności ustalić, czy dla realizacji przedsięwzięcia określonego w tym wniosku w ogóle jest wymagane uzyskanie takiej decyzji. Powinien zatem ustalić czy przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o OOŚ może być zakwalifikowane do któregokolwiek z rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tj. przedsięwzięć o jakich mowa powoływanym rozporządzeniu. Zgodnie bowiem z wymienionym przepisem ustawy tylko realizacja tego rodzaju planowanych przedsięwzięć wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. decyzji merytorycznej, określającej środowiskowe uwarunkowania, bądź decyzji odmownej. Przepisami rozporządzenia określone zostały bowiem zarówno rodzaje przedsięwzięć, jak też przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach kwalifikowane są jako takie przedsięwzięcie. Z porównania zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia określonego we wniosku jako "budowa magazynu odpadów ..." z katalogiem przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu wynika, co trafnie ustalił organ I instancji, że wnioskowane przedsięwzięcie nie należy do żadnego z rodzaju przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Tym samym brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej ( o środowiskowych uwarunkowaniach) dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W sytuacji zaś, gdy brak jest podstawy znajdującej oparcie w przepisach prawa materialnego, do merytorycznego (co do istoty) rozpatrzenia sprawy, prowadzone postępowanie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu Kolegium wskazało, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzję wszczęte zostało na wniosek, w którym spółka jednoznacznie określiła zakres przedmiotowy postępowania przez żądanie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne wraz z wiatami, o powierzchni zabudowy do 900m2. Tak sprecyzowane żądanie wnioskodawcy nie zostało zmienione ani też nawet w niewielkim zakresie zmodyfikowane. SKO zgodziło się z odwołującymi, iż w ramach planowanego przedsięwzięcia zrealizowane (wybudowane) mają być między innymi obiekty budowlane. Jednakże przedsięwzięcia tego nie można zakwalifikować, wbrew temu co wskazują skarżący, do przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku lub unieszkodliwienia odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych, w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia. Zarówno bowiem działalność określona we wniosku jako magazynowanie odpadów i składowisko odpadów należą do kategorii jednoznacznie zdefiniowanych w art. 3 ust. 3 (odpowiednio w pkt 3, 9, 16 i 21) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zgodnie ze wskazanymi przepisami magazynowanie odpadów to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwieniem. Już tylko z tak sformułowanych możliwości działania, dopuszczalnych w ramach magazynowania odpadów wynika wprost, że nie może to być działanie polegające na odzysku, składowaniu lub unieszkodliwianiu odpadów. Magazynowanie odpadów stanowi bowiem jedynie czasowe ich przetrzymywanie lub gromadzenie do czasu dalszego (docelowego) zagospodarowania. Budowa magazynów, w tym magazynów do magazynowania odpadów, jak to trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie jest odrębnie określona w cyt. wyżej rozporządzeniu. Przedsięwzięcie polegające na realizacji zabudowy przemysłowej lub magazynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą zakwalifikowane jest, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 wymienionego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale tylko w sytuacji, gdy powierzchnia takiej zabudowy jest większa niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub otulinach niektórych form ochrony przyrody oraz większą niż 1,0 ha na innych obszarach. Wnioskowane przedsięwzięcie nie może być zakwalifikowane do tak określonej grupy przedsięwzięć nie tylko z tego powodu, że we wniosku określono, iż będzie ono realizowane na powierzchni do 900 m2 , ale też jego realizacja przewidywana jest na działkach o numerach: [...] których łączna powierzchnia wynosi tylko 0,2056 ha. Trafnie zatem organ pierwszej instancji uwzględnił stanowisko w tej sprawie wyrażone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska co do tego, iż wnioskowanego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do żadnego z przedsięwzięć określonych przepisami rozporządzenia. Za nieuzasadniony Kolegium uznało zarzut dotyczący naruszenia prawa odwołujących do czynnego uczestniczenia w postępowaniu. Wprawdzie już po terminie wyznaczonym do zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału wnioskodawca, pismem z dnia [...] września 2012r. ( wpływ do organu w dniu 26 października 2012r.) przekazał informację o ilościach i rodzajach odpadów przewidzianych do magazynowania, i z tą informacją nie zapoznano skarżących, to jednakże już z treści odwołania wynika, że treść tej informacji jest skarżącym znana. Ponadto informacja ta w żadnym zakresie nie wpływa na zmianę kwalifikacji przedsięwzięcia. Tym samym uchybienie proceduralne, które w sprawie występuje, nie miało zatem żadnego wpływu na właściwe rozpatrzenie sprawy. Skargę na decyzję SKO złożyli G.B. oraz G.S.. W jej uzasadnieniu ponowili zarzuty podniesione już w odwołaniu i powołując argumentację analogiczną jak w odwołaniu, na ich uzasadnienie. Jako nowy podniesiony został jedynie zarzut naruszenia art. 30 § 4 Kpa polegający na rozpoznaniu wniosku spółki pomimo, iż został złożony przez osobę nieuprawnioną do działania za wnioskodawcę . Do wniosku dołączyli kserokopie odpisów z KRS z dnia [...] lutego 2012 r. oraz z [...] stycznia 2013 r. i kopię Monitora Sądowego i Gospodarczego nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu złożenia wniosku przez osobę nieupoważnioną do działania w imieniu spółki, organ odwoławczy uznał go za nieuzasadniony. Wyjaśnił, iż uprawnienie do działania w imieniu spółki badane było bowiem na dzień złożenia wniosku tj. 19 czerwca 2012 r. W tym okresie spółka "działała przez prokurę z pełnomocnictwem uchwalonym dla prokurenta C.M., co jest zgodne z art. 109 Kodeksu cywilnego . Skarżący powołują się na informacje wynikające z KRS ale aktualnych na dzień [...] stycznia 2013 r. , która nie odpowiada stanowi organizacyjnemu spółki w dacie składania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. skarga G.S. została odrzucona ze względu na nieuiszczenie należnego od niej wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : 1. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako: ppsa ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaakcentowania przy tym wymaga, iż sprawowana przez sąd administracyjny kontrola dokonywana jest wg stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie podejmowania aktu będącego przedmiotem skargi. Nadto wskazania wymaga, iż podstawą orzekania Sądu są akta administracyjne sprawy (art. 133 § 1 ppsa). Orzekając w tak zakreślonych granicach sprawowania kontroli, Sąd uznał, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie. 2. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uznał, iż postępowanie administracyjne o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne wraz z wiatami oraz powierzchnią utwardzoną na działkach o nr. ewid. [...] ( powierzchna zabudowy do 900 m2) zostało wszczęte wnioskiem spółki z dnia [...] maja 2012 r. Pod wnioskiem widnieje nieczytelny podpis i odcisk pieczęci " Prokurent C.M.", w taki sam sposób podpisana została dołączona do wniosku karta informacyjna przedsięwzięcia. Również kolejne pisma uzupełniające wniosek podpisywane były przez wskazaną osobę. Do wniosku nie został dołączony wypis z rejestru handlowego ani jakikolwiek inny dokument potwierdzający fakt ustanowienia prokury oraz uprawnienie prokurenta do samodzielnej reprezentacji spółki. W toku dalszego postępowania kwestia legitymacji wskazanej osoby nie była przedmiotem dociekań organów orzekających w sprawie. Także w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jak i SKO kwestia uprawnienia osoby, która podpisała wniosek o wydanie decyzji środowiskowej do działania w imieniu spółki nie była rozważana. Również w aktach administracyjnych postępowania prowadzonego przez organy obu instancji ( stanowiących podstawę orzekania przez sąd ) brak jest dokumentów potwierdzających, jak wywodzi w odpowiedzi na skargę SKO, badania uprawnienia do działania w imieniu spółki na dzień złożenia wniosku tj. 19 czerwca 2012 r. i wykazania, iż w tym okresie spółka "działała przez prokurę z pełnomocnictwem uchwalonym dla prokurenta C.M.". Jedynym dokumentem znajdującym się w aktach, dołączonym do nich – jak wynika z ich kolejności - po wydaniu decyzji przez SKO, a dotyczącym wskazanej kwestii, jest kopia odpisu z KRS z dnia [...] lipca 2012 r., zgodnie z którym organem uprawnionym do reprezentacji spółki jest jej zarząd. W przypadku powołania zarządu wieloosobowego do składnia oświadczeń w imieniu spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu albo jeden członek zarządu wspólnie z prokurentem. Nadto ze wskazanego odpisu wynika, iż zarząd jest jednoosobowy ( R.M. ). W rubryce "prokurenci" wpisany został C.M., a rodzaj prokury został określony jako prokura łączna ( każdorazowo z jednym z członków zarządu ). Z kopii odpisu z KRS z dnia [...] lutego 2012 r., załączonej do skargi wynika, iż wpis dotyczący sposobu reprezentacji spółki i wpis co do prokurentów były takie same jak w odpisie z dnia [...] lipca 2012 r. W kontekście rozważanej kwestii wskazać należy, iż stosownie do art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych, zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zgodnie z art. 205 § 1 tej ustawy, jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. W myśl § 3 cytowanego przepisu, przepisy § 1 nie wyłączają ustanowienia prokury jednoosobowej lub łącznej i nie ograniczają praw prokurentów wynikających z przepisów o prokurze. Instytucja prokury uregulowana została w art. 1091 i następnych Kodeksu cywilnego. Trzeba też wskazać, iż zgodnie z art. 109 8 § 1 Kc, udzielenie i wygaśnięcie prokury podlega zgłoszeniu do rejestru przedsiębiorców (§ 1), a dane dotyczące prokurentów oraz zakresu prokury zamieszcza się - jak wynika z art. 39 pkt 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym ( tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm. ) - w dziale 2 tego rejestru. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 109 8 § 1 K.c. jest obowiązkowe. Jednakże wpis prokury do rejestru nie ma charakteru konstytutywnego. Oznacza to, że prokura jest ważna, mimo że nie została wpisana do rejestru sądowego. Wpis do rejestru ma jednak istotne znaczenie z punktu widzenia pewności i bezpieczeństwa obrotu prawnego. Łączy się z nim domniemanie ważności udzielenia prokury, wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS. W jego wyniku prokurent uzyskuje możliwość skutecznego wylegitymowania się odpisem lub wyciągiem z rejestru sądowego. Dotyczy to zarówno udziału prokurenta w obrocie gospodarczym, jak i w postępowaniu przed sądem czy organami administracji. W postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 30 § 3 Kpa strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Prokurent powinien przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy odpis lub wyciąg z rejestru sądowego, który zastępuje wymagane od pełnomocnika pełnomocnictwo procesowe (art. 33 § 3 Kpa). Brak pełnomocnictwa (tu: wymaganego odpisu z KRS lub innego dokumentu potwierdzającego fakt udzielenia prokury uprawniającej do samodzielnej reprezentacji spółki) należy zaliczyć do braków formalnych podania wskazanych w art. 63 § 2 Kpa, które rodzą obowiązek organu administracji publicznej wezwania strony do ich usunięcia w ustawowym terminie 7 dni, zgodnie z art. 64 § 2 Kpa, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W świetle poczynionych ustaleń zasadny okazał się zarzut skarżącego, iż organy, rozpoznając wniosek z dnia [...] maja 2012 r. nie wyjaśniły z naruszeniem wskazanych przepisów, czy został on złożony przez osobę uprawnioną do samodzielnej reprezentacji spółki. 3. W związku z przedmiotem postępowania administracyjnego, który skonkretyzował wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w nim opisanego, wskazać należy, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. powoływanej nadal jako ustawa o OOŚ) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Pierwszą zatem kwestią jaką musi rozstrzygnąć organ właściwy w przypadku wpływu wniosku strony o wydanie decyzji środowiskowej, nim przystąpi do dalszych etapów postępowania, jest kwalifikacja przedsięwzięcia w kontekście oceny, czy jego realizacja faktycznie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Instrumentem prawnym służącym kwalifikacji przedsięwzięć w kontekście oceny, czy ich realizacja wymaga wskazanej decyzji jest powoływane już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397 ). Organ I instancji, z akceptacją SKO, w oparciu o dane identyfikujące przedsięwzięcie wskazane przez inwestora w karcie informacyjnej załączonej do wniosku ( którymi przy dokonywaniu oceny jest związany) nie zakwalifikował go ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji uznał, iż dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. decyzja środowiskowa nie jest wymagana, co czyni postępowanie administracyjne bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. W tym miejscu, w związku wywodami skargi, należy zauważyć, iż skarżący błędnie rozumie przyczyny umorzenia postępowania przez organ I instancji. Wiąże je bowiem z rzekomym uznaniem bezprzedmiotowości postępowania jako wyniku, wadliwego - jego zdaniem - przyjęcia przez organ, iż spółka ma uregulowaną gospodarkę odpadami, w wyniku wcześniej uzyskanych decyzji w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne na innych działkach niż objęte wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. Podkreślenia zatem wymaga, że umorzenie postępowania w sprawie było wynikiem uznania przez organy, iż z uwagi na charakter przedsięwzięcia wynikający z karty informacyjnej, jego realizacja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, co czyni prowadzone postępowanie bezprzedmiotowym. W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych dla przyjęcia zasadności stanowiska o bezprzedmiotowości postępowania w takiej sytuacji. 4. Zgodnie 105 § 1 Kpa właściwy organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek ( podmiotowej czy przedmiotowej ) przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Ponadto instytucja umorzenia postępowania dotyczy sytuacji, gdy powstaje trwała i nieusuwalna przeszkoda w prowadzeniu postępowania mająca charakter nieprzemijający i niemożliwy do usunięcia. W przepisie art. 105 Kpa ustawodawca położył bowiem nacisk nie na istnienie tej przeszkody, lecz na brak przedmiotu postępowania czyli bezprzedmiotowość, ponieważ przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kpa. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe jeżeli sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej już podczas postępowania administracyjnego. W pierwszym przypadku postępowanie jest bezprzedmiotowe, ponieważ po jego wszczęciu wykryto przyczynę bezprzedmiotowości, w drugim przypadku przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego. Przepis art. 105 § 1 Kpa dotyczy obiektywnej bezprzedmiotowości postępowania. Orzecznictwo sądowo administracyjne zwraca uwagę, iż od przypadku bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić przypadek braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zatem w sytuacji, gdy strona domaga się rozstrzygnięcia organu, opierając swój wniosek na obowiązujących przepisach prawa materialnego, to nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. W takiej sytuacji organ administracji nie może uchylać się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Odrębną kwestią pozostaje oczywiście zasadność takiego wniosku, który powinien zostać rozstrzygnięty merytorycznie po przeprowadzeniu postępowania. Oznacza to, że przesłanka bezprzedmiotowości w świetle art. 105 § 1 Kpa zachodzi jeżeli brak jest materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego, ponieważ jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Natomiast jeżeli uprawniony podmiot ma interes prawny w żądaniu rozstrzygnięcia sprawy, czyli wydania decyzji środowiskowej, to nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania. O bezprzedmiotowości postępowania nie stanowi także okoliczność czy określone żądanie może być uwzględnione, ponieważ jeżeli jest to wniosek ewentualnie niezasadny merytorycznie, to podlega negatywnemu rozpoznaniu w formie decyzji o odmowie przyznania określonego uprawnienia ( vide: wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r. w sprawie II OSK 211/11 - baza orzeczeń nsa.gov.pl ; wyrok NSA z 8 listopada 2007 r., w sprawie II OSK 1161/06, Lex nr 437953); wyrok NSA z 21 lutego 2006 r., w sprawie I OSK 967/05, Lex nr 201507, dostępne także w bazie orzeczeń nsa.gov.pl). 4. W zakresie obowiązków organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji środowiskowej zauważyć należy iż do podstawowego z nich należy obowiązek ustalenia kręgu stron postępowania. W aktach administracyjnych sprawy dotyczących postępowania brak było wykazu podmiotów uznanych za strony postępowania i dokumentów w oparciu o które został on ustalony. Wynika z nich, że organ poczynając od zawiadomienia o wszczęciu postępowania pozostałe pisma i wydaną decyzję doręczał: "stronom postępowania" lub "według rozdzielnika". W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. Burmistrz stwierdził jedynie iż strony przedmiotowego postępowania zostały ustalone zgodnie z art. 28 Kpa przepisami prawa materialnego art. 74 ust. 1 ustawy o OOŚ. SKO za strony postępowania, prócz spółki jako inwestora potraktowało jedynie podmioty które złożyły odwołanie tj. J.S. i G.S. oraz A.B. i G.B. jak też E.M., doręczając im decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Mając na uwadze wskazane braki akt administracyjnych sąd wystąpił do organu o ich uzupełnienie w zakresie obejmującym dokumentację organu I instancji w oparciu o którą organ ten ustalił krąg podmiotów uznanych za strony postępowania. Z przekazanego Sądowi przez SKO pisma Burmistrza z dnia [...] maja 2013 r. wynika iż organ I instancji za strony uznał wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiadujących z zakładem spółki oraz tych, na których planowane przedsięwzięcie może najbardziej oddziaływać. Właścicieli tych ustalono na podstawie programu EWMAPA i EWOPIS. Nadesłane zostały też przez organ skrócone wypisy ze skorowidza działek z dnia [...] kwietnia 2012 r. 5. Zdaniem Sądu legitymację strony w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko należy oceniać, wobec braku w ustawie o OOŚ przepisu szczególnego jak np. przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w oparciu , przepis art. 28 Kpa. Jednym ze źródeł interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa, prawa rzeczowe uregulowane w Kodeksie cywilnym. Stąd w sprawie dotyczącej ochrony środowiska tylko jednostka, która występuje między innymi jako podmiot tego rodzaju prawa ( jest właścicielem, wieczystym użytkownikiem, zarządcą nieruchomości ) może być stroną w rozumieniu wskazanego przepisu Kpa. Poza tym przy ocenie legitymacji do udziału w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej istotny jest zakres oddziaływania inwestycji objętej na tereny sąsiednie, przy czym ten zakres pozostaje zdeterminowany w pierwszej kolejności rodzajem inwestycji tj. inwestycji zakwalifikowanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a także jej indywidualnymi cechami wskazanymi w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, gdy jest lub może być wymagany, lub w karcie informacyjne. To samo dotyczy sytuacji gdy przedmiotem sporu w takim postępowaniu pozostaje kwestia oceny czy inwestycja objęta wnioskiem wymaga decyzji środowiskowej czy też nie należy do przedsięwzięć o jakich mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy o OOŚ. Należy mieć przy tym na uwadze, że określenie "oddziaływanie" odnosi się również do terenów, na których uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicy norm wynikających z przepisów prawa lub wydanych na ich podstawie decyzji. Słuszny jest bowiem pogląd, że gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie oddziaływania tylko do przekraczającego określone normy, to mówiłby o terenach, na których zachodzi konieczność wyznaczenia na podstawie art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska obszaru ograniczonego użytkowania (vide Krzysztof Gruszecki "Prawo ochrony środowiska" – komentarz- wyd. Lex - Warszawa 2007 r. str. 159). Niewątpliwie przy ustalaniu kręgu stron postępowania w pierwszej kolejności organ powinien rozważać udział właścicieli czy użytkowników wieczystych działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem działek na których planowane jest inwestycja wskazana we wniosku. A w dalszej kolejności nieruchomości na które inwestycja, ze względu na swój charakter i specyfikę, będzie oddziaływać. Już z tylko z pobieżnej analizy nadesłanych, celem uzupełnienia akt administracyjnych, wypisów ze skorowidza działek, datowanych na [...] kwietnia 2012 r. i kopii mapy ewidencyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, złożonej przez wnioskodawcę w uzupełnieniu wniosku z dnia [...] maja 2012 r., wynika, iż krąg właścicieli nieruchomości sąsiednich pozostaje szerszy niż podmioty uznane za strony przez SKO. I tak np. właścicielami działek bezpośrednio sąsiadujących z działkami wskazanymi we wniosku pozostają też C.B. ( działka nr [...] oraz J.S. ( działka nr [...]), zaś współwłaścicielami działki nr [...] pozostają, poza skarżącym G.B. i uczestniczką E.M. także W.B. i T.D.. W aktach administracyjnych brak jest dowodów doręczania pism i zawiadomień o wszczęciu i zakończeniu postępowania wskazanym podmiotom. Tym samym nie wiadomo czy zostały one pominięte czy jest to wynik wybiórczego skompletowania akt postępowania administracyjnego. Z tych przyczyn brak jest też możliwości oceny czy za strony potraktowane zostały faktycznie w postępowaniu przed organem I instancji także właściciele innych nieruchomości tj. właściciele "tych, na których planowane przedsięwzięcie może najbardziej oddziaływać". Wprawdzie pominięcie strony w postępowaniu administracyjnym stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, na którą powoływać się może podmiot, który został pominięty, to zważywszy na inne omówione uprzednio wady postępowania, wskazane okoliczności należało uznać także jako wymagające ponownych rozważań organów orzekających. 6. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy za przedwczesne vide : uwagi o wadach wniosku) uznał Sąd odnoszenie się do, dokonanej przez organy obu instancji, kwalifikacji inwestycji opisanej w karcie informacyjne przedsięwzięcia. Na etapie rozpoznawania niniejszej skargi zarzucić organom orzekającym należy niewyjaśnienie, z naruszeniem art. 7 , 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa i rozważenie możliwości kwalifikacji wnioskowanej inwestycji w powiązaniu z istniejącym zakładem produkcyjnym spółki, skoro służyć ma ona gromadzeniu odpadów pochodzących z tego, już funkcjonującego zakładu. W decyzji organu I instancji znalazły się zaledwie szczątkowe stwierdzenia, wykluczające możliwość kwalifikacji inwestycji w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w kontekście możliwości uznania jej za rozbudowę istniejącego zakładu. Owa szczątkowość stwierdzeń i całkowity brak ustaleń w zakresie charakteru tego zakładu i jego kwalifikacji w kontekście rozporządzenia czyni zasadnym zarzut niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik . 7. Rolą organu odwoławczego jest, w obowiązującym modelu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, ponowne rozpoznanie spray i odniesienie się do wszystkich zarzutów stron podniesionych w odwołaniu. Za wadę decyzji organu II instancji w kontekście wskazanych obowiązków organu II instancji należy uznać też nieodniesienie się do wszystkich zarzutów, w szczególności wywodzonych z naruszenia ustawy o odpadach, co wymagało od organu odniesienia się i wyjaśnienia stronom relacji decyzji środowiskowej do decyzji wydawanych na podstawie ustawy o odpadach, a służących prawnej regulacji gospodarki odpadami przez podmiot je wytwarzający. 8. Zgodzić się natomiast należy z organem, iż w okolicznościach sprawy naruszenie art. 10 Kpa przez fakt niepowiadomienia odwołujących o wpływie pisma z dnia [...] września 2012 r. nie miał wpływu na wynik sprawy. 9 . Mając na uwadze podniesione okoliczności na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,b i c ppsa w zw. z art. 134 i 135 ppsa zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu. Na podstawie art. 152 ppsa orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 10 . Wobec uwzględnienia skargi i mając na uwadze wniosek skarżącego o przyznanie zwrotu poniesionych kosztów na podstawie art. 205 § 1 ppsa Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 200 zł jako zwrot uiszczonego wpisu. 11. Ponownie orzekając w sprawie organy obowiązane będą uwzględnić, stosownie do art. 153 ppsa, wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia dotyczące braku formalnego wniosku, ustalenia kręgu stron postępowania i ponownej kwalifikacji inwestycji z uwzględnieniem możliwości potraktowania jej jako rozbudowy zakładu spółki.