II SA/Go 188/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.B., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze pełnomocnik zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeżeli o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia nie orzekł organ, który wydał ten akt, wówczas w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, a ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczne jest przy tym wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia skarżącego powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12; z 8 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 703/18, baza orzeczeń CBOIS). Nie jest przy tym rolą Sądu poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, a więc nie jest też uprawniony – przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie – do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, p.p.s.a. nie przewiduje, jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy, możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1014/18, baza orzeczeń CBOIS). Należy podzielić stanowisko NSA zajęte w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2012 r. (sygn. akt II GZ 455/12), że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie uzasadnił zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił również Sądowi żadnych dokumentów uzasadniających przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziłoby skarżącemu znaczną szkodę lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.