II SA/Go 177/08

Dnia 21 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 roku sprawy ze skargi [...] na pismo Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy zniesienia wystąpienia inspektora pracy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 20 sierpnia i 11 września 2007 roku w A. [...] w K. inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Z. – Oddział w G. skierował do kontrolowanego podmiotu wystąpienie [...]. Powołując się na przepisy art. 33 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 11 pkt 8 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o Państwowej Inspekcji Pracy ( Dz. U. Nr 89 , poz. 589 – dalej jako: ustawa o PIP ) i na przepisy art. 128 § 3, art. 1513 , 15111 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy ( Dz. U. z 1998 roku, Nr 21 poz. 94 ze zm. ) wniósł o "planowanie, a następnie udzielanie pracownikom dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy , niedziele święta tak aby dni te nie zaczynały się czy też kończyły w ramach doby, w której pracownik wykonywał pracę". W oparciu o przepis art. 36 ust. 2 ustawy o PIP zobowiązał też kontrolowaną jednostkę do powiadomienia go w terminie 30 dni od otrzymania wystąpienia o terminie i sposobie wykonania ujętych w nim wniosków. Odnosząc się do otrzymanego w dniu 8 października 2007 roku wystąpienia, zawiadomieniem z dnia [...] roku, skierowanym do Okręgowego Inspektora Pracy w Z. członek zarządu skontrolowanej spółki wniósł o zniesienie wystąpienia z dnia 28 września ze względu na fakt, iż dokonana przez inspektora analiza zasad udzielania czasu wolnego w systemie czterobrygadowym oparta została na nieprawidłowym rozumieniu użytych przez ustawodawcę w dziale VI kodeksu pracy, dotyczącym czasu pracy, takich pojęć jak doba, tydzień, odpoczynek, dzień wolny od pracy, dzień kalendarzowy i ich wzajemnych relacji, prowadząc w konsekwencji do błędnych wniosków. Wskazując w obszernym uzasadnieniu właściwą – jego zdaniem - interpretację przepisów Kodeksu pracy wywodził, iż uwzględnienie wniosków wystąpienia, nie znajdujących oparcia w obowiązujących przepisach prawa, prowadziłoby pracodawcę do niekorzystnych konsekwencji w zakresie organizacji pracy jak i obciążeń finansowych. Pismem [...] skierowanym do A. [...] Okręgowy Inspektor Pracy w Z. oświadczył, iż nie znajduje podstaw do zniesienia wniosku zawartego w wystąpieniu inspektora pracy z dnia [...] roku w uzasadnieniu odnosząc się też merytorycznie do argumentacji przedstawionej w zawiadomieniu. W dniu 19 grudnia pełnomocnik spółki skierował do Okręgowego Inspektora Pracy w Z. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 30 dni od otrzymania wezwania poprzez zmianę jego stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] roku i zniesienie wystąpienia inspektora pracy z dnia [...] roku w taki sposób by nie naruszało przepisów Kodeksu pracy oraz dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 roku dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy – w zakresie pojęć "dnia wolnego" i "odpoczynku". W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko merytoryczne wyrażone w piśmie z dnia [...] roku. Dodatkowo wskazał, iż wprawdzie od wystąpienia inspektora wydanego w trybie art. 11 pkt 8 ustawy o PIP nie ma możliwości wniesienia środka odwoławczego jako, że nie jest decyzją administracyjną, nie może być więc również egzekwowane, to jednak może być ono, podobnie jak odmowa Okręgowego Inspektora Pracy zniesienia wystąpienia, kwalifikowane jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 roku , Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako : ppsa ). Adresat wystąpienia ( tj. pracodawca ) może mieć bowiem interes w usunięciu z obrotu niezgodnego z prawem wystąpienia ze względu na znaczenie prawne i społeczne czynności podejmowanych przez Państwową Inspekcję Pracy oraz fakt, iż może ono stanowić podstawę faktyczną do kierowania pod jego adresem nieuzasadnionych żądań w sferze zbiorowych czy indywidualnych stosunków pracy. W odpowiedzi , udzielonej pismem z dnia [...] roku, Okręgowy Inspektor Pracy w Z. uznał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za pozbawione podstaw merytorycznych i formalnych, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w zakresie interpretacji przepisów Kodeksu pracy. Wskazał również, że ani wystąpienie inspektora pracy, ani tym bardziej jego stanowisko nie może być uznane za decyzję administracyjną ani za inny akt w rozumieniu przepisów art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Powołał się w tym zakresie na pogląd wyrażony w przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w postanowieniu z dnia 24 października 2007 roku w sprawie II SA/ Go 475/07 i postanowienie NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2002 roku w sprawie SA/Sz 1138/01 ( OSP 2003/4/48 ). Pismem z dnia 20 lutego 2008 roku skarżąca A. [...] ( powołując nieistniejący przepis art. 52 § 1 pkt 3 ppsa ) wniosła skargę na, dokonaną pismem [...], odmowę zniesienia przez Okręgowego Inspektora Pracy w Z. wystąpienia inspektora pracy z dnia [...] roku, zaskarżając dokonana odmowę w całości. Zaskarżonemu stanowisku spółka zarzucała naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisów art. 128 § 3 pkt 1, art. 132 61 i art. 15911 Kodeksu pracy i art. 2 pkt 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 roku dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy poprzez zrównanie znaczenia pojęcia "dzień wolny " z pojęciem "doba" i w konsekwencji utrzymanie w mocy niezgodnego z prawem wezwania skarżącego do planowania i udzielania pracownikom skarżącej dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, niedziele i święta tak, aby te dni nie zaczynały się czy też kończyły w ramach doby w której pracownik wykonywał pracę. W oparciu o te zarzuty skarżąca domagała się w trybie art. 146 § 1 ppsa uchylenia zaskarżonego stanowiska Okręgowego Inspektora Pracy i zasądzenia kosztów postępowania. Wskazywała, iż jej interes prawny wyraża się w żądaniu uchylenia niezgodnego z prawem stanowiska, którego utrzymanie może dawać podstawę faktyczną dla nieuzasadnionych żądań w sferze zbiorowych czy indywidualnych stosunków pracy. W uzasadnieniu skargi wywodziła, iż odmowa zniesienia przez Okręgowego Inspektora Pracy wystąpienia inspektora pracy jest czynnością materialno-techniczną. Wskazana czynność jest bowiem podejmowana przez organ administracyjny na podstawie przepisów prawa publicznego ( ustawy ) i wynika ze stosunku jego nadrzędności wobec inspektora pracy. Jest przy tym czynnością władczą organu wobec indywidualnego podmiotu ( skarżącej ) i wywołuje skutki w zakresie przewidzianym w przepisach prawa ( obowiązek rozliczenia czasu pracy we wskazany sposób ) wpływając tym samym na bezpośrednio na obowiązki skarżącego jako pracodawcy wobec Państwa ( obowiązek wykonania wystąpienia ) i pośrednio wobec pracowników w sferze stosunków pracy. Odmowa uchylenia wystąpienia nadal oznacza istnienie obowiązku skarżącej poinformowania inspektora pracy o terminie i sposobie wykonania wystąpienia. Z treści wystąpienia wynika, iż nie nakłada ono na jego adresata tylko obowiązku o charakterze informacyjnym. Zdaniem skarżącej, wystąpienie kreuje obowiązek w tym znaczeniu, iż skarżący nie ma możliwości niewykonania go lub wykonania w inny sposób niż w nim wskazany. Tym samym w wystąpieniu jak i w odmowie jego uchylenia zawarta jest prawna dyrektywa określonego zachowania się skarżącej. Zdaniem spółki, podnoszony przez Okręgowego Inspektora Pracy brak bezpośrednich negatywnych skutków wystąpienia inspektora pracy, nie wpływa na zasadność odmowy uchylenia wystąpienia ani nie stanowi przesłanki warunkującej dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa zaskarżeniu podlegają te akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W stanie faktycznym sprawy takim obowiązkiem jest wynikający z Kodeksu pracy obowiązek określonego rozliczenia przez skarżącą czasu pracy zatem wystąpienie dotyczy obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Odmowa uchylenia takiego wystąpienia podlega zatem kontroli sądu administracyjnego. W dalszej części skargi spółka zawarte zostały wywody merytoryczne dotyczące właściwej, jej zdaniem , wykładni przepisów Kodeksu pracy w kontekście przywoływanej dyrektywy, mające uzasadniać zasadność jej stanowiska i przedstawiała ewentualne konsekwencje na jakie narazi ją pozostawienie w obrocie kwestionowanego stanowiska Okręgowego Inspektora Pracy. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej odrzucenie ze względu na jej niedopuszczalność argumentując swe stanowisko analogicznie jak w piśmie z dnia [...] roku. Dodatkowo wywodził, iż niezależnie od błędnej kwalifikacji przez skarżącą wystąpienia jako innego aktu z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowała ona do niewłaściwego organu. Powinien nim być bowiem organ I instancji tj. inspektor pracy a nie Okręgowy Inspektor Pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga podlegała odrzuceniu . W pierwszej kolejności wskazania wymaga badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza kontrola dopuszczalności jej rozpoznania przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z przepisem art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w § 2 art. 3 ppsa decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa ( pkt 4 § 2 art. 3 ppsa ) a także na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Cytowany przepis wymienia ponadto skargi na akty prawa miejscowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka wniosła skargę na pismo Okręgowego Inspektora Pracy w Z. z dnia [...] roku, które stanowiło ustosunkowanie się do odpowiedzi skarżącej na wystąpienie inspektora pracy, skierowane do niej na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 11 pkt 8 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o Państwowej Inspekcji Pracy. W wydanym wystąpieniu ( którego uchylenia odmówił Okręgowy Inspektor Pracy, skarżonym skargą pismem ) inspektor pracy wniósł do spółki jako pracodawcy o " planowanie, a następnie udzielanie pracownikom dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, niedziele święta tak aby dnie te nie zaczynały się czy też kończyły w ramach doby, w której pracownik wykonywał pracę" W okolicznościach sprawy rozważenia przede wszystkim wymagał charakter prawny powyższego wystąpienia i zakwestionowanego skargą stanowiska organu, wyrażonego w piśmie z dnia [...] roku. Zgodnie z przepisem art. 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o PIP w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy; 2) nakazania: wstrzymania prac lub działalności, gdy naruszenie powoduje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pracowników lub innych osób wykonujących te prace lub prowadzących działalność; skierowania do innych prac pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy wbrew obowiązującym przepisom przy pracach wzbronionych, szkodliwych lub niebezpiecznych albo pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy przy pracach niebezpiecznych, jeżeli pracownicy ci lub osoby nie posiadają odpowiednich kwalifikacji; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 3) nakazania wstrzymania eksploatacji maszyn i urządzeń w sytuacji, gdy ich eksploatacja powoduje bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 4) zakazania wykonywania pracy lub prowadzenia działalności w miejscach, w których stan warunków pracy stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 5) nakazania, w przypadku stwierdzenia, że stan bezpieczeństwa i higieny pracy zagraża życiu lub zdrowiu pracowników lub osób fizycznych wykonujących pracę na innej podstawie niż stosunek pracy, w tym osób wykonujących na własny rachunek działalność gospodarczą, zaprzestania prowadzenia działalności bądź działalności określonego rodzaju; 6) nakazania ustalenia, w określonym terminie, okoliczności i przyczyn wypadku; 7) nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 8) skierowania wystąpienia, w razie stwierdzenia innych naruszeń niż wymienione w pkt 1-7, o ich usunięcie, a także o wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do osób winnych. W myśl przepisu art. 33 ust. 1 ustawy w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy wydaje decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1-4 oraz 6 i 7 ( pkt 1 ), kieruje wystąpienia, o których mowa w art. 11 pkt 8 ( pkt 2 ). Stosownie zaś do przepisu art. 36 ustawy wystąpienie, o którym mowa w art. 11 pkt 8, powinno zawierać wnioski pokontrolne i ich podstawę prawną zaś podmiot kontrolowany lub organ sprawujący nad nim nadzór, do którego skierowano wystąpienie, jest obowiązany w terminie określonym w wystąpieniu, nie dłuższym niż 30 dni, zawiadomić odpowiedni organ Państwowej Inspekcji Pracy o terminie i sposobie realizacji wniosków pokontrolnych. Regulacja dotycząca wystąpień zawarta w przytoczonych przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku jest tożsama z uregulowaniami jakie zawierała w przepisach art. 9 pkt 5 w zw. z art. 21d uchylonej z dniem 1 lipca 2007 roku ustawy z dnia 6 marca 1981 roku o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1362 ze zm.). Już na gruncie regulacji zawartych w uchylonej ustawie z dnia 6 marca 1981 roku o PIP charakter prawny wystąpienia wydawanego przez organy Państwowej Inspekcji Pracy wywoływał wątpliwości w orzecznictwie sądowym. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2002 roku wyrażony został pogląd, że wystąpienie państwowego inspektora pracy, o którym mowa w art. 9 pkt 5 ustawy z dnia 6 marca 1981 roku o PIP nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. NSA stwierdził wówczas, że wydane przez inspektora pracy wystąpienie pokontrolne nie stanowi innego aktu z zakresu administracji publicznej, dotyczącego stwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a wobec tego skarga do Sądu na wystąpienie to nie przysługuje ( postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2002 roku, sygn. akt SA/Sz 1138/2001, Lex 76291). W postanowieniu NSA z 12 czerwca 2003 r., II SA 3622/02, "Prawo Pracy" 2003, nr 10, poz. 38, uznano odmiennie, że wystąpienie inspektora pracy nakładające na jego adresata określone obowiązki jest w istocie decyzją administracyjną. Sąd uznał, że wystąpienie takie nie będzie mogło być uznane za decyzję tylko wtedy, gdy ogranicza się do treści określonych w art. 9 pkt 5 i art. 21d ustawy. Jeżeli w wystąpieniu tym nałożono na adresata określone obowiązki mamy do czynienia z decyzją administracyjną. W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego linia orzecznicza zawarta w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2002 roku jest już utrwalona. W postanowieniu z dnia 14 czerwca 2007 roku (sygn. akt I OSK 788/07 – niepublik. ) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż w przeciwieństwie do decyzji, wystąpienie nie jest bezwzględnym zobowiązaniem do działania lub zaniechania, które w konsekwencji może wiązać się ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wystąpienie inspektora pracy jest niewładczą formą nadzoru nad kontrolowanym pracodawcą. Niezastosowanie się przez pracodawcę do wskazań zawartych w wystąpieniu inspektora pracy nie pociąga za sobą sankcji administracyjnej. Nie jest też ono poddane egzekucji, więc nie ma wpływu na sytuację prawną strony. Należy wskazać, iż kryterium kwalifikującym dany akt administracyjny jako decyzję jest władcze i jednostronne rozstrzygnięcie, kształtujące indywidualną sytuację prawną jednostki przez bezpośrednie nałożenie na nią określonych obowiązków lub przyznanie albo odmowę przyznania określonych uprawnień, czy też stwierdzenie istnienia prawnego obowiązku lub uprawnienia. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2007 roku, ( sygn. akt I OSK 198/07 – niepublik. ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wystąpienie inspektora pracy nie może być też traktowane jako inny akt lub czynność o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Wywiódł, iż wskazany przepis wymaga, aby ów akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczył uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Musi więc istnieć ścisły i bezpośredni związek pomiędzy wystąpieniem inspektora pracy, a możliwością realizacji uprawnień bądź obowiązków będących przedmiotem tego wystąpienia. W rozpoznawanej sprawie takiego związku nie można stwierdzić. Nie może budzić wątpliwości, iż wystąpienie z dnia [...] roku ma za swój przedmiot materię, która nie została zastrzeżona dla władczych form działania organów Państwowej Inspekcji Pracy ( art. 11 pkt 1-1 ustawy o PIP ). Wystąpienie to – wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej - nie tylko nie rodzi żadnego obowiązku po stronie spółki, ale też nie stwarza po stronie pracowników skarżącej spółki żadnego uprawnienia. Skarżąca nie musi się bowiem temu wystąpieniu podporządkować, gdyż jej obowiązkiem jest wyłącznie, stosownie do art. 33 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o PIP zawiadomienie inspektora pracy w terminie określonym w wystąpieniu o terminie i sposobie wykonania ujętych w wystąpieniu wniosków. Niepodporządkowanie się takiemu wystąpieniu nie kwalifikuje się także do zastosowania egzekucji administracyjnej. Stosownie bowiem do art. 2 § 1 pkt 11 ustawy z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji takiej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi nakładane w drodze decyzji organów PIP. Wystąpienie inspektora pracy z dnia [...] roku zawiera w swej treści stwierdzenie naruszenia prawa pracy oraz wniosek o jego usunięcie. Zawiera więc w istocie jedynie wskazówkę, sugestię, życzenie czy postulat usunięcia naruszenia prawa, pozbawiony charakteru stanowczego właściwego dla polecenia czy nakazu. Nie ma zatem cech rozstrzygnięcia administracyjnego, dotyczącego praw i obowiązków adresata wystąpienia. Nie ingeruje w sferę prawną indywidualnie oznaczonego podmiotu. Nie kształtuje tym samym sytuacji prawnej pracodawcy jako adresata wystąpienia bo nie prowadzi do nałożenia obowiązków w sferze prawa administracyjnego. Wnioski zawarte w wystąpieniu nie rodzą zatem żadnych skutków w zakresie praw i obowiązków pracodawcy w razie ich niewykonania. Analogiczne wywody co do braku charakteru decyzji i innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa można odnieść do zaskarżonego pisma z dnia [...] roku, stanowiącego przy tym nie wystąpienie, ale jedynie odpowiedź udzieloną skarżącej w związku z jej pismem odnoszącym się do wystąpienia inspektora pracy. W świetle przytoczonych wywodów nie można więc uznać, że wystąpienie dokonane na podstawie art. 11 pkt 8 ustawy z 13 kwietnia 2007 roku o PIP, nie mające w swej istocie cech aktu władczego i nie będące w swej istocie decyzją administracyjną odpowiada cechom aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W konsekwencji powyższych rozważań, podzielając w pełni wywody zawarte w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2007 roku, 12 czerwca 2007 roku i 5 czerwca 2002 roku, uznać należało, iż skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mieściła się w kategorii spraw, które należą do właściwości sądów administracyjnych, co stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ppsa skutkowało jej odrzuceniem.