II SA/Go 186/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Spółdzielni Mleczarskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Go 186/11 oddalającego skargę Spółdzielni Mleczarskiej na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobranie próbki środka spożywczego postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę Spółdzielni Mleczarskiej na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobranie próbki środka spożywczego. Na wniosek pełnomocnika strony - radcy prawnej D.J.-K. odpis wyroku z uzasadnieniem został jej doręczony w dniu 20 czerwca 2011 r. Od powyższego wyroku 19 lipca 2011 r. pełnomocnik strony złożył skargę kasacyjną. Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. przyjęcie, że wykryty podczas badania przez organ w produkcie skarżącej benzoesan sodu jest niedozwoloną substancją dodatkową, co w istniejącym, stanie prawnym umożliwia obciążanie skarżącej opłatą za badania laboratoryjne próbki przedmiotowego produktu". Pełnomocnik strony zaskarżył wyrok w całości i wniósł o zmianę orzeczenia tj. uchylenie decyzji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy wskazać, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przytoczone powyżej elementy szczególne skargi kasacyjnej są uznawane za tzw. wymogi konstrukcyjne (materialne) konieczne do zrealizowania wraz z wniesieniem skargi kasacyjnej i niepodlegające sanacji (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiWSA 2004., nr 1, poz. 15, wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72). Stanowisko to jest również podzielane w literaturze przedmiotu (B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 399-401, J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 442). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Należy podnieść, że przytoczone podstawy kasacyjne muszą korespondować z ich uzasadnieniem. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego koniecznym jest wskazanie przepisów tego prawa naruszonych przez Sąd oraz przedstawienie, na czym polegało uchybienie tym normom i dlaczego mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2011 r., II OSK 1258/11,www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2010 r., II GSK 1082/09, LEX nr 746063. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1148/09, LEX nr 737689). Przechodząc do analizy treści wniesionej przez pełnomocnika strony skarżącej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie spełnia ona podstawowego elementu konstrukcyjnego (materialnego) o którym mowa w art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a., tj. prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Pełnomocnik strony skarżącej oparł skargą kasacyjną na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Wymaga jednakże podkreślenia, że autor skargi kasacyjnej konstruując podstawę kasacyjną nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, który został w - jego ocenie - naruszony przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu. Zważyć również trzeba, że pełnomocnik nie przytoczył jakiegokolwiek przepisu prawa w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z powyższych względów uznano, że wniesiona skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem nieusuwalnym powodującym jej niedopuszczalność, co w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem na etapie wstępnej kontroli przez sąd pierwszej instancji (art. 178 p.p.s.a.).